Artykuł Nowy klip zespołu DEAD CROWN pochodzi z serwisu KVLT.

Matt Pike o albumie:

Po prostu wariowałem podczas pandemii. Byłem bardzo nieszczęśliwy. A potem wszystkie zamieszki tutaj w Portland i całe to polityczne gówno. Byłem uwięziony w moim garażu, który był jedynym miejscem, do którego mogłem iść, grać i robić cokolwiek. Byłem tam uwięziony, bo nie mogłem grać z HIGH ON FIRE. Zwariowałem. Mój przyjaciel Jon Reid, który był oryginalnym perkusistą zespołu Lord Dying, przeprowadził się do Portland i opiekował się moim psem Cromem, a on grał w zespole mojej żony, więc miał już ustawione bębny u mnie. W końcu powiedziałem:

Stary, chcesz wpaść i po prostu pograć? Więc zacząłem grać z moim przyjacielem Jonem. Pomyślałem: Stary, pieprzyć to. Załóżmy zespół, a my po prostu to zademonstrujemy i będziemy zachowywać się tak, jakbyśmy zaczynali jako nastolatkowie, wiesz?

Nagrałem psychodeliczny rockowy album, który spodoba się fanom Sleep i High On Fire. A może, jeśli nie jesteś fanem Sleep lub High On Fire, też może Ci się spodobać. Zdecydowanie uważam, że to interesujące; ma punk D-Beat, dwustopniowy. Ma wszystko i nadal działa razem, nie brzmi to dziwnie. To po prostu nietuzinkowy psychodeliczny rockowy album.

Wcześniej kapela udostępniła teledysk do utworu Alien Slut Mum.

Tracklista:
01. Abusive
02. Throat Cobra
03. Trapped In A Midcave
04. Epoxia
05. Land
06. Alien Slut Mum
07. Apollyon
08. Acid Test Zone
09. Latin American Geological Formation
10. Leaving the Wars of Woe

Artykuł Nowe video zespołu Pike Vs The Automaton pochodzi z serwisu KVLT.

Matt Pike o albumie:

Po prostu wariowałem podczas pandemii. Byłem bardzo nieszczęśliwy. A potem wszystkie zamieszki tutaj w Portland i całe to polityczne gówno. Byłem uwięziony w moim garażu, który był jedynym miejscem, do którego mogłem iść, grać i robić cokolwiek. Byłem tam uwięziony, bo nie mogłem grać z HIGH ON FIRE. Zwariowałem. Mój przyjaciel Jon Reid, który był oryginalnym perkusistą zespołu Lord Dying, przeprowadził się do Portland i opiekował się moim psem Cromem, a on grał w zespole mojej żony, więc miał już ustawione bębny u mnie. W końcu powiedziałem:

Stary, chcesz wpaść i po prostu pograć? Więc zacząłem grać z moim przyjacielem Jonem. Pomyślałem: Stary, pieprzyć to. Załóżmy zespół, a my po prostu to zademonstrujemy i będziemy zachowywać się tak, jakbyśmy zaczynali jako nastolatkowie, wiesz?

Nagrałem psychodeliczny rockowy album, który spodoba się fanom Sleep i High On Fire. A może, jeśli nie jesteś fanem Sleep lub High On Fire, też może Ci się spodobać. Zdecydowanie uważam, że to interesujące; ma punk D-Beat, dwustopniowy. Ma wszystko i nadal działa razem, nie brzmi to dziwnie. To po prostu nietuzinkowy psychodeliczny rockowy album.

Tracklista:
01. Abusive
02. Throat Cobra
03. Trapped In A Midcave
04. Epoxia
05. Land
06. Alien Slut Mum
07. Apollyon
08. Acid Test Zone
09. Latin American Geological Formation
10. Leaving the Wars of Woe

Artykuł Pike Vs The Automaton przedstawia nowy teledysk pochodzi z serwisu KVLT.

Od razu odpowiadam: King Gizz na brak wyobraźni nie narzeka, wręcz przeciwnie, ma jej aż nadto! Na płycie „Infest The Rats’ Nest” zespół zaserwował nam swoją wizję thrash metalu, być może spod znaku Bay Area (kto wie, co chodziło im po głowach pisząc ten materiał). Choć momentami puszczają też oko do takich gigantów stoner doom, jak np. Sleep („Superbug”). „Venusian 1” brzmi jak odrzut z sesji „Kill 'Em All”, gdzie których z szanownych Metalików zaczął bawić się po pijaku syntezatorem, z „Venusian 2” byłby dumny sam Lemmy, a „Hell” mógłby być stałym elementem koncertów Slayera, ale tego z okresu „Black Magic”. Można odnieść wrażenie, że zespół nagrał tę płytę jako hołd dla całej Big Four, ale tradycyjną do bólu odmianę metalu, doprawił naprawdę ciekawymi ziołami. Na uwagę zasługuje też fajna, garażowa, surowa produkcja, która nadaje całości jammowego charakteru, a pomimo całkiem ciężkich riffów, nad muzyką unosi się lekki i przyjemny klimat, dając mnóstwo frajdy z jej słuchania.

King Gizz, po raz kolejny mnie zaskoczył. Od premiery poprzedniej płyty „Fishing for Fishies” minęło zaledwie kilka miesięcy, a ma się wrażenie, że nagrały je dwie zupełnie inne kapele. Serio, ten zespół to definicja muzycznej wyobraźni i braku artystycznego skrępowania!

English version:

Australians who played every kind of music, apart from jazz and disco, now giving us thrash metal. Yes, thrash metal! Begining from stoner and psychedelia, and finishing with thrash, these band need to have a lot of fantasy. Or lack of it…

So quick answer is: King Gizz don’t complain about a lack of fantasies, that’s for sure, and it’s quite opposite! They have it more than need it. On the „Infest The Rats’ Nest” band serves their own vision of thrash metal, maybe from Bay Area (who knows what was inside the minds of musicians when they record this LP). Although sometimes King Gizz winking out for stoner giants like Sleep („Superbug”). „Venusian 1” sounds like a leftover from Kill 'Em All session when some of the Metallica drunk members started to play on synthesizer; Lemmy would be proud of „Venusian 2”, and „Hell” could be a spotlight on every Slayer gig on „Black Magic” era. You could tell that band record that LP as an honour for Big Four, but the traditional genre is mixed with very interesting musical spices. Don’t forget about great production, garage and raw sound bring a jam character, and despite quite heavy riffs, you can feel the nice and soft atmosphere. All of that gives us a lot of fun while listening to „Infest The Rats’ Nest”.

King Gizz surprised again. It’s just a few months since they released previous album „Fishing for Fishes”, but now it’s completely different band! Literally, King Gizzard & The Lizard Wizard is a definition of musical freedom and imagination.

Artykuł KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD – „Infest The Rats’ Nest” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Sleep – Warszawa (09.04.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Tuż przed koncertem pierwszego zespołu uwagę zwracała niemała frekwencja. Zdawać by się mogło, że Sleep nie przyciągnie aż tylu zapaleńców, w końcu ostatni raz w Polsce gościli w 2012 roku, a jednak fani różnej maści oraz w różnym wieku stawili się licznie i tłumnie, przy czym okupowali nie tylko stoiska z napojami, ale również chętnie uczestniczyli we wszystkich trzech widowiskach.

A te zainaugurowali muzycy z formacji sunnata. Panowie są doskonale znani stołecznej publice i ciągle rosną w siłę, również poza granicami kraju, o czym świadczy chociażby ostatnia udana trasa sunnaty po Europie. W Progresji zespół postawił na sprawdzone elementy swojej sztuki, a więc nie zabrakło utworów ze wszystkich trzech dotychczas wydanych albumów, przy czym jednak zasmuciło mnie pewne odstępstwo (wszak koncertów sunnaty sobie nie odmawiam i dawkuję odpowiednio) i pominięcie w setliście genialnego Long Gone (Zorya, 2016). Za to ciekawostką i małym smaczkiem był gościnny udział na basie Mateusza Szymańskiego, magika warszawskiego ansamblu ROSK. W przypadku sunnaty wszystkie detale występu są szczegółowo opracowane, a więc zarówno sceniczny look, przytłumione światła, jak i balansowanie na tonowaniu intensywności dźwięku zawsze budują klimat. I to im się świetnie udaje. Bardzo dobry stoner/doom/grunge koncert, krótki acz treściwy.

Selista:

Lucid Dream
Asteroid
Path
Outlands
New Horizon

O czasie trwania kolejnego występującego zespołu nie jestem za to w stanie obiektywnie konkretnie opowiedzieć. Kielecki Belzebong rozjechał moje trzewia swoim doomowym walcem paradoksalnie dosyć szybko. Monotonnie, nie złapałam się na haczyk psychodelii, na którą liczyłam, wizualnie koncert bez żadnej oprawy, zero zaskoczenia, minimalnych niespodzianek brak (co właściwie powinno być jasne). Nie odnalazłam w tej przyjemności niestety zainteresowania. Wybaczcie fani tegoż, sypię głowę popiołem, ale po drugim numerze zrezygnowałam z próbowania odgadnięcia jak ich trans działa. Na pewno dobre riffy, na pewno dociążająca perkusja, gęsto i posuwiście, ale tym razem bez lotu. Cóż, jeśli kierować się zasłyszanymi sloganami typu smoke or die, I died.

Setlista:

Diabolical Dopenosis
Pot Fiend
Bong Thrower
The Bong of Eternal Stench
Names of the Devil

I przyszedł sen. Sen niespokojny i zamglony dymem w kolorze ciemnozielonym. Sleep to pewna historia, trudno żeby zwykły zjadacz muzyki tzw. ciężkiej choćby raz nie słyszał ponadgodzinnego kolosa Dopesmoker (no umówmy się – albo jego połowy). Ciekawa tego koncertu byłam i ja. Choć uczestniczenie w wydarzeniu potraktowałam jako ciekawostkę, to udzieliła mi się momentalnie niemal podniosła atmosfera wyczekiwania na sędziwych muzyków. I weszłam w ten gruz. Matt Pike i jego kosmiczne solówki robiły wrażenie właściwie od początku, a już zupełnie prawilnie w Holy Mountain. Pięknie dudnił bas, groove’owało i sprzęgało odpowiednio, jednak głośność całości była dyskusyjna. Jak już porządnie zakołysałam się przy kolejnych numerach, zmieniając miejsce pobytu/postoju, zaczęło się dźwiękowo psuć. Wokale uciekały, coś niedobrego działo się z perkusją i czar jakby zaczął pryskać. Dodatkowo, dość długie przerwy pomiędzy utworami działały na niekorzyść płynności przekazu. Na szczęście te wszystkie gitarowe improwizacje, klimat, wyczucie muzyków, a finalnie ulubiony Dragonaut w jakiś sposób wynagrodził niedostatki na linii udźwiękowienie-scena-publika. Na koniec uczucia po-koncertowe mam mieszane. Było dobrze, lecz odpłynąć ostatecznie się nie udało.

Setlista:

Leagues Beneath
Holy Mountain
Marijuanaut’s Theme
The Clarity
Sonic Titan
Giza Butler
The Botanist
Dragonaut

I na tym rozważania należałoby skończyć. Na pewno na pochwałę, oprócz zebrania świetnego line-upu, zasługuje całościowa organizacja eventu w wykonaniu MMP. Wszystko zadziałało jak powinno. Warto było pojawić się tego wieczoru w Progresji i doświadczyć na własnej skórze, czym Sleep zasługują sobie na miano stoner/doomowych tuzów. A zasługują.

Do następnego!

Zdjęcia: Kara Rokita

Artykuł Sleep, Belzebong, sunnata – Warszawa (09.04.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

09.04.2019 – Warszawa, Progresja (wydarzenie)

Metal Mind Productions ogłosił zespoły, które zagrają w roli supportów. Do składu dołączają:

Sunnata
Belzebong

Bilety:
120 zł – przedsprzedaż
140 zł – w dniu koncertu

Bilety można nabyć na:

https://shop.metalmind.com.pl/
Ebilet.pl
Eventim.pl

Źródło: Metal Mind Productions

Artykuł Sleep w Polsce: znamy supporty pochodzi z serwisu KVLT.

Na DesertFest były też trzy inne sceny. Jedna z nich mieściła się w foyer Astry i została nazwana bardzo oryginalnie – Foyer Stage. Ten pomysł mógł budzić pewne obawy, ale szybko okazywało się, że nieuzasadnione. Okazała się jednym z mocniejszych punktów festiwalu. The Devil and the Almighty pokazali, że ich rzadki dziś talent do pisania świetnych kawałków i równie dobrych piosenek łączy się z umiejętnościami grania niezapomnianych koncertów. Norwegowie pokazali, że można pochodzić z Oslo, a na koncertach (i płytach) stworzyć atmosferę, jakby całe życie spędziło się na bagnistych bezdrożach Luizjany lub pędząc bimber na zboczach Appalachów. Z produkcją bimbru zaznajomieni są panowie z Pontiak. Trzech braci, którzy faktycznie pochodzą z Appalachów, wykonuje jedną z najciekawszych muzycznych mieszanek łącząc ze sobą acid rock, stoner, indie, neo-psychodele, hippisowski rock z lat 60., proto-metalowe brzmienie i progresywnego rocka. Na scenie zamieniają to wszystko w perfekcyjnie skrojony mix. Bez słowa wyprowadzając potężny, koncertowy cios. Solidną dawką doomowego ciężaru i przytłaczającego riffu był występ Sumy. Szwedzka ekipa walcowatym brzmieniem rozjechała zmysły wypełnionego po brzegi foyer. Szalona jazda machiną, którą dopiero co wyłoniła się z cuchnącego szlamu. Brak kompromisów i żadnych jeńców, a kościoły niech płoną. Kompromisy nie interesowały też The Cosmic Dead. Szkoccy jeźdźcy psychodeli to jedna z tych grup, które na scenie bawią się równie dobrze, co ich publika pod. Koncertują w formie niezwykle intensywnego, psychodelicznego jammowania, w którym nigdy nie wiadomo, który z członków zespołu będzie odgrywał główną rolę. Encyklopedyczna definicja muzycznego i narkotykowego tripu.

Jedyną wadą najmniejszych scen DesertFestu był fakt, że trudno było się na niej dopchać. Kolejki ustawiały się często jeszcze przed koncertem. Najgorzej było w Cassiopeii, w której uczestnicy koncerty gotowali się nie tylko z zachwytu. Mimo wszystko warto było tam zajrzeć i sprawdzić mało odkrywczych, ale bardzo sprawnych doom-stonerowców z Elephant Tree, czy kosmicznych pionierów z Yuri Gagarin
Nieco lepiej przedstawiała się sytuacja w Badhaus. Amerykanie z Ruby the Hatchet połączyli retro-rockowe melodie i brzmienie z doomowym ciężarem. Wyszła z tego mieszanka doskonale znanych elementów podane w dosyć oryginalnej formie, która sprawdza się lepiej na żywo niż w formie studyjnej. Mieszać lubią także muzycy berlińskie Wight, którzy do vintage’owej psychodeli inkorporują elementy kalifornijskiego stonera i funku. Niestety, kreatywności starczyło im na dwa, może trzy numery. Być mało kreatywnym w muzyce też trzeba umieć. Wiedzą o tym muzycy Death Alley z Holandii. Perfekcyjnie odtwórcza kalka proto-metalowych dźwięków rodem z płyt Thin Lizzy i doskonała kopia największych klasyków NWOBHM. Wszystko to znam na pamięć, ale mimo to słucha się tego z niezwykłą przyjemnością.

Pomimo sprawnej organizacji dopiętej na ostatni guzik, DesertFest sprawia wrażenie chaosu. Zorganizowanego, ale jednak chaosu. Wszystko poprzez naturalną dla miejsca, ekipy i uczestników leniwą atmosferę radosnego DIY. Poruszając się po festiwalowych przestrzeniach można odnieść wrażenie, że wszystko dzieje się tam organicznie. Festiwalu nikt nie zaplanował. Po prostu tam jest i już. I wszystkim to pasuje, przynajmniej dopóki ze sceny ciężkim riffem sączy się narkotyczna muzyka, na stoisku z merchem niczego nie brakuje, joint jest zrolowany, a przybysze z południa dostarczają odpowiednich substancji psychoaktywnych.

Autorem relacji jest Krzysztof Zawistowski | doomsmoker.pl

Artykuł Desertfest – Berlin (28-30.04.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół Widow And Children pochodzi z Florydy. Jak by mogło się wydawać region świata, który może być znany wszystkim fanom death metalu, zaskakuje kapelami stoner i doom metalowymi. Płyta, którą mam okazję recenzować, została nagrana w 2015 r. i jest to pierwsze wydawnictwo Amerykanów. Sześć solidnych kompozycji składa się na ten krążek. Zabójca ciszy, czyli pierwszy gitarowy riff No End Now zespołu Widow And Children, zaczyna się toczyć jak jakaś pancerna bestia. Nisko nastrojona gitara i swoisty bulgot wprawiają słuchacza na samym początku w doskonały nastrój. Następnie mamy świetny Falling Down. Granie na pewno przypadnie do gustu fanom naszego zielonego diabła, czyli Belzebonga. Jest dużo oparów zielonego dymu na tej płycie (wystarczy spojrzeć na klimatyczną okładkę, by dowiedzieć się, o co chodzi). Inspiracji jest zresztą wiele, jednak wszystko w przemyślany sposób zostało zebrane w całość. Obok klasycznych doom metalowych riffów i zwalniania, znajdziemy numer Sustain, którego nie powstydziłaby się żadna kapela z gatunku stoner rocka. Jest energia i główka sama chodzi w szalonym perkusyjnym rytmie i zakręconej gitarze.

Na pochwałę zasługuje produkcja całej płyty. Słychać, że jest to totalne podziemie, ale każdy instrument brzmi jak należy. Jest soczyście i dużo gitarowego „mięcha”. Minusem okrutnym jest niestety wokal, który nie jest idealny i troszkę psuje koncept Panów Widow And Children. Dziwny pogłos nałożony na wokalizy wcale nie pomaga, wręcz szkodzi. Nie znaczy to jednak, że wokalista nie znajdzie swoich zwolenników.

Dobra to płyta, którą można polecić wszystkim wyznawcom ciężkiego i niskiego grania. Fani Black Sabbath i Sleep nie będą narzekać. Mimo że zespół jest mało znany, warto sięgnąć po ich dokonania.

Ocena 9/10

Artykuł WIDOW AND CHILDREN – „Volume I” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.

Pochodzące z przepięknej i zielonej Kornwalii trio, proponuje znaną i popularną wśród włochatej młodzieży, muzykę łączącą doom i stoner metal. Oczywiście wszystko w oparach dymu i hektolitrach wypitego piwa, które prawdopodobnie podczas tworzenia materiału było nadużywane, co zaprocentowało materiałem miałkim i wtórnym. Otwierający utwór „Velocirapture„, którego riff w żaden sposób nie zapada w pamięć, w zasadzie daje świadectwo całej płyty, nie ratują jej także końcowe efekty dźwiękowe, które imitować miały chyba podróż w przestrzeni kosmicznej. Ciekawiej jest w kawałku „Hunted On Hoth” gdzie zespół bawi się trochę dynamiką i tempem. „Cloven Hooves, Horns & Wings” proponuje całkiem zgrabny riff i w końcu ciekawy aranż, niestety dobre wrażenie psuje wokal Alexa Wyld’a. Zbyt na siłę,  każda nuta zaśpiewana w ten sam sposób i to na całej płycie. Słuchając „Spaceous Cretaceous” nie można pozbyć się wrażenia, że gdyby była to płyta instrumentalna, to brzmiała by o niebo lepiej (mogli wziąć przykład od kolegów z Belzebonga).

Długo zabierałem się za napisanie kilku słów o tej płycie, bo nic mądrego nie przychodziło mi do głowy, powielanie patentów znanych już od wczesnych płyt Black Sabbath, czy późniejszych gigantów stoner/doom takich jak Electric Wizard czy Sleep, jednym przychodzi z łatwością, innym z wielkim trudem. Niestety w przypadku Cybernetic Witchcult w grę wchodzi tylko opcja druga. Płyta was zmęczy, nie zapamiętacie żadnego z niej motywu i stracicie 50 minut z życia. Warto poświęcić je na „Dopesmoker” wspomnianych Sleep…

https://www.youtube.com/watch?v=I_X4xJ29DOQ

Autorem recenzji jest Tom Wolf

Artykuł CYBERNETIC WITCHCULT – „Spaceous Cretaceous” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.