28.07-03.08.2024 – Słowenia, Velenje (wydarzenie)

Organizatorzy MetalDays 2024 ogłosili pierwsze zespoły, które wystąpią na imprezie. Podczas przyszłorocznej edycji festiwalu zagrają:

Emperor, Blind Guardian, Cattle Decapitation, Korpiklaani, Caliban, Borknagar, Kampfar

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Pierwsze zespoły na METALDAYS 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. It Burns Without a Fire…
2. Death Eternal
3. Lantern of Ghostly Unlight
4. Resurgence of Temporal Malignity
5. Oozing the Thirteenth Hour
6. Last Lamentations
7. Colossal Blight

Artykuł KAMRA wypuściła teledysk do utworu Colossal Blight pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Lotus
02. Toxic
03. Nightmare
04. Survival
05. Scars
06.Revenge
07. Dying World (ft. Lil Lotus)
08. Dehumanized
09. Illusions
10. Neo-Yakuza
11. P.O.P.
12. Ultima

Artykuł Pre-order nowego albumu WITHIN DESTRUCTION pochodzi z serwisu KVLT.

Słoweński kwartet Marax wydał w tym roku drugą już w swoich dziejach EPkę. Obie wydane nakładem własnym, więc ciężkie do zdobycia w komercyjnych miejscach. Ja jednak miałem tyle szczęścia, że fizyczna wersja tej dwudziestominutowej płyty i zawierającej cztery niedługie kompozycje trafiła akurat do moich rąk.

Jeśli zajrzycie w bezdenne czeluści internetów to wyskoczy Wam informacja, że hord tworzy black metal symfoniczny. I rzeczywiście fakt ten wydają się potwierdzać już pierwsze smyczkowo klawiszowe takty Awaken the Dark Spirits. Gdzieś w połowie kawałek obiera już znacznie ostrzejsze kierunki, niemniej nie gubi symfonicznego przedrostka. The Dance of Shadows rozpoczyna się równie lirycznie, a na dodatek okraszony jest damskim wokalem. I znów w jednej trzeciej przechodzi w ostry black oparty na połamanych i szybkich partiach gitarowych oraz perkusyjnych blastach. A pałeczkę po lirycznych wokalach damskich przejmuje mocny growl. Tej samej drobnej kobiety. Szok! Trzeci z kolei Chaos and Destruction jest dla odmiany nieco wolniejszy, ale skrzypce i mocny growl panują w nim bardzo sprawnie. EPkę zamyka Les Litanies de Satan – kawałek zaśpiewany dla odmiany w języku Robespierre. Jest to też jednocześnie najspokojniejszy i najbardziej liryczny utwór na płycie.

Muzykę Maraxa przyrównałbym do dokonań Dimmu Borgir, gdyby nie fakt, że na wokalu mamy tutaj bardzo wytrenowaną wokalistkę. Ciężko może przyrównać ją do Angeli Gossow, ale robi wrażenie. No i te skrzypce! Milion razy lepsze niż wszystkie klawisze świata.

Dance Within the Flames of Burning Fire to naprawdę świetny materiał I ciężko się do czegoś (poza jakością nagrania) przyczepić. Brakuje tylko tego drapieżnego pazura, który wbija się w kark i zostawia bliznę do końca życia. Wiecie, ten z Puritanii, Mourning Palace, The Sacrilegious Scorn czy The Serpentine Offering. Niemniej jednak myślę, że potencjał kapeli pozwoli również na takie odczucia i przeżycia, tyle że na następnych płytach.

Artykuł MARAX – „Dance Within the Flames of Burning Fire” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Ciekawiło mnie, co też mają brutalnego do powiedzenia goście, którzy mieszkają w takim na pozór sielskim kraju. I już po pierwszych taktach okazało się że mają, i to dużo.

Siedem kawałków i prawie trzy kwadranse, ale leci jak po miksie mleka i ogórków kiszonych. Szybka i brutalna melodyka jest bezpardonowa i nie pozostawia ani sekundy na zwątpienie. I choć jest ostro i bez patyczkowania, muzycy nie zapomnieli o tym, że ma być melodyjnie i z sensem. Niby oczywista rzecz, a tyle zespołów o tym zapomina. W każdym kawałku jest więc motyw przewodni i unikalna linia melodyczna, dzięki którym album nie nudzi się nawet po kolejnym odsłuchu. A na okrasę mamy momenty wręcz chwytliwe i rodem ze skandynawskiego wiking metalu (czyste wokale na The Dead Sleep With Their Eyes Open czy początek otwierającego płytę Profanity Galore).

Generalna zasada jest jednak prosta. Ostra i melodyjna ściana gitar, perkusja blastująca lub zwalniająca nieco tempo tworzą ścianę dźwięków, której trudno się oprzeć. A przed nią klarowne partie wokalne lub inne ozdobniki, które zdarzają się sporadycznie w niektórych utworach.

Ten album to siedem naprawdę solidnych kawałków. Takich mięsistych, z duchem i energią, które pozwoliłyby mi na przedostanie się z powrotem do Lublany bez zatrzymywania i bez filiżanki kawy. O niezdrowych energetykach nie wspominając. A wiecie po co? Żeby zobaczyć ten wulkan na żywo. Bo pierwsze moje spotkanie z Dalkhu zrobiło na mnie takie wrażenie, jak pierwsze wrażenie po zobaczeniu jeziora Bled i starówka w Piranie. I chce się więcej i więcej. Aż do zachłyśnięcia.

Artykuł DALKHU – „Lamentation and Ardent Fire” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Blues From Hell to 12 utworów, które łącznie dają nam prawie 50 minut muzyki, jaka nieczęsto pojawia się na łamach Kvlt. Słoweńcy bowiem serwują nam porcję niczym nieskrępowanej przebojowej mieszanki ciężkiego hard rocka z nostalgicznym bluesem, która przywodzi na myśli lata 70. i 80. ubiegłego stulecia. Teoretycznie nic nowego w tej muzyce nie ma, a mimo to potrafi rozgrzać w te mroźne dni – po prostu słucha się jej z przyjemnością. W rytmie ciężkich, melodyjnych riffów przejedziemy się motocyklem w promieniach zachodzącego słońca, przysiądziemy przy barze ze szklaneczką whisky i ponarzekamy na fałszywych polityków. Radosne melodie zaprowadzą nas na plaże, gdzie rządzą wolność i nieskrępowany seks. Oczywiście nie może zabraknąć ballady, którą uleczymy złamane serce, a płytę zamknie niemniej obowiązkowy, niosący nadzieję kawałek akustyczny. Fajny klimat budują Hammondy, a czasami bardzo przyjemnie zamruczy bas.

Muzykę Stray Train określiłbym jako łatwą, ciężką i przyjemną. Bezpośrednia, bezpretensjonalna, niewymagająca od słuchacza koncentracji i myślenia o tym, co autor miał na myśli, pozwala odetchnąć po ciężkim tygodniu i totalnie się wyluzować. Bardzo podobają mi się pozytywne wibracje, jakie ze sobą niesie oraz bijący z niej luz i radość grania. Słychać w niej ducha, chociażby wczesnego Led Zeppelin, a wokalista momentami popada w manierę Jona Bon Jovi. Słuchanie Blues from Hell-The Legend of the Courageous Five dało mi wiele radochy i nieraz jeszcze zapewne puszczę sobie tę płytkę, aby naładować baterie.

Namiary: http://www.straytrainband.com/, https://www.facebook.com/StrayTrain/

 

Artykuł STRAY TRAIN – „Blues from Hell​-​The Legend of the Courageous Five” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.