Po tym pierwszym akapicie wiesz już, że na Another Planet, Another Love nie masz do czynienia z metalem. Odhaczmy to. Uranus Space Club możesz od biedy zaliczyć do jakiegoś space rocka, ale mimo wszystko oponowałbym. Tak naprawdę to blisko im do poukładanego jazz rocka. Wszystko brzmi właśnie jak z jam session – jest pewien szkielet, w ramach którego mniejsze i większe wygibasy odczyniają poszczególne instrumenty, tworząc jakąś opowieść i wytyczając jakąś pełną zakrętów drogę. Jest to wszystko figlarne i fikuśne, bardzo swobodne w charakterze, choć nie w formie. Dlatego też jest przyjemne, ale z drugiej strony – przyjemne jak miły piątkowy wieczór z piwkiem i znajomymi, ale też nie taki, który zapadnie ci w pamięć na długo i odmieni twoje życie. Ot, po prostu sympatyczny, jakich spędzisz jeszcze wiele.

Stwierdziłem już, że miałbym obiekcje przed przylepianiem Uranus Space Club nakładki „space rock”. Tak naprawdę tego kosmosu jest tu stosunkowo niewiele, ale nic nie szkodzi. Zdecydowanie więcej jest za to bardzo fajnych, ejtisowych klawiszy. Uranus Space Club bawią się tymi brzmieniami elektroniki, ale nadają jej generalny vibe wprost z czołówek programów TV z lat 80-tych i 90-tych – prawidłowym skojarzeniem jest niedościgniona czołówka 5-10-15 autorstwa Kombi (możecie się śmiać, ale wklepcie sobie w jutuba i usłyszcie, co tam się działo). USC płyną sobie właśnie w tym kierunku i – jak już ustaliliśmy – jest to całkiem sympatyczny rejs dla słuchacza. Oczywiście są odskoki – jeśli już na siłę doszukujemy się tego kosmosu, to chyba najbliżej będzie wystartować z Venus, który bombastyczne klawisze żeni momentami z basem (który notabene na całym albumie ma świetne, głośne, ciepłe ale drapiący sound) dając w rezultacie zaskakująco ciężkie brzmieniowo momenty. Efektownie i bogato robi się tam, gdzie na pierwszym planie pojawia się saksofon, np. w Earth. Moim ulubionym kawałkiem albumu jest jednak Jupiter, pełen świetnych, wciągających dialogów instrumentów. Generalnie zestawienie pulsującego, głośnego i funkującego basu, z klawiszami, które lubią prowadzić, saksofonem i dość bogatą w ormamenty perkusją jest dobrym połączeniem zapewniającym wystarczająco dużo brzmieniowych zakrętów, żeby utrzymać moją uwagę.

Pisząc o łatkach powinienem wspomnieć o tej, którą dla siebie ukuł sam zespół: funky stoner. Coś w tym faktycznie jest, bo Uranus Space Club jest bardzo funky i korzysta ze stonera, mieli go przez zupełnie inną estetykę, uzyskując swoją własną miksturę. Jednak nie spodziewajcie się, że ten stoner będzie bardzo słyszalny, że będzie na wierzchu – nic z tych rzeczy. On jest raczej punktem wyjścia dla Another Planet, Another Love. Jeśli upatrywaliście w USC rodzeństwa dla Karma to Burn albo Major Kong, to będziecie zaskoczeni, bo Uranus Space Club działają na własnych zasadach.

Co się będzie dalej działo z Uranus Space Club pokaże czas. Czy dadzą sobie spętać nogi tym stonerem i przykleją się do niego bliżej, czy może będzie zupełnie przeciwnie – odpalą wrotki i dadzą sobie kompletną swobodę artystyczną? Poczekamy, zobaczymy. Na dziś Another Planet, Another Love traktuję jako przyjemny i obiecujący wstęp.

Sprawdź też: Little Jimi, The Freuders, Vaget, Turnstile, Diuna

Artykuł URANUS SPACE CLUB – „Another Planet, Another Love” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. North of No South
02. The Champ
03. Weird Leisure
04. Tiny Indoor Fireworks
05. Worst Type of Best Possible
06. Space
07. End Of
08. Instant History
09. The Pink Limit
10. Opaque
11. Cop Syrup

Źródło: Biffy Clyro

Artykuł Biffy Clyro: video do utworu Space pochodzi z serwisu KVLT.

Trochę mnie już śmieszy wizerunkowa formatka, w jaką same wepchnęły się kapele z okolic stoner/doom/sludge. Mamy wysyp zespołów, które chcą być postrzegane jako soundtrack do jarania zioła podczas sabatu. Co drugi chce być bardziej okultystyczny niż LaVey, wszystkie są niby psychodeliczne i narkotyczne, każdy identyfikuje się z paleniem zielska i innymi substancjami psychoaktywnymi, a większość z nich to nudy takie, że można dzieci przy tym usypiać. A Slomatics poszli swoją drogą, zarówno wizerunkowo, jak i muzycznie. Już po samych okładkach widać, że trio celuje bardziej w estetykę sci-fi, a ja, wyznawca Stanisława Lema, bardzo sobie to cenię. Muzycznie Irlandczycy też są w innej lidze niż większość ekip, które zaczynały po nich (Slomatics zaczynali oficjalnie wyciskać swoje ciężary na początku tysiąclecia). Estron to ich czwarty długograj, ale pomiędzy długimi formatami zespołowi udało się powypuszczać parę splitów, m.in. z Conan, Agent of the Morai czy ostatnio z Mammoth Weed Wizard Bastard. W 2014 roku Slomatics byli dobrzy jak chleb i ciężcy jak życie.

Estron nie szczędzi miłośnikom tonażu niczego. Zespół tymi swoimi nieprzejednanymi powolnymi tempami, przesterowanymi, ale wyraźnymi gitarami i mocno kładzionym basem po prostu kruszy kości. Oczywiście, jak to często w takich przypadkach bywa, cała ta dźwiękowa skała instrumentalna została zbratana z czystymi, dość w sumie łagodnymi wokalami, to wszak stały patent stoner-doomów. Slomatics byliby jednak co najwyżej przeciętni, gdyby nie tchnęli do swojej muzyki czegoś więcej. Nie wiem jeszcze, czy bardziej przemawia do mnie ten spacerockowy anturaż całości, objawiający się w powsadzanych umiejętnie tu i tam samplach i elektronicznych dźwiękach, czy może ta nieprzewidywalność w konstrukcji utworów a także w samych riffach, którą pochwalić się może naprawdę niewiele zespołów podobnych stylistycznie. Slomatics stają się przez to wręcz progresywni, wybierając rozwiązania niestandardowe i niełatwe. Irlandczycy nie próbują jednak na siłę urozmaicać swoich numerów – wszystko tu do siebie pasuje jak dobrze dobrane puzzle, a lepikiem jest niepodważalny ciężar. Kiedy rozhuśtany powtarzanymi frazami wokalnymi Troglorite przechodzi w Tunnel Dagger mamy do czynienia z czymś monolitycznym, absolutnie nie z tego świata. Ciężar i groza, jaka leje się ze słuchawek, jest nie do zignorowania. Slomatics grzmią niebezpiecznie i buchają żarem, dając swojemu doomowi dzięki temu czynnik takiego kosmicznego zagrożenia, bardzo rzadkiego w rozmemłanych już stoner-doomach – podczas lektury Estron czujesz się jak w Star Treku w wersji horror, nigdy nie wiesz, jaka niezatrzymana i niepoznana siła zaatakuje cię i z której strony. Kiedy więc zbliża się nieuchronnie koniec ostatniej kosmicznej porcji sejsmicznych tortur w postaci długaśnego i grobowego The Carpenter palec już świerzbi, żeby w masochistycznym odruchu wcisnąć „play” ponownie.

Jeśli lubisz doom i sci-fi, Estron, podobnie jak inne pozycje z katalogu Slomatics, opęta cię skutecznie i na długo.

10/10

 

Artykuł SLOMATICS – „Estron” (2014) pochodzi z serwisu KVLT.

No okej, słyszałem historie o pewnym byłym dziennikarzu/recenzencie, który przed laty recenzował płyty na węch, nie rozpakowując ich nawet z folii, a potem opychał na bazarkach (gość do dziś się przez biznes muzyczny przewija, w tej branży trzeba uważać na ludzi prawie jak w polityce), ale czasami naprawdę widzisz i naprawdę wiesz. Jak wtedy, kiedy w autobusie wychwytujesz wzrokiem tę dziewczynę, wystarcza ci krótkie spojrzenie i wiesz, że to nie jest dziewczyna na jedną noc, że będziesz mógł u jej boku spędzać przez całe lata długie jesienne wieczory nie robiąc w zasadzie nic, że będzie wam tak dobrze, że będziecie mogli razem czytać książki, chodzić na zakupy, oglądać głupie komedie. Widzisz ją przez jakieś 15 sekund i wiesz, że się z nią porozumiesz, że to nie jest pierwsza lepsza idiotka, która leci na kasę, furę albo tribala na bicku. Widzisz – wiesz. (A potem ona wysiada z autobusu, nigdy więcej jej nie spotykasz i całą waszą potencjalną wspólną przyszłość trafia szlag, bo nie miałeś odwagi zagadać.)
Z płytami też tak jest. Szefostwo kazało mi się uzewnętrznić na temat kompletnie anonimowego dla mnie projektu Miist, więc wszedłem na ich Bandcamp, popatrzyłem na okładkę i wiedziałem, że się polubimy. Być może gusta, jak nieszczęścia, chodzą parami, i jak ktoś ma oko do wizualiów to ma też ucho do dźwięków? To zapewne kompletna bzdura, której nie byłbym w stanie obronić po przemyśleniu, ale chwilowo pozwólcie mi w to wierzyć. Dla informacji – za pyszną kolorową okładkę odpowiada Kacper Spala.
Filozofia i akademickie rozważania na bok. Miist w jakiś sposób zrobili na mnie dobre wrażenie jeszcze zanim wcisnąłem czarny trójkącik. Potem wczytałem się, że to instrumentalne trio stworzone przez Wiktora Graczyka (gitara), Michała Koczora (gitara, klawisze) i Leszka „Shambo” Rakowskiego (perkusja i bas, ale z tego co mi wiadomo jedynie sesyjnie). Jeszcze tylko upewniłem się, że chodzi o tego samego Shambo, który w swoim CV ma choćby basowanie w Vader i doczytałem, że Half Awake to debiut Miist i byłem gotowy do wejścia w tę mgłę.

Half Awake buja bardzo przyjemnie. Psychodelia serwowana przez Miist jest bardzo lekkostrawna, a przy tym mocno osadzona gdzieś poza naszą orbitą w przestrzeni kosmicznej. Trzy utworki na epce suną sobie niespiesznie i wcale nie mają zamiaru kończyć się w radiowych trzech minutach, bo absolutnie nie ma takiej potrzeby. Podstawowym spoiwem są tutaj gitary – z jednej strony razem z basem i lekką, nienachalną perkusją tworzą szkielet utworów i trzymają je w ryzach, a z drugiej to one właśnie są odpowiedzialne za astralne wrażenia i odloty. To gitary tańczą sobie wokół konstrukcji i riffu, omijając szerokim łukiem jakieś wielkie tempa czy popisy techniczne. Wszystko tutaj dzieje się na ucho, raczej bez chłodnej kalkulacji, dzięki temu jest ciekawe. Half Awake, jak na tak krótki materiał, jest zaskakująco zróżnicowanym materiałem. Timekeeper brnie sobie niespiesznie przez przestrzeń łącząc space rocka z pustynnymi klimatami, podczas kiedy Left Me Crawling startuje od tego drugiego z trzeszczącym riffem przywodzącym na myśl starsze dokonania Queens of the Stone Age, a na jego tle plącze się solowa gitara z partią poskładaną z nie naszych skal, ale po chwili utwór nabiera znienacka poważniejszego charakteru, przeskakuje z pląsów w kolorową fakturę, a potem znów w riff. To czysty dowód na to, że opierając się na kilku dźwiękach i każąc innym instrumentom ozdabiać je poprzez błądzenie dookoła można stworzyć wciągającą kompozycję. Calgary zaczyna się niby niewinnie, każe myśleć, że za chwilę zmieni się w jakiś post rockowy zamulacz, ale z minuty na minutę rozjaśnia się. Zwalnia, nabiera mocy i hałasu, znów słabnie, aż w końcu, w jakiejś takiej uspokajającej kodzie wypuszcza jedyne na epce senne, oniryczne wokale, a na końcu jeszcze dobija fragmentem jakby doklejonym z innego kawałka.
Half Awake to naprawdę świetny materiał obiecujących muzyków, na których zdecydowanie powinniście zwrócić uwagę, jeśli bliskie wam wszelkiego rodzaju atmosferyczne, progresywne, space’owe, psychodeliczne i pustynne klimaty.

10/10

Artykuł MIIST – „Half Awake EP” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Absent/Minded nie mają tego problemu. Nie nudzą. Alight to rzetelny kawałek posępnego grania doprawionego jeszcze upiornością rodem z death metalu i taką troszeczkę nieco kosmiczną posypką. Może otwierający album numer Light Remains to dość standardowa doom/deathowa kompozycja, rozbudowana, podniosła i przywodząca na myśl My Dying Bride, ale już kolejny Stargazin’, instrumentalna kompozycja uzupełniona fragmentami wypowiedzi o startach rakiet zaczerpniętymi z nagrań z czasów zimnej wojny, to ciekawe poszerzenie doomowej ramki. Numer ten jak nic przywodzi mi na myśl nieistniejące już Astrosoniq i ich As Soon As They Got Airborne…. Absent/Minded na tym też nie przestają, bo potem zaskakują na przykład czystym, spokojnym śpiewem na tle lekkich gitar, który przeplata się z totalnie pogrzebowym klimatem potężnych gitar i rozdzierającego ryku wokalisty. Zespół wydaje się mieć smykałkę do komponowania przykuwających uwagę utworów, co nie znaczy, że wpadają one w ucho. Nie ma tu przyjemnych melodyjek do słuchania w samochodzie. W tych trzech kwadransach muzyki dzieje się jednak na tyle dużo, że trzeba poświęć płycie trochę uwagi. Wokalista co chwilę zmienia swoją barwę, sekcja rytmiczna lubi wprowadzać trochę zamieszania wraz z ciekawymi rytmami, a gitary potrafią zarówno wbijać ciężarem w ziemię, bawić się nieco lżejszymi riffami, jak i w ogóle pozwolić muzyce nabrać powietrza. W tym wszystkim z zaskoczeniem odkryłem jakieś progresywne zacięcie u Absent/Minded, a moje skojarzenia popłynęły w stronę uwielbianego przeze mnie kiedyś nikomu nieznanego zespołu Madking Ludwig i ich fenomenalnego Kurska. Jest w ich muzyce jakaś taka niewymuszona niespieszność. Utwory posklejane są z ciekawych pomysłów i przez to twierdzę, że muzycy zespołu raczej nie mają zamiaru trzymać się kurczowo doomowego szablonu. W taki to sposób Alight jest dla mnie czymś, co mógłbym nieco pokracznie nazwać progresywnym doom metalem. Doom jest tu bowiem ewidentnie podstawą, a ta „progresywność” też jest wyczuwalna łatwo, choć na dobrą sprawę nikt tu prochu nie wymyśla.

Nie powiem, że Alight wciąga. Raczej intryguje, jeśli da się płycie szansę w odpowiednich warunkach. To nie jest muzyka do tła. Nie pomoże w utrzymaniu tempa malowania ścian albo zmywania mopem podłogi. Sugeruję poczekać na jakąś porządną jesienną chujnię za oknem, z nieprzyjemną temperaturą, porywistym wiatrem i deszczem siekącym po szybach. W takich okolicznościach Alight może być pomocna w wyrwaniu się do gwiazd.

Artykuł ABSENT/MINDED – „Alight” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.

Na swoim drugim długogrającym wydawnictwie, o równie wdzięcznie brzmiącej nazwie „Y Proffwyd Dwyll”, walijski kwartet proponuje słuchaczom muzyczno-galaktyczną podróż po psychodelicznych odmętach ciężkich riffów i transowego groove. Otwierający płytę blisko dziesięciominutowy „Valmasque”, od pierwszych sekund atakuje charczącymi gitarami i, co ciekawe anielskim i cukierkowym śpiewem Jessici Ball, który na pierwszy rzut ucha pasuje do całości jak pięść do nosa, można by pomyśleć „dawać mi tu męski przepity growl!”. Jednak jak to zwykle z pierwszym wrażeniem bywa, jest ono złudne. Tytułowy utwór „Y Proffwyd Dwyll”, gęsty, mroczny z licznymi elektronicznymi efektami, do czwartej minuty nie zaskakuje, natomiast gdy pojawia się sekcja smyczkowa, wraz z syntezatorową „solówką”, robi się naprawdę interesująco. Trzeci w zestawieniu, instrumentalny kawałek „Gallego” stanowi poniekąd pauzę w opowieściach, które snuje nam pani Ball. Znów wgniatające brzmienie i wolne tempo, szkoda tylko, że tym razem nie obyło się bez klawiszowych popisów. O ile fajniej słuchałoby się tego utworu gdyby nie syntezator pojawiający się ni stąd, ni z owąd w okolicach trzeciej minuty i trzydziestej sekundy. Ja rozumiem: kosmos, mrok, podróże w czasie i trawka. Czasami jednak warto odpuścić i postawić na prostotę.

Drugą część płyty otwiera najlepsza na krążku piosenka „Testudo”. W tym przypadku elektroniczny wstęp znakomicie spełnia swoją rolę. Kawałek zarzuca pomost pomiędzy takimi kapelami jak Ufomammut, czy SubRosa, fani tych kapel będą zadowoleni. Ostatnia, szósta pozycja na płycie „Cithuula” spina klamrą wszystkie czynniki stojące za wyjątkowością tej płyty.

Nie jest to arcydzieło, ani kamień milowy psychodelicznych odmian metalu. „Y Proffwyd Dwyll” serwuje muzykę, którą fani gatunku znają na wylot, ceniąc zarazem pewną powtarzalność i brak oryginalności. W przypadku Walijczyków może się to okazać zaletą i przysporzyć im wielu nowych fanów. Warto dać zespołowi szansę i śledzić ich poczynania, nawet jeśli cukierkowy śpiew będzie kłuł was w uszy.

Autorem recenzji jest Tom Wolf

Artykuł MAMMOTH WEED WIZARD BASTARD – „Y Proffwyd Dwyll” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.