O wydarzeniu: 

Bilety na wydarzenie można nabyć tutaj.

Artykuł Wspólny koncert CIŚNIENIE i DOLA w Toruniu pochodzi z serwisu KVLT.

Der Weg Eier Freiheit

Artykuł Der Weg Einer Freiheit, Conjurer – Warszawa (18.10.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Zupełnie nie dało się odczuć, że Dom Zły mają za sobą już dziesięć występów na polskiej trasie. Ich pełne profesjonalizmu i czystego zapału podejście do muzyki pozostały takie, jak zawsze, niezależnie od liczby wcześniejszych koncertów.

Sow the Seed, Reap the Fear okazali się jednym z najlepiej dopasowanych do tego zespołu supportów, jakie kiedykolwiek widziałam na żywo. Jako że kilka ich koncertów mam już za sobą (no dobrze, może i kilkanaście), z tym większą ciekawością wsłuchałam się w Sow the Seed, Reap the Fear i ich repertuar, który można określić mianem blackened crustu zahaczającego o hardcore.
Bez dłużyzn czy zbędnej konferansjerki rozpoczął się ich set wprost kipiący od szaleńczej, nieskrępowanej pasji. Jeśli ktokolwiek wśród widowni odczuwał zmęczenie po całym tygodniu pracy, to koncert taki jak ten gwarantował błyskawiczne ożywienie się.
Serio, nie na każdym show można doświadczyć takich wybuchów energii, jakie zafundowała crustowa grupa!

Frontman oraz gitarzysta dzielili się obowiązkami wokalnymi, a sekcja rytmiczna dosłownie naparzała w swoje instrumenty.
Podobnie jak prezentowane utwory, tak i powitanie ze strony supportu było krótkie i dosadne. Po konkretnym „Jesteśmy z Warszawy, gramy crust” artyści wrócili do swego pozbawionego zapychaczy setu, którym zjednali sobie widownię.
Od początku do końca band zdołał porwać słuchaczy swoim materiałem i porządnie rozgrzać zebrane towarzystwo przed występem gwiazdy wieczoru – a o to przecież chodziło, prawda?

Bezlitosne tempo, jakie narzucali sobie Sow the Seed, Reap the Fear, spotkało się z entuzjazmem widowni, która coraz tłumniej się zbierała – a już wkrótce, zgodnie z rozpiską wydarzenia, na scenę wkroczyli muzycy zespołu Dom Zły.
Music Hub jak zwykle okazał się miejscówką na poziomie, zarówno jeśli o dźwięk, jak i o sam klimat chodzi. Nisko ustawiona scena ułatwiła zespołom wchodzenie w interakcje z publiką, co dodatkowo wpłynęło na pozytywny odbiór eventu.

Nie było wątpliwości, że na występie Domu Złego zjawi się już całkiem przyzwoity tłum.
Tak było w istocie i kiedy klub wypełniły dźwięki nowego, niewydanego jeszcze utworu grupy, nie było wątpliwości, jak ceniony jest ten skład wśród metalowej publiczności.
Chociaż „popularność” w kontekście metalu i szeroko pojętej muzycznej alternatywy to niekoniecznie trafione określenie, to z pewnością cieszy fakt, że Dom Zły pojawiają się w Katowicach coraz częściej.
Setlista opierała się oczywiście o najnowszy album grupy, Ku Pogrzebaniu Serc, jednak nie skupiała się wyłącznie na tej płycie.

O początkach zespołu przypomniał kapitalny, blackowy banger Luty, z kolei ich pierwsze wydawnictwo z wokalistką Anią, Śnisz Bory Tak Gęste, doczekało się fenomenalnej reprezentacji w postaci klimatycznego numeru Rzeka. Jeśli czegoś mi brakowało, to może kawałka Burza ze wspomnianej EPki, jednak podczas tak dobrego setu nie odczuwało się niedosytu.

Wraz z jednym z pierwszych zagranych utworów, Wiatr, było już pozamiatane. Robiło się coraz lepiej wraz z mocnym numerem Zła Krew, singlowym Nie Pamiętam Siebie czy tytułowym trackiem, który zawładnął publiką na dobre.
Muszę tu również wspomnieć o jednym z moich faworytów – Czarny Ptak, również z najnowszego albumu grupy, wypadł wprost fenomenalnie.

Materiał Domu Złego po raz kolejny sprawdził się bezbłędnie w warunkach koncertowych.
Tutaj zaryzykuję stwierdzenie, że za każdym razem, kiedy ich widzę, wypadają coraz lepiej, ciężej i z większą mocą, za co w moich oczach należy im się wielkie uznanie.
To jeden z tych zespołów, który oglądany co jakiś czas na żywo po prostu mi się nie nudzi, a support w postaci Sow the Seed, Reap the Fear stanowił doskonałe rozpoczęcie wieczoru.
Choć nie dotarłam na pierwszy z piątkowych zespołów, Fungi ov Doom, to po wysokim poziomie prezentowanym przez drugi warm-up band z pewnością zjawię się na następnym koncercie Domu Złego o wcześniejszej godzinie – wszystko bowiem wskazuje na to, że niezależnie od miejsca puławski band gra w asyście bardzo dobrych zespołów.

Zarówno Dom Zły, jak i Sow the Seed, Reap the Fear byli w doskonałej formie i ciężko było uwierzyć, jak szybko minął ten wieczór. Koncert w Katowicach okazał się kolejnym strzałem w dziesiątkę od Chroma Music, a powrót Domu Złego do stolicy Śląska był idealnym rozpoczęciem jesiennego sezonu koncertowego.

Artykuł Dom Zły – Katowice (25.09.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Odpowiedzi na te pytania przyszło mi poznać w ciepłą noc 18 lipca oraz deszczowy i wietrzny niedzielny wieczór nazajutrz. To właśnie podczas wspomnianego letniego weekendu Serj, Daron, Shavo i John pojawili się na scenie postawionej wewnątrz stadionu. Gwoli redaktorskiego obowiązku dorzucę, iż organizatorem całego przedsięwzięcia była agencja Live Nation Polska.

TO JUŻ PRAWIE MINIFESTIWAL

Ciekawy roster wykonawców ulokowanych na plakacie sugerował, że tak naprawdę miałem do czynienia raczej z objazdowym minifestiwalem, aniżeli standardowym, międzynarodowym tournée jednej kapeli; po prostu nie mogłem odpuścić sobie choćby fragmentu występu żadnej z trzech odwiedzających Warszawę formacji. Dlaczego? Otóż występujące jako pierwsze Acid Bath było dla mnie prywatnie grupą z wielu powodów najważniejszą – w życiu nie spodziewałbym się, że nieodżałowana kapela z Luizjany kiedykolwiek się zejdzie, a tym bardziej przyjedzie do Polski. A jednak niemożliwe stało się możliwe.

Liczne nagrania z amerykańskich koncertów AB, dostępne w przepastnych zasobach YouTube’a, przekonywały mnie, że powrót Daxa Riggsa w sludge’owym formacie wciąż może mieć większy sens. Trzech oryginalnych członków (Dax plus gitarzyści Sammy Pierre Duet oraz Mike Sanchez) wspieranych jest na żywo przez aktualnego bębniarza Goatwhore i byłego basistę Crowbar. Taka ekipa przecież nie może zagrać kiepsko, prawda?

No i nie zagrała, krótko mówiąc. Co prawda Acid Bath dysponowało jedynie półgodzinnym slotem, ale Amerykanom udało się wycisnąć z tego czasu dosłownie wszystko.

KONCERTY ACID BATH DAŁY RADĘ

Miło mi zatem napisać, iż noszący przeciwsłoneczne awiatorki, nieco wycofany Riggs pozostaje w świetnej kondycji wokalnej. Pozostali muzycy pilnują natomiast, by ciężkie, skrajnie przesterowane riffy uderzały z odpowiednią precyzją. Co jednak najważniejsze, czuć, że panom naprawdę chce się grać te ponad trzydziestoletnie numery. Nie jest to więc raczej reaktywacja podyktowana zwykłym skokiem na kasę.

Jedynym minusem była długość setlisty, usłyszeliśmy bowiem jedynie pięć utworów — co jednak już otwierającemu Tranquilized nie przeszkodziło skutecznie poderwać pierwszych rzędów. Podczas obu 30-minutowych setów nie odnotowałem ponadto żadnej wpadki wykonawczej zarówno podczas śpiewu Daxa, jak i gry każdego z instrumentalistów. Na dodatek frekwencja chyba całkiem dopisała: polskie występy AB mogło oglądać nawet po kilkanaście tysięcy fanów, co pozostaje niezłym wynikiem, biorąc oczywiście pod uwagę dość wczesną porę dnia. Wszystko bowiem dobiegło końca punktualnie o 19:00.

NAGŁOŚNIENIE PODCZAS ACID BATH

Ilekroć odwiedzę PGE Narodowy, jakimś cudem wciąż zajmuję miejsca, w których nie sposób narzekać na brzmienie. W sobotę siedziałem na jednej z górnych trybun, blisko dachu, około ⅔ odległości od sceny, zaś w niedzielę usadzono mnie wewnątrz trybuny dolnej, mniej więcej pośrodku całego obiektu. Prawdę mówiąc, podczas wsłuchiwania się w koncerty nie odczułem żadnego dyskomfortu, co pozwoliło mi po prostu cieszyć się muzyką. Jasne, jakość wykręconego przez akustyków dźwięku nijak miała się do ideału, lecz obyło się bez kręcenia nosem. Ale ponownie: zdaję sobie sprawę, iż sporo osób czytających niniejszą relację mogło mieć zgoła odmienne wrażenia, wyniesione z zabawy na innych obszarach areny.

Wracając do Acid Bath, miks już pierwszego zagranego utworu pozostawał co najmniej czytelny, zaś drugiego numeru, Bleed Me an Ocean, dało się już słuchać z przyjemnością. Później zagrano jeszcze Graveflower, Dead Girl i rewelacyjne Paegan Love Song, po czym piątka muzyków opuściła podest. Niedosyt pozostał, jednak na to, czego doświadczyłem, nie byłbym w stanie narzekać.

Setlista Acid Bath – Warszawa 2026

• Tranquilized
• Bleed Me an Ocean
• Graveflower
• Dead Girl (w niedzielę 19.07 w wersji Agents of Oblivion)
• Paegan Love Song

QUEENS POSTANOWIŁO ZARYZYKOWAĆ

Później przyszedł czas na Queens of the Stone Age. Dowodzona przez Josha Homme’a załoga jest aktualnie w bardzo ciekawym momencie kariery, walcząc najwyraźniej o wyzbycie się chyba jednak niesłusznie narzuconej lata temu etykiety dad-rockowców – dopiero co światło dzienne ujrzał bowiem udany singiel Easy Street, a żeby tego było mało, słynny kwintet podjął się występowania jako gość specjalny na wielkiej objazdówce legendy nu-metalu. Czy 20 lat temu ktoś w ogóle śmiałby obstawiać u bukmacherów kurs na wspólną trasę QOTSA z SOAD-em? Szczerze wątpię, ale jak widać, czasy i obyczaje odbiorców się zmieniają.

Pozwolę sobie jeszcze na krótką dygresję. Zawsze cieszy mnie, gdy uznany, dysponujący ogromną bazą fanów zespół postanawia schować ego do kieszeni, by “zaryzykować wizerunkowo” rolą supportu. To z całą pewnością miła odmiana względem headlinowania wyłącznie dla własnej publiczności, a także oczywista szansa na dotarcie do nowych osób. 

QOTSA W MISTRZOWSKIEJ KONDYCJI

Pięciu mężczyzn nieśpiesznie zajęło miejsca z przodu przypominającej przewrócony blok ze Stonehenge scenografii około 19:30. Przedtem obejrzeliśmy jeszcze psychodeliczną animację ukazującą powykręcane twarze artystów w towarzystwie między innymi… galopujących koni oraz zachodów słońca. Wówczas szybko zaczęło stawać się jasne, że wraca dziwaczne QOTSA. Czyli będzie trochę jak za dawnych czasów.

Na PGE Narodowym dał się więc odczuć znany z pierwszych kilku płyt stonerowy “niepokój”, podlany charakterystycznym punk-rockowym etosem. To niewątpliwie zmiana ku lepszemu. Dysponująca niespełna godzinnym setem grupa podczas obu spędzonych w Warszawie dni postawiła wyłącznie na energiczne numery, ograniczając do minimum okołotaneczne podrygi z ostatnich albumów. QOTSA dowieźli zdecydowanie najlepszy koncert pierwszego wieczoru, drugiego zaś jedynie nieznacznie przegrywając z System of a Down.

Popularni Queensi w obu przypadkach zaczynali od Regular John, The Lost Art of Keeping a Secret i nośnego Do It Again. Między numerami niemalże brakowało tchu, gdyż kwintet „jechał” jeden banger za drugim. Oprócz typowego greatest hits (No One Knows, Go With the Flow, Little Sister), nie zabrakło także deep cutów (The Fun Machine Took a Shit and Died czy Run, Pig, Run z Era Vulgaris). Zwieńczenie całego tego chaosu kultowym A Song for the Dead dopełniło dzieła. Ponadto w niedzielę ten ostatni utwór przedłużono o ładnych kilka minut, co znacząco przełożyło się na dociążenie całej kompozycji. Było mocno, szybko i mrocznie, czyli dokładnie tak, jak sobie tego życzyłem. Martwię się jedynie zdrowiem Homme’a: twarz Josha stała się dziwnie różowa. Obstawiam, że to z powodu wieloletniego uzależnienia od alkoholu, z którym muzyk nie kryje się od dawna.

Setlista Queens of the Stone Age – Warszawa 2026, 18 lipca

• Regular John
• The Lost Art of Keeping a Secret
• Do It Again
• Sick, Sick, Sick
• The Fun Machine Took a Shit and Died
• Paper Machete
• My God Is the Sun
• Run, Pig, Run
• Little Sister
• Go With the Flow
• No One Knows
• A Song for the Dead

Setlista Queens of the Stone Age – Warszawa 2026, 19 lipca

• Regular John
• The Lost Art of Keeping a Secret
• Sick, Sick, Sick
• You Think I Ain’t Worth a Dollar, but I Feel Like a Millionaire
• The Fun Machine Took a Shit and Died
• Paper Machete
• My God Is the Sun
• The Evil Has Landed
• Little Sister
• Go With the Flow
• No One Knows
• A Song for the Dead

SOBOTA 18.07 | WRZAWA WITA SYSTEM OF A DOWN

Punktualnie o 21:00 na scenę wkroczył John Dolmayan, sprawnie zajmując miejsce za pokaźnym zestawem perkusyjnym. Następnie wolnym, acz pewnym siebie krokiem zza kulis wszedł Daron Malakian. W tym momencie wrzawa fanów była już oszałamiająco głośna, głośniejsza od niejednego koncertu zorganizowanego na warszawskim stadionie.

Po chwili do noszącego nieodłączny czarny kapelusz gitarzysty dołączyli basista Shavo Odadjian (w żółtych podkolanówkach!) oraz legendarny Serj Tankian. Ten ostatni przywitał polskich fanów szerokim uśmiechem, kłaniając się w dystyngowanej, skórzanej marynarce.

Melodyjne intro do Soldier Side zostało sprawnie przełamane uderzeniem B.Y.O.B. Przez cały wieczór Dolmayan zasuwał za zestawem perkusyjnym niczym dobrze naoliwiona maszyna, natomiast Daron i Shavo szybko postawili na zapewnienie show popisami: piruety z instrumentami, opętańczy headbanging czy żywiołowe granie solówek, połączone z wymachiwaniem gitarą w powietrzu.

Coś za coś, ponieważ popisy odbyły się kosztem własnych partii – napisać, że obaj panowie grali po prostu niechlujnie, to jakby nie napisać nic. Tak czy siak, szczerze wątpię, by komuś mogło to jakoś mocniej przeszkadzać, gdyż SOAD słynie przecież z luźnego podejścia do własnych występów. Sam również nie przejąłem się więc zbytnio kiepsko wytłumionymi riffami, bądź co rusz niknącym basem.

SOAD TO DZIŚ TRZECH PLUS JEDEN

Serj Tankian śpiewał czysto i równo, oszczędzając głos. Nic jednak dziwnego, wszak wokalista zbliża się do sześćdziesiątki. Nie zmienia to faktu, iż jego firmowe krzyki zostały niemal całkowicie wyparte przez bardziej balladowy wokal. Przełożyło się to, rzecz jasna, na słabsze uderzenie: klasyki takie jak Deer Dance, Bounce czy obowiązkowe na koniec Sugar wybrzmiały poprawnie, lecz nie tak, jak można by sobie tego życzyć.

W sobotę najwięcej zarzutów miałem właśnie do samego Tankiana. Dlaczego? Artysta pozostawał statyczny, na dodatek rzadko pozwalając sobie na interakcje z publicznością. Sprawiał wrażenie trochę nieobecnego.

Pałeczkę przejmował pełen energii Daron, pozostając swego rodzaju mistrzem ceremonii. Malakian nadal jest bez wątpienia duszą SOAD-u, rewelacyjnie radząc sobie z harmoniami wokalnymi oraz nawiązywaniem współpracy z fanami. Tego dnia muzyk miał zresztą urodziny, z okazji których zgromadzeni w PGE Narodowym zaśpiewali mu gromkie „Happy Birthday”, wypuszczono także morze kolorowych baloników. “Balloons! It’s a nice touch”, skomentował ciepło.

ZMĘCZONY SERJ

Składająca się aż z 30 (!) numerów bądź fragmentów piosenek setlista z całą pewnością pozostawała wymagająca dla każdego w kapeli, niemniej niedyspozycja Serja dawała się we znaki. Nie będzie przesadą napisanie, iż jego forma stała w nadzwyczajnym kontraście do stale headbangującego Shavo, wygłupiającego się Darona oraz nieustannie bębniącego Johna, dysponującego cardio zawstydzającym niejednego sportowca.

Owego pamiętnego, sobotniego wieczoru Tankian wyglądał na zaniepokojonego lub niezadowolonego. Nie zrozumcie mnie źle: nie było mowy o żadnym negatywnym, “gwiazdorskim” zachowaniu w stylu choćby Morrissey’a, lecz raczej o zmęczeniu materiału spowodowanym może smutną koniecznością wykonywania tych samych utworów na długiej trasie. Warszawa była zresztą jej ostatnim przystankiem, a SOAD nie dysponuje przecież zbyt bogatą dyskografią.

NOSTALGIA TO ZA MAŁO

Co szczególnie ważne, System of a Down anno domini 2026 gra koncerty bez rozbudowanej scenografii. Po lewej i prawej stronie estrady widnieją jedynie pojedyncze podesty dla instrumentalistów, a za zespołem wyświetlane są wizualizacje. Z jednej strony doceniam minimalizm takiego rozwiązania, z drugiej uważam, że nie do końca się ono broni.

Swoją opinię motywuję obejrzeniem grupy w 2013 roku podczas koncertu w łódzkiej Atlas Arenie (cały set znajdziecie w dobrej jakości na YouTube). Miałem wrażenie, że teraz, 13 lat później w Warszawie, widziałem pod wieloma względami bliźniaczy, lecz mniej udany (nie oszukujmy się, głównie z powodu upływu czasu) występ, który ze względu na nostalgię miał prawo bronić się wtedy, ale w 2026 stracił moc sprawczą.

W 2013 postawiono na eksperymentalną setlistę (podobnie jak teraz przeważały numery z Toxicity, niemniej zagrano również chociażby Holy Mountains z Hypnotize), a cały zespół znów przypominał głodny sukcesu monolit. Już wtedy jednak zaczynało brakować elementu nieprzewidywalności oraz swego rodzaju firmowego szaleństwa, stanowiącego niegdyś niezwykle ważną składową twórczości SOAD-u. I prawdę mówiąc, gdyby nie Daron, szaleństwo to raczej nie pojawiłoby się w Warszawie nawet w niewielkim stopniu.

W sobotę, mimo wielu posyłanych sobie nawzajem uśmiechów wszystkich czterech muzyków, brakowało mi głębszego porozumienia między instrumentalistami a Tankianem. Panowie najwyraźniej funkcjonują obecnie w systemie „trzy plus jeden”. Niespełna 60-letni wokalista w wywiadach przyznaje, że jeżdżenie w trasy jest dla niego nad wyraz wyczerpujące, szczególnie teraz, pięć lat po skomplikowanej operacji pleców. I choć w pełni rozumiem kwestie zdrowotne, moim zdaniem SOAD stać na znacznie więcej niż tylko odegranie starych utworów w albumowych, a więc i niezmienionych aranżacjach.

Setlista System of a Down – Warszawa 2026, 18 lipca TUTAJ

NIEDZIELA 19.07 | WIĘCEJ LUZU

Pomimo wiatru i przenikliwego deszczu niedzielna noc rozpoczęła się od porywającego wykonu X. Następnie natychmiast usłyszeliśmy Suite-Pee i nieśmiertelne Prison Song. Podczas refrenowych duetów wokalnych w Violent Pornography odnotowałem wreszcie pewien zalążek braterstwa, którego tak bardzo brakowało mi u SOAD-u kilkanaście godzin wcześniej. Cała czwórka z Los Angeles wreszcie zaczęła wyglądać na rozluźnioną. Nie ma co się oszukiwać: zapewne również dlatego, że przyszedł czas na koncert zamykający europejską trasę. Generalnie oba warszawskie sety nie różniły się od siebie w zbyt dużym stopniu. Owszem, tu i ówdzie pozmieniano kolejność numerów, jednak zarówno w sobotę, jak i niedzielę przeważały kawałki ze wspomnianego wcześniej Toxicity oraz pamiętnego debiutu. 

Po jakimś czasie Serj zaczął się wygłupiać, na przykład podstawiając mikrofon bębniącemu Johnowi, który powstrzymywał się, by nie parsknąć śmiechem podczas grania wymagających partii. W końcu również sam Tankian mocniej wczuł się w swoją rolę, pozwalając sobie wreszcie na coś więcej niż tylko oszczędne gestykulowanie podczas śpiewu. Pisząc kolokwialnie, chłop się po prostu ruszył i zaczął cieszyć się razem z widzami. Być może pomogło mu odświeżenie setlisty (pojawił się np. Mr. Jack ze Steal This Album! oraz DAM ze stareńkiego Demo Tape 1), lecz zmiany spotkały się z częściowym niezadowoleniem fanów, oczekujących chociażby niezagranej w niedzielę ATWY.

Setlista System of a Down – Warszawa 2026, 19 lipca TUTAJ

CZY KONCERTY SYSTEM OF A DOWN SPEŁNIŁY OCZEKIWANIA?

Na niespełna dwie godziny wrócił więc cień ducha niegdysiejszej wersji System of a Down, dzięki czemu ostatecznie opuszczałem PGE Narodowy zadowolony. Tyle że sobotniego wieczoru wyszedłem z tego samego obiektu z mieszanymi uczuciami.

Na koniec wytłumaczmy sobie jedną sprawę: to oczywiste, że doświadczeni panowie po 50-tce raczej nie będą chcieli grać jak spragnieni kolejnych występów małolaci. Trudno zresztą byłoby tego od nich oczekiwać. Tak czy inaczej aktualnie dla SOAD-u widzę jedynie dwie opcje: albo pora przemodelować i odświeżyć formę występów, wymyślając podejście do koncertów niejako na nowo, albo na poważnie rozważyć zakończenie kariery. Lepiej bowiem pomyśleć o tym teraz, gdy jest się jeszcze na ustach wszystkich, niż stać się czymś na kształt własnej autoparodii.

Osobiście nie wyobrażam sobie dalszego objeżdżania świata z równie lekko, by nie napisać leniwie podanym pakietem greatest hits, ponieważ nawet zbiór największych hitów trzeba umiejętnie zaprezentować. Pójście na łatwiznę, przynajmniej póki co, gryzie mi się z etosem słynnej kapeli. Tym bardziej że trudno wyobrazić sobie jeden z najbardziej kreatywnych zespołów wszech czasów cierpiący na nagły brak trafnych pomysłów.

Artykuł System of a Down, Queens of the Stone Age, Acid Bath – relacja z dwóch koncertów, Warszawa (18.07.2026 i 19.07.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Martyrdod

Turbo

Youth Code

Scour

Pain

Mastodon

Saxon

Gaahls Wyrd

Behemoth

Wrestling PPW Ewenement

Artykuł Mystic Festival 2026 – Dzień 3 – Gdańsk (6.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Oto pełny lineup imprezy:
– Optical Sun (Lublin | Sludge/Post Metal);
– PEMOD (Myślenice | Stoner/Doom);
– Źrenice (Lublin | Folk/Post Metal);
– Stonemonster (Katowice | Stoner/Metal/Grunge)

Wydarzenie odbędzie się:
8.05.2026 – Katowice, Piąty Dom (wydarzenie)

Bilety w cenie 40/50 zł można nabyć TUTAJ.

Artykuł Sludge’owy OPTICAL SUN i post/folkowe ŹRENICE już dzisiaj w Katowicach. Znamy supporty pochodzi z serwisu KVLT.

Observance to godzina dołu, depresyjnego niszczenia niskimi dźwiękami i psychodelią. Nie jest to przyjazna muzyka, nie ma tu nic z chwytliwości, oczywistych melodii czy choćby małego procentu zagrywki pod przypodobanie się publice. To jest muzyka stworzona przez zwyroli dla zwyroli, od maniaków dla maniaków, bez zaproszenia dla „przypadkowych przechodniów”. Nie słucha się tego łatwo, nie korci słuchacza do nucenia i wystukiwania rytmu nogą. Cios dołem ma nas wgnieść w glebę, a negatywne emocje mają nas zdołować do granic naszych możliwości. Główną mocą nowego dzieła Primitive Man jest właśnie brak pozytywnych uczuć i nadziei, który odbiorca ma przeżywać razem z muzykami, mamy to doświadczać i oddać się im w pełni. Światło w nas musi skapitulować, a ciemność zalać całe nasze jestestwo i lepiej poddać się temu bez oporu, bo inaczej Observance wedrze się w nas siłą, orając wszystkie jasne aspekty naszej osobowości. Jest to monolit brzmieniowy i emocjonalny, walec narządu słuchu i pozytywnych uczuć.

Brutalna siła tego depresyjnego dzieła wyrażana jest głównie w majestatycznych zwolnieniach, zdołowanym strojeniu i zwierzęcych rykach. Gdy zespół okazjonalnie przyśpiesza, nie ma co się łudzić i mieć nadziei na promień słońca przebijający się przez chmury. Tutaj szybko nie znaczy pozytywnie – odbiór tych partii pozostaje nadal skrajne mroczny. Observance nie bierze jeńców, nie słyszy naszego wołania o pomoc, ten album karmi się cierpieniem i rośnie dzięki niemu w siłę. Ludzi o słabych nerwach pogrzebie, a jednostki uwielbiające taplać się w negatywie będą ten krążek czcić. Album równie niebezpieczny, co mogący wzbudzać zachwyt.

Artykuł PRIMITIVE MAN – „Observance” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Biały digipack, na okładce łódka nad jakimś górskim jeziorem. Tak to się prezentuje wizualnie i gdy tak patrzyłem na płytę, to kompletnie nie miałem pomysłu, czego się na niej spodziewać. Mógł to być folk rock lub alternatywa, opcji było kilka. Po włączeniu sprawa wyjaśniła się błyskawicznie. Muzycy bez ceregieli i bez intra uderzyli utworem zatytułowanym Ad Astra i stało się jasne, że mam do czynienia z doom metalem. Po przesłuchaniu całości byłem już tego pewien, aczkolwiek okazało się, że muzycy swój doom metal lubią urozmaicić i grać według własnego klucza. Słychać tu wiele stonerowych wpływów, jest też coś z occult/doom metalu (tematyka tekstów nie obraca się wokół okultyzmu, ale wokale często wpadają w swego rodzaju podniosłe momenty). Wolne kompozycje są czasami łamane małymi zrywami przyśpieszeń, a całość ma w sobie trochę z zakurzonego stylu Kyuss, co mi bardzo odpowiada. Utwory mają dobrą dynamikę, nie nudzą. Po bardziej jednostajnych partiach często dostajemy coś, co można traktować jako urozmaicenie, jakąś fajną melodię, ciekawe wokale, czym zespół świetnie ucieka od monotonii czyhającej na mniej sprawnych w doomie muzyków.

Cieszy także fakt, że jest to debiut. Jego poziom pozwala zakładać, że przyszłość może przynieść grupie bardzo ciekawy rozwój i udoskonalenie stojącej już na wysokim poziomie sztuki. Jest w tym albumie coś, dzięki czemu słucha się go dobrze i chce się do niego wracać, pomimo że (nie ma co się tu czarować) nie jest to materiał specjalnie odkrywczy. Jest najnormalniej dobrze skomponowany, zaaranżowany, solidnie nagrany i przepełniony talentem muzyków, a to tak naprawdę starczy, by pociągnąć za sobą ludzi. Mocny start, dobry prognostyk i dla mnie jeden z jaśniejszych debiutów tego roku.

Artykuł WASTE CULT – „Blame” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

09.01.2026 – Lublin, Klub Graffiti (wydarzenie)

W roli gości specjalnych wystąpią lokalne formacje: Optical Sun, Źrenice oraz YAAK.

Bilety można zakupić TUTAJ.

Artykuł KANNABINOID już w styczniu w Lublinie pochodzi z serwisu KVLT.

Raptem – olśnienie. Gdzieś przypadkowo trafiłem na nowe, nieznane mi dźwięki.

Rok wydania? 2025.
Zespół? SiriusC.
Album? Soil.

Odkrycie, które świetnie wpisuje się w klimat wspomnianych kapel, a jednocześnie może przypaść do gustu fanom Texas Hippie Coalition, HELLYEAH, Alabama Thunderpussy czy Mastodon. To wybuchowa mieszanka southern metalu i groove metalu z elementami stonera i sludge. Wydaną w Via Nocturna płytę otwiera numer The Spice – najkrótszy, a zarazem najlepiej dopracowany kawałek z debiutanckiego albumu nowego polskiego projektu muzycznego.

Stojący za marką SiriusC bracia Wołosz – Łukasz (gardłowy) i Mariusz (instrumenty) – dostarczają solidnej dawki inspirowanego Południem Stanów metalu. Choć próżno tu szukać nowego Dime’a, stylistyka niektórych kompozycji z tej płyty leży gdzieś między Panterą z Far Beyond Driven a jedynym pełnograjem Damageplan. Polski duet bez skrupułów eksploruje motywy, których nie powstydziliby się Kirk Windstein czy Pepper Keenan.

Jeśli te porównania wydają się zbyt odległe, przy numerze Blindspot możecie pomyśleć, że przecież chłopaki czerpią inspiracje z pierwszych płyt „naszego” Illusion. Ba, trochę w tym wszystkim Titusa i Kwasożłopów. SiriusC na krążku Soil pociąga za wiele różnych sznurków, a biorąc pod uwagę fakt, że płyta powstała poniekąd w przerwie od innych zobowiązań muzycznych braci, tym bardziej zyskuje w moich oczach – i uszach.

Soil to płyta krótka, ale nawet w 28 minutach braterski duet był w stanie udowodnić, że w 2025 roku wciąż da się grać jak w latach dziewięćdziesiątych – „podkradając” po kąsku z dokonań różnych artystów. Momentami brakuje nieco ambitniejszego spojrzenia na gatunkowy miks, jaki serwuje nam projekt SiriusC – czegoś, co mogłoby już dziś pozwolić powiedzieć, że oto mamy w kraju godnego następcę wspomnianego Mastodona, a może nawet Gojiry.

Krótko, solidnie, prosto w mordę – SiriusC i Soil to dobry prognostyk tego, w jakim kierunku może pójść ten twór, o ile odważy się sięgnąć po świeże pomysły, które będą w stanie pociągnąć ten wózek dalej. Nie można się jednak przyczepić stronie technicznej albumu – produkcja brzmi bardzo solidnie, a odpowiedzialny za nią Mariusz Wołosz współpracował już z takimi projektami, jak Svar (In the Land Called Night to jeden z debiutów roku 2024), znanym z występów w Must Be the Music zespołem Aterra, czy kapelą Srogość, której kontynuacji placka W szaleństwie czekamy od 2014 roku.

Kilka odsłuchów później jestem pewien jednego – śmierć algorytmom, które tak rzadko podsuwają solidne nowości, trzymając słuchacza w bańce pełnej dinozaurów. „Wincyj” takich nowości na rynku poproszę, licząc jednocześnie, że duet z wrocławskiej NOLI rozwinie skrzydła i udowodni Soil to tylko przetarcie szlaków na drodze ku czemuś większemu.

Artykuł SIRIUSC – „Soil” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.