Tracklista:
1. Wasteland (original album version)
2. What Would You Do?
3. Will It Ever End?
4. Feast or Famine
5. Wasteland (alternate version)

Artykuł SEETHER prezentuje nowy teledysk pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Wasteland (original album version)
2. What Would You Do?
3. Will It Ever End?
4. Feast or Famine
5. Wasteland (alternate version)

Artykuł Streaming nowej EPki grupy Seether pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Dead And Done
02. Bruised And Bloodied
03. Wasteland
04. Dangerous
05. Liar
06. Can’t Go Wrong
07. Buried In The Sand
08. Let It Go
09. Failure
10. Beg
11. Drift Away
12. Pride Before The Fall
13. Written In Stone

Źródło: Seether, Fantasy Records

Artykuł Nowe video Seether pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Dead And Done
02. Bruised And Bloodied
03. Wasteland
04. Dangerous
05. Liar
06. Can’t Go Wrong
07. Buried In The Sand
08. Let It Go
09. Failure
10. Beg
11. Drift Away
12. Pride Before The Fall
13. Written In Stone

Źródło: Seether, Fantasy Records

Artykuł Streaming nowej płyty grupy Seether pochodzi z serwisu KVLT.

Za produkcję Si Vis Pacem, Para Bellum odpowiada frontman Seether, Shaun Morgan. Nad miksem czuwał Matt Hyde (Deftones, Slayer, Behemoth).

Parę tygodni wcześniej grupa udostępniła pierwszy singiel z albumu, Dangerous.

Tracklista:
01. Dead And Done
02. Bruised And Bloodied
03. Wasteland
04. Dangerous
05. Liar
06. Can’t Go Wrong
07. Buried In The Sand
08. Let It Go
09. Failure
10. Beg
11. Drift Away
12. Pride Before The Fall
13. Written In Stone

Źródło: blabbermouth.net

Artykuł Seether: nowy singiel z płyty Si Vis Pacem, Para Bellum pochodzi z serwisu KVLT.

Przed Seether zaplanowane były aż dwa supporty w postaci  Sons of Texas i LTNT. O ile pierwszego koncertu nie udało mi się zobaczyć, tak drugi pozytywnie mnie zaskoczył. Brytyjskie trio o dziwnej nazwie LTNT zagrało bardzo dynamicznie i żywiołowo w tonacji rockowej z przytupem, w stylu przypominającym Biffy Clyro. Wokalista i gitarzysta w spodniach w kosmos (piękne!) robił, co mógł, aby publika trochę się poruszała, energicznie zachęcając do włączenia się w ten rockowy wir. Z pewnością polecam zespół sprawdzić i i zapoznać się co mają do powiedzenia.

Headliner pojawił się na deskach Progresji punktualnie o godzinie 22.00. Set rozpoczęli najnowszym singlem z płyty Poison The Parish pt. Stoke On Fire i od początku coś zaczęło zgrzytać. Głupie mam te uszy, ale niestety gitary (wymieniane przez technicznych odpowiednio do utworów) Shauna Morgana najzwyczajniej w świecie nie stroiły, co szczególnie było słychać w krótkich zajawkach pomiędzy utworami. Dziwne to, bo wokalnie nie mam nic Shaunowi do zarzucania, za to instrumentalnie czasem coś w tych moich uszach zabolało. W miarę realizacji setlisty niewiele się poprawiło. Najlepiej wypadły sztandarowe hity, tj. akustycznie zagrany Broken (podczas wykonu ktoś nawet wyciągnął zapalniczkę! „gimby nie znajo”), Words As Weapons czy Fine Again. Zespół najwyraźniej musiał się rozkręcić, bo im dalej, tym utwory brzmiały lepiej. Za to publika rozkręcania nie potrzebowała i ona była prawdziwą gwiazdą tego wieczoru. Fani pokazali muzykom Seether, jak doskonale znają ich repertuar, i jak zespół doceniają. Natomiast od strony formacji kontakt był znikomy. Nie znam zwyczajów Seether, ale krótkie „thank you”, bez jakiegokolwiek przywitania, bez reakcji na skandowanie, oklaski, to trochę skąpo. Właściwie tylko basista Dale Stewart okazywał radość obcowania z polską publiką w ogóle. Przy Fake It zrobiło się już jednak tak gorąco, że nawet Morgan wydawał się to zauważyć. Późno. No cóż, pewnie taki styl. 

Na koniec słowo o samym koncercie jako całości. Nie do końca koncert Seether spełnił moje oczekiwania. Przeboleję brak kontaktu z publiką, wybaczę brak bisów, pogodzę się z brakiem profesjonalnych zdjęć z tego koncertu, a fałsze instrumentalne pozostawię bez komentarza. Seether wystąpili we czwórkę, wraz z gitarzystą wspomagającym, jednak nie porwali mnie ani repertuarem, ani sposobem jego wykonania. Mimo wszystko cieszę się, że mogłam zobaczyć zespół na żywo, bowiem jest to jeden z ostatnich cieni dawnej fascynacji post-grungem, więc okazja może długo się nie powtórzyć. Dzięki Go Ahead, dzięki Progresja, pozdrawiam chłodniej Seether.

Setlista:

Stoke the Fire
Gasoline
Truth
My Disaster
Nobody Praying for Me
Rise Above This
Broken
Country Song
Words As Weapons
No Jesus Christ
Fine Again
Let You Down
Fake It
Betray and Degrade
Remedy

Artykuł Seether – Warszawa (27.09.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Album Poison The Parish to przede wszystkim kawał dobrego brzmienia, nad którym czuwał sam Shaun Morgan. Liczyłam więc na znaczące zmiany, polot. Ostatecznie jest dość zachowawczo, w większości bez dłuższych frywolnych zagrywek, ale materiał w całości smakuje. Każda nutka spełnia swoją określoną rolę, każdy dźwięk wydaje się na miejscu, żadnych wydziwionych przesterów, żadnej prowizorki. Jest za to ciężej w ogólnej ocenie płyty. Niemal stonerowo brzmią najdłuższy Emotionless i zimny, ostrzejszy, singlowy Let You Down. Przedpremierowe zajawki to zresztą mocna strona tego albumu. Zarówno Stoke The Fire ze świetnym refrenem, jak i Nothing Left, gdzie jest i krzyk, i skojarzenia z Coreyem Taylorem, wpadają w ucho i kuszą melodyjnością. Nie zachwyca mnie jednak lżejsza seetherowa poprawność. Utwory takie, jak Betray And Degrade czy mocno średni Saviours szybko nudzą i uciekają gdzieś w otchłań takich samych podobnych do siebie utworów rockowych. Podobnie sprawa wygląda z numerem Count Me Out ze wstępem kojarzącym się ze starą, poczciwą Nirvaną. Za to jeśli pójść w tę stronę grungem zacienioną, totalnie wpada w mój przedział gustu Take a Minute, który niskimi, mozolnymi gitarami może przypominać smoliste brzmienie Alice In Chains. Zwykle nie było mi po drodze z balladową odmianą Seether, ale tym razem doskonale się odnalazłam, szczególnie przy Sell My Soul, którą mogę swojsko nazwać po prostu fajną piosenką z ładnymi solówkami i przyjemną gitarą akustyczną w tle. Od razu na myśl przychodzą mi Synowie Anarchii i ich gangsterski, motocyklowy żywot; właściwie cała płyta weszłaby w taki klimat.

W podsumowaniu wydawnictwo Poison The Parish wypada całkiem dobrze. Seether nigdy nie należeli do czołówki zespołów zgarniających najważniejsze nagrody muzyczne, nie było o nich nadto głośno, nie wychodzili specjalnie poza ustalone ramy swojej twórczości. Tymczasem wydając niniejszy, siódmy w swoim dorobku album, pokazali tak naprawdę najdojrzalszą odmianę siebie samych. Wydawać by się mogło, że na przestrzeni lat powiedzieli już wszystko, że haczyki, które zarzucali kiedyś, dziś już nie zdołają złowić nowych słuchaczy, ale o dziwo jest wręcz przeciwnie. Album okazał się spójny, z kolekcją piosenek, którą zwyczajnie przyjemnie się trawi. Cięższe partie na przemian z lekkimi, wspomagane dobrym wokalem w chwytliwych utworach zdały egzamin. No, może pomimo dwóch czy trzech zapychaczy, które z przymróżeniem oka mogą stanowić po prostu przecinki.

Artykuł SEETHER – „Poison The Parish” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.