Samael „Passage to Mystic Festival”

Shining

Yoth Iria

Artykuł Samael, Shining, Yoth Iria – Kraków (22.02.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Yoth Iria, grupa założona przez Jima Mutilatora znanego z Rotting Christ, zaprezentowała się tego wieczoru jako pierwsza. Śledziłam losy zespołu od czasów debiutanckiego EP Under His Sway, więc skłamałabym mówiąc, że nie miałam oczekiwań w stosunku do ich występu. Na szczęście szybko się okazało, że zespół naprawdę dobrze radzi sobie na żywo. Szybka perkusja i ciężar dynamicznych riffów charakterystyczna dla greckiego black metalu – to połączenie musiało wypalić. Żeby sprawdzone patenty nie wypadły przy tym wszystkim zbyt zachowawczo, zespół nie oszczędzał sobie interakcji z publiką. Wymalowany corpse paintem wokalista już na samym początku zeskoczył ze sceny, gdzie wmieszał się w tłum, a potem co chwilę wracał do widzów.
Widownię dodatkowo rozruszał cover Rotting Christ, kultowe Non Serviam, a Greków pożegnało chóralne skandowanie i morze uniesionych rąk ułożonych w znak rogów.

Samael nie byli jedynymi, którzy mieli w całości zaprezentować jeden ze swoich albumów. Norwegowie z Shining grali wydany ponad 10 lat temu Blackjazz, zaczynając od mocnego The Madness and the Damage Done. Tytuł można by rozumieć dosłownie, gdyż zespół w (przynajmniej!) stu procentach oddawał się dźwiękowemu szaleństwu, momentami zahaczającemu o kakofonię, ponadto w pewnym momencie przy całym tym kontrolowanym chaosie… spadł ze sceny mikrofon (szczęśliwie bardzo szybko zwrócony wokaliście przez jednego z fotografów). Koncertowy otwieracz wypadł świetnie, a atmosferę podkręcano z minuty na minutę. Odegranie Fisheye nie obyło się bez charakterystycznego dla grupy saksofonu, wybijającego się ponad pokręcone, wymyślne klawisze i imponującą perkusję, która rozpędzała tę szaleńczą machinę koncertową.
Nie sposób zresztą pisać o Shining bez wspominania o udzielającej się zebranym słuchaczom energii artystów – określenie „energia sceniczna” nie będzie tu do końca trafione, gdyż frontman wielokrotnie ze wspomnianej sceny schodził. Niezmordowany Jørgen Munkeby niemal wskakiwał między widzów, a w pewnym momencie oddał nawet w ręce fanów kamerę na statywie, stwierdzając, że „będzie miał co udostępniać na swoim Instagramie”. Oczywiste było, że bezsprzecznie metalowy repertuar zespołu, jednocześnie napakowany elektroniką i szalonymi saksofonowymi solówkami, fenomenalnie sprawdza się w warunkach klubowych.

Elektryzujące Exit Sun oraz trwający ponad 10 minut Blackjazz Deathtrance były kolejnymi mocnymi punktami wieczoru, z kolei pozostawiony na wielki finał znakomity cover od King Crimson, 21st Century Schizoid Man, dopełnił dzieła zniszczenia. W połączeniu z wizualizacjami wyświetlanymi na ekranie z tyłu sceny koncert Shining stanowił totalny odlot, po którym znaczna część widowni musiała zbierać szczękę z podłogi.

Setlista Shining:
The Madness and the Damage Done
Fisheye
Exit Sun
Exit Sun, Pt. 2
Helter Skelter
The Madness and the Damage Done Pt. 2
Blackjazz Deathtrance
Omen
21st Century Schizoid Man

Wystarczyło wejście muzyków Samael na scenę, żeby zobaczyć (i usłyszeć!), jak wielu fanów mają w naszym kraju. Chociaż wydany w 1996 roku album Passage podzielił fanów szwajcarskiego bandu, to w bliskiej wyprzedania Progresji nie brakowało zwolenników brzmienia, jakie zespół zaprezentował na swojej przełomowej płycie. Wieczór upłynął pod znakiem black metalu przełamanego klawiszami, orkiestralno-industrialnymi wstawkami i częstymi zmianami tempa, przedstawiając widowni banger za bangerem.
Już od pierwszego numeru, Rain, pod sceną było tłoczno, powietrze buzowało od energii, a na miejscu ciężko było ustać bez potupywania, ruszania głową czy wprost headbangowania, jak miało to miejsce pod barierkami. Zespół parł do przodu z zaangażowaniem godnym doświadczonej szwajcarskiej maszyny koncertowej, a frontman Vorph dziękował publice (również po polsku, co było miłym gestem) za przybycie i wieloletnie wsparcie.

Świetnie było usłyszeć kawałki rzadziej grane na żywo, takie jak dynamiczne Jupiterian Vibe czy Born Under Saturn, podczas którego francuskojęzyczny refren publika wykrzykiwała wraz z zespołem. Mogłabym przysiąc, że w momencie, w którym Samael zabrali się za ostatni numer płyty, A Man in Your Head, minęła zaledwie chwila od rozpoczęcia koncertu. Ciężko było jednak odczuwać niedosyt po półtoragodzinnym koncercie, który zespół kontynuował po odegraniu całego Passage. Po przełamującym gatunkowe bariery albumie muzycy zabrali się za wierny black metalowym wzorcom  tytułowy utwór Ceremony of Opposites, po którym widownię dodatkowo rozbudził chwytliwy, dynamiczny numer Samael z ostatniego – jak na razie – albumu Szwajcarów. Przekrojowa setlista obejmowała zresztą numery z pięciu innych pozycji z ich dyskografii, w tym piękne wykonanie klimatycznego Infra Galaxia oraz nośne Year Zero skłaniające do kiwania głową na boki w szaleńczym rytmie. Wkrótce black metalowych maniaków ukontentowało obowiązkowe Baphomet’s Throne, należące do największych hitów nagranych przez braci Locher, a na koniec pozostawiono Black Supremacy, przed którym lider grupy zachęcił publikę, aby „dała z siebie wszystko”. Tak też się stało, gdy zawrzało ostatnie pogo wieczoru, a najzagorzalsi fani wykrzyczeli refren wraz z Vorphem.

Setlista Samael:
Rain
Shining Kingdom
Angels Decay
My Saviour
Jupiterian Vibe
The Ones Who Came Before
Liquid Soul Dimension
Moonskin
Born Under Saturn
Chosen Race
A Man in Your Head

Ceremony of Opposites
Samael
Slavocracy
Son of Earth
Infra Galaxia
Year Zero
Reign of Light
Baphomet’s Throne
Black Supremacy

Mamy dopiero końcówkę lutego, ale wiele wskazuje na to, że jeden z najlepszych koncertów tego roku jest już za mną. Może nie jest to nic dziwnego, biorąc pod uwagę, że Samael należą do moich ulubionych zespołów metalowych, a w warszawskiej Progresji chyba nigdy nie bawiłam się źle, jednak energii i entuzjazmu na takich wydarzeniach nie da się podrobić. Każdy z zespołów na swój sposób wciągał i intrygował, a ponad trzy godziny koncertów były najlepszym możliwym sposobem spędzenia niedzielnego wieczoru. Jeśli dzień święty należy święcić, to tylko tak!

Zdjęcia: Norbert Dorobisz

Artykuł Samael, Shining (NOR), Yoth Iria – Warszawa (25.02.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Na wstępie warto zaznaczyć, że Shining ciężko pracowali na trasie Animal Tour i praktycznie codziennie koncertowali po Europie w towarzystwie dwóch supportów. W Polsce Norwegom kroku dotrzymywali pobratymcy z Dreamarcher i Amerykanie z Four Stroke Baron. Niestety nie udało mi się zobaczyć koncertu pierwszego zespołu, wyrażam tu czynny żal, zaś drugi z miejsca mnie zainteresował. Four Stroke Baron najłatwiej scharakteryzować jako mieszankę rocka progresywnego i new wave (jak sami o sobie mówią), choć progresja odpowiada tu właściwie w pełni definicji stylu formacji i nieszczególnie zapędzałabym się w konkretne rejony gatunkowe – kompletnie nie ma to tutaj sensu. Uwagę zwraca wokal wokalisty Kirka Witta z lekkim pogłosem i dziwnymi ozdobnikami przy nieznacznie wyższych rejestrach, jednak w większości zaśpiewanych bez wielkiego balansu w liniach melodycznych. Podziały rytmiczne ciekawe, często połamane, ciężkie gitary, niski, przesterowany bas i voila – mamy kosmosy i niestandardowe rytmy. W natłoku dobrych riffów i fajnej pracy sekcji rytmicznej doszukałam się pewnych podobieństw do Intronaut, szczególnie w przejściach pomiędzy poszczególnymi częściami kompozycji, jednak rezygnuję z tego porównania po dłuższym namyśle. Set trwał około 40 minut i wszystko byłoby dobrze, gdyby nie ten monotonny wokal, który w końcu zaczął nudzić i psuć pokombinowane numery. Ostatecznie ciekawe doznanie. Panowie promowali najnowsze wydawnictwo Planet Silver Screen (2018). 

Na koncert headlinerów nie trzeba było długo czekać, ale hej, co się stało z frekwencją?! To moje piąte spotkanie z grupą i nigdy nie było tak marnie pod względem ilości jednostek ludzkich zapełniających klub. Luźno zaludniona powierzchnia przed sceną i pojedyncze osobniki w kątach to ledwie namiastka w porównaniu do wrzawy z 2015 roku, kiedy Hydrozagadka wręcz kipiała od gorącej atmosfery, a już nie wspomnę o całkiem zacnych tłumach w Stodole chociażby 2 lata temu. Cóż, powodów takiego stanu rzeczy może być co najmniej kilka, ale skupiając się na koncercie, stwierdzam, że decyzja uczestniczenia w show Norwegów była jak najbardziej słuszna. Słowo-klucz dla Shining jest ciągle aktualne: energia! Jorgen Munkeby to wariat sceniczny w pełnej krasie i tego nie można mu odebrać. Żałuję, że przy okazji promocji płyty Animal kompletnie zmienił się look całego składu – po wyprasowanych, czarnych koszulach śladu brak, zaś w to miejsce pojawiły się kolorowe kurtki-bomberki z prasowankami logo okładki albumu. Kwestia gustu. Mój został nieco zaburzony. Repertuar koncertu natomiast to kolejna dyskusyjna sprawa. Nowe kawałki, szczególnie My Church czy skoczny, chóralny Smash It Up, zabrzmiały o niebo lepiej w wersji na żywo, ale co się działo, kiedy wybrzmiewały starsze numery, to proszę państwa, czapki z głów. Saksofonowe wygibańce pojawiły się dopiero przy Last Day, a przy Healter Skelter poczułam chyba ulgę, uświadamiając sobie, że Shining na szczęście składa się z wielu warstw, których nie można przykryć ostatnimi dokonaniami. W czym rzecz? A na przykład w zauważalnym dysonansie w odbiorze prezentowanych utworów i reakcjach publiki. Ta, choć może nieliczna, nie była dłużna na każdy kolejny saksofonowy zryw, piękne perkusyjne przeciążenia Tobiasa Ørnesa Andersena (perkusista m.in. Leprous, Ihsahna) i improwizowane momenty chociażby w My Dying Drive i genialnym The Madness and the Damage Done. Bisy musiały się pojawić, rozkręcona publika nie dała odejść grupie tak szybko. Ale, ale – kto wpadł na pomysł po mocarnym i dynamicznym poprzednim numerze, żeby wrzucać balladowy(!) Hole in the Sky. Munkeby operuje całkiem pokaźnymi możliwościami wokalnymi, ale na koniec wypadałoby docisnąć fanów i przyłożyć we właściwy tej grupie sposób, a nie wprawiać w osłupienie. Kiedy jeden z moich towarzyszy, pochylając się nad szklanką czystej wody, skonsternowany oświadczył, że tak się nie kończy koncertów (pozdrawiam Panie Patryk!), usłyszeliśmy najbardziej znane intro w historii Shining rozpoczynające Fisheye. I to był ten właściwy akcent na koniec! Szaleństwo, moc, dziwactwo, fantastyczne histeryczne wokale i pomieszanie z poplątaniem, szczególnie saksofonowe improwizowane solo, na które chyba każdy tego wieczoru czekał. Szkoda, że po wszystkim pozostał pewien niedosyt.

Setlista:

Animal
My Church
Last Day
Everything Dies
Healter Skelter
Hole In The Sky
Fight Song
I Won’t Forget
My Dying Drive
The One Inside
Smash It Up!
The Madness and the Damage Done

Bis:
Hole in the Sky
Fisheye

Tak wyglądał w kilku słowach wieczór z Shining na warszawskiej Pradze. Panowie jak zawsze po koncercie byli otwarci i skorzy do pogadanek, zdjęć i przybijania piątek z fanami. Podsumowując całość, jednego jestem pewna – Shining mocno i ryzykownie skręcili w stronę bardziej przystępnej formy swojej muzyki i nie wszyscy im to wybaczą. Gołym okiem (i zza moich okularów) można było zauważyć, jak publika łaknie awangardy, którą zdołali zachwycać nie tak dawno temu. Mam nadzieję, że Animal to przygoda i Jorgen wraz ze spółką jeszcze nas zaskoczy. Nie zmienia to jednak faktu, że jest w tej grupie pewien rodzaj dzikiego szaleństwa, który nie przepadł bezpowrotnie i życzę im z całego czarnego serca, aby nigdy tego nie stracili i przestali próbować to szaleństwo okiełznać.

Do następnego!

Artykuł Shining (NOR) i inni – Warszawa (13.02.2019) pochodzi z serwisu KVLT.