Łatka atmosferycznego i symfonicznego black metalu jest jak najbardziej trafna dla zawartości recenzowanego albumu, ale projekt sięga też po mniej oczywiste patenty, jak choćby deathowy growl i momentami galopujące, bliższe estetyce heavy/power riffy. Podstawą jest jednak podany z rozmachem, pełen klimatu i epickości metal, czerpiący z klasyków skandynawskiej sceny, wzbogacony o klawiszowe motywy i czasem „wikińskie” wokale. Skärvor to album bardzo wzniosły, czasem też swojski, a klimat tu prawie jak na imieninach wujka Odyna w Valhalli, gdzie mrok łączy się ze światłością, a opowieści o gigantach i początkach świata okrasza się biesiadną nutą.

Biorąc pod uwagę, że Andreas nagrał wszystko sam, to czapki z głów, bo poszczególne kompozycje skrzą się od pomysłów, zmian tempa, przeróżnych cytatów. Dzieje się tu dużo, to prawda, choć też bardzo konwencjonalnie, bez jakiegokolwiek awangardowego zacięcia (ale tak miało właśnie być) i produkcji wartej milion dolarów. Pewnie niektóre fragmenty można by lepiej zaaranżować – pojawiają się krótkie momenty przeładowania i chaosu – pewnie da się na Skärvor wskazać mniej porywające riffy, ale HarmDaud potrafił sprzedać słuchaczom sporo interesujących tematów i ubrać je w adekwatną, pełną mocy formę.

Gdybym miał wyróżnić prywatnych faworytów, to niech to będą sąsiadujące z sobą Natten oss genomströmmar (pol. Noc przepływa przez nas) i Sprickorna i verkligheten (pol. Pęknięcia z rzeczywistości). Pierwszy utwór przypadł mi go gustu za sprawą klimatycznych klawiszy, drugi – myślę, że najlepszy na albumie – dzięki progresywnemu rozmachowi, wciągającemu motywowi przewodniemu i skandynawskiemu zaśpiewowi, który przykuwa uwagę.

Skärvor to naprawdę dobra płyta łącząca siłę metalowych riffów z atmosferycznym zacięciem. Kto kocha Skandynawię z jej kulturowym dziedzictwem, ten śmiało powinien po rzeczony album sięgnąć.

Art Gates Records na Facebooku

Oficjalna strona HarmDaud na bandcamp i Facebooku

Artykuł HARMDAUD – „Skärvor” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

A muzycznie? O dziwo jest nieźle, a nawet rzekłbym świetnie (przynajmniej momentami). O dziwo dlatego, że przedrostek „melodic” zazwyczaj pasuje jak pięść do oka do black metalowych dźwięków i rzadko kiedy udaje się w tej konwencji zaproponować coś interesującego, nie będącego jakąś przesłodzoną wydmuszką. A na czwartym LP Szwedów, zatytułowanym The Insidious Star (tą „podstępną” gwiazdą jest oczywiście Słońce), ta sztuka się powiodła. No, przynajmniej moim skromnym zdaniem, bo po każdym kolejnym przesłuchaniu poszczególne kompozycje „wchodziły lepiej” i trudno było nie tupać nogą, albo zanucić sobie któregoś z refrenów. Niewątpliwie maniacy, dla których black metal to niezaprzeczalnie i wyłącznie mroczna krucjata, mogą kręcić z dezaprobatą kudłatymi głowami. Jeśli jednak połączenie ekstremalnego metalu z bardziej przystępnymi, czasem wręcz skocznymi, wpadającymi w ucho tematami nie wydaje się komuś zbrodnią wobec muzyki, może propozycję Istapp sprawdzić. A nawet powinien!

Uspakajam jednak, że mimo wszystko nie brak tu blastów, a także konkretnych, chłoszczących riffów oraz wrzaskliwych wokali (choćby w Muspelheim), czasem podanych w wolniejszym tempie (tytułowe The Insidious Star). Momentami to black aż się patrzy, nie nazbyt ekstremalny, ale jednak. Bo The Insidious Star to jednak propozycja na wskroś metalowa, a nie udająca metal, jak to się czasem zdarza z tymi różnymi melodyjnymi eksperymentami. To duży plus. Ale oprócz tego mamy tutaj parę naprawdę przebojowych momentów (hiciarsko, ale w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu brzmi Snowball Earth), podniosłych, pełnych pasji, czystych wokali (najdobitniejszym przykładem Natten då Gud blundade (1888)) oraz folkowego zacięcia, uwydatniającego się w co bardziej żwawych fragmentach, czasem bliskich staremu dobremu Amorphis. Nie każdy to przełknie, nie każdy natęży ucho, ale przecież nie jest to rzecz dla miłośników garażowych rozwiązań.

Szczęśliwie też Szwedzi nie wpadają w pułapkę przesytu. Kompozycje Istapp obywają się choćby bez nadmiaru klawiszowych dźwięków (te odzywają się właściwie tylko w jednym numerze). Należy pochwalić band za aranżacje, bo zespoły parające się atmosferyczno-symfoniczno-melodyjnymi odmianami metalu popełniają nader często grzech silenia się na epickość, bombastyczności za wszelką cenę, skłonności do skomasowania wszystkich możliwych elementów w jednym punkcie, przez co często efekt finalny bywa niezgrabną karykaturą. A na The Insidious Star – mimo programowego rozmachu i użyciu różnych środków wyrazu – udaje się zachować pewną oszczędność, klarowność, co przy dobrych melodiach i pomysłach, daje całkiem ciekawy efekt.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł ISTAPP – „The Insidious Star” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.