Czy im to wychodzi? A jakże, rzeczywiście całkiem nieźle, zwłaszcza w kawałkach najmocniejszych, najbardziej energetycznych – przynajmniej mnie do gustu przypadły właśnie takie. Dość ożywczo wypadają takie kompozycje jak choćby P.U.T.V., tytułowy Metalized czy Raise Your Fist, gdzie pojawia się wręcz thrashowy moment. Podobnych numerów jest tutaj więcej i sądzę, że w koncertowym wydaniu mogą jeszcze zyskiwać. Gitarzyści potrafią przykuć uwagę słuchacza ciekawym riffem, a Gilberto Melendez na wokalu prezentuje szeroki wachlarz możliwości.

Troszkę gorzej jest, gdy zespół wpada w bardziej poprockową manierę. Z drugiej strony piosenkom takim jak She’s Mine trudno zarzucić warsztatowe braki. Jeśli tylko pomoże to Szwajcarom przebić się do bardziej mainstreamowych rozgłośni radiowych, to wypada życzyć powodzenia. Nie mam jednak przekonania do balladowej próby w postaci Scars czy zwrotki Given It All, gdzie kapela wypada dość mdło, przynajmniej dla mnie, bo może ktoś otrze łzę chusteczką. Jeśli metalowy zespół decyduje się spokojny numer, jego melodia powinna chwytać za gardło, a tu mamy pewną przeciętność.

Płyta Metalized to bardzo poprawny materiał, na którym kompozycje sprawnie łączą stare z nowym, a teksty krążą wokół klasycznych rock and rollowych tematów. Jeśli pragniecie mięsistego hard rocka i heavy metalu, który nie boi się nowocześniejszej produkcji i rozwiązań kompozycyjnych, a jednocześnie nie odstrasza Was szczypta pop rockowej melodyki (przynajmniej od czasu do czasu), to Maxxwell wychodzi ze swą świeżą płytą naprzeciw Waszym oczekiwaniom.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł MAXXWELL – „Metalized” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Z każdym kolejnym przesłuchaniem płyta Ritus zyskuje – przebojowość jest tutaj nienachalna, a zgrabne aranżacje, korzystające z chłodnego powiewu lat 80. czynią tę muzykę przynajmniej interesującą. Gitary na albumie, choć bliskie stylistyce pop rockowej, mają w sobie też coś z gotyku w wydaniu chociażby The Mission, a klawiszowe plamy dodają całości uroku i rozmachu (choć malkontenci powiedzą, że pretensjonalności). Sam artysta określa swoją muzykę terminem symphonic dark rock/pop i trudno odmówić tej etykietce pewnej trafności.

Refreny takich kawałków, jak Bluecifer albo Bereft zwyczajnie wpadają w ucho. Growing Colder ma w sobie coś z melodyki i atmosfery co spokojniejszych utworów Type’O’Negative. No właśnie, mimo popowych inklinacji udaje się tutaj przemycić z lekka „nawiedzony” klimat, który niczym szczypta sproszkowanej mandragory dodaje muzyce odrobinę czarnej magii. My Babylon przykuwa uwagę dynamicznym, tanecznym rytmem, w mrocznym, nowofalowym wydaniu. Synth wave’owy, tajemniczy i industrialny Paraphrase płynnie przechodzi w bliski stylistyce Depeche Mode kawałek The Unknown Pleasure. Najbardziej rozbudowany na tym albumie utwór Catharsis (Closing Ceremony), wita słuchacza rozmarzonym wstępem, z którego wyłania się pop rockowa pieśń, przechodząca znowu w ambientowe, minimalistyczne wyciszenie.

Owszem, zdarza się co prawda, że ballada wypada ciut zbyt ckliwie, z refrenem trochę jak dla cierpiących sercowe katusze nastolatków (Glimmer). Momentami brak też wyrazistości – zwłaszcza niektórym zwrotkom. Jednak większość z tych piosenek wypada naprawdę nieźle i jako całościowy koncept po prostu się broni. Mamy tu rzeczywiście do czynienia z albumem, a nie zestawem przypadkowych piosenek.

Ritus ma z pewnością swój klimat, a pełne werteryzmu teksty i również podlana smutkiem, choć przebojowa muzyka, znajdą swoich amatorów. Ci pewnie chętnie będą raczyć się tymi piosenkami ze szklanką wina w dłoni i przy zapalonych świecach. A że nie każdego taka formuła kupi – cóż, jedni wolą horrory w wydaniu gore, drudzy romantyczną, choć tajemniczą posiadówkę u Doriana Gray’a. O przepraszam, Floriana Grey’a.

Oficjalna strona artysty na Facebooku

Artykuł FLORIAN GREY – „Ritus” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.