Już 6 maja czeka na nas slamowa jazda bez trzymanki: wrocławskie rejony odwiedza Vulvodynia wraz z The Last Ten Seconds of Life, Bound in Fear oraz Bonecarver. Koncert oczywiście odbywa się w legendarnym klubie Liverpool.

Bilety z II puli dostępne są za 89zł na winiarybookings.pl

Artykuł VULVODYNIA na jedynym koncercie w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Płyta nie jest za długa, materiał nie sięga dwudziestu trzech minut, ale co najważniejsze wyrabia w tym czasie normy zniszczenia. Death/grindowcy z ostatnim dziełem położyli nacisk na kompozycje nieco bardziej death metalowe niż w przeszłości. Ilość utworów na krążku i ich długość trwania nadal mieszczą się w grindowych standardach, sama muzyka stawia jednak w równej mierze tyle na siarczyste dwustopowe walce, co hiper-prędkości. Do mnie takie rozwiązanie trafia. R.A.K dzięki temu jest odpowiednio urozmaicony, dynamiczny i brutalny na wskroś.

Album został nagrany w dwóch miejscach, w norweskim Black Note Studio (również miks) i bydgoskim Invent – Sound Studio, gdzie zrealizowano partie perkusyjne Lucassa. Mastering natomiast został wykonany przez Alana Douchesa w West West Side Music w Nowym Jorku. Wszystkie te zabiegi spowodowały, że Gnida zabrzmiała mocniej niż do tej pory. Pomimo potężnego skomasowania warstwy muzycznej, album jest dobrze podbity, ale nie męczący. Wniosek z tego taki, że czasem warto nie iść na łatwiznę i poszukać nowych rozwiązań.

Gdy mowa o muzyce Gnidy, nie można przejść obojętnie obok dwóch elementów. Pierwszym są niszczące partie perkusji Lucassa, którego ostatnio zrobiło się jakoś mniej na naszej scenie. Luc jest jak zawsze szybki i skuteczny, a sposób rozpisania swoich partii świetnie zgrał z partiami gitar. Drugim elementem są górujące nad wszystkim wokale Siriusa. Przyznam się w tym momencie, że nie mogłem się do niego przyzwyczaić w Thy Disease, ponieważ cały czas miałem wrażenie, że się musiał hamować, by nie zabrzmieć za brutalnie. W Gnidzie nie ma z tym problemu i jego głębokie growle kruszą skały. Godne podziwu jest, że przy tak brutalnych wokalach nie ma problemów z artykulacją i gdyby bardzo chcieć, można wiele zrozumieć z jego tekstów ze słuchu.

W tym momencie często wypisuję moich faworytów wśród kompozycji. Jeżeli chodzi o R.A.K, to składa się z szesnastu krwawych hitów, wśród których jak dla mnie wybijają się te nieco wolniejsze i cięższe, w tym promujący płytę Fantomas, w którym wokale świetnie podbijają muzykę (polecam lyric video).

Reasumując stwierdzam, że przydałoby się więcej takich albumów jak R.A.K na naszej scenie. Bez napinki, ubranych w zdrowy humor, ale i morderczych, bezlitosnych, dobrze zaaranżowanych i wyprodukowanych. Mocna rzecz dla twardych ludzi.

Artykuł GNIDA – „R.A.K” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

A Hill To Die Upon miażdży. Skomasowany atak trwa nieco ponad czterdzieści minut, a mieszanka deathcore’a, slamu i black metalu powoduje krwotok z uszu.
Na płycie dzieje się bardzo wiele. Żeby przebić się przez pierwsze ataki kanonady, trzeba troszkę się skupić, przeskoki z gatunku na gatunek mogą przyprawić o ból głowy, ale prawda jest taka, że wszystko przeżera się naturalnie. Dla muzyków nie jest żadnym problemem przejść płynie z symfonicznego blacku w brutalny slamcore’owy beatdown, czy z akustycznej partii w upiększony pig squealami ciężar, który przeobraża się wręcz w progresywno-metalową solówkę. Mało tego, takie przejścia absolutnie nie kłują tu w uszy. Nie jest to co prawda muzyka dla zamkniętych na eksperymenty twardzieli, ale przy odrobinie otwartego umysłu można z Mental Cruelty udać się w strefę totalnego zniszczenia.

Bardzo odpowiada mi również podejście muzyków do swoich partii. Zespół stara się z każdego motywu wyciskać wszystkie soki, a co za tym idzie każdy ciężki „glebowgniot” wali na łopaty, a klawisze dodają jeszcze do tego atmosfery. Jak już jestem przy klawiszach… Normalnie ich wykorzystanie w deathcore niespecjalnie mnie przekonuje, co prawda podobało mi się kilka utworów Winds of Plague czy jeden album The Breathing Process, ale już na przykład obecnej twarzy Carnifex znieść nie mogę. Na Hill To Die Upon użycie „parapetów” mi leży, ich partie w moim odczuciu sięgają klimatem do dzieł takich wykonawców jak Emperor i Limbonic Art., przez co nie toną w kiczu i słodkościach, a gdyby komuś miało się jednak zrobić za ładnie, to może być pewny, że chwilę potem dostanie na twarz blaściochem czy inną brutalną na wskroś wstawką. Równowaga, balans – wszystko na idealnym torze.

Artykuł MENTAL CRUELTY – „A Hill To Die Upon” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Komnata Tortur to jedynie sześć kompozycji, trwających łącznie dwadzieścia minut, ale co to jest za ładunek agresji to normalnie poezja. Każdy z zespołów wykonał po trzy akty i każdy z tych ciosów wgniata w fotel, miażdżąc zapomnianego pilota pod tyłkiem. W pierwszym rzucie uderzają nasi brutale z Rybnika, czyli Indignity, którzy są przeze mnie obserwowani od samego początku (miałem także okazję poznać muzyków osobiście i pozostawili na mnie pozytywne wrażenie tak jak sztuka przez nich grana). Trójeczka proponowana przez nich to absolutny hołd dla amerykańskiej szkoły niszczenia dźwiękami, słychać tu Suffocation, Beheaded, Internal Bleeding czy Cannibal Corpse ery Tomb of the Mutilated. Wraz z nowym wokalistą, Bolem, zespół wskoczył na nowy poziom brutalności. Wokalista proponuje poza standardowymi gutturalami różnorakie prosiaki i odgłosy kojarzące się z tymi znanymi ze szkolnych warsztatów, czyli dźwiękami wiertarek stołowych lub szlifierek kątowych. Jego sposób rozpisywania wokali wybił Indignity z lekkiej monotonności, którą można było zauważyć na długograju Realm of Dissociation (2017). Nowe kawałki same w sobie są poważnym krokiem naprzód, ale dodatkowa wymiana frontmana w moim uznaniu znacznie poprawiła ich skuteczność. Warto także nadmienić, iż matex nagrany został w Heinrich House Studio, co zaowocowało potężnym, dynamicznym soundem. Z nieświętej trójcy kompozycji Indignity stawiam na otwierający Obscene Basement Desires, który wyjątkowo mocno robi mi dobrze. Cannibalowe riffy i wokale wymieszane zostały z wyjątkowo szybkimi blastami i obowiązkowym ciężarem w środkowej części utworu, po którym nie ma czego już zbierać. Esencja brutalności i brawa dla naszych polskich ziomeczków.

Na pozycji drugiej wcześniejsze ciosy poprawiają reptilianie z Krocophile, dla których split jest pierwszym wydawnictwem w historii. Amerykanie na A Cold – Blooded Torture Chamber przedstawili się należycie, uderzając nieco mniej technicznie od Indignity, ale nie mniej brutalnie. Kroco nie stroni od slamu, szybkich stóp i maksymalnie brutalnego wokalu. Utwory zostały wyprodukowane przez Tj’a odpowiedzialnego za gitary i perkusję w zespole, i nie da się ukryć, że ten człowiek wie jak powinien brzmieć jego zespół. Samą muzykę skierowałbym do fanów Katalepsy, Kraanium i wszelakich świniakowatych miazgatorów. Jak na trzy kompozycje dzieje się w nich wiele i mam wrażenie, że pełen album zawierający muzykę utrzymaną w podobnym klimacie dałbym radę łyknąć bez problemu i jakiegokolwiek znudzenia, choć przyznaję, iż nasze Indignity wypada nieco bardziej dojrzale w tym starciu. Nie zmienia to faktu, że trójeczka od Krokophile jest bardzo mocna i łamie kości bez większego wysiłku. Z ich wystrzałów z kolei stawiam na utwór zamykający cały split, zatytułowany Lamian Concubine, który rozpoczyna jakieś prawdopodobnie pochodzące z mangi intro. Utwór zbudowany jest głównie na brutalnych zwolnieniach i ciężarach, które rozkręcone do maksymalnej głośności mogłyby wypierdzieć mebrany z głośników. Warto to wszystko sprawdzić.

Artykuł INDIGNITY/KROCOPHILE – „A Cold – Blooded Torture Chamber” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Zaznajomionych z wcześniejszymi materiałami F.A.M raczej nie zaskoczy wiadomość, że w przypadku nowego krążka mamy do czynienia z wysokooktanowym atakiem agresji i brutalności. Zespół nadal nie poszukuje fejmu i uznania wśród sezonowych metalówek i serwuje swoje obleśne hymny ze zdwojoną skutecznością. Materiał został nagrany, zmiksowany i zmasterowany przez perkusistę zespołu Darka Młodego (także Embrional, Amorphous, Squash Bowels, Stillborn, ex Christ Agony, ex Dissenter) w Panzerstudio. Jego praca wali w twarz bezpośrednio niczym Batman Robina na popularnym wzorze do tworzenia memów. Jedyne na co bym zwrócił uwagę, to zbyt wypchnięte partie wokali względem całości, aczkolwiek prosiaki proponowane przez Chorzego (ex Cień, ex Popioły, ex Ennorath) zapodane są zawodowo.

Sama muzyka zrobiona jest na światowym poziomie, dzięki czemu dwadzieścia siedem minut rzeźni mija momentalnie. Mamy tu do czynienia z różnorakimi podrobami, jest siekanka, wątróbka, mielonka i są także przyrządy do ćwiartowania i mielenia mięsa, że sobie pozwolę na garmażeryjną metaforę. Poza obowiązkowymi brutal death metalowymi blastami i walcami, F.A.M momentami zagłębia się w rejony grindcore’a i slam. Cała ta mieszanka tworzy album przeznaczony, by wgniatać i tak jest w rzeczywistości, próżno szukać tu momentów wytchnienia i miejsca na oddech – wolno czy szybko, byle ciężko. Uważam, że poziom ekstremum jest utrzymany na odpowiednim poziomie, a ewentualne zmęczenie materiałem może zamortyzować jego czas trwania.

Poza brutalnością doceniam utrzymanie wszystkich tytułów kompozycji w sposób, by litery porządkowe wyrazów tworzyły nazwę F.A.M. Do plusów także dodam gościnne pojawienie się wokalisty lubianego przeze mnie zespołu Kraanium Matsa Funderuda. Jego świnie w ogólnej rzeźni co prawda byłoby ciężko wyłapać, ale na ratunek przyszedł internet (informacji o tym nie znajdziemy we wkładce do płyty).

Małym minusem za to jest dla mnie fakt niskiej różnorodności kompozycji. Każda jest dobra i skomponowana na wysokim poziomie, lecz razem mogą wydać się jednostajnym monolitem (na pewno dla ludzi nie będących maniakami takiej młócki). Ja na szczęście z brutalnymi sonicznymi rzygami nie mam problemów i Fascinated About Mortality ewentualnie przyodziałbym nieco bardziej mięsistym soundem i większą ilością miażdżących beatdownów, by poziom „przebojowości” podnieść do poziomu mistrzów z Devourment.

Artykuł F.A.M – „Fascinated About Mortality” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Do wcześniej ogłoszonych zespołów dołącza doomowy/deathowy Sandbreaker z Rybnika. Tym samym skład można uznać za zamknięty.

Wcześniej ogłoszono występy:

Parh – sludge/death metal/punk – Płock
Fetor – brutal death metal/slam – Mysłowice
Nuclear Holocaust – grindcore – Świdnik/Lublin
Infest – death/thrash metal – Jagodina/Belgrad
Neolith – black/death metal – Krosno
Ragehammer – black/thrash metal – Kraków

21.03.2020 – Kraków, Garage Pub (wydarzenie)

Artykuł Pełny skład Mythrone Festival pochodzi z serwisu KVLT.

Do składu festiwalu dołączają krakowski, black/thrashowy Ragehammer oraz black/deathowy Neolith z Krosna. Tym samym brakuje już tylko headlinera imprezy, który zostanie ujawniony wkrótce.

Wcześniej ogłoszono występy:

Parh – sludge/death metal/punk – Płock
Fetor – brutal death metal/slam – Mysłowice
Nuclear Holocaust – grindcore – Świdnik/Lublin
Infest – death/thrash metal – Jagodina/Belgrad

21.03.2020 – Kraków, Garage Pub (wydarzenie)

Artykuł Kolejne zespoły na Mythrone Festival pochodzi z serwisu KVLT.

Parh – sludge/death metal/punk – Płock
Fetor – brutal death metal/slam – Mysłowice
Nuclear Holocaust – grindcore – Świdnik/Lublin
Infest – death/thrash metal – Jagodina/Belgrad

21.03.2020 – Kraków, Garage Pub (wydarzenie)

Kolejne ogłoszenia wkrótce!

Artykuł Kolejne zespoły dołączają do Mythrone Festival pochodzi z serwisu KVLT.

źródło: http://bravewords.com, Unique Leader Records

Artykuł Nowy singiel rosyjskiego Katalepsy pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwsza strona albumu należy do naszych. Fetor prezentuje dwa kawałki, które są jednym kawałkiem. Nazywa się on Killing Her Softly i jest porządnym, soczystym, klasycznym slamem. Zapewniam, że jeżeli słyszałeś wcześniej jakichś przedstawicieli tego podgatunku, to i tutaj bardzo szybko się odnajdziesz. Numer nie wymyśla nic nowego, za to nieźle potrafi skłonić do mniej lub bardziej entuzjastycznego bujania się, tym bardziej że jego produkcja dobrze zgrywa się z krwistym przekazem. Druga, koncertowa wersja także broni się na froncie brzmieniowym. Słuchacz nie ma problemu z wyłapaniem dźwięków i wrażenia, że słucha zepsutej mikrofalówki. Ba, można nawet ją preferować przez dodatkowy brud przesteru.

Część Brytoli z Crepitation też nie odwraca świata do góry nogami i dostarcza więcej chorych dźwięków w ich stylu. Sam niespecjalnie za nimi przepadam i jeżeli już mam ich słuchać, to na którymś ze splitów, fan natomiast będzie zadowolony. Crepitation serwuje trzy miszmasze slamującego brutal deathu i grindu, sowicie podlane specyficznym poczuciem humoru. Rozpoznawalny styl kompozycji (to jest, wrzuć wszystkie riffy do jednego wora, potrząśnij i zostaw, jak się ułożyły) nieustannie dominuje i irytuje, nawet mimo naprawdę dobrych riffów składniowych, takie pomieszanie ich nie jest dla mnie. Wokalista niezmiennie brzmi jak pijany lub niespełna rozumu. Do typowych gutturali dorzuca sporo dźwięków, których nigdy nie powinno się wydawać jeżeli zależy komuś na pozostaniu poza zakładem zamkniętym. Do tego otwierający ich część Archaeological Clacker Valve Array wzbogacono samplem Globglogabgalaba (jeśli nie wiesz, cóż to takiego, to lepiej nie sprawdzaj. Tylko cię głowa rozboli). Mimo, że lubię humor na czarno i abstrakcyjno, to to jednak przerasta nawet mój biedny mózg.

Split jest dedykowany raczej do fanów obu ekip i poza nimi nikt się nim raczej nie zainteresuje. Tak mała dawka nie ma czasu by znudzić, ewentualnie może być też punktem wyjścia do głębszej znajomości z zawodnikami. Jednak ja raczej do niej nie wrócę.

Fetor na Facebooku

Crepitation na Facebooku

Artykuł FETOR / CREPITATION – „Onset of Horrendosity” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.