Tym razem dominują death metal oraz jego melodyjne, progresywne i doommetalowe odmiany, ale nie zabrakło również black metalu, power metalu, stonera i bardziej awangardowych form ekstremalnego grania. Źródłem informacji o datach premier jest Metal Archives.

Insomnium – „Netherworlds”

Jedną z najważniejszych premier tego tygodnia jest „Netherworlds”, nowy pełnowymiarowy album formacji Insomnium. Zespół od lat pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych nazw melodyjnego death metalu, łącząc jego ciężar z melancholijnymi melodiami i atmosferycznym podejściem do kompozycji. Nowa płyta z pewnością znajdzie się dziś na radarze szerokiego grona słuchaczy.

Gloryhammer – „Space 1993: Wrath of Kor-Virliath”

Miłośnicy symfonicznego power metalu mogą sięgnąć po „Space 1993: Wrath of Kor-Virliath” grupy Gloryhammer. To jedna z najbardziej melodyjnych, monumentalnych i widowiskowych propozycji spośród dzisiejszych premier. Album powinien zainteresować słuchaczy poszukujących szybkiego, przebojowego metalu utrzymanego w fantastyczno-kosmicznej oprawie.

Carnation – „Symphony in Flesh”

Formacja Carnation prezentuje pełnowymiarowy album „Symphony in Flesh”. Deathmetalowy charakter wydawnictwa sprawia, że jest to jedna z bardziej bezpośrednich i ciężkich propozycji przypadających na 16 października. Materiał kierowany jest przede wszystkim do odbiorców poszukujących klasycznie zorientowanej, bezkompromisowej muzyki śmierci.

Shores of Null – „Homesick”

Kolejną dzisiejszą premierą jest „Homesick” zespołu Shores of Null. Twórczość formacji porusza się na styku melodyjnego death i doom metalu, zestawiając ciężkie riffy z melancholijną atmosferą. To propozycja dla słuchaczy ceniących rozbudowane kompozycje oraz muzykę, w której agresja spotyka się z bardziej przytłaczającym i refleksyjnym klimatem.

Master – „Among the Seeds of Death”

Weterani z Master powracają z płytą „Among the Seeds of Death”. Album reprezentuje death/thrash metal i należy do najbardziej tradycyjnie zorientowanych pozycji w dzisiejszym zestawieniu. To wydawnictwo dla odbiorców poszukujących surowego, agresywnego grania opartego na bezpośrednich riffach oraz klasycznej energii ekstremalnego metalu.

Stoned Jesus – „Songs to Moon”

Formacja Stoned Jesus prezentuje pełnowymiarowy album „Songs to Moon”. Zespół porusza się pomiędzy doom i stoner metalem oraz ciężkim rockiem, dlatego jego nowe wydawnictwo stanowi jedną z bardziej psychodelicznych i groove’owych propozycji tego tygodnia. Płyta może zainteresować fanów masywnych riffów, przestrzennych aranżacji i niespiesznie rozwijanych kompozycji.

Urarv – „Nychta Psychis”

Norweski projekt Urarv wydaje album „Nychta Psychis”. Formacja reprezentuje awangardowy black metal, a jej nowa płyta należy do najbardziej niekonwencjonalnych pozycji wśród premier zaplanowanych na 16 października. To propozycja dla odbiorców zainteresowanych eksperymentalnym podejściem do ekstremalnego metalu i kompozycjami wymykającymi się oczywistym schematom.

Mother of Graves – „The Light That Keeps Us”

Zespół Mother of Graves powraca z pełnowymiarowym albumem „The Light That Keeps Us”. Materiał został osadzony w melodyjnym death/doom metalu, łącząc ciężkie gitarowe granie z melancholijną i posępną atmosferą. To jedna z propozycji dla słuchaczy ceniących emocjonalną odmianę muzyki ekstremalnej oraz kompozycje rozwijające się w bardziej refleksyjnym tempie.

Minenfeld – „Instruments of Industrialized Warfare”

Formacja Minenfeld prezentuje album „Instruments of Industrialized Warfare”. Deathmetalowa płyta zalicza się do najcięższych pozycji w dzisiejszym zestawieniu. Materiał powinien zwrócić uwagę odbiorców poszukujących przytłaczającego, surowego i bezpośredniego grania, pozbawionego zbędnych ozdobników.

Throneum – „Love Is the Law But Death Is the Frame”

Wśród premier z 16 października znalazło się również nowe wydawnictwo polskiej formacji Throneum. Album zatytułowany „Love Is the Law But Death Is the Frame” reprezentuje black/death metal i stanowi jedną z najbardziej podziemnych propozycji tego tygodnia. To materiał kierowany do słuchaczy poszukujących mrocznego, surowego i bezkompromisowego oblicza muzyki ekstremalnej.

Powyższe zestawienie to oczywiście zaledwie część metalowych premier przypadających na 16 października 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Fate Unburied, Sépulcre, Temperance, Veilburner, Generation Steel, Firebreather, Vredensdal, Thronehammer, Iapetus, Night Hag, Leadbelcher, Streamer, Vredensdal, Morgue, Lugubrious Garment, Mannveira, Misery Spell, Worm Altar, Doomscroller, Witch Ghetto, Skywings, Skabs, Soldiers of Rage, Warhammer, Weapönizer, Hexicon, Imperial Slave, Mortify, Glutton for Punishment, Warfaith, Headless Hunter, Elder Colossus, Ego Divided oraz The Anointing Maelstrom.

Jak zawsze warto przejrzeć pełne zestawienie. Poza najbardziej rozpoznawalnymi wykonawcami każdy piątek przynosi wiele interesujących albumów oraz mniejszych wydawnictw z różnych zakątków metalowego podziemia.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (16.10.2026): INSOMNIUM, STONED JESUS, MASTER i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Za bardzo jednak lubię ten zespół, by nie pokładać wiary w odmianę złego losu. Ponowna ku temu okazja pojawiła się pod koniec lutego, gdy Brytyjczycy zawitali do Polski z trzema występami, będącymi częścią ich aktualnej, europejskiej trasy koncertowej. Wybierając Gdańsk, nie miałem w stosunku do eventu wygórowanych wymagań – chciałem jedynie przekonać się, czy tym razem zdołam się z zespołem polubić na żywo.

Liczba chcących zweryfikować aktualną formę grupy okazała się w Gdańsku całkiem imponująca, bo już podczas otwierającego wieczór występu Shores Of Null pod sceną pomorskiego klubu było dość gęsto. Włosi, prezentujący niezbyt charakterystyczny dla ich szerokości geograficznej melodic death/doom metal, mogliby stawać w szranki z kapelami fińskiej i szwedzkiej sceny (Swallow the Sun, Insomnium, In Mourning, October Tide, Enshine), w muzykę których zasłuchiwałem się jakieś dwie dekady temu. Sentymentalny powrót do wspominanych czasów był bardzo przyjemny, jednak nie odnotowałem w muzyce Shores of Null niczego, czego nie słyszałbym w życiu już wiele razy. Przyzwoite, ale z drugiej strony nie zrywające również okrycia wierzchniego głowy granie – dobre na rozpoczęcie wieczoru, bez potrzeby późniejszego rozpamiętywania ewentualnych przeżyć.

Nieco szybsze bicie serca spowodował za to drugi z występujących tego wieczoru supportów – duński Saturnus. Niemałe było moje zdziwienie, gdy okazało się, że kapela istnieje już od wczesnych lat dziewięćdziesiątych i wśród miłośników death/doomu naznaczonego bardzo melancholijnym, melodyjnym sznytem cieszy się prawdziwie kultowym statusem. Sam miałem okazję usłyszeć i zobaczyć ich po raz pierwszy, jednak to, co Duńczycy zaprezentowali na scenie, wystarczyło, bym zapisał sobie ich nazwę w notesie rzeczy koniecznych do sprawdzenia.

Z jednej strony bardzo skromne i pocieszne uosobienie wiecznie uśmiechniętego wokalisty, próbującego przypodobać się publice wyuczonymi zwrotami po polsku, z drugiej niezwykle nastrojowy, emocjonalnie angażujący i zagrany z wyraźną pasją gotycki death/doom metal, przypominający dokonania My Dying Bride, starej Anathemy czy (bardziej współcześnie) Draconian. Reakcje publiki były najlepszym dowodem na poziom koncertu Saturnus – zarówno te wyrażone podczas koncertu, jak i jeszcze długo po nim, gdy zespół pozował do zdjęć z rozradowanymi fanami, wyraźnie wzruszonymi szansą na spotkanie idoli sprzed lat. Trochę żałowałem, że przed koncertem nie zaznajomiłem się z jakąkolwiek próbką muzyki grupy. Jestem przekonany, że dzięki temu mój odbiór koncertu i emocje nim wywołane byłyby jeszcze mocniejsze.

Po długiej i dającej się nieco we znaki przerwie przyszedł czas na występ gwiazdy wieczoru i weryfikację tego, czy podróż do Gdańska z nadzieją na zatarcie złych wspomnień nie miała okazać się dla mnie daremna.

Anglicy zaczęli od singlowego Serpent on the Cross z ostatniej płyty, by płynnie przejść do znakomitego Tragic Idol i True Belief z pomnikowego Icon. Bardzo zróżnicowana setlista przewidywała przekrojową reprezentację albumów i okresów twórczości Brytyjczyków – od doom/death metalowych początków, przez etap, gdy Paradise Lost chcieli być drugą Metalliką i kolejnym Depeche Mode, aż po czasy współczesne, w których nowoczesny gotyk zwieńczony został ostatecznie powrotem do korzeni. W set liście zabrakło mi może jedynie ukochanego Hallowed Land z Draconian Times.

Nie wiem, na ile odbiór koncertu podyktowany był skromnym poziomem moich początkowych oczekiwań, faktem jednak jest, że Brytyjczycy zdołali bardzo pozytywnie mnie zaskoczyć. Przede wszystkim formą muzyczną, która mimo widocznych (bezpośrednio zresztą potwierdzonych) kłopotów zdrowotnych Grega Mackintosha była znakomita. Zespół zdawał się być też w doskonałym humorze – uśmiechy, żarty między utworami, dobry kontakt z publiką i wyraźna swoboda sceniczna zbudowały w B90 doskonałą atmosferę, która wyraźnie udzielała się żywiołowo reagującej publice.

Dopisała też w Gdańsku dyspozycja wokalna Nicka Holmesa (wiadomo, że z tym bywało w przeszłości różnie, z akcentem na marnie), który bardzo przyzwoicie radził sobie zarówno z partiami growlu, jak i czystymi wokalami. Wiadomo, że nie był to kliniczny poziom płyt studyjnych, ale byłbym nieuczciwy, gdybym zgłaszał w stosunku do frontmana Paradise Lost w tej kwestii poważniejsze zarzuty. Jedyną rysą na występie Anglika położyły się dla mnie odgrywane z playbacku czyste wokale w Tyrant’s Serenade. Oczywistym jest, że przez ich nakładanie się Holmes nie byłby w stanie odśpiewać ich jednocześnie, ale dużo lepszym rozwiązaniem byłoby moim zdaniem skorzystanie z asysty Grega Mackintosha, który – co przecież udowodnił w Vallenfyre – też growlować potrafi.

Z poziomem wykonawczym koncertu doskonale licytowały warunki brzmieniowe B90. Bardzo dobre nagłośnienie właściwie eksponujące każdy instrument, pięknie zaakcentowana, „płacząca” gitara Mackintosha, sekcja rytmiczna, dobrze brzmiące wokale Holmesa – wszystko dowiezione zostało tutaj należycie.

Zdaję sobie sprawę, że niniejsza relacja ociera się o bezkrytyczność, jednak pomny tragicznego poziomu naszego poprzedniego spotkania, muszę przyznać, że tym razem Paradise Lost wycisnęli maksa z danej im przeze mnie drugiej szansy. Co – nie ukrywam – niesamowicie mnie ucieszyło.

(autorką zdjęć jest Wiktoria Wójcik)

Artykuł Paradise Lost, Saturnus, Shores of Null – Gdańsk (27.02.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Saturnus

Paradise Lost

Artykuł Paradise Lost, Saturnus, Shores Of Null – Warszawa (28.02.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

27.02.2026 – Gdańsk, B90 (wydarzenie)
28.02.2026 – Warszawa, Progresja (wydarzenie)
02.03.2026 – Wrocław, A2 (wydarzenie)

Obok grupy zagrają Saturnus oraz Shores Of Null.

Bilety można zakupić na:

knockoutmusicstore.pl, Ebilet.pl

Artykuł PARADISE LOST w Polsce, znamy supporty pochodzi z serwisu KVLT.

Avatarium

Shores of null

fot. Natalia Krymska

Artykuł Swallow The Sun, Avatarium, Shores of null – Gdańsk (05.05.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Shores Of Null

 

Avatarium

 

Swallow The Sun

zdjęcia: Wiktoria Polarblazma

Artykuł Swallow The Sun, Avatarium, Shores Of Null – Wrocław (06.05.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Przypominamy, że bilety na koncerty, które pierwotnie miały odbyć się w Warszawie i Poznaniu, zachowują ważność na koncert we Wrocławiu. Organizatorem wydarzeń jest Iron Realm Productions.

05.05.2023 – Gdańsk, Grizzly Dizzly (wydarzenie)

06.05.2023 – Wrocław, Łącznik (wydarzenie)

Artykuł Tydzień do koncertów SWALLOW THE SUN i AVATARIUM pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł DRACONIAN we wspólnej trasie ze SWALLOW THE SUN pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Transitory
02. Destination Woe
03. The Last Flower
04. Darkness Won’t Take Me
05. Nothing Left To Burn
06. Old Scars
07. The First Son
08. A Nature In Disguise
09. My Darkest Years
10. Fading As One
11. A New Death Is Born

Bonus tracks
12. Underwater Oddity
13. Blazing Sunlight

Artykuł SHORES OF NULL publikuje nowy klip pochodzi z serwisu KVLT.

Mała, na co dzień cicha miejscowość Zábrodi w Czechach, nieopodal Červenego Kostelca, raz do roku na trzy czerwcowe dni zamienia się w mekkę fanów ciężkich brzmień. Wówczas na terenie malowniczego pola campingowego odbywa się MetalGate Czech Death Fest. Po przerwie w 2020 roku i ograniczonej z powodu obostrzeń pandemicznych odsłonie zeszłorocznej odbyła się między 15 a 17 czerwca 2022 tak bardzo wyczekiwana XIII edycja – tym razem w pełnym, smakowitym składzie .

Dotarliśmy z żoną na teren festiwalu w czwartkowe południe. Pogoda jak na zamówienie, żar lał się z nieba, a na scenie już prezentowały się pierwsze zespoły. Przy wejściu opaski, program i można wchodzić. Pozytywne wrażenie zrobiły na mnie karty magnetyczne w opaskach, które zastąpiły żetony, umożliwiając bezgotówkowe płatności na terenie wydarzenia. Brawo dla organizatorów! Mimo dużej frekwencji nie widziałem kolejek do stoisk z merchem, jedzeniem czy piwem.
Gdy załatwiłem kwestie formalne i mogłem wreszcie posłuchać koncertów, na scenie prezentowali się chłopaki z czeskiej kapeli Exorcistfobia, po których deski miały zająć polskie zespoły Proch oraz Planet Hell. Oba koncerty rodzimych wykonawców wypadły całkiem poprawnie, chociaż bardziej podobał mi się pierwszy. Muzycy dawali z siebie wszystko w piekielnym upale i mimo dość wczesnej godziny przyciągnęli na swój występ sporą publikę.

Najbardziej w takich imprezach lubię, gdy zaskakuje mnie zupełnie nieznany mi wykonawca.
Tak też się stało. Po Planet Hell mieliśmy zrobić sobie przerwę, a jednak potężne doomowe dźwięki znów wezwały nas pod scenę. Pojawili się na niej Włosi z Shores of Null… i to było to! Chłopaki zagrali bardzo solidną porcję doom/black metalu. Dobrze się ich słuchało, tak samo jak kolejnej kapeli, na którą czekałem, by zobaczyć ją pierwszy raz. I nie zawiodłem się – grecki Lucifer’s Child dał tego dnia najlepszy koncert: było mrocznie, mocno, a na koniec dostaliśmy The Order, chyba najbardziej rozpoznawalny hit Lucifer’s Child.

Przed nami jeszcze dwie wisienki na torcie, czyli Ingested oraz Dying Fetus. Pierwszej z kapel słuchaliśmy dosłownie chwilę, nim wybraliśmy się odpocząć na backstage’u. Wróciliśmy, by zobaczyć DF. Ich występ nie pozostawiał złudzeń, że to starzy wyjadacze. Zgadzało się tu wszystko, jak w dobrze naoliwionej maszynie. Panowie dali dobry, energetyczny koncert, prezentując zarówno swoje klasyki, jak i kawałki z ostatnich płyt.

Dzień drugi festiwalu zaczynamy trochę później. Upał nie odpuszcza, ale nikt nie marudzi – w końcu to idealna pogoda na imprezę w plenerze.
Pod scenę dotarliśmy podczas pokazu niemieckiego, death metalowego Stillbirth, po których weszli Francuzi z Destinity. Historia lubi się powtarzać, wobec czego to, co najlepsze, miało jednak objawić się później. Tak jak poprzedniego dnia, gdy właśnie zaplanowaliśmy sobie przerwę i usiedliśmy z żoną w cieniu z chłodnym piwem, na scenie zainstalował się nieznany nam kompletnie zespół z Włoch – Caronte. Po pierwszym kawałku znów byliśmy na nogach. Kapela brzmiała naprawdę potężnie i chyba porwała nie tylko nas, bo ich występ przyciągnął sporą widownię. Shamanic doom, jak określają swój gatunek, zahipnotyzował wszystkich.

Po koncercie Włochów krótka przerwa na przepinkę, szybki odpoczynek i znów pod scenę, bo przed nami jeszcze dwie niespodzianki tego dnia. Najpierw koncert Tortharry. Zespół-legenda w Czechach zgromadził bardzo liczną publikę. Grający już od trzydziestu lat muzycy udowodnili, że są zawodowcami w występowaniu na żywo – to był death metal na światowym poziomie. Chłopaki zaprezentowali set złożony z wybranych kompozycji z całego swojego dorobku, usłyszeliśmy zatem utwory z pierwszych albumów, ale również te ze świeżego wydawnictwa Altars of Ignorance. Cały występ okraszono pirotechniką, co dało naprawdę niesamowity efekt.

Po Tortharry scenę zajął Skeletal Remains ze Stanów Zjednoczonych. Niestety nie mogliśmy zostać do końca ich prezentacji, ale z tego, co widzieliśmy i słyszeliśmy, nikt się nie zawiódł – koncert był wyśmienity.

Trzeciego dnia pogoda wciąż dopisywała, a i koncerty nie schodziły poniżej dotychczas wyznaczonego poziomu. Szczególnie spodobały nam się progresywny Dying Passion oraz słowacki Čad. Festiwal skończył się mocnym finałem zapewnionym przez Finów z Impaled Nazarene oraz Szwedów z Vomitory.
Ci pierwsi nie zawiedli. Zagrali godzinny koncert, który był jak jazda autostradą 200 km/h bez hamulców. Nie zabrakło starych numerów, jak Armageddon Death Squad czy Funeral for Despicable Pigs. Wokalista, Mika Luttinen, biegał po scenie niby w amoku, dając z siebie wszystko. Fińscy weterani tryskali energią. To był świetny występ.

Po krótkiej przerwie pojawili się panowie z Vomitory, by rozpocząć swój przepoteżny, deathmetalowy gig. Nie zabrakło takich kawałków, jak Regorge in the Morgue oraz Chaos Fury. Publika, choć zmęczona trzema dniami festiwalu, bawiła się do samego końca. Vomitory na zakończenie wydarzenia to bardzo dobry wybór organizatorów.

XIII odsłona MetalGate Czech Death Fest okazała się świetnie zorganizowaną imprezą. Podoba mi się, że wydarzenie nastawione niegdyś przede wszystkim na death metal od paru lat otwiera się również na inne subgatunki tej muzyki. Trudno było dopatrzeć się jakichkolwiek minusów, na poziomie muzycznym i organizacyjnym wszystko się zgadzało. Jak wspominałem wcześniej, doskonałym rozwiązaniem była możliwość płatności bezgotówkowych. Duże brawa dla organizatorów również za punktualność koncertów. Cena piwa bezkonkurencyjna – 38 koron czeskich (czyli około 7,30 złotych), do tego tłumna publika, no i pogoda jak na zamówienie. Cóż chcieć więcej?

Do zobaczenia za rok!

Artykuł XIII Metalgate Czech Death Fest (15-17.06.2022) pochodzi z serwisu KVLT.