19.03.2026 – Warszawa, ŻDK (wydarzenie)
20.03.2026 – Wrocław, Łącznik (wydarzenie)
21.03.2026 – Kraków, RE (wydarzenie)

Na koncertach w Wrocławiu i Krakowie zagrają Spoiwo oraz Flower And Pines.

Bilety można zakupić na:

stage24.pl, biletyna.pl

Wild Bread Booking o artystce i zespołach:

Jo Quail to uznana londyńska kompozytorka i wirtuozerska wiolonczelistka, znana z innowacyjnego wykorzystania technik loopingu i wyjątkowych występów na żywo. Jej muzyka łączy klasykę, metal, muzykę współczesną i awangardę, tworząc charakterystyczne brzmienie – pełne kontrastów między ciężarem a delikatnością. Występowała na prestiżowych festiwalach i w renomowanych salach, takich jak Hellfest, Melbourne Recital Centre czy Royal Festival Hall, współpracując z artystami pokroju Emma Ruth Rundle, MONO, Amenra, Myrkur czy Wardruna.

SPOIWO to kolektyw z Gdańska tworzący muzykę na pograniczu takich gatunków jak: post-rock, elektronika czy muzyka filmowa. Wydany w 2015 roku debiutancki album Salute Solitude spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem zarówno mediów jak i słuchaczy. Album sprawnie łączył w sobie gitarowe ściany dźwięku z elementami ambientu oraz muzyki filmowej pokazując, że zespół potrafi opowiadać dźwiękiem emocjonalne, intensywne historie. Inspiracja kinem widoczna jest nie tylko w warstwie muzycznej, ale też wizualnej. Obraz do Skin wyreżyserował Kristof Brandl (współpracujący również ze Skrillexem i Jackiem White‘em), a autorem wizualizacji do Years of Silence jest David Lindberg.

W 2021 roku SPOIWO wróciło ze swoim drugim albumem zatytułowanym Martial Hearts. Płyta jest pamiętnikiem zmian, zmagań i nieustępliwości zespołu. Martial Hearts to portret przebytej drogi i komentarz do współczesnej rzeczywistości. To historia oddania, trudu i walki o zmianę, opowieść w stopklatce, zatrzymana pomiędzy trwaniem a upadkiem znanego porządku. Zespół po raz pierwszy sięga po środki wcześniej niewykorzystywane, eksploatując elektronikę, wprowadzając słowa i głos, tłumiąc dotychczasową eksplozywność kompozycji i przesuwając ciężar emocjonalny – z ekspresyjności na symboliczność. Po czteroletnim zawieszeniu zespół wraca promować Martial Hearts.

Flower and Pines to zespół założony we Wrocławiu przez białoruskich muzyków Jegora Mickiewicza i Sashę Pushkina. Zespół koncentruje się na minimalistycznych strukturach kompozycyjnych i eklektycznych aranżacjach, wplatając w nie elementy dramaturgii, dzięki czemu utwory rozwijają się niczym teatralne przedstawienia.

Ich muzyka wymyka się jednoznacznej kategoryzacji, czerpiąc jednocześnie z industrialu, dark ambientu, post-rocka, black metalu oraz folku.

Artykuł JO QUAIL na trzech koncertach w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

W przeciągu sześciu dni odbędzie się aż 100 koncertów. Oprócz tego organizatorzy zapraszają na pokazy filmowe oraz scena plenerową, działająca wyłącznie ostatniego dnia festiwalu w nietypowych warunkach – naprzeciw ramp, gdzie lokalni skaterzy przez kilka godzin będą pokazywać swoje sztuczki w rytm słonecznego rocka.

10-15.08.2021 – Gdańsk, B90 i Drizzly Grizzly (wydarzenie)

Ceny karnetów i biletów:
– karnet sześciodniowy – 179 złotych;
– bilet jednodniowy – 69 złotych;
– bilet Secret Spot – 30 złotych; (dodatkowa scena z limitowaną ilością osób)
– karnet na dziesięć projekcji filmowych – 99 złotych;
– bilet na jedną projekcję filmową – 15 złotych.

Karnety zakupione na edycję 2020 zachowują ważność na edycje tegoroczną.
Sprzedaż ograniczonej liczby karnetów rozpocznie się 22 kwietnia o godzinie 10.00.
Po wyprzedaży karnetów rozpocznie się sprzedaż biletów jednodniowych, również w bardzo ograniczonej liczbie.
Informacje o sprzedaży biletów na koncerty w „secret spotach” zostanie podana w późniejszym terminie.

Rozpiska z podziałem na dni:
10 sierpnia (wtorek): Aporia, Belmondawg, Błoto, daysdaysdays, Dule Tree, EABS, Immortal Onion, Kalafior Derambo, Najszybszy Chłopak, Oxford Drama, Panilas, Polski Zespół, Sunnata, Torpur, Vincent, Why Bother?, Zespół Sztylety, Zwidy
11 sierpnia (środa): Brutah, Doctor Visor, Dola, Fertile Hump, Gaijin Blues, Gruzja, H^K^L, Jad, Kathia, Lowpass, Martwa Aura, Perfect Son, Quantum Trio, Shagreen, Shyness!, Ścierwo, XDZVØNX, Zosia Hołubowska
12 sierpnia (czwartek): Alfah Femmes, Ambro Fiszoski + 07420Norma + Adrian Ugowski, Baasch, Drip of Lies, Drobne Niepokoje, Dziarma, Feral Atom, Grupa Kormorany, Hiob Dylan, Misguided, Spaceslug, The Stubs, Szklane Oczy, Tomasz Chyła Quintet, Tonfa, Trupa Trupa, wh0wh0, Zawody
13 sierpnia (piątek): Bled, Enchanted Hunters, Erith, HRV, Kurkiewicz, Llovage, Lonker See, Marta Bijan, Mord’A’Stigmata, Nath, The Pau, Pokusa, Rat Kru, Skøv, Whalesong, Woska/Khris, Zamilska, Zdechły Osa
14 sierpnia (sobota): 80tribe, Air Hunger & New Rome, Chryste Panie, Deadly Firend, Favorit89, Frett, Hanako, Kaśka Sochacka, Katarina Gryvul, Królówczana Smuga, MIN t, Nightrun87, Rafael, Rosa Vertov, Siksa, Spoiwo, Syndrom Paryski, WaluśKraksaKryzys
15 sierpnia (niedziela): Backhand Slap, Bastard Disco, The Bullseyes, Future, Helter Skater, Love Glove, Pavement Pizza, Stay Nowhere, Terrordome, Vermona Kids

Artykuł Szczegóły Soundrive Festival 2021 pochodzi z serwisu KVLT.

Płyta jest pamiętnikiem zmian, zmagań i nieustępliwości zespołu, jego starcia ze sobą jako materią i próbą konfrontacji z nowymi środkami wyrazu. Martial Hearts to portret przebytej drogi i komentarz do współczesnej rzeczywistości. To historia oddania, trudu i walki o zmianę. Jest wreszcie świadectwem wewnętrznego konfliktu który antagonizuje na poziomie indywidualnym przenikając do społeczności i związując ją w zwarciu. To opowieść w stopklatce, zatrzymana pomiędzy trwaniem a upadkiem znanego porządku.

Zespół po raz pierwszy sięga po środki wcześniej niewykorzystywane, eksploatując elektronikę, wprowadzając słowa i wokal, tłumiąc dotychczasową eksplozywność kompozycji i przesuwając ciężar emocjonalny – z ekspresyjności na symboliczność.

Krzysztof Zaczyński o płycie:
“Pracując nad tą płytą chcieliśmy podkreślić jej bardziej elektroniczny niż gitarowy charakter dlatego zdecydowaliśmy się na współpracę z Maćkiem Wojcieszkiewiczem, na codzień będącym częścią elektronicznego duetu LASY i mającego doświadczenie w produkcji tego typu muzyki.”

Martial Hearts to 8 nowych kompozycji trwających blisko 40 minut. Płyta została nagrana w studiu Tall Pine Records i sali prób zespołu. Za miks odpowiadał laureat Nagrody
Fryderyk – Maciej Wojcieszkiewicz (Stendek/LASY) oraz Patryk Piątkowski (Spoiwo). Mastering został wykonany przez Haldora Grunberga (Thaw). Okładkę zaprojektowali Aleksandra Godlewska i Piotr Gierzyński. Album można nabyć w pre-orderze na platformie Bandcamp. Płyta zostanie wydana przy wsparciu finansowym Miasta Gdańsk i Województwa Pomorskiego.

Poniżej prezentujemy odsłuch singla Verge.

Tracklista:
1. Wild Eyes
2. Two Mountains
3. Riot Sons
4. Verge
5. Oyum
6. Taur
7. Wounds
8. Ghost Of Chance

Artykuł Spoiwo powraca z albumem Martial Hearts pochodzi z serwisu KVLT.

[::] 4dots

Fiasko

Spoiwo

Tides From Nebula

Night Mistress

Artykuł 15 urodziny Progresji / 10-lecie Tides From Nebula – Warszawa (24.11.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Tytułem wstępu bardzo żałuję, że dzień przed wydarzeniem trójmiejski dark popowy skład Tranq odwołał swój występ z powodu niedomagania wokalistki. Żal, wielki żal, pozdrawiam serdecznie. Wczesny wieczór o 17.00 rozpoczął więc olsztyński zespół Traffic Junky. Propozycja od olsztynian była dość energetyczna, wcześniej nie miałam możliwości zapoznać się z klasycznie rockową, może miejscami nawet grunge’ową przeprawą muzyków. Panowie przyjemnie bujali, nie mogłam się do niczego przyczepić ani też zaczepić na dłużej czy uważniej, do tego – jak to bywa w przypadku grup otwierających duży event – publika dopiero nabierała w siłę, czyli krótko mówiąc: tłum mizerny. Niemniej jednak rozpoczęcie miłe i pozytywne. Następnie miała przyjść nawałnica. 

O warszawskiej formacji kropek, tudzież groszków 4dots [::] mogłabym wystosować elaborat, dlatego skupię się tym razem na najważniejszych aspektach, towarzyszących ich koncertowi. Przede wszystkim perkusja. Zestaw perkusyjny Jerzego Roberta Chodkowskiego już samą ilością/wielkością robi wrażenie, a co dopiero fakt, co ten człek potrafi z nim wyprawiać i jak manewrować w idealnej synergii z pulsującym basem Kamila Stankiewicza i kosmicznym soundem gitary Wiktora Jarawki. Panowie pierwszy raz gościli na scenie Progresji i widać było, że czują się dokładnie na swoim miejscu. Widziałam 4dots w paru odsłonach w małych klubach, ale to tego wieczoru rozkwitli w pełnej krasie – czuć było ich radość grania, w połowie występu pojawił się już luz i porządne dociążenie klimatu połamanymi dźwiękami. I jak oni w końcu zabrzmieli!

Wyrazy uznania dla szanownego Andrzeja Dziadka, który podkręcił kropki do świetnego wygaru. Mogliśmy usłyszeć utwory delta, alpha i nowy IX – wszystkie z live sessions, które były nagrywane latem bieżącego roku (więcej o specyfice, formach bez treści i reszcie detali w wywiadzie tu). Bardzo podobała mi się reakcja publiki, która w większości chłonęła koncert – najpierw z lekkim niedowierzaniem, może zdziwieniem, a potem z pokiwaniami głowami i wyrazami zadowolenia. 4dots [::] życzę Wam dużych scen z całego czarnego serca! Zarażajcie tą energią!

Następnie przyszła kolej na stołeczny zespół Fiasko. Rock/metal w wykonaniu tychże zawsze dobrze się kojarzył, ich „piosenki posiadają treść”, nie tracą przy tym na chwytliwości i tak dalej. Niestety pech spotkał warszawiaków na całej linii. Po pierwszym utworze pojawiły się problemy techniczne, których już do końca koncertu nie udało się poprawić. Brzmienie poległo, elektroniki zabrakło, sytuację nieco ratował fajny, mocny jak zwykle wokal Tomka Mielnika, jednak w całości wszystko zabrzmiało ostatecznie płasko i zupełnie nie tak, jak powinno. Wielka szkoda, fiasko, tym bardziej że stać Panów na dobre widowisko. Trudno, tym razem nie zagrało do końca, ale wierzę, że to był wyjątek od reguły.

Po paru minutach przerwy zainstalowali się na scenie przedstawiciele Trójmiasta w postaci zespołu Spoiwo. Totalnie inna estetyka koncertowa i repertuarowa pozwoliła szybko i skutecznie zatrzeć ślady po poprzednim wykonawcy, a przede wszystkim zrobiło się momentalnie chłodniej i klimatycznie. Do Spoiwa mam pewien sentyment, widziałam ich już parę razy przed tuzami gatunku, jaki uprawiają (post-rock w dość klasycznej postaci), jak np. God is an Astronaut czy kochani Tides From Nebula, i za każdym razem wzbudzają te specyficzne emocje – tak zwane „odpowiednie smęty dla rozdygotanej duszy” (pozdrawiam kolegę Kamila, który pierwszy raz widział zespół w akcji), przy czym szczególnie zwróciłam uwagę, po raz kolejny zresztą, na budowanie napięcia podczas pauz i „grania ciszą”. Bardzo podoba mi się ich ustawienie na scenie i swego rodzaju „taniec” gitarzystów. Niezmiennie uwagę, szczególnie wzrokową, skupia na sobie śliczna Simona Jambor na klawiszach oraz praca sekcji na linii Paweł Bereszczyński i Krzyś Sarnek, w głównej mierze w gęstszych, kulminacyjnych momentach kompozycji. Szkoda jedynie, że materiał gdańszczan z debiutanckiego wydawnictwa Salute Solitude (2015) jest już mocno ograny. Gdzie nowości, proszę szanownych? Bardzo dobry występ, bardzo dobry wstęp do kolejnej nawałnicy o niemożliwym wręcz natężeniu emocjonalnym. 

Tides From Nebula widziałam i słyszałam w bardzo wielu odsłonach. Nigdy nie zapomnę jednego z pięknych koncertów w poznańskim niewielkim Eskulapie, kiedy ktoś (nie przebaczę Ci tego Andrzeju) przekonał mnie, że Panowie pochodzą zza wielkiej wody w Ameryce i byłam święcie przekonana o tej prawdzie, po czym na mini-merchu Maciek Karbowski przemówił w mym ojczystym języku. Szok i niedowierzanie, polski zespół, proszę Państwa. Poziom jednak, jaki w ciągu tych 10 lat istnienia na scenie osiągnęli, i jaki dziś reprezentują, należy już spokojnie zaliczyć do światowego. Takiej produkcji i niemożliwie wręcz idealnie dobranej oprawy oświetleniowej nie doświadczyłam na żadnym innym koncercie polskiej grupy w tym roku (a w paru-dziesięciu zdarzyło mi się uczestniczyć). Panowie rozplanowaniem koncertu przeszli samych siebie.

Nie skupiając się na moment na wizualnych aspektach całości, które podkręcały klimat do wymiarów kosmicznych, TFN zaprezentowali świetną, przekrojową setlistę – od numerów z Aury (2009) z Shall We, Sleepmonster czy Purr, przez Earthshine (2011) z fantastycznym The Fall of Leviathan, Eternal Movement (2013) z przepięknym Now Run (niebieskie lasery i przytłumione światła dopełniały tak utworu, że na koniec niemal zapierał dech w piersiach) czy energicznym Only With Presence, standardowe pewniaki z Safehaven (2016) z The Lifter i We Are the Mirror, oraz debiut live z najnowszym singlem Dopamine. Tu się na chwilę zatrzymam, bo nie sposób nie wyrazić zdziwienia i zachwytu, jak ten dynamiczny, naładowany synthem kolos zabrzmiał. Publika momentalnie podchwyciła bit i cała Progresja zabujała się w taki sposób, jakiego na koncertach „tajdsów” chyba nie doznałam. Idzie nowe i wydaje się, że kierunek obierają całkiem słuszny. No, ciekawy, przynajmniej dla mnie. Na koniec przyszła pora na obowiązkowe bisy z finiszującym Tragedy of Joseph Merrick, wybuch konfetti i finalne wyjście do publiki gitarzystów Adama Waleszyńskiego i Maćka Karbowskiego. Ile razy bym tego triku nie widziała, to i tak nie mam dość! Patrzeć na tę energię, radość, rewelacyjne współgranie i piękne emocje po obu stronach sceny to najlepsze momenty koncertowe i wyjątkowe wrażenia, jakich można było doświadczyć. Panowie na koniec tradycyjnie kleknęli na scenie w szumie sustainu i tym samym zakończyli najbardziej spektakularne show tego wieczoru. Poziom-świat, powtarzam. Słowa wydają się ostatecznie kompletnie nie wystarczające, to trzeba było zobaczyć, poczuć. Fantastyczny koncert!

Ostatnim przystankiem tej muzycznej podróży po różnych stanach świadomości byli Panowie z projektem Night Mistress. Niestety nie jestem w pełni kompetentna, aby podsumować koncert heavy/power metalowej formacji ze Skarżyska-Kamiennej, gdyż nie specjalnie interesuje mnie jej repertuar, przepraszam, stoję po drugiej stronie barykady. Tym niemniej nie mogę nie docenić pełnego zaangażowania i profesjonalizmu muzyków na scenie, tu czapki z głów. Co do reszty – wybaczcie Państwo, odpuszczam silenie się na obiektywizm. Jedno natomiast, co mnie niezmiernie radowało, to fantastyczna zabawa na barze w rytm „nocnych” gitar, którą zaserwował nie kto inny, jak Marek „Prezes” Laskowski. Panie Prezesie, dziękuję za tę energię i tę cudowną air guitar! Skradł Pan show!

Po wszystkich koncertach obowiązkowo odbyło się after party, moja skromna osoba jednak przemieściła się już do innego miejsca koncertowego, by zasilić publikę innego wydarzenia, które miało miejsce w Warszawie. Kontemplacja po koncertach przyszła zatem dopiero nad ranem, by ponownie dojść do wniosku, jak muzyka wpływa na życie, jak piękną scenę mamy w Polsce, ilu profesjonalistów, pasjonatów, magików i wrażliwców. I podsumowując te 15. urodziny Progresji, jestem w stanie powiedzieć jedno: dziękuję! To klub, który najczęściej odwiedzam w ciągu roku, nigdy nie zawiodła mnie tamtejsza organizacja i z wypiekami na twarzy oczekuję kolejnych ogłoszeń koncertowych. Tytułem dygresji, podczas pogadanek pomiędzy koncertami, w trakcie których mogliśmy posłuchać m.in. różnych anegdot związanych z działalnością klubu, Prezes Laskowski obiecał, że na deskach Progresji nigdy nie zagości disco-polo. Parafrazując słynnego zabijakę Franza Mauera ze słynnego filmu – jakoś mu ufam i jakoś mu wierzę. Sto lat Panie Prezesie, sto lat Progresjo!

Do następnego!

Autorem zdjęć jest Aleksander Honc – Photocoder.pl

Artykuł 15 urodziny Progresji: Night Mistress, TFN, 4dots i inni – Warszawa (24.11.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Otwieraczem małej sceny SOD II był rodzimy, trójmiejski skład w postaci Octopussy. Niestety wczesna godzina nie pozwoliła mi dotrzeć na stonerowo-bluesowe opary rock’n’rolla, serwowane przez pięciu wyjadaczy trójmiejskiej sceny. Jednak z rozmów publiki mogę przypuszczać, że koncert był udany.

W kolejności na dużej scenie zameldował się nowojorski black metalowy Black Anvil. Liczyłam na zupełnie inną młóckę, sądząc po całej oprawie i aurze, którą Black Anvil roztaczali nad swoim występem. Tymczasem daleko mi do zainteresowania tą grupą, nie poprowadzę więc żadnej dysputy w tym kierunku. Po raz pierwszy i nie ostatni tego wieczoru zadziwiła mnie reakcja publiki, a właściwie jej znikome ślady. Ledwo parę osób poświęciło rzeczywiście zespołowi uwagę. Trochę niemiło, tym bardziej że Black Anvil zdaje się próbowali pokazać swoje możliwości z jak najlepszej strony.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”971″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Jeszcze inne odczucia wzbudził we mnie awangardowy Father Murphy. „Jeden z najbardziej tajemniczych i enigmatycznych projektów muzycznych z Włoch, o jakich świat usłyszał”. I ja też. Jęki, popiskiwania, doszukiwanie się melodii, przekazu, przedziwne instrumenty – coś niezwykłego, ciekawego, co z reguły lubię, i co tego wieczoru nie przekonało mnie zupełnie. 

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”976″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Punkt 20.00 na dużej scenie zagościło Spoiwo, pierwszy zespół, którego koncert pochłonęłam. Trójmiejskie Spoiwo widziałam już parę razy na innych scenach i muszę przyznać, że tym razem brzmienie zespołu w B90 było najlepsze! Całość post-rockowego występu smakowała, wręcz miętowo do zespołu, który dał z siebie wszystko i jeszcze więcej. Dodatkowo oświetlenie koncertu, które było tak naprawdę tragiczne, paradoksalnie dodawało jakiegoś uroku, tajemniczości. Spoiwo rośnie z każdym koncertem na gwiazdę post-rockowej sceny i z całego serca wspieram tez wzrost.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”972″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Zachwyt przerwałam, uciekając pod koniec koncertu Spoiwa do drugiej sali, zerknąć jak sobie radzi Jarobe. Czarowała. Dosłownie. Była w tym występie jakaś surowość, pierwotność. Warto nadmienić, że Jarboe La Salle Devereaux to ładniejsza (?) połówka Swans, od albumów Greed do Soundtracks for the Blind. Nagrywała także z samym Maynardem Keenanem. Jest w niej coś wyjątkowego. Na koniec jednak muszę uczciwie się przyznać, że nie zdołała zaczarować mnie. Może w innych okolicznościach przyrody….

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”974″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Grubo po godzinie 21.00 klub B90 nieco bardziej się zapełnił. Przyszedł czas na katowicką Furię. W ostatnim czasie zrobiło się głośno o fenomenie black metalowej (w szerokim ujęciu) formacji także w przekazach masowych. Ubiegłoroczny album Księżyc milczy luty znalazł się w wielu zestawieniach podsumowań roku 2016 i to nie tylko wśród fanów ciężkich brzmień, zebrał mnóstwo pozytywnych recenzji, a jednocześnie zadziwił i niejako połamał granice w świecie metalowych ortodoksów. Trudno Furii odmówić polotu, również na scenie. Panowie zaprezentowali się tradycyjnie bez koszulek, z blado-czarnym makijażem na twarzy, w stworzonej na swój sposób ponurej atmosferze. Wiele historii krąży o specyficznym sposobie wyrazu wokalisty i gitarzysty grupy Nihilu, ale tym razem, na tym koncercie był w nim jakiś….entuzjazm? Dokazywał na scenie, schodził poniżej podium, robił miny (przysięgam, że to prawie uśmiechy!) i nie wydawał się „nieśmiały”. Technicznie Furia pozamiatała. Po prostu. Nawet kiedy niefortunnie zawiodło nagłośnienie, padł chyba jeden ze wzmacniaczy (i przez sekundę pomyślałam, że to taki trik, spektakularne zakończenie koncertu), utrzymali ten swój specyficzny, zimny klimat. Szkoda, że setlista znów nie objęła Martwej Polskiej Jesieni, ale i tak koncert uznaje za wyjątkowo udany.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”975″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Po przedłużonym secie Furii nastał czas na ostatnich tego wieczoru, warszawskich post-rockowych tuzów  Tides From Nebula. Rozumiem, że godzina 23.00 należy do przedziału „późno”, ale na-boga, gdzie podziała się połowa publiki i dlaczego tak nieliczni zdołali rzeczywiście wziąć udział w koncercie. Nie muszę chyba nikogo przekonywać, że TFN to klasa sama w sobie, jednak oprócz tej wiedzy przydałoby się pośród trójmiejskiej publiki nieco więcej entuzjazmu. To pierwsza sprawa, która mnie mocno zaskoczyła. Druga, to ta wspomniana frekwencja – połowa osób, które zasilały koncert Furii. Rzecz na koncertach TFN wręcz niespotykana. Skupiając się jednak na samym występie grupy, cóż można rzec poza zachwytami. Panowie nigdy nie grają na pół gwizdka i przypuszczam, że nawet dla 10 osób koncert byłby tak samo ekspresywny i emocjonujący. Uwagę zwracał dawno nie widziany przeze mnie na scenie Adam Waleszyński, który przeżywał ten koncert całym sobą i z całym namaszczeniem. Setlista była przekrojowa, znalazły się na niej utwory ze wszystkich albumów formacji, a najbardziej emocjonujący był dla mnie Home (Safehaven, 2016) i bisowy, genialny Tragedy of Joseph Merrick (Aura, 2009). 

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”973″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

To by było na tyle. Smoke Over Dock II przeszedł do historii. Ekipa klubu B90 jak zawsze organizacyjnie stanęła na wysokości zadania, publika –  w większości niemrawa, choć z drugiej strony mogę nieco przesadzać, w końcu koncerty można przeżywać w sobie, „w czesiu”, stojąc w bezruchu. Nawet black metalowe, te ekspresyjne i dynamiczne. Czy tak?

Do następnego!

Autorką zdjęć jest Wiktoria Wójcik

Artykuł Smoke Over Dock II – Gdańsk (30.09.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Spoiwo

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”556″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”3″ number_of_columns=”3″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]The Shipyard

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”555″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”7″ number_of_columns=”7″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Spoiwo & The Shipyard – Gdynia (27.12.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Spoiwo dane mi było poznać w ubiegłym roku, kiedy supportowali God Is An Astronaut i już wtedy było wiadomo, że nie można ich spuścić z oka. Kolejny koncert, który widziałam w Hydrozagadce, do najbardziej udanych nie należał. Wniosek jest właściwie jeden: taki zespół, jak Spoiwo, potrzebuje przestrzeni (i dobrego akustyka swoją drogą). I w Progresji wszystko zadziałało! Formacja swój występ zaczęła punktualnie o 20.00 i od pierwszych nut stworzyła niesamowity klimat. W parę minut z kilkunastoosobowej publiki pod sceną sala koncertowa wypełniła się zainteresowanym tłumem. Celowo tym razem nie podam wam setlisty koncertu Spoiwa, gdyż jest to spektakl godny uwagi od początku do końca, bez wyodrębniania poszczególnych utworów. Rzeknę jedynie, że zarówno Skin, jak i YOS zabrzmiały bez zarzutu. Formacja zaprezentowała na koniec nowy utwór, bardziej dynamiczny i nieco cięższy, i tym samym mają mnie w ogniu krzyżowym! Na pewno będę śledzić dalsze poczynania, a wracając do promowanych obecnie odsyłam do recenzji Marty. Jedno jest pewne, jeśli zespół czuje swoją muzykę, czuje ją też publika. Emocje były wprost wypisane na twarzach słuchających. Zwróciłam uwagę też na ustawienie instrumentalne – niepozorny perkusista nie był schowany z tyłu, a ulokowany po prawej stronie, naprzeciw ślicznej Simony z klawiszami. Takie zestawienie instrumentariów wydawało się dobrze korespondować z prezencją zespołu na tle ich muzycznych wykonów. O małych akustycznych potknięciach nic nie zamierzam pisać, nie wpłynęły na całościowy odbiór setu. Beware Spoiwo, wróżę Wam spory sukces i życzę tego z całej czarnej duszy.

Po półgodzinnej przerwie na scenę zawitali Explosions in the Sky. We wstępie nazwałam ten zespół „monumentem”, więc od razu się wytłumaczę: to godne określenie tego, co sobą reprezentują. Explosions in the Sky działają już 17 lat, na koncie posiadają 11 wydawnictw, w tym docenione krążki z muzyką filmową (zawsze i wszędzie polecam OST do Lone Survivor), więc trudno nazywać ich tylko „zespołem”. W Polsce pojawili się promując najnowszy album The Wilderness. Nie skupię się na dokładnej kolejności setlisty. Koncert rozpoczęli utworem otwierającym najnowszy krążek Wilderness i od początku było wiadomo, że zaczyna się magia. Numery takie, jak Catastrophe and the Cure czy Disintegration Anxiety zachwycały sekcją rytmiczną; taka perkusja to czysty skarb. Natomiast Greet Death i Colors in Space wprowadzały publikę w swego rodzaju trans, z którego nie chciało się wychodzić. Nie zabrakło chwili oddechu przy długim intro w The Ecstatics, by zakończyć ten stonowany czas potężną ścianą dźwięku w First Breath After Coma. Najpiękniejszym momentem było dla mnie wysłuchanie na żywo cudownego Your Hand in Mine znów ze świetną perkusją. Set zakończył prawie 11-minutowy The Only Moment We Were Alone energicznie, dynamicznie i z przerwami klimatycznie – co tu więcej dodawać. Bisów nie było, ale wydaje mi się, że w tym wypadku nie musiało ich być. Explosions in the Sky dali z siebie wszystko, nie można było nie poczuć tej energii, toteż o niedosycie raczej nie było mowy.

Słowo o oprawie. Bardzo dobrze współgrało oświetlenie. Nie mogę powiedzieć, że spektakularnie, ale szczególnie subtelne momenty i budowane w ten sposób napięcie wyraźnie spotęgowały odbiór koncertu. Nie mogę się też przyczepić do nagłośnienia. Progresja jak najbardziej zdała egzamin w tym aspekcie.

Setlista:

Wilderness
Catastrophe and the Cure
Greet Death
The Ecstatics
First Breath After Coma
The Birth and Death of the Day
With Tired Eyes, Tired Minds, Tired Souls, We Slept
Colors in Space
Your Hand in Mine
Disintegration Anxiety
The Only Moment We Were Alone

Na koniec prośba: uwierzcie mi na słowo, warto choć raz zobaczyć na czym polega post-rock w wersji live w wykonaniu rzeczonych powyżej. Do następnego!

Autorką zdjęć jest Wiktoria Wójcik

Artykuł Explosions in the Sky, Spoiwo – Warszawa (19.10.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Drugi album grupy zatytułowany „Shades” to 9 instrumentalnych kompozycji (no może nie do końca, ponieważ miejscami pojawiają się na płycie kobiece wokalizy) składających się łącznie na 46 minut muzyki. To dobrze wyważona dawka materiału, która z jednej strony nie pozostawia słuchacza z uczuciem niedosytu, z drugiej nie powoduje też znużenia ani nie wywołuje wrażenia przeładowania treścią.

Pochodzące z Mazowsza trio gra tę odmianę post rocka, którą szczerze sobie cenię. Zróżnicowane klimatycznie, choć oparte głównie na mocnych, wyrazistych gitarach kompozycje, z elegancko zaakcentowaną sekcją rytmiczną, to w zasadzie kwintesencja tego co w post rocku mile widziane.

Znajdziemy tu zarówno charakterystyczne gitarowe piórkowanie, spokojne nastrojowe partie, łagodne intra, jak i dobitne, ocierające się wręcz o metalowe rzemiosło momenty. Niewątpliwą zaletą tego składu jest umiejętność budowania wielowątkowych, dźwiękowych opowieści (kompozycje trwają średnio 5-7 minut), łączących różnorodne elementy. Zgrabnie przechodzenie ze stonowanych melodii, w ciężkie riffowanie oraz stopniowe budowanie klimatu (w Unmeisen, Snowstorm czy Pathways), jest tego najlepszym przykładem.

Bardzo podoba mi się również praca sekcji rytmicznej. W takim Tesla czy Shapeshifter (ładny ukłon w stronę twórczości Niemców z Long Distance Calling) to właśnie ona gra pierwsze skrzypce, co nadaje tym kompozycjom wyraźnie wyczuwalną dynamikę.

Nie da się niestety przemilczeć faktu, iż krążek cierpi na wszelkie bolączki dotykające post rock w ujęciu całościowym. Z uwagi jednak na to, że prochu (w związku z dość wąskim obszarem stylistycznym) w tej muzycznej bajce stworzyć się już raczej nie da, z nawiedzającym słuchacza wrażeniem deja vu trzeba się po prostu pogodzić.

Na pochwałę zasługuje niewątpliwie produkcja „Shades” (praca wykonana przez Tomasza Korczaka z Red Yeti Studio). Brzmienie jest rewelacyjne, instrumenty brzmią bardzo selektywnie, odpowiednia głębia i moc robią naprawdę dobre wrażenie. Słychać, że zespół jest doświadczony oraz w pełni świadomy tego jak chce i powinien brzmieć.

Na koniec pozostaje wspomnieć o zamykającym płytę utworze Shades. Wzbogacona wokalnie przez Małgorzatę Pawłowską kompozycja to totalna bomba emocjonalna, niesamowicie klimatyczna i melancholijna.

„Dwójka” Mindsedge to ponadprzeciętnie udane wydawnictwo. Sympatyków post rocka powinno przekonać z miejsca, podobnie jak z resztą każdego, kto ceni sobie dobre, instrumentalne, gitarowe granie. Ja jestem kupiony.

Artykuł MINDSEDGE – „Shades” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół miałam już okazję zobaczyć na żywo przy okazji ostatniej edycji Post Mortem. Nie wszystko w wersji live przemówiło do mnie w stu procentach (można po szczegóły zerknąć tu). Więc jak to się ma do opcji płytowej?

Zdecydowanie Spoiwo tworzy muzykę, która wymaga nieco skupienia od odbiorcy, aby móc skontemplować każdy dźwięk. A to dlatego, że jest to materiał o charakterze mocno soundtrackowym. Nie wiem jak Wy, ale wolę sobie świetnej muzyki filmowej posłuchać w zaciszu domowym, niż jadąc autobusem, czy między szepczącymi ludźmi na koncercie. Dopiero wtedy twórczość gdańszczan jak dla mnie się obroniła. Tym bardziej, że jest to muzyka instrumentalna, którą trzeba odbierać z nieco innej perspektywy. Czy można umieścić ją w kategorii „post rock” jak czytałam w wielu miejscach w Internecie? Z pewnością słychać go w bardzo dużej ilości, jednak nie zamknęłabym Salute Solitude w tej szufladce. To płyta lawirująca w obrębie eksperymentu, z dużą ilością ambientu i elektroniki.

Najważniejsze jest to, że na debiucie Spoiwa można odnaleźć całą paletę emocji zawartą w każdym najmniejszym dźwięku. Przejmujących, smutnych, nostalgicznych, ale i radosnych. Dlatego każdy znajdzie coś dla siebie na odpowiedni nastrój.

Z pewną dozą patosu i apokaliptycznego klimatu płytę rozpoczyna Disembrace, aby przejść w przejmujący, narastający Skin z elektryzującą ścieżką gitar od połowy utworu. Kolejne dwa o mocno ambientowym charakterze, minimalistyczne utwory leniwie wprowadzają nas w pozytywną aurę płyty, czyli wbrew pozorom najbardziej energetyczne i przepełnione takim poczuciem nadziei kompozycje – Call Me Home i Flare. Z kolei Years of Silence stanowi swoiste podsumowanie całości i kumulację wszystkich nastrojów zamieszczonych w muzyce na Salute Solitude. Słuchając tej płyty, z każdym kolejnym utworem tworzy się w głowie projekcja własnego krótkiego „filmu”, którego twórczość Spoiwa jest idealnym uzupełnieniem. Chociaż to może na odwrót – nasze obrazy z wyobraźni są uzupełnieniem dla tego albumu? Sam odpowiedzcie sobie na to pytanie.

Czytałam, że nie ma w tej płycie nic przełomowego, nowego. Może i nie, ale nadal twierdzę, że jest to nietypowy materiał, godny uwagi. Dobrze, że dałam Salute Solitude więcej niż jedną szansę, bo z pewnością się należała. Ba, nawet była ona potrzebna. Wy też dajcie, jeżeli jeszcze tego nie zrobiliście.

Artykuł SPOIWO – „Salute Solitude” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.