Rozbijając materiał na poszczególne fragmenty, pierwsza część albumu składa się z 4 kompozycji o łącznym czasie trwania około godziny. Gdyby nie lekko wybijający z płynności utworów punkt drugi na płycie, który jest zapisem improwizowanej sesji Gosa i Gadeckiego, tj. wyłącznie genialna perkusja plus nieustępujący jej saksofon, całość nie nuży, więc można spokojnie na tę godzinę wyłączyć się od świata. Każdy utwór ma swój specyficzny smak i aromat. Przede wszystkim długie intra, rozbudowania wydają się dopracowane i przemyślane, o ile można w przypadku Lonker See wysnuwać takie truistyczne teorie. Doza improwizacji jest oczywiście wyraźna, ale nie czuć przypadkowości czy teatralności. Oprócz ciągłego rozpływania się nad umiejętnościami instrumentalnymi muzyków, dużą rolę w moim odczuciu odegrał wokal Asi Kucharskiej, który mimo niepokojącego wydźwięku wprowadza element równowagi. Kolejne zaskoczenie. Zarówno w numerze pierwszym, singlowym Dark Mother, jak i rozbudowanym Awaking pt.1&2 eteryczne partie śpiewane z lekkim pogłosem (a tu dodatkowo głosu udzielił też Boro) dodają kompozycjom charakteru piosenkowości, którego akurat nieszczególnie się spodziewałam. W Awaking pt.2 zresztą ta fragmentaryczna piosenkowość być może jest wypadkową z ukłonem w stronę lekkości i mniej skomplikowanej melodyjności takich grup, jak Sonic Youth, ale  i naturalności, osiągniętej dzięki doskonałemu zgraniu wszystkich składowych zespołu. Warto wiedzieć, że każdy muzyk Lonker See pochodzi z innej parafii, każdy para się dodatkowymi funkcjami w innych projektach, a jednak żaden nie dominuje na tyle, by któregoś z nich określić mianem scenicznego lidera. Nie chciałabym nawet tego robić. Na Lonker Sessions pojawili się natomiast goście. Na łopatki zupełnie rozłożył mnie numer wieńczący tę część albumu, który powstał przy udziale Michała Miegonia (Kiev Office) i Artura Krychowiaka (Nowa Ziemia 2), i który znów składa się na improwizacje i wariacje muzyków w mrocznym, niepokojącym klimacie, potęgowanym przez subtelną, ambientową elektronikę w tle. Na uwagę zasługuje miks plus brzmienie – na tyle wyważone, że żaden instrument nie wysuwa się za mocno na pierwszy plan, dzięki czemu, mimo rozpiętości całego numeru, nic nie męczy, nic nie umyka.

Druga część albumu będzie gratką dla wszystkich wielbicieli koncertowego oblicza Lonker See. Ponad 30 minut pięknego występu, świetnie zagranego i opracowanego. Materiał jest odpowiednio wyczyszczony z brudów, ale koncertowego ducha można jak najbardziej uświadczyć. Usłyszymy rozbudowany i finalnie rozpędzony Midnight Sun (MITW Attack Compilation) czy fragmenty Split Image, w tym Claimed By The Forest i maj very fejwerit Split Image part 2 i 3.

Na koniec słowo o oprawie graficznej. Jak już wydawać podwójny album, to niech się dzieje –  w wydaniu płytowym znajdziemy aż 16 fotografii, w tym 12 autorstwa fotografa Pawła Jóźwiaka, a 4 autorstwa Karola Kleinschmidta. Zbiory fotografii są podzielone tematycznie – pierwszy ilustruje Lonker Sessions, a drugi przedstawia scenografię Grupy Rokosz z koncertu w klubie Pijana Czapla Olsztyn. Do tego opakowanie Jewel Case 2x CD otwierane jest z dwóch stron, każda w formie passe-partout, więc będzie można samemu wybrać zdjęcie okładki. Cały projekt opracowała Asia Kucharska (Sztukodzieło).

Zasłodziłam, rozpuściłam się i znów otworzyłam szeroko oczy nad wyjątkowością niniejszego tworu, ale nie mam zamiaru szukać dziury w całym. Bo akurat ja znajduję właśnie w Lonker Sessions to „całe”, jakąś niezwykłą, przelaną na fizyczny nośnik chemię między muzykami. Fakt, że nie odnalazłam się zupełnie w drugim numerze/utworze, tudzież cząstce albumu tylko mnie w środku rozśmiesza, bo jestem pewna, że widząc rysowane emocje i ekspresję na scenie jeszcze bardziej wciągnęłabym się w te dziwności. Lonker Sessions w założeniu miało stanowić dodatek do działalności zespołu, wydanie po prostu zagubionych gdzieś utworów. Tymczasem samo dopracowanie brzmienia czy dołączona grafika wieje profesjonalizmem. Co to będzie, jak wyjdzie pełnoprawne wydawnictwo, to ja nawet nie. Polecam wszystkim z otwartym umysłem.

Artykuł LONKER SEE – „Lonker Sessions” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Koncert rozpoczął się ze sporym opóźnieniem, godzinę później niż planowano, występem jednoosobowego warszawskiego projektu Skalpy z Drzew. Przede wszystkim na wstępie muszę zaznaczyć, że uwielbiam koncerty wykonawców, którzy czują swój przekaz na tyle, aby próbować zarazić nim publikę. Tym razem obeszło się bez zarazy, ale zainteresowanie publiki było. Skalpy z Drzew można by określić mianem industrialu, lecz nie do końca taki termin oddaje formę przekazu. Wokal z pogłosem (niestety nie odgadłam w jakim języku), przedziwny podkład, plus gitara basowa – jest w tym pomysł, jest jakaś zimna aura. Niestety tym razem nie urzekła mnie historia tegoż projektu, być może przez fakt, że liczyłam na coś zupełnie innego.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”626″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”8″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″] 

A zupełnie inaczej zaprezentowali się tajemniczy członkowie formacji Gnoza. Tu się absolutnie wszystko zgadzało: klimat, oprawa „sceniczna”, prezencja członków dwuosobowego składu (kaptury na głowach i wystające z nich dredo-mopy), plus instrumenty, których nazywać się nie pokuszę, bo nie chciałabym wyjść na ignoranta. Gnoza jest projektem dwóch wspaniałych perkusistów zespołów: Merkabah i Sunnata (uprzejmie dziękuję za korepetycje w temacie Mateuszowi). Raz, cały występ był genialnie opracowany, dwa, czuć było w tym przedsięwzięciu jakąś energię (którą nie do końca mogę określić jako pozytywną), niepokój i fascynację.  Zdecydowanie jestem kupiona, czekam na pełnoprawny płytowy debiut i następne koncerty!

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”627″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”8″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″] 

Kolejno, jako perełka, a właściwie cały naszyjnik, na scenie zaprezentowała się trójmiejska formacja Lonker See. Od czego by nie zacząć i co by nie powiedzieć, na Lonker See ciągle spływają same pochwały, ochy i achy, i absolutnie nie będę w tym aspekcie odosobniona. Tenże skład jest jak machina, w której każdy element jest istotny, niezbędny i dopasowany. Połączenie jazzowych improwizacji, space-rockowych kombinacji, pięknie wyeksponowanego basu i mocarnej perkusji, która wbija dosłownie w ziemię, to miód nad miody na zmęczoną codziennością duszę. Saksofonowe parabole Tomka Gadeckiego nie zawsze pełniły rolę „przewodnika” po muzycznych pejzażach serwowanych tego wieczoru, dało się też oczarować cudnym wokalem basistki Asi Kucharskiej i wariacjami Bartka „Boro” Borowskiego (który wystąpił w pidżamie i jeszcze bardziej to uwielbiam!). Ale tym razem absolutnie kłaniam się w pas Panu Perkusiście Michałowi Gosowi (Panie Gosu, ja Pana kocham!). Na zakończenie zwróciłam jeszcze uwagę na pewien mały detal – Panowie i Pani z Lonker See po skończeniu setu podziękowali sobie nawzajem i uściskali się po cichu. Czy może być coś bardziej sympatycznego? 

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”625″ sortorder=”11464,11465,11466,11467,11469,11470,11471,11472,11473,11474,11475,11476,11477,11468,11478,11479,11463″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”8″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″] 

Na zakończenie koncertem zaczarowali Panowie z Sosnowca, genialna formacja ARRM. Skoro o Lonker See zawsze opowiadam w samych superlatywach, co powiedzieć o ARRM, których muzykę można chłonąć jak powietrze. ARRM tego wieczoru był kolejnym zespołem, który wyróżnia się swoją specyficzną stylistyką i dopracowaniem detali. Panowie zagrali koncert na siedząco, w towarzystwie palonych kadzideł (osobiście uważam, że jednak za dużo tego dobrego jak na mały klub) i dymiarki, co wspomagało klimat, prowadzący do jakiegoś lawirowania pomiędzy tu-i-teraz a kosmiczną podróżą ponad podziałami.  Każdy dźwięk w punkt, piękne aranżacje, niektóre przypominające nieco soundtrackowe kompozycje, spokój, a jednocześnie transowy, mroczny wydźwięk potęgowany klawiszowym tłem. Nie podaje celowo żadnych setlist, ponieważ nie ma sensu rozgraniczać tego koncertu (i każdego występu z osobna) na poszczególne utwory.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”628″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”8″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″] 

Warto mieć na uwadze, że wszystkie występujące grupy tego wieczoru są bardzo młode pod względem zaistnienia, a już zbierają niemałą publikę i świetne recenzje. Oby więcej takich koncertów, oby więcej takich wieczorów.

Do następnego!

Artykuł ARRM, Lonker See i inni – Warszawa (19.02.2017) pochodzi z serwisu KVLT.