aW – (Cold Cell)

1. Amenra „Mass IV” 
2. Aosoth „The Inside Scriptures” 
3. Arkhon Infaustus „Passing The Nekromanteion” 
4. Dool „Here Now, There Then” 
5. Gold „Optimist” 
6. Grave Pleasures „Motherblood” 
7. Leprous „Malina” 
8. Marilyn Manson „Heaven Upside Down” 
9. Soror Dolorosa „Apollo” 
10. The Ruins Of Beverast „Exuia” 

Przemysław „Exile” Bachaj (Depravity, ex-Sphere)

Generalnie jestem dość leniwy pod kątem sprawdzania każdej nowej płyty, jaka wyszła, zwłaszcza jeśli chodzi o stare zespoły. W 2017 wystąpiło kilka wydawnictw, które skopały mi dupę i/lub wpłynęły na moje postrzeganie muzyki czy pisania utworów.

1. Redemptor „Arthaneum„. Bardzo wyczekiwana przeze mnie plyta. Z racji bardzo wysokiego poziomu „The Jugglernaut” poprzeczka została postawiona bardzo wysoko. Miałem okazję posłuchać Redemptor na żywo z nowym materiałem – efekt był powalający. Potwierdziło się to na płycie, zdecydowanie album roku 2017.
2. Hate „Tremendum„. Bardzo mi się spodobała ewolucja stylu Hate na przestrzeni ostatnich lat. Na ogół sceptycznie podchodzę do takich tematów, jednak Hate wyewoluowało w bardzo ciekawą stronę – zdecydowanie zwolnili tempo oraz postawili na klimat w swoich utworach. Na szczęście nie w każdym przypadku. Świetny album.
3. Archspire „Relentless Mutation„. Moim zdaniem Archspire z płyty na płytę udowadnia coraz bardziej, że techniczne granie nie musi być równoznaczne z brakiem chwytliwości czy zapamiętywalności utworów. Mimo natłoku blastów czy ultra szybkich partii, można pomachać łbem. Jestem naprawdę pod wrażeniem tej płyty.
4. Hideous Divinity „Adveniens„. Dopiero ta płyta przekonała mnie do Hideous Divinity – wcześniejsze wydawały mi się strasznie nudne i na jedno kopyto. Utwory na Adveniens moim zdaniem są znacznie ciekawsze, brutalniejsze i lepiej brzmiące niż na poprzednich, dużo bardziej zapadają mi w pamięć. I co ważniejsze, do tej płyty chce mi się wracać (zwłaszcza na siłowni).
5. Alluvial „The Deep Longing for Annihilation„. Kolaboracją Keith’a Merrowa z Wesem Hauchem byłem zainteresowany od długiego czasu, w tym roku nareszcie można doświadczyć owoców tej współpracy. Spodziewałem się shredów i death metalu, coś jak Conquering Dystopia, ale okazało się, że ta płyta jest zupełnie inna. Solówek mało, za to dużo atmosfery, mroku i ciekawych riffów. Całość instrumentalna. O ciekawy instrumental nieprzeładowany solówkami nie jest łatwo. Debiut Alluvial na pewno takim jest.
6. Ne Obliviscaris „Urn„. Bardzo mi się podoba pomysł na muzykę, który jest realizowany w tym zespole. Nie jestem fanem śpiewu, ale to, co tutaj się dzieje, to poezja. Połączenie blastów oraz śpiewu, skrzypiec czy black metalowych riffów o dziwo kupiło mnie w 100%!
7. Azarath „In Extremis„. Bardzo udany album. Został zachowany kierunek z „Blasphemer’s Maledictions„, jednak słychać powrót do korzeni.
8. Cytotoxin „Gammageddon„. Kolejny zespół udowadniający, że zachowanie balansu między techniką a chwytliwością utworu jest możliwe. Ta płyta groovuje znacznie mniej niż poprzednia, postawiono bardziej na całościowe, bardziej spójne kompozycje.
9. Devilish Impressions „The I„. Zespół długo kazał na siebie czekać po bardzo ciekawej EPce „Adventvs”, jest to ewidentnie kontynuacja obranego stylu. Co prawda brzmienie moim zdaniem pozostawia wiele do życzenia, ale nie umniejsza to wysokiego poziomu całej płyty.
10. Nephren-Ka „La Grande Guerre De L’Epice„. Moją listę zamknie ta oto płyta. Wypada dużo lepiej od poprzedniczki, która mimo całościowo świetnego materiału pozostawia wiele do życzenia pod kątem brzmienia i jakości nagrania partii solowych. Ciężar i tempo tej płyty wgniata w fotel i nie daje o sobie zapomnieć.

Fabio Bava (Lectern)

1. Morbid Angel „Kingdoms Disdained„. Król death metalu powrócił!
2. Cannibal Corpse „Red Before Black„. Brutalność we krwi!
3. Iron Maiden „The Book Of Souls: Live Chapter„. Klasyczny metal na scenie!
4. Incantation „Nexus Nexus„. Szatan w szarości!
5. Spectral Voice “Eroded Corridors Of Unbeing”. Przeznaczony upadek!
6. Iced Earth “Incorruptible”. Thrashujący z powerem!
7. Dying Fetus “Wrong One To Fuck With”. Death metalowe szaleństwo!
8. Suffocation “…Of The Dark Light”. Nowy Jork! Nowy Jork!
9. Bullet-Proof “Forsaken One”. Atakując majstersztykiem!
10. Whitesnake “1987”. Niesamowity heavy rock wydany ponownie!
11. Metallica “Master Of Puppets”. Ponowne wydanie mitu!
12. Morfin “Consumed By Evil”. Imponujący deathrash!
13. Municipal Waste “Slime And Punishment”. Do parku z thrasherami!
14. Necrot “Blood Offerings”. Nowa śmierć metalowa sensacja!
15. Necrophor “Reborn”. Melodyjny dotyk!
16. Blazing Rust “Armed To Exist”. Heavy metalowe wybicie z matuszki Rosji!
17. Hideous Divinity “Adveniens”. Włoskie ogiery!
18. Horrid “Beyond The Dark Border”. Tylko jedno pytanie: włoski czy sztokholmski death metal?
19. Running Willd “Black Hand Inn”. Kolejny reprint, kolejny cios w ich arsenale!
20. Obituary “Obituary”. Death metal ze słonecznego stanu!

Bithorn (Saltus)

Polska:

1. Saltus „Jam jest Samon!” 
2. Stworz „Wołosożary” 
3. Varmia „Z mar twych” 
4. In Twilight’s Embrace „Vanitas” 
5. Iperyt „The Patchwork Gehinnom” 

Świat:

1. Sólstafir „Berdreyminn” 
2. Satyricon „Deep Calleth upon Deep” 
3. Taake „Kong Vinter” 
4. The Stone „Teatar Apsurda” 
5. Nokturnal Mortum „Істина” 

Maciej Boroś (Medebor)

Na pewien okres mojej podróży po bezkresie muzycznych poszukiwań przypada poczucie, że łapię się na tym, że przekonanie się do nowości z roku na rok jest coraz trudniejsze, mniej rzeczy zaskakuje i trudniej o odkrycie pozycji, które są wyjątkowe. Pytanie, czy nimi nie są, czy też nam w pewnym wieku brakuje tej młodzieńczej wrażliwości sprzed 20 lat. Nie jest to miejsce, aby to teraz roztrząsać, ale trzeba też o tym pamiętać. Pisząc to zestawianie, pochyliłem się naprawdę mocno nad całą masą albumów, które w tym roku zostały wydane i różnymi drogami trafiły do mnie do przesłuchania, choć zdaję sobie sprawę, że jeszcze sporo mam przed sobą.
Te, które wywarły na mnie największe wrażenie prawie idealnie wyważają tzw. tuzów i zespoły z bardzo silnymi aspiracjami.

1. Paradise Lost „Medusa„. I cóż tu można powiedzieć. Czy powrót obserwowany od ostatnich płyt do tego, czego się oczekuje po nich, to wada czy zaleta, niech każdy sam sobie odpowie po przesłuchaniu tego albumu. Dla mnie osobiście obcowanie z tym albumem to przyjemność sama w sobie – przecież lubimy te melodie, które już kiedyś słyszeliśmy, ale tu oprócz tego zyskujemy dużo smaczków do odkrycia, i nawet jak nie są to przełomowe rzeczy, to muzyka ma poruszać emocje, a takich momentów nie brakuje.
2. Arch Enemy „Will To Power„. Dynamika i ciężar. Opakowany nowoczesną produkcją album Szwedów jest kwintesencją stylu melodic death metal, może nie odkrywczy, ale idealnie zbilansowany, melodie, techniczne pościgi na gryfie, ciężkie riffy i vocal, dzięki któremu obecna wokalistka na tej płycie mnie przekonała do siebie, choć miałem wcześniej spore co do tego obawy. Dobrze by było ją na kolejnych albumach usłyszeć w bardziej urozmaiconych vocalizach, ma dziewczę spore możliwości nie tylko do zdzierania gardła. Dojrzałość bije tu w każdym momencie, dlatego dobrze się tego słucha i o to własnie chodzi.
3. Moonspell „1755„: płyta, która mnie naprawdę zaskoczyła. Zarówno stylistyka z użyciem chórów, jak i aranż bardzo dobrze ze sobą współistnieją, do tego świetnym zabiegiem przy tych kompozycjach było użycie macierzystego języka. Cały album charakteryzuje się spójnym klimatem kompozycji, czuć tu niepokój, smutek, jak i złość oraz inne mroczne emocje. Widać, że jest to bardzo szczera w wyrazie i osobista wręcz płyta Portugalczyków, od razu wskoczyła wysoko w ich hierarchii, naprawdę polecam.
4. Bell Witch „Mirror Reaper„: amerykański funeral doom metal najwyższych lotów, i na tych słowach można by było skończyć, ale się nie da 🙂 Jako ciekawostkę dodam, że autorem okładki jest polski malarz Mariusz Lewandowski, a na płycie znajduje się jeden utwór który trwa 83 minuty. Trudno mi czasami zrozumieć, jak zespoły 2-osobowe mogą tak dobrze funkcjonować. To, że się da nie jest zaskoczeniem w tym wypadku – przy tej stylistyce kompletnie nie ma to wpływu, realizacja albumu wręcz stanowi o sile tej muzyki – prostota, ale nie trywialność, budowanie nastroju poprzez oniryczną podróż po niezbadanych pokładach podświadomości. Muzyka do celebrowania w samotności, wymagająca uwagi i skupienia.
5. Kauan „Kaiho„: jest siódmy album naszych sąsiadów ze Wschodu, którzy ewoluowali od typowo doom folkowych albumów po obecne brzmienie, które aż za bardzo się prosi, aby wrzucić do szufladki z post-rockiem, czego nie lubię robić, bo jest tu bardzo dużo anathemowskich klimatów, przestrzeni, mrocznej atmosfery, niepokoju i nostalgicznej tęsknoty, zawartej w melodiach, wgniatających słuchacza w odmęty świadomości i zmuszającej do pogodzenia się z tymi dźwiękami.
6. Wolfheart „Tyhjyys„: dla mnie spore zaskoczenie, jest to trzeci album Finów, członków nieodżałowanego przeze mnie świetnego Before the Dawn. Założyciel wręcz zastąpił go tym projektem, więc nie uniknąłem porównań w obiorze tej muzyki, a dzieje się tu naprawdę sporo, bo jest to kolejny zespół z łatką melodic death metalu, do tego świetnie wyprodukowany, z większą brutalnością poprzez vocale i pracę sekcji. Ta melodyjna surowość i brutalność jest okraszana sporą dozą mrocznej przestrzeni, tworząc niepokojąco urzekającą atmosferę.
7. Heretoir „The Circle„. Słowem-kluczem do otwarcia się na ten album jest różnorodność. Klasyfikowanie bądź próba określenia, jaki styl dominuje na tym albumie po każdym przesłuchaniu przechyla mi się w inną stronę, w zależności od mojego nastroju. Jest tu dużo przyjemnych dla ucha post-rockowych pasaży, przeplatanych niepokojącymi melodiami, podlewanych wręcz blackowymi momentami. Jest to druga płyta naszych sąsiadów zza Odry, w odbiorze jest wręcz kojąca na przyziemne rozterki dnia powszedniego, doskonała do posłuchaniu w chwilach relaksu. Ciężko znaleźć słabe momenty, a rozpatrywana jako całość uważam, że się broni całkowicie swoją spójną w odbiorze, ale jednak mieszaniną stylów.
8. Persefone „Aathma„. Progressive/Melodic Death Metal z Andory brzmi abstrakcyjnie, ale miałem okazje odwiedzić ten kraj i poczucie izolacji dobrze wpływa na pewno na tych kilku mieszkańców, skoro są autorami tak dobrego albumu. Dla mnie jest tu mocno wyczuwalny klimat Dream Theater z okresów Awake, ale bez takiej nachalnej pompatyczności w kompozycjach, w co potem popadli. Do tego, oprócz czystych wokali mamy tu bardzo dobre growle, sekcja widać, że ma ciągoty do brutalniejszego grania, ale sporo tu też melodii i klimatu, tworzonego przez elektronikę, pasaże przełamane są symetrycznymi rytmami świetnie budują nastrój, nawet jak są zwolnienia, to są idealnie spasowane z całością. Nie mu tu czasu na nudę, ta płyta wymaga od odbiorcy skupienia.
9. Saule„Saule„. Płyta debiutantów z Sosnowca urzekła mnie na wiele sposobów, jest to kompilacja wielu elementów, płyta na wskroś eklektyczna, ale w tym dobrym znaczeniu. Muzycy czerpią garściami pomysły zarówno od progresywnych meandrów melodii, aż do brutalnych, ale naznaczonych chłodem akcentów blackowych, aranże są nieoczywiste, utwory płynnie się rozwijają, zaskakując niejednokrotnie odbiorcę kolejnymi rozwiązaniami, do tego praca wokalisty i jego zakres od czystego śpiewu, wykrzykiwanych dramatycznie zaśpiewów, po brudne zasiarczone growle na pewno przykuwają uwagę. Przyklejanie temu albumowi łatki post-coś-tam jest zbyt oczywiste i chyba krzywdzące, krążek jest porostu atmosferyczny z klimatem pustki i samotności.
10. Anathema „The Optimist„. Kolejna pozycja w dyskografii tego uwielbianego niegdyś przez mnie zespołu po raz kolejny wystawia odbiorcę na próbę, i to nie łatwą, bo po ostatnich płytach, na których chwytanie odbiorcy za serce poprzez emocje serwowane prze Brytyjczyków nie zawsze było na tyle mocne jak powinno. Poprzedni album nie przypadł mi do gustu po bardzo obiecującym „Weather Systems”. Tym razem otrzymujemy inną Anathemę, może nie z czasów początków, bo ta droga już dawno jest dla nich zamknięta, ale jest to album, który mógłby się śmiało znaleźć kilka lat po „Judgement”. Oczywiście w warstwie muzycznej ewolucja poszła mocno w tę bardziej elektroniczną stronę, ale są utwory, które świetnie rozbudzają słuchacza do poszukiwań we własnej duszy tego, czego tylko te dźwięki mogą dotykać do emocji, których pomimo tytułu poszukiwałbym po ciemnej stronie. Płyta do wielokrotnego smakowania.

Na koniec chciałbym jeszcze wspomnieć o dwóch albumach, które mnie bardzo przyjemnie zaskoczyły: pierwszy to Archspire„Relentless Mutation„- Kanadyjczycy zaserwowali najlepszy tech death metal od lat, jaki miałem przyjemność obcować, tę płytę po prostu trzeba przesłuchać, to 30 min totalnej jazdy. Drugi to Wintersun „The Forest Seasons” – album też do obowiązkowego przesłuchania, to taki wyraz mojej tęsknoty za kierunkiem, którym np. nie podążył Therion po Theli.

Ten rok wzbogacił moją kolekcję o bardzo ciekawe pozycje, ciężko, tak jak wspomniałem wcześniej, jest znaleźć przełomowe albumy, ale tych solidnych, do których z radością się wraca i po przesłuchaniu kilkukrotnym nadal mam ochotę odkrywać na nowo – nie brakuje, co cieszy, bo nie ma nic lepszego niż muzyka pobudzająca emocje.

Bartosz „Boro” Borowski (Lonker See, Borowski/Miegoń, Black Mynah)

Zacznę od tego, że wytypowanie 10 najlepszych płyt danego roku w moim przypadku już za tydzień byłoby pewnie inne, bo świetnej muzyki jest tak dużo, że co chwile przypomina się jakaś płyta, która w momencie, kiedy to piszę, uleciała z głowy, a przecież jak wyszła to była najlepsza ever. Jako że jednak podjąłem się tego wyzwania, postaram się być jak najbardziej uczciwy.

6 płyt w zestawieniu to płyty polskie, bo nasza scena mocna jest jak nigdy, 4 płyty to płyty zagraniczne. Nie licząc pierwszego miejsca, (które zaiste takowym jest) kolejność losowa:

1. The Necks „Unfold”. Album absolutnie mistrzowski, którego brak w podsumowaniach z tego roku najbardziej mnie dziwi, zwłaszcza biorąc poprawkę na trendy panujące na naszym podwórku. Doskonały repetytywny klimatyczny jazz (dla fanów Lotto jak znalazł!)
2. Pin Park „Krautpark” 
3. Godflesh „Post Self” 
4. Kurws „Alarm” 
5. Kiev Office „Modernistyczny Horror” 
6. Lotto „VV” 
7. Bnnt „Multiverse” 
8. Thivery Corporation „The Temple of I & I” (świetny powrót!)
9. Columbus Duo „A Temps” 
10. No Sister „The Second Floor” 

W rankingu nie uwzględniłem rzeczy wydanych przez nas w naszej wytwórni, gdyż uznałem to za niepoprawne politycznie, ale zachęcam do przejrzenia katalogu Music Is The Weapon, bo parę perełek w tym roku od nas wyszło. 

Ales Campanelli (The Erkonauts)

Zawsze było mi trudno przygotować listę ulubionych rzeczy. Nie przepadam za hierarchizacją tego, co mi się podoba. To ich całokształt ma znaczenie. Mogę patrzeć na te rzeczy inaczej jutro, ale biorąc pod uwagę dzień dzisiejszy, oto moje top z roku 2017. Wiele kapel ma również dla mnie wartość nostalgiczną. Mam zwyczaj kochać zespoły na zawsze.

1. Samael „Hegemony„. Samaela uwielbiam od czasów Blood Ritual. Pamiętam, jak szokująca była ta okładka, nawet schowałem ją w moim pokoju. Bałem się! Od tego czasu każdy album, który wydali, był dla mnie świętem. Dodaj do tego cover Beatlesów i masz: mój album roku.
2. Morbid Angel „Kingdoms Disdained„. Poprzedni krążek nie zadziałał na mnie, więc na serio byłem szczęśliwy i ulżyło mi, gdy wysłuchałem tego. Ich Azagthoth to genialny i bardzo unikatowy umysł.
3. Robert Plant „Carry Fire„. Ten gość może zaśpiewać wszystko, a ja to kupuję. Po prostu.
4. Sepultura „Machine Messiah„. Nic nowego, ale zawsze fajnie wrócić do Sepultury. Andreas Kisser to fantastyczny artysta, a mi naprawdę podobają się jego solówki.
5. Bell Witch „Mirror Reaper„. Dużo tu basu. W jakiś sposób pasuje mi to.
6. Cradle Of Filth „The Seductiveness of Decay„. Mam duży szacunek do Kredek. Rzucili materiałem opartym tylko na muzyce, co nie zdarza się dziś zbyt często. Więc oczywiście mają wyjątkowe miejsce w moim sercu. Do tego wspomnienia z czasów młodzieńczych… to dużo daje!
7. Alice Cooper „Paranormal„. Być może jeden z najlepszych muzycznych wodzirejów na świecie. Zawsze uważałem, że jest spoko, a potem odkryłem, że Sinatra wykonywał jeden z jego numerów i teraz uważam, że to jest zajebistość w najczystszej postaci.
8. Fleshkiller „Awaken„. Odkryłem ich rok temu dzięki Indie Recordings, mają w sobie coś, co naprawdę lubię. Dobry zespół, któremu uważnie się będę przyglądać.
9. Hail The Sun „Secret Wars” (EP). Odkąd dzieliliśmy scene w 2010 roku z innym projektem, zawsze uważałem Hail The Sun za zespół, który robi wszystko tak, jak trzeba. Znają poczucie prawdziwej przyjaźni, są świetnymi ludźmi dla siebie i innych. Jestem pod wrażeniem wspaniałych rzeczy, które im się przydarzyły, a na które prawdziwie zasługują.
10. Primus „The Desaturating Seven„. Na zawsze rewelacyjny Les Claypool. Nic dodać, nic ująć. Oprócz tego, że objechali Australię z Dean Ween Group i powinni powtórzyć to w miejscu, gdzie mógłbym też ich zobaczyć!

Bartłomiej Cyranowski (In Hell’s Duty)

1. Black Anvil „As Was„. Nie znałem do tej pory wcześniejszych nagrań tego zespołu, dlatego pierwsze moje spotkanie z tym bandem uważam za bardzo udane. Naprawdę udany miks black metalowych patentów, co prawda mniej obskurnych, za to z nieco rockowym vibe’m. Dużo dobrych melodii, różnorodność wokali, trochę „szwedzizny”. Bardzo lubię.
2. Dopelord „Children of The Haze„. Album bardziej klarowny w brzmieniu od poprzednich, co prawda stoner/doom metalowego ciężaru i „tłustych” riffów nadal nie brakuje, natomiast więcej w nim magii i „podniebnego” bluesa oraz samego Dopelorda. W tym gatunku pełnym „rip-off” bandów ciężko wymyślić koło na nowo, myślę jednak, że „Children of The Haze” pozwoliło chłopakom z Lublina wyjść jedną nogą poza krąg naśladowców.
3. Mastodon „Emperor of Sand„. Jestem wielkim fanem drogi, jaką obrał ten zespół, począwszy od „Crack The Skye”, gdzie kolejnym głosem zespołu został perkusista Brann Dailor. Z płyty na płytę jest go coraz więcej i wyśpiewuje coraz bardziej hiciarskie refreny. Pomimo tego, że Amerykanie zaskakują mnie coraz mniej, uważam, że album zawiera masę świetnych riffów i melodii, co czyni go kolejnym bardzo dobrym albumem w dyskografii Mastodon.
4. Mord’A’Stigmata „Hope„. Album, który już od pierwszych dźwięków mnie „kupił” i przez długi czas nie chciał wyjść z głowy. Twórczość Mord’A’Stigmata coraz pewniej wykracza poza ramy black/post metalu czego dowodem jest „Hope” – album bardzo szczery i smutny. Cztery kawałki tworzą bardzo spójny klimat niczym jeden, ponad 40-minutowy utwór, naturalnie lekko „płyną” a z drugiej strony wprawiają w niepokojący, tajemniczy nastrój.
5. Aversio Humanitatis „Longing fot the Untold„. Mniej lub bardziej przypadkowe odkrycie z youtube. Bliżej mi nieznany black/death metalowy hord swoim nieco ponad 20 minutowym EP wzbudził we mnie niepohamowany zachwyt! Duszna atmosfera pełna niepokoju, wyłaniające się z drugiego planu charakterystyczne melodie, hipnotyzujące riffy i głęboki growl. Aversio chwilami kojarzy mi się z późniejszym Behemothem i Svart Crown. Świetne wydawnictwo.
6. Grave Pleasures „Motherblood„. Oprócz raptem kilku dobrych numerów, „Dreamcrash” pozostawił po sobie raczej niedosyt i miałem mieszane uczucia co do „powrotu” tego bandu. Nie wiem czy w związku z tym goście z Grave Pleasures odrabiali jakiekolwiek lekcje, wiem natomiast, że ich najnowszy album to piosenkowy strzał roku, a utwory takie, jak „Infatuation Overkill” czy singlowy „Joy Through Death” spokojnie mogłyby znaleźć się na uwielbianym przez wielu „Climax”.
7. The Black Dahlia Murder „Nightbringers„. Amerykanie z czarnej Dalii od kilku albumów począwszy od „Deflorate” bardziej zdecydowanie prezentują swoją wizję melodyjnego death metalu, na bardzo równym poziomie. Mniej w ich graniu elementów charakterystycznych dla gatunków metalcore/deathcore, z którymi są kojarzeni, więcej z kolei łupania i klasycznych solóweczek. TBDM na „Nighbringers” gra swoje, prezentując 9 zwięzłych, skocznych numerów w sam raz do potupania nóżką.
8. Ulver „The Assassination of Julius Caesar„. Jest rok 2017 a Ulver nadal nagrywa to, na co ma ochotę. Świetny ukłon w stronę popu lat 80., niemal „taneczne” numery, bardzo dobrze zaśpiewane i bez grama pretensjonalności. Najlepszy album Depeche Mode w tym roku 😉
9. Trivium „The Sin and the Sentence„. Po serii kombinacji i poszukiwań (producent Draiman, powrót do „klasycznego” grania na „Silence in the Snow” i rotacje na stanowisku perkusisty) straciłem zapał do dalszego śledzenia rozwoju wydarzeń u chłopaków z Florydy i nie miałem żadnych oczekiwań co do nowego albumu. Później pojawiła się krótka zajawka w sieci, tytułowy utwór i zostałem pozytywnie zaskoczony. Dobry, dojrzały materiał, obłędny garowy i zajebista produkcja. W kategorii „amerykański radiowy metal” – mój top.
10. Venenum „Trance of Death”. Debiutancki longplay Venenum wprawia w tytułowy trans śmierci i szaleństwa, serwując death/black metalową miksturę podlaną opętanym klimatem. Jest szybko i głośno, jest wolno i niespokojnie. Wielowątkowe kompozycje i zaskakująca dynamika sprawiają, że album porywa w otchłań i długo nie pozwala się z niej wydostać.

1. The Faceless „In Becoming a Ghost„. Czekałem na to wydawnictwo z niecierpliwością 5 lat. I nie zawiodłem się. Nowy album The Faceless, choć zupełnie inny od poprzedników, wciąż posiada ten sam Facelessowy pazur, a także pokazuje, że wciąż można grać death metal w nowy, świeży sposób. Uważam, że Keene, mimo całej kontrowersji zgromadzonej wokół swojej osoby, po raz kolejny udowadnia tą płytą jak genialnym jest kompozytorem. Chapeau bas.
2. Veil of Maya „False Idol„. Drugi, obok The Faceless, z moich ulubionych zespołów również pokazał klasę w tym roku. Album „False Idol” zachwyca od samego początku. Ocubo serwuje nam ogromną dawkę połamanych, fenomenalnych riffów, a Lucas Magyar pokazuje swój niesamowity range wokalny. Gorąco polecam.
3. Alluvial „The Deep Longing for Annihilation„. Rok 2017 rozpieścił mnie płytami trzech moich ulubionych gitarzystów – Michaea Keene’a, Marca Ocubo i właśnie Wesa Hauch’a. Ten ostatni wraz z Keithem Merrowem nagrał niesamowity, przepełniony cholernie chwytliwymi riffami album. Miazga.
4. Kardashev „The Alamanac„. Po niezwykle udanym „Peripety” Kardashev wrócił z większą ilością czystych wokali i…pozamiatał. Atmosfera tego albumu wgniotła mnie w fotel. Jest progresywnie, postowo, blackowo, death metalowo, djentowo…i moża by jeszcze wymieniać, ale lepiej posłuchać sobie tej doskonałej płytki.
5. Fit For An Autopsy „The Great Collapse„. FFOA nigdy nie zawiodło mnie żadną płytą. Po rewelacyjnym „Absolute hope, absolute hell” niecierpliwie czekałem na ich kolejnego długograja. I znowu się nie zawiodłem. Co więcej – Panowie dodali do swojej muzyki wiele progresywnych, gojirowych smaczków, nie tracąc na brutalności. Jest czego słuchać.
6. Aversions Crown „Xenocide„. Jak dla mnie zespół #1, jeśli chodzi o szeroko pojęty deathcore. Nic dodać, nic ująć.
7. Thy Art Is Murder „Dear Desolation„. Bardzo fajny powrót Australijczyków. Nie zaskakują niczym nowym, ale są po prostu zajebiści w tym, co robią.
8. The Black Dahlia Murder  „Nightbringers” – uwielbiam ich. A po tym albumie uwielbiam ich jeszcze bardziej. Doskonała płytka.
9. Rings of Saturn „Ultu Ulla„. Kosmici z RoS nie zawiedli. Co więcej dodali do swojej muzyki jeszcze więcej smaczków, a także catchy riffów. Słychać kunszt kompozycyjny nowego gitarzysty Miles’a Bakera, który idealnie zgrywa się z pomysłami Lucassa Manna.
10. Polaris „The Mortal Coil„. Mało słucham wypadkowej progresywnego metalcore’a/djent’u, ale to, co się słyszy na tej płycie przykuwa uwagę na bardzo długo. Damn riffs.

Erebos (Erebos, Srogość)

1. Roger Waters „Is This The Life We Really Want„. Wielki powrót wielkiego artysty. Płyta kojarzy mi się z The Wall i chyba dlatego znalazła się na pierwszym miejscu.
2. Linkin Park „One More Light„. Z początku, jak chyba większość ludzi, nie wierzyłem, że to prawda, ale kiedy dałem szansę nowej płycie LP okazało się, że to ma sens. I to jaki. 
3. Decapitated „Anticult„. Moim zdaniem najlepsze dokonanie Decapów po reaktywacji zespołu. Płyta potrzebowała kilku przesłuchań, żeby dobrze „siąść”, ale kiedy to zrobiła wszelkie wątpliwości zostały rozwiane.
4. Mastodon „Emperor Of Sand„. Kolejna płyta – kolejny majstersztyk. Chłopaki nie zwalniają tempa, oby tak dalej.
5. Steven Wilson „To The Bone„. Ten człowiek nawet popowy album zrobi tak, że wciska człowieka w fotel. Utwór pod tytułem Pariah  to według mnie prawdopodobnie najlepsza kompozycja tego roku.
6. Body Count „Bloodlust„. Kolejne odkrycie i kolejny cios. Ice-T wraz z ekipą pokazali, jak się robi ciężką muzykę, niejedni mogliby się od nich uczyć.
7. Anathema „The Optimist„. Po absolutnie genialnym Distant Satellites nowa płyta Anglików trochę odstaje, miejscami jest ociupinkę nierówna, ale Anathema nawet gorsze płyty robi świetne.
8. Firespawn „The Reprobate„. Pierwsza płyta tego zespołu, którą poznałem i od razu cios prosto w zęby.
9. Obituary „Obituary„. Bo geniusz tkwi w prostocie. I najlepszym deathowym wokalu.
10. Sarke „Viige Urh„. Poboczny projekt  Teda Skjelluma po raz kolejny udowadnia, że jak black metal, to najlepiej z Norwegii.

Tømas Erstein (Soupir Astral)

Każdego roku z tym samym skutkiem pytam siebie: „które albumy zaimponowały mi najbardziej?”. 2017 nie jest wyjątkiem. Dla mnie, ten muzyczny rok był szczególnie świetny, innowacyjny praktycznie dla wszystkich, od starych kapel po nowe odkrycia. Jak każdego innego roku, czuję frustrację, ponieważ zdaję sobie sprawę, że nie mogłem w pełni poradzić sobie z nadchodzącą muzyczną falą (a nawet przesłuchać pełnej gamy wydawnictw z roku poprzedniego).

Nie potrafię rozgryźć, dlaczego tak wiele utworów, a także zespołów, pojawia się rok do roku. Ale z pewnością większość kapel wysuwa na pierwszy plan bardziej udane i koherentne projekty, nawet jeśli mówimy o ich pierwszym opus. Szacunek za to.

A zatem wybrałem 10 piosenek – w kolejności przypadkowej, niektóre z nich (myślałem, że tak warto) mogą odnosić się do albumów, które mają nadejść w 2018 roku, które rzucają cień na jakościowe dzieła sztuki.

1. Shining „Fiende ” 
2. Heretoit „The Circle” 
3. Fen „Winter” 
4. Solstafir „Berdreyminn” 
5. Wolves In The Throne Room „Thrice Woven” 
6. Satyricon „Deep Calleth Upon Deep” 
7. Throane „Plus Une Main À Mordre” 
8. Arkhon Infaustus „Passing the Nekromanteion” 
9. Esoctrilihum „Mystic Echo From A Funeral Dimension” 
10. Imber Luminis „Nausea” 

G.K. – (Kyy)

1. Ofermod „Sol Nox” 
2. Acherontas „Amarta (Formulas of Reptilian Unification Part II)” 
3. Desolate Shrine „Deliverance from the Godless Void” 
4. Azarath „In Extremis” 
5. Acrimonious „Eleven Dragons” 
6. Engulfed „Engulfed in Obscurity” 
7. Aosoth „V: The Inside Scriptures” 
8. Anima Damnata „Nefarious Seed Grows to Bring Forth Supremacy of the Beast” 
9. Persecutory „Towards Ultimate Extinction” 
10. White Death „s/t” 

Kamil Haidar (Lion Shepherd)

1. Robert Plant „Carry Fire„. Oczekiwałem tego albumu bardzo po świetnym Lullaby and The Ceaseless Roar. Jako wielki fan solowych dokonań Planta, z przykrością muszę stwierdzić, że umieszczam ten album na liście z sentymentu i grzeczności. Tym razem niczym mnie nie zaskoczył, nie poraził mnie tak, jak poprzednik, i rzadko gości w moim odtwarzaczu. No, ale wyszedł, Robert Plant ciągle jest aktywny i ma naprawdę świetny band, więc wypada o tym albumie wspomnieć.
2. Ulver „The Assassination of Julius Cesar„. Kompletnie mnie rozwaliła ta płyta, a usłyszałem ją dość późno. Kiedy ekstremalni metalowcy zaczynają elektroniczne jazdy i romansują z mrocznym popem, to wychodzi taka właśnie perełka.
3. Foo Fighters „Concrete and Gold„. Uważam Dave’a Grohla za geniusza muzycznego, mimo że jego post-nirvanowskie wcielenie długo musiało mnie do siebie przekonywać. Ale są, nagrali kolejną petardę bez oglądania się za siebie i zasłużenie są teraz uważani za gigantów rocka.
4. Decapitated „Anticult„. Agresja, moc, bardzo dobre kompozycje i światowy poziom. Bez względu na syf, który się wokół zespołu teraz dzieje trzeba wspomnieć, że nagrali kozacki album. Myślałem, czy tego podsumowania nie podzielić na Polska/Świat ze względu na Decapów, ale uważam, że byłoby to nie fair. Oni w jednym szeregu stoją z bandami wymienionymi powyżej, i to, że pochodzą z Polski, może tutaj być tylko miłą wzmianką a nie klasyfikatorem.

Tomasz Hoffman (Sounds like the end of the world)

1. Code Orange „Forever„. Ciężka płyta roku. Nostalgiczny walec prosto w twarz – absolutny metalowy fenomen. Jeśli ich nie znasz – zmień to! Nominacja do Grammy  2017 jak najbardziej zasłużona. Utwór na pierwszy ogień: No one is untouchable.
2. Hidden Orchestra „Dawn chorus„. Solowy projekt producenta, kompozytora i aranżera Joe Achesona prosto z deszczowego  Brighton. Dawn chorus to idealnie podane danie, gdzie głównymi składnikami  są ambient, chillout, downtempo, future jazz. Utwór na pierwszy ogień: Long orchard.
3. DJ Shadow „The mountain has fallen (EP)„. Pionier i geniusz samplingu DJ Shadow stale utrzymuje się w czołówce moich ulubionych wykonawców. Konsekwentnie  trzyma się wytyczonej ścieżki i raczej niechętnie romansuje z mainstreamem. Utwór na pierwszy ogień: Corridors.
4. Goldie „Journey man„. Nawet małe dzieci już wiedzą, że nastały ciężkie czasy dla muzyki jungle i drum’n’bass. Jednak Goldie –  niekwestionowany król gatunku powraca z nowym albumem. Inspirujące dzieło mistrza. Utwór na pierwszy ogień: I adore You.
5. Foo Fighters „Concrete & Gold”. Dłuższy komentarz jest zbędny. Foo Fighters konsekwentnie, z siłą miliona buldożerów realizuje obrany cel –  robienie doskonałych energetycznych kompozycji rockowych. Utwór na pierwszy ogień: Run.
6. Mark Giuliana Jazz Quartet „Jersey„. Każdy muzyk ma swoich bohaterów i idoli. Mark Giuliana jest zdecydowanie tym kimś dla mnie. Nie zważając na to, że kojarzony jest głównie ze sceną jazzową, udziela się także w innych gatunkach. To właśnie jego wybrał David Bowie jako perkusistę, który nagrał ścieżki na jego album „Blackstar”.  Utwór na pierwszy ogień: BP.
7. Benny Greb „Grebruit 2„. Benny Greb to niekwestionowany innowator gry na perkusji, który wymyka się wszelkim próbom zaszufladkowania. Jego pierwsza solowa płyta była fenomenem – druga jest mistrzostwem. Polecam nie tylko perkusistom. Utwór na pierwszy ogień: Jesus he knows me (cover).
8. Gorillaz „Humanz”. Animowana ekipa na czele z ojcem założycielem Damonem Albarnem powraca w doskonałym  piątym pełnowymiarowym krążkiem – Humanz.  Materiał na płycie jest bujający, spójny i niewiarygodnie „siedzi”.  Utwór na pierwszy ogień: Ascension.
9. Nine Inch Nails „Add violence EP”. Wielu postawiło już krzyżyk na Trencie Reznorze, twierdząc, że spokorniał, a jego muzyka przestała już mieć ten pazur co kiedyś. Na szczęście są to raczej recenzenci nić słuchacze. Ci, którzy szukają  w  najnowszym wydawnictwie NIN agresji z dawnych lat raczej się zawiodą. Słuchając tego materiału odczuwa się nieprzeniknione odczucie ogromnej pustki. Utwór na pierwszy ogień: This isn’t a place.
10. Kendrick Lamar „DAMN„. Kendrick Lamar swoim czwartym albumem udowadnia, że nie bez kozery okupuje wysokie  miejsce w czołówce światowego rapu. Ten artysta ma na siebie pomysł, nie kopiuje innych, doskonale opowiada rapem oraz ma bity, które okrutnie swingują. Utwór na pierwszy ogień: DNA.

Szczepan Inglot (Shodan, Banisher)

1. Morbid Angel „Kingdoms Disdained„. Od kiedy wiadomo było, że Steve Tucker wraca do Morbid Angel i wraz z Treyem przystępują do tworzenia nowego albumu, stało się oczywiste, jak to będzie brzmieć. Kingdoms Disdained, choć nie ma raczej hitów na miarę Day of Suffering czy Immortal Rites, stanowi zbity monolit z betonu i czaszek wrogów. Zero zaskoczenia. Doskonale.
2. Algiers „The Underside of power„. Unikalna hybryda post-punka, chamskiej elektroniki, soulowego, niemal teatralnie emocjonalnego wokalu i aktywizmu społecznego. Na żywo- jedna z najlepszych formacji jakie miałem okazje oglądać kiedykolwiek i moje osobiste odkrycie roku.
3. Excommunion „Thronosis / Bestia Arcana – Holokauston / Nightbringer – Terra Damnata„. Panowie z Ameryki powiązani z formacjami Nightbringer, Bestia Arcana i Excommunion to mniej więcej ten sam zestaw osobistości. Bez znaczenia, czy nagrywają apokaliptyczny black metal o zagładzie rasy ludzkiej, opatrzone symfonią klątwy prastarych indian czy betonowy death metal spod bandery Excommunion – poziom zawsze jest mistrzowski. Czapki z głów.
4. Satyricon „Deep Calleth Upon Deep„. Satyricon właściwie nie zawodzi. W ich dyskografii nie uraczymy słabej płyty i tak się stało tym razem. Same bengery, fantastyczne riffy, totalnie zajebiste bębnienie Frosta i ten surowy sound. I kogo przy takim materiale obchodzą okładki? 🙂
5. Godflesh „Post Self„. Każdy kto kiedykolwiek Godflesh słyszał, może mieć wyobrażenie jak może brzmieć kolejny album tejże formacji. Dodam tyle, że wraz z wydaniem Post-Self udowodnili, że są w znakomitej formie.
6. In Twilight’s Embrace „Vanitas„. Temat tej płyty i transformacji hordu In Twilight’s Embrace, był obgadany na fejsiku przez wybitnych komentatorów sceny długo, mocno i wytrwale. Nie ma sensu się rozwodzić czy to jeszcze At The Gates czy już Mgła. Ja w ITE znajduję tożsamość, którą totalnie kupuję.
7. RogalDDL „Nielegal 217„. Żaden żart. Uliczny rap to absolutnie moja słabość, a Rogala uważam za wirtuoza tej sceny. Oprócz tego, że porusza dokładnie te tematy, których moglibyśmy się na płycie o nazwie „Nielegal” spodziewać, robi to, sprawiając wrażenie totalnie poodklejanego psychopaty.
8. Idles „Brutalism„. Charyzmatyczny ansambl Idles na Brutalism prezentuje naładowany wkurwieniem, zaangażowany politycznie i społecznie punk, poruszający szereg niewygodnych społecznie tematów. No i to są serio zajebiste piosenki, których chcę się słuchać. Wszystko jest taka jak powinno być.
9. Decapitated „Anticult„. Ja wiem, że to nie jest Nihility, ani nawet Organic Hallucinosis. Ja wiem, że Decapitated stało się festiwalowe, koniunkturalne, niezobowiązujące, proste, obrzydliwie przystępne i bujające. I chuj. Ten album, choć powiela proste klisze i tzw. „metalowe pierdolonko” po amerykańskich odpowiednikach typu Devildriver czy inne Lamb of God, nawet gdy Wacek&Co zmienił swój target na zdecydowanie większy, Decapitated rozpierdala całą tamtejszą scenę koncernowego metalu po kątach. Anticult przez całą długość jej trwania zapierdala do przodu i sprawiło mi to w tym roku strasznie radochy. No i ta produkcja.
10. Ulver „The Assassination Of Julius Caesar„. Długo nie kupowałem zachwytu nad tym albumem. Ot kolejny, ładny i urokliwy atak Ulvera na nową stylistykę. Padło na synth-pop. Jak zwykle zgrabne, pięknie brzmiące, lecz nic ponadto. Wszystko się pozmieniało, gdy tę muzykę usłyszałem i zobaczyłem na żywo. Z tymi wszystkimi laserkami rysującymi na ścianie jelenie rogi, legionistów i niebo nad publiką. Teraz słuchając The Assassination Of Julius Caesar, nie mogę wyrzucić tych widoków z pamięci. Magia.

Janus (Northern Plague)

Ze względu na to, że wszystkie te albumy są kompletnie inne, jednoznaczna ocena tego, który jest lepszy, a który słabszy jest niemiarodajna. Ponumerowałem zatem tylko podium, a resztę ułożyłem alfabetycznie. Zabrakło mi w tym roku dobrej progresywy, ale za to ekstrema obrodziła w niezłe płyty.

1. Shpongle „Codex 6„. Absolutny majstersztyk zarówno pod względem kompozycji, jak i produkcji. Bogate aranże oparte w zaskakująco dużej mierze na żywych instrumentach, różnorodne metra, zgrabne łączenia utworów, a przede wszystkim energia i polot, których brakowało mi nieco po Nothing lasts… But nothing is lost. A ’Celestial Intoxication’ oparty na klave i gitarowe solo na końcu – no magia.
2. Body Count „Bloodlust„. Bardzo ciekawy album. Kiedyś coś mi się obiło o uszy, że Ice-T nagrał utwór ze Slayerem, ale nie spodziewałem się tego, co usłyszałem na tej płycie. Gościnnie wystąpili tu: Mustaine (na szczęście niedużo), Max Cavalera i Randy Blythe. Szczególnie polecam utwór nagrany z tym ostatnim – Walk With Me…’– riff i rytm wokali totalnie mnie kupiły. Utwory są zwykle poprzedzone komentarzem Ice-T wyjaśniającego tło polityczne tematyki utworu, a w przypadku coveru Raining Blood połączonego z Postmortem, który zresztą został zagrany karkołomnie, historii powstania samego Body Count.
3. Morbid Angel „Kingdoms Disdained„. Album, na który bardzo czekałem i opłaciło się. Już od początku słychać, że Azagthoth postanowił zrezygnować z eksperymentów i dał nam płytę będącą death metalem tak rasowym, jak to tylko możliwe. Mnóstwo solidnych riffów opartych na 7-strunowych gitarach, p o t ę ż n y głos Steve’a Tuckera, NARESZCIE dobra produkcja. A The Righteous Voice to moim zdaniem najlepszy miażdżyciel na krążku.
4. Azarath „In Extremis„. Nie będę się tu rozwodzić, bo wiadomo, za co się ceni Azarath – za wybuchające wpierdolometry. Otóż zdziwienia nie ma – wybuchły.
5. Bell Witch „Mirror Reaper„. Wolne, smutne, dość melodyjne – jak to funeral doom.
6. Decapitated „Anticult” Na początku mi się spodobała, potem znielubiłem, aż w końcu doceniłem. Wszystko się tu zgadza: kompozycja i wykonanie są na światowym poziomie. Można nie lubić kierunku, w jakim poszli, można gęgać, że podobne do 'Blood Mantra’, ale nadal jest to jeden z lepszych albumów 'made in Poland’ ostatniego roku.
7. Hate „Tremendum„. Nagrane w naszym kochanym Sound Division Studio w Warszawie. Okazuje się, że można grać black metal w Polsce i brzmieć zajebiście. Muzycznie mucha nie siada, kompozycje są złożone, przemyślane, dobre riffy często zalatujące lasem i solówki Domina robią piękną robotę.
8. Immolation „Atonement„. Immolation to klasa sama w sobie. Kolejny raz rozjeżdżają słuchacza ultra-ciężkim walcem drogowym z ryczącym niedźwiedziem w kabinie, a całość ocieka epickością.
9. Pylar „A Ella Te Conduce La Sagrada Espyral„. Trafiłem na tę płytę zupełnie przypadkiem i jeszcze większym przypadkiem ona trafiła w mój gust. Brzmi jakby była nagrana na magnetofon w 1993 w suwalskim domu kultury, ale nie jestem pewien, czy nie było to celowe. Dziwna, bardzo przestrzenna mieszanka doomu z rockiem psychodelicznym, pochodząca podobno z Hiszpanii. Polecam epickie zakończenie – jest totalnie epickie.
10. Thaw „Grains„. Miałem wysokie oczekiwania do tej płyty i się nie zawiodłem. Klimat jest duszny i psychodeliczny, a jednocześnie przejmująca pustka bije z miksu. Samo brzmienie jest bardzo piwniczne, co akurat przypadku muzyki Thaw działa na plus i jest jak najbardziej na miejscu. W ucho wpadł mi najbardziej riff kończący album. Grains cały czas przywodziło mi na myśl pewien koszmar senny z czasów wczesnego dzieciństwa – ciekawe doświadczenie.

Łukasz „Kuman” Kumański (Proghma-C, Me and That Man)

Ten rok był bardzo pracowity, więc nie miałem zbyt wiele czasu na poszukiwania nowych rzeczy, zresztą nie jestem typem „wyszukiwacza” i raczej czekam aż coś na mnie przypadkowo „spłynie”.  Niekoniecznie będę w takim razie wspominał tylko o rzeczach wydanych w 2017 r.  

1.  Ulver „The Assassination of Julius Caesar”. Zdecydowanie jedną z najczęściej słuchanych przeze mnie płyt był nowy Ulver. To pierwsza ich płyta, którą kupili mnie w całości. Zajebiście lubię popowe rzeczy z lat 80., a to właśnie taka płyta. Świetne, mroczne, cudownie wyprodukowane piosenki. Cios!!!
2. Talk Talk „Spirit of Eden” (1988). Czasem tak mam, że zupełnie przypadkowo dociera do mnie skrawek, moment jakiejś piosenki. Łapie na haczyk. Wyszukujesz i włączasz całą płytę i jest koniec. Tak miałem pod koniec roku z Talk Talk, która liczy sobie już ponad 30 lat! To uświadamia też, że istnieje w ch..j dobrej muzyki, na którą jeszcze przypadkowo nie trafiłem 🙂 Cieszy mnie to.
3. Algiers „The Underside of Power”. Mocna, przekonywująca rzecz. Coś jakby połączyć Rage Against the Machine, blues Delty, The Prodigy i Hozier w jedno. Nawet pierwsze skojarzenie, które mi przyszło do głowy, że to właśnie taki wkur….ony Hozier, za którym – krótko mówiąc – nie przepadam. Zajebiście oryginalna, agresywna, ale melodyjna rzecz! Takie soniczne rzuty koktajlami mołotowa.

Z polskich rzeczy na pewno bardzo trafił do mnie ostatni Azarath. Kolokwialnie rzecz ujmując – tu nie ma je…ania po krzakach 😉 Nie przepadam za death metalem, ale to jest prawdziwe. Tutaj diabeł nie wylatuje na ciebie z lodówki w śmiesznym makijażu a’la Abbath. Tutaj mrok jest między wierszami. Bardzo intensywne, więc dawkować należy mądrze, najlepiej partiami. Miazga!

Król „Wij” i „Przez Sen” – obydwie sprzed 2017. Dla mnie trochę mix soundtracku z Pana Kleksa z Cocteau Twins! Senna atmosfera, niepokój. Wydobywa ze mnie atmosferę kilkulatka. Polska – jesień – lata 80. Jedna z nielicznych rzecz, o których mówię/myślę, że ma polski pierwiastek i nie czuję się przy tym zażenowany.

W 2018 czekam przede wszystkim na nowy A Perfect Circle!

Mister (Trauma)

Polska:

1. Redemptor „Arthaneum” 
2. Decapitated  „Anticult” 
3. Masachist „The sect ( death REALigion)” 
4. Azarath „In Extremis” 
5. Hate „Tremendum” 
6. Deivos „Endemic Divine” 
7. Centurion „Extinction”  
8. Planet Hell „Mission One” 
9. Offence „Adoration Of black Kingdom” 
10. Repossession „Repossession” 

Świat:

1. Morbid Angel „Kingdom Disdained” 
2. Firespawn „The Reprobate”  
3. Immolation „Atonement”  
4. Suffocation ” …Of The Dark light”  
5. Septicflesh „Codex Omega”  
6. Cannibal Corpse „Red Before Black”  
7. Thy Art Is Murder „Dear Desolation”  
8. Artificial Brain „Infrared Horizon”  
9. Cut Up „Wherewer They My Rot”  
10. Dyscarnate „With All Their Might”  

Reto Mäder (Sum of R)

1. Ex Eye „Ex Eye”  
2. Bell Witch „Mirror Reaper” 
3. GlerAkur „The Mountains Are Beautiful Now” 
4. Blut Aus Nord „Deus Salutis Meae” 
5. PH „Eternal” 
6. Big Brave „Ardor” 
7. Protomartyr „Relatives In Descent” 
8. Siinai „Sykli” 
9. Les Discrets „Prédateurs” 
10. Atriarch „Dead As Truth” 

Planet Hell

Planet Hell kolektywnie dzieli się tym, co zwróciło ich uwagę w 2017 roku.

Poza listą poniżej, jednogłośnie pierwsze miejsce w Polsce otrzymał Redemptor z albumem Arthaneum. W wydawnictwach światowych „palmę pierwszeństwa” przyznajemy albumowi Immolation Atonement.

Poza tym rządzą:

1. Dying Fetus „Wrong One To The Fuck With” 
2. Merkabah „Million Miles” 
3. Overkill „The Grinding Wheel” 
4. Suffocation „…Of The Dark Light” 
5. Mastodon „Emperor Of Sand” 
6. Morbid Angel „Kingdoms Disdained” 
7. Emptiness „Not For Music” 
8. Horrorscope „Altered Worlds Practice” 

PsychoT (Psychotype)

1. Decapitated „Anticult„. Zdecydowany numer jeden nie tylko na polskim rynku. Doskonały album. Klimat, aranże, rytmika … genialnie przemyślane, dojrzałe, świeże i do tego wspaniale zagrane. Dla mnie to wulkan energii i inspiracji .Tak się mieli!!! Trzymam kciuki za chłopaków w sprawie Spokane. I czekam na następcę Anticult; kierunek, w którym się rozwijają trafia do mnie w 100%.
2. Dool „Here now, there then„. Ten album to najlepszy debiut 2017 roku. Rytualnie przebojowe utwory, ale nie przesłodzone i zagrane z pełną gracją. Magiczna płyta , bardzo często do niej wracam.
3. Cannibal Corpse „Red Before Black„. Chociaż ich styl nie zmienia się od lat, pierwsze 4 utwory na tym albumie po prostu urywają łeb. Cannibal Corpse w przeciwieństwie do wielu innych death metalowych kapel z tak długim stażem wiedzą jak nie zepsuć swojej renomy. Długo czekałem na ten album i nie zawiodłem się. RBB gniecie totalnie.
4. Ulver „The Assassination Of Julius Caesar„. Ulver to mój azyl od natłoku jazgotu i ciężkiego grania . Odkąd pamiętam zawsze mnie inspirowali i zadziwiali. Ale po tak głęboko ambientowym ATGCLVLSSCAP nie spodziewałem się, że polecą aż tak przebojowo. Uwielbiam ten album.
5. Bell Witch „Mirror Reaper„. Zgaś światło, włącz Mirror Reaper i popłyń w otchłań wraz z dźwiękami tego albumu. Myślę, że w ta pozycja powinna być poza rankingiem … to coś unikalnego.
6. Immolation „Atonement„. Świetna robota Rossa Dolana, to chyba najlepszy album pod względem wokalnym. Poza tym wiedziałem, że na Immolation nie można się zawieść . Od wielu lat serwują doskonały death metal. Okrutna chłosta!!!
7. Lunatic Soul „Fractured„. Mariusz Duda rozwija się w świetnym kierunku. Gdy usłyszałem A Thousand shards of heaven, od pierwszych dźwięków wiedziałem, że będzie to jeden z moich ulubionych albumów tego roku. Ogromny szacunek dla kompozytora.
8. Paradise Lost „Medusa„. Miło się słucha tego albumu w drodze do pracy, choć chwilami przypomina mi to granie My Dying Bride albo Type O Negative. Wolałbym, żeby wracali bardziej do swoich korzeni, mam tu na myśli do Draconian Times. Klimatycznie fajnie zrobiony album i świetne wokale Nicka H.
9. Septicflesh „Codex Omega„. Album z bardzo dużym potencjałem, fajnie się słucha, świetnie przemycone symfoniczne motywy przeplatane z ciężkim death metalem – kupuję to!!! Ale szkoda, że SF trzyma się ścieżki, którą wyznaczyli na The Great Mass. Gdyby ten album oddychał tak, jak Communion, byłaby to petarda.
10. Code Orange „Forever„. Pierwszy raz spotkałem się z tym zespołem na koncercie Gojira, występowali jako support. Porwali mnie na żywo! Album jest dość nowatorski i ma fajny klimat, choć jak dla mnie brzmienie mogłoby być bardziej czytelne. Ogólnie ciekawa muzyka i w końcu coś nowego.

Plasma  (Koronal)

1. Meshuggah „The Violent Sleep Of Reason„. O Meshuggah chyba już wszystko napisano. Nie jest to mój ulubiony album tego zespołu, ale każda płyta tych wariatów to absolutne dzieło sztuki. Przy tym krążku Panowie wrócili do bardziej organicznego brzmienia. Świetnie się tego słucha.
2. The Black Dahlia Murder „Nightbringers„. Melodyjny death metal z pierwszej ligi. Szybkie tempa, świetne solówki. Upiorny wokal Trevora świetnie się sprawdził w tych numerach. Mimo roszad w składzie, chłopaki nagrali moim zdaniem najlepszy album od czasu słynnego „Nocturnal”. Tym bardziej się cieszę, że miałem możliwość zagrać z nimi i poznać ich osobiście. Świetni ludzie. Świetna muza.
3. Cannibal Corpse „Red Before Black”. Po prostu kanibale. Przepadam.
4. Svart Crown „Abreaction„. Śledzę ich już od dość dawna. Ciekawy death metal. Inny brzmieniowo od tego, co teraz dość często się słyszy. Brzmią naturalnie, jakby prawdziwej. „Abreaction” jest nasiąknięty swego rodzaju plemiennym, rytualnym klimatem. Świetna rzecz.
5. Redemptor „Arthaneum„. Co tu dużo gadać. Polacy potrafią grać death. Po Redemptor spodziewałem się dużo. Moje oczekiwania co do tego albumu były bardzo wysokie. Nie zawiodłem się. Świetne kompozycje, aranżacje, praca gitarzystów. Przepiękny kawałek metalu. Życzę im samych sukcesów, zasługują na to.
6. Hate „Tremendum„. Kolejny przykład na to, że potrafimy, czujemy o co chodzi w tej muzyce. Bardzo dobra płyta. Koledzy z Hate pięknie budują swoją własną markę nagrywając krążki jak ten. Włączasz play i krążek leci od początku do końca po czym zaczynasz od nowa. Widzę że chłopaki nie zwalniają i już pracują nad nowym materiałem. Nie mogę się doczekać.
7. Maigra „Encrypted„. Jak już jesteśmy w rodzimych klimatach. Ogromne wrażenie zrobił na mnie album Maigry. Dojrzałe granie, pokręcona rytmika a mimo tego płyta bardzo klimatyczna, atmosferyczna. Brzmieniowo też jest bardzo charakterystycznie, czuć że chłopaki odnaleźli pomysł na siebie. Oby tak dalej.
8. Benighted „Necrobreed„. Pierwsze odpalenie i myślę sobie: „dżizas, jaki wpierdol”. I to w zasadzie tyle! Płyta miażdży tempami i agresją. Blast goni blast, nie ma miejsca na oddech. Polecam!
9. Emmure „Look At Yourself„. To kapela, na której położyłem lachę już dawno temu. Pierdolenie dla dzieciaków – myślałem sobie. Jednak ten album przywrócił mi wiarę w tą kapelę. Świetne wokale Frankiego, do tego legenda na gitarze, miodzio! Brzmieniowo to petarda. Płyta dosłownie chce wyskoczyć z głośników. Mam nadzieję, że Emmure utrzyma ten level, i że dostarczą nam więcej dobrych albumów.
10. Spite „Nothing is beautiful„. Spite to kapela, którą polubiłem stosunkowo niedawno. Z rezerwą podchodzę do nowoczesnych odmian metalu. W tym wypadku się nie dało. Połączenie HC z death metalem udało się tu jak rzadko kiedy. Genialna robota wokalisty, agresja aż kipi z tych utworów. Chce się wracać do tej muzy, a to spore osiągnięcie, biorąc pod uwagę natłok nowości w tym gatunku. Zdecydowanie jedna z moich ulubionych płyt tego roku.

Kamil Stankiewicz (4dots [::])

Sporo się działo przez ostatnie lata, świat jakby nieco szybciej się kręci. Musiałem mocno się zastanowić, który album wyszedł w 2017, a który wcześniej. Listę ułożyłem alfabetycznie, bez podziału na polskie i zagraniczne kapele.

1. Amenra „Mass VI”. Jak dla mnie, płyta roku. Trochę wolniej niż Mass V, ale trochę więcej melodii, śpiewu, emocji.  Wciąga bardzo.
2. Blaze Of Perdition „Conscious Darkness„. Jest w tym albumie coś chwytającego za gardło, co nie pozwala przejść obok niego obojętnie.
3. Cryo Chamber „Yog – Sothoth„. Kolaboracja 20 artystów, którzy na przestrzeni roku pracowali wspólnie pod flagą Cryo Chamber, czyli labelu wydającego dark ambienty. Ponad 2h muzyki inspirowanej prozą Lovecrafta.
4. Ketha „0 Hours Starlight„. Ketha, Kethunia. Niezmiennie uwielbiam. Jest jeszcze grubiej i fajniej, niż na #!%16 7.
5. Merkabah „Million Miles„. Zespół, który znam od wieków. Grałem z nimi już nawet nie pamiętam jak dawno temu, jeszcze ze swoim poprzednim zespołem, na Bema 65. Już wtedy byli zjawiskiem. Przez lata dojrzali, jak dobre wino.
6. Nine Inch Nails „Add Violence„. W trzech słowach: The Background World. Usłyszałem ten kawałek i wpadłem kompletnie. Trent Reznor po raz kolejny potwierdza swoją epickość.
7. Rosetta „Utopioid„. Solidna ta nowa Rosetta, podoba mi się, mam do nich sentyment. Nie mogę się doczekać, aż znowu przyjadą do Hydrozagadki i będę mógł się wbić w mosha z japonkami w łapie, bo w sumie to głupio w japonkach pod scenę się pchać. To chyba jedyny zespół, który tak na mnie działa. A przy okazji można z chłopakami normalnie pogadać i napić się żubrówki.
8. Schammasch „The Maldoror Chants: Hermaphrodite„. Szwajcarzy idą za ciosem. Po bardzo udanym, koncepcyjnym Triangle, który mnie absolutnie kupił. Poziom utrzymany na wszystkich frontach, bardzo dobra płyta.
9. Trent Reznor & Atticus Ross „The Vietnam War (Original Score)„. Panowie zajmują się – poza dziewięciocalowymi gwoździami – również muzyką filmową, czy też – jak w tym przypadku – muzyką do seriali dokumentalnych. Przyjemnie się tego słucha. Polecam również inne ścieżki stworzone przez tych dwóch panów, oraz samego Rossa (na przykład do The Book of Eli).
10. Ulver  „The Assassination of Julius Caesar„. Last, but not least. Każde wydawnictwo od tych panów, z którymi miałem do czynienia jest bardzo dobre i uznajmy to za aksjomat. Każde kolejne jest też inne od poprzedniego. Album ten jest zaskakująco – w swej inności – dobry w odbiorze, nawet zupełnie niechcący i przypadkiem w 45RPM.

Stona (Gallileous)

1. Krautwerk „Computerrock„. Okazuje się, że czas nie gra roli, a każda nisza znajduje swoich odbiorców niezależnie od dominujących trendów. Świetne krautrockowe granie zainspirowane największymi tuzami gatunku typu Can, Neu! czy Cluster. Polecam wszystkie płyty Nico Seela.
2. Horisont „About Time„. Szwedzi w niesamowitej formie z fenomenalnym Electrical na czele! Zastanawiałem się, co się stanie po płycie Odyssey, ale nie zawiodłem się. Jest jeszcze bardziej progresywnie i hardrockowo. Plus też za niecałe 40 minut trwania płyty.
3. Kadavar „Rough Times„. Duża zmiana brzmienia, co początkowo trąciło lekko komercją, ale jeśli nawet – to kupiłem ją w 100%! Space rockowe Tribulation Nation, przebojowe Die Baby Die czy ciężarne Into The Wormhole pokazują, że Niemcy są w znakomitej formie, udowadniając to na występach na żywo.
4. Tangerine Dream „Quantum Gate”. Odkąd pamiętam, zapadam się w Mandarynkowy Sen, więc tym bardziej ucieszyłem się nową płytą. Fakt, że grupa ma już swoje lata nie zmienia tego, że nadal czaruje, kreując niesamowicie odległe światy naszej wyobraźni.
5. Goat „Fuzzed in Europe„. Trudno dziś o dobrą płytę koncertową. Generalnie rzadko się już zdarza, by zespoły odważyły się takowe oficjalnie wydawać, chociaż zauważam, że ten trend na szczęście powraca. Goat wywiązał się z tego zadania znakomicie, potwierdzając swoje niezwykłe zdolności i dużą wrażliwość. Wspieram to!
6. Causa Sui „Vibraciones Doradas„. Można powiedzieć, że nic się ten zespół nie zmienił. Ale to wcale nie oznacza, że jest coś nie tak. Po prostu to piękne „jamy”, do jakich przyzwyczaili nas Duńczycy już na poprzednich wydawnictwach. Uwielbiam ich fantastyczne, grane w nieskończoność i z niezwykłym wyczuciem gitarowe melodie.
7. King Gizzard and the Lizard Wizard „Flying Microtonal Banana„, czyli 1 z 4 płyt wydanych przez Australijczyków w tym roku. Chyba by należało wyróżnić je wszystkie, zwracając uwagę na niezwykłą płodność tych świrów. Uwielbiam ich psychodeliczny klimat i transowe granie, trącące czasem farsą szczególnie w wideoklipach.
8. Troubled Horse „Revolution On Repeat„. Oj, co tam się wyrabia w tym Orebro! Chyba nie sposób wymienić wszystkich ekip taplających się w retro graniu w tego uroczego miasteczka. Troubled Horse polecę za sam głos, który od razu nasuwa mi na myśl Bobbiego Lieblienga z Pentagram. Duży postęp zespołu, o którym już prawie zapomniałem.
9. Elder „Reflections of a Floating World„. Chyba nikomu nie trzeba już przedstawiać tego zespołu, który wydawałoby się, że już nie przebije rewelacyjnego Lore. Masz ci los! Nowa płyta nie dość, że nie ustępuje brzmieniem poprzedniej, to dodaje jeszcze więcej kolorytu psychodelicznymi odjazdami.
10. Stonehenge „Mild Thing„. Poznałem na tegorocznej edycji Red Smoke Festival w Pleszewie, który przy okazji gorąco polecam wszystkim fanom starych hardrockowych space odlotów. W przypadku Stonehenge duże znaczenie dla mnie mają hammondy, które idealnie podkreślają rzężące gitary.

Suffer (Cień)

Nie wiem, czy to tylko moje spostrzeżenie, ale mijający 2017 rok wbrew pozorom przyniósł mało nowych, interesujących albumów. Owszem, wiele wydawnictw (głównie z Polski – i to bardzo cieszy) było/jest bardzo dobrych, ale nie wiem, czy gdybyśmy rozmawiali np. za rok, będę jeszcze miał je w głowie. W każdym razie poniżej 10 płyt, które według mnie można śmiało wymienić jako te, po które warto sięgnąć. Każdy ma swoich „faworytów”, a ja mam tych, których wymieniam poniżej:

Polska:

1. Azarath „In Extermis” 
   
2. Deivos „Endemic Divine” 
3. Lotto „VV” 
4. Rosk „Miasma” 
5. Iperyt „The Patchwork Gehinnom” 

Świat:

1. Immolation „Atonement” 
2. Dying Fetus „The Wrong One To Fuck With” 
3. Almyrkvi „Umbra” 
4. Danzig „Black Laden Crown” 
5. Nightbringer „Terra Damnata” 

Artur Szydło (Kalt Vindur)

Poniżej zbiór albumów, które w roku 2017 najbardziej trafiły w mój gust, dwie pozycje nie mają nic wspólnego z ekstremalnym graniem, mowa o Bonobo i Ulver, ale reszta biczuje słuchacza aż miło, Merkabah również 😉

1. Immolation „Atonement” 
2. Merkabah „Million Miles” 
3. Bonobo „Migration” 
4. Decapitated „Anticult” 
5. Ulver „The Assassination Of Julius Caesar” 
6. Blaze Of Perdition „Conscious Darkness” 
7. Inferno „Gnosis Kardias” 
8. Planet Hell „Mission One” 
9. Satyricon „Deep Calleth Upon Deep” 
10. Azarath „In Extremis” 
11. In Twilights Embrace „Vanitas” 

Mateusz Szymański (ROSK, krzywdy)

Ogólnie miałem niemały problem ze sklasyfikowaniem tych wszystkich albumów, bo oczywiście poza tymi top 10 wyszło wiele innych wartych docenienia, które przykuły moją uwagę. Stwierdziłem jednak, że kluczowymi elementami do tegoż zestawienia będą emocje, jakie wywołały we mnie dane krążki, i to, w jakim stopniu zapętliłem sobie dany album (kawałki z niego pochodzące) i jak bardzo chciałbym usłyszeć (w przypadku, jeśli czegoś z tego jeszcze nie usłyszałem) te utwory na żywo. N’joy. 

Świat:

1. Amenra „MASS VI” 
2. Ulver „Assassination of Julius Caesar” 
3. Chelsea Wolfe „Hiss Spun” 
4. Danheim „Mannavegr” 
5. Perturbator „New Model” 
6. Nine Inch Nails „Add Violence” 
7. Wiegedood „De Doden Hebben Het Goed II” 
8. Taake „Kong Vinter” 
9. Myrkur „Mareridt” 
10. Autism „Film Noire” 

Polska: 

1. Blaze of Perdition „Conscious Darkness” 
2. Merkabah „Million Miles” 
3. Dom Zły „Dom Zły”  
4. Saule „Saule” 
5. Red Scalp „Lost Ghosts” 
6. THAW „Grains” 
7. Mord’a’Stigmata „Hope” 
8. Black Tundra „Black Tundra” 
9. Dopelord „Children of the Haze” 
10. In Twilight’s Embrace „Vanitas” 

Piotr Świąder-Kruszyński (Besides)

Zaangażowanie w różne aktywności nie pozwala mi nigdy na bieżąco zapoznawać się z każdą nową płytą, którą chciałbym w skupieniu przesłuchać. Niejednokrotnie dopiero po długim czasie, kiedy dana płyta jest już na rynku, a wszyscy się nią zachwycają/ krytykują, udaje mi się w końcu z czymś zapoznać…

W 2017 roku, jak dla mnie, najciekawsze wydawnictwa to (kolejność zupełnie przypadkowa):

1. Phropets of Rage „Prophets of Rage”. Swego czasu, lata świetlne temu, katowałem pierwszy i drugi album RATM – po prostu trafiało to do mnie. Z przyjemnością zapoznałem się z tym wydawnictwem i pomimo, że to nic odkrywczego – nadal propozycja tych muzyków przemawia do mnie. Do tego dobre brzmienia!
2. Variete „Nie wiem”. Od szczeniaka z ciekawością przyglądałem się twórczości Grzegorza Kazimierczaka i kolejna ich płyta również trafia na moją codzienną playlistę.
3. Ulver „The Assassination of Julius Caesar„. Sięgałem po tę płytę bardziej z ciekawości, nie wiedząc czego się spodziewać – pozytywne zaskoczenie.

Nigdy nie byłem wielkim fanem zespołu Hey, niemniej jednak od lat młodości gdzieś ta muzyka przewijała się w tle, więc utwory znam dobrze.  Nie tak dawno odbywały się ich pożegnalne  koncerty w ramach „Fajrant tour” (chyba tak to nazwali) i przy okazji posłuchałem płyty CDN – bardzo fajnie było po latach posłuchać tych utworów w odświeżonych wersjach, fajne brzmienie. W zasadzie brzmieniowo te utwory do mnie dużo bardziej przemawiają. Jeżeli już jesteśmy przy sprawach brzmień – to całkiem ciekawą propozycej pod tym względem dało Happysad z płytą Ciało Obce – kompozycyjnie nie do końca mnie to przekonuję, za to podoba mi się bardzo brzmieniowo.

Bjőrk – Utopia – lubię 🙂

Piotr „Anioł” Wącisz (Corruption)

1. Mastodon „Emperor of Sand” 
2. Immolation „Atonement” 
3. Morbid Angel „Kingdoms Disdained” 
4. Satyricon „Deep Calleth Upon Deep” 
5. With The Dead „Love from with the Dead” 
6. Decapitated „Anticult” 
7. Cavalera Conspiracy „Psychosis” 
8. Obituary „Obituary” 
9. Spectral Voice „Eroded Corridors of Unbeing” 
10. Goatwhore „Vengeful Ascension” 

Weno Winter (Sautrus)

Rok w 2017 obfitował u mnie w zdobywanie muzycznych inspiracji, szczerze mówiąc nazbierało się tego tyle, że musiałem przestudiować trochę ostatni rok i nieco sobie go odświeżyć, chociaż kilka z moich ulubionych albumów tego roku zostało wydanych całkiem niedawno. Wypadałoby podziękować kilku moim kolegom „po fachu”, którzy przy okazji odwiedzin zazwyczaj witali mnie słowami: „stary mam coś dla ciebie, musisz tego posłuchać!”.
Nie jest mi łatwo dobrać 10 swoich ulubionych albumów tego roku, bo wiele jeszcze przede mną do odkrycia, jednak kilka produkcji szczególnie mnie urzekło, czy to przez piosenkowość, czy też niebanalne eksperymenty i śmiałe posunięcia. Niektóre z nich udało mi się usłyszeć na żywo i bynajmniej mnie nie rozczarowały!

1. Grave Pleasures „Motherblood” 
2. Queens of the Stone Age „Villains of circumstance” 
3. Roger Waters „Is this the life we real want?” 
4. Primus „The Desaturating Seven” 
5. Living Colour „Shade” 
6. Enslaved „E” 
7. Ulver „The Assassination of Julius Caesar (House Of Mythology)” 
8. Pallbearer „Heartless” 
9. Ignu „Lightningflash Flintspark” 
10. Psychedelic Witchcraft „Sound of the Wind” 

Maciej „Rocker” Wróblewski (Internal Quiet)

1. Ayreon „The Source„. Arjen Lucassen w wybornej formie! Kolejna kosmiczna opowieść o historii rasy z Planety Y. A obok mistrza gwiazdorska obsada. W kolejne role wcielają się chociażby James LaBrie, Floor Jansen, Hansi Kursch, czy Russel Allen. Nie wybiorę tu żadnego ulubionego utworu, ponieważ takich płyt słucha się wyłącznie w całości.
2. Deep Purple „InFinite„. Głęboka Purpura powróciła w wybornym stylu. Płyta „Infinite” to dowód, że po 70-tce nadal można grać rocka z mocą. I choć Gillan nie wyciąga tu już takich górek, jak jeszcze parę lat temu, wciąż potrafi zaśpiewać tak przejmująco, że aż ma się ciarki. Moje ulubione utwory to oczywiście „Time to Bedlam”, „All I Got is You”, czy wywodzące się wprost z luźnego jammowania w studiu „The Surprising„. Polecam zwłaszcza edycję specjalną, z zarejestrowanym w tym roku koncertem na HellFest. Świetna pamiątka dla tych, którzy byli na majowym koncercie w Łodzi.
3. Blaze Bayley „Endure & Survive„. Były wokalista Iron Maiden problemy ma już chyba na dobre za sobą. Po trzech pierwszych wyśmienitych albumach solowych w życiu Blaze’a zaczęło się źle dziać. Posypał mu się skład, zmarła mu żona i wpadł w alkoholizm. Przez kolejne lata muzyk wydawał słabsze i kiepsko brzmiące płyty, wciąż borykając się z problemami. Na szczęście w połowie kolejnej dekady zbratał się z muzykami brytyjskiego zespołu Absolva i nagrał dwie wyśmienite albumy, tworzące wspólną całość „Infinite Entanglement”. „Endure and Survive”, druga część planowanej trylogii, to powrót do klasycznego i soczystego brzmienia, a kompozycje tworzą spójną, przemyślaną całość. Tak Iron Maiden powinno brzmieć na ostatniej płycie. Dla fanów klasycznego heavy i fanów Maiden – pozycja obowiązkowa!
4. David Gilmour „Live at Pompeii„. David Gilmour, głos i gitara Pink Floyd, podczas swojej ostatniej trasy powrócił do słynnego amfiteatru w Pompejach, gdzie 40 lat wcześniej zagrał z Pink Floyd koncert bez publiczności. Tym razem muzyk ze swoim zespołem zagrał dla kilku tysięcy osób pod sceną. Moje ulubione fragmenty, to zwłaszcza „In Any Tongue”, który w koncertowej wersji zyskał ogromnie za sprawą refrenu śpiewanego głębokim głosem przez Bryana Chambersa. Ciarki gwarantują również wykonane na koniec Floydowe klasyki w postaci przejmującego „Sorrow”, „Run Like Hell” czy „Comfortably Numb”. Gitara Gilmoura wręcz śpiewa! Muzyk pomimo swoich (wówczas) 70 lat pokazuje, że jeśli chodzi o grę z feelingiem, nadal nie ma sobie równych. Aż strach pomyśleć co będzie, gdy jego i jemu podobnych mistrzów zabraknie…
5. Foo Fighters „Concrete & Gold”. Co mogę powiedzieć? Foo Fighters wrócili w wielkim stylu! Nowa płyta to mieszanka wybuchowa. Bardzo podoba mi się, jak zespół Dave’a Grohla miesza różne style . Moje ulubione fragmenty to singlowe „Run” i „The Sky is a Neighbourhood”. Ciekawostką jest dla mnie natomiast „Sunday Rain” z gościnnym udziałem na perkusji… samego Paula McCartneya!
6. Gotthard „Silver„. Album przygotowany z myślą o 25-leciu przynosi wszystko, co najlepsze w dorobku tego szwajcarskiego zespołu. I choć Gotthard skończył się dla mnie wraz z tragiczną śmiercią wokalisty Steve’a Lee w 2010 roku (jestem ogromnym fanem jego głosu), zespół postanowił kontynuować działalność. I choć „Silver” jest już trzecim albumem, gdzie za mikrofonem stoi nowy wokalista, Nice Maeder, dopiero tutaj zespół wraca do formy i pojawia się magia „dawnego Gottharda”. „My oh My”, „Beautiful”, czy „Blame on Me” śmiało mogą stanąć w jednym szeregu z kompozycjami z czasów Steve’a.
7. Rage „Seasons of the Black„. Aż się nie chce wierzyć, ale to już 24 album ekipy Peavy’ego Wagnera! I choć zespół na scenie jest już ponad 30 lat, nie ma problemów ze spadkiem formy twórczej. „Seasons of the Black” to już druga płyta nagrana przez Peavy’ego z nowymi gitarzystą i perkusistą. I od samego początku jest świetnie! Ciężkie, agresywne zwrotki skontrastowane są z melodyjnymi, niemal przebojowymi refrenami. Ale Rage to nie tylko ta dzika furia. To także prekursorzy metalowego grania z orkiestrą. Żeby więc nie było monotonnie, na sam koniec dostajemy przepiękną, czteroczęściową suitę „The Tragedy of Man” wzbogaconą o symfoniczne dźwięki. A na specjalnej edycji płyty znajdziemy jeszcze kilka starych utworów nagranych na nowo w nowym składzie. Chodzi o utwory z pierwszego albumu Wagnera z 1985 roku, gdy jego zespół nazywał się jeszcze Avenger. Bajka!
8. Roger Waters „Is this the Life We Really Want?”. Parę lat temu jeden z dziennikarzy magazynu Tylko Rock nazwał go „najbardziej zgorzkniałym głosem rocka”. Ja nazwałbym go raczej „najbardziej pacyfistycznym”, jako że większość tworzonej przez niego muzyki porusza tematykę antywojenną. Roger Waters przez ostatnie lata nie pozwalał o sobie zapomnieć. W 2017 roku stworzył płytę o bardzo pinkfloydowym zabarwieniu. I choć słuchając nowego albumu, z tyłu głowy wciąż kołacze się myśl, że pewne patenty już gdzieś kiedyś słyszeliśmy, albo że dany motyw spokojnie mógłby znaleźć się na którejś z klasycznych płyt Pink Floyd, całość brzmi niezwykle świeżo. Jako że album, jak zwykle u Watersa, opowiada pewną całą historię, nie polecam słuchać go wyrywkowo. Lepiej poświęcić te trzy kwadranse na relaks, zamknąć oczy i zatopić się w opowiadanej przez muzyka opowieści.
9. The Winery Dogs „Dog Years: Live in Santiago„. Mike Portnoy to obok Neila Pearta z Rush bębniarz numer jeden. I choć od odejścia z Dream Theater różnie mu się wiedzie, wciąż pozostaje aktywnym muzykiem udzielając się to tu, to tam. Jednym z ostatnich jego projektów był właśnie The Winery Dogs, supergrupa stworzona z basistą Billym Sheehanem i gitarzystą Ritchie’em Kotzenem. Nagrali razem dwa wyśmienite albumy, które choć porażają techniką muzyków, są niezwykle strawne i przyjemne dla ucha dzięki doskonałym i zapadającym w pamięć melodiom. Koncertówka „Dog Years” to pamiątka z ubiegłorocznej trasy tria, która zahaczyła również o Warszawę. Mamy więc tu wszystko, co najlepsze z obu albumów plus zapierające dech w piersiach solowe popisy muzyków.
10. Unisonic „Live in Wacken 2016„. Pamiątka po kolejnym zespole, który obecnie jest w zawieszeniu… Unisonic to przede wszystkim wspólny projekt wokalisty Michaela Kiske i gitarzysty Kaia Hansena, którzy niedługo po zakończeniu trasy udokumentowanej niniejszym albumem wrócili do Helloween na światową trasę Pumpkins United. Unisonic nagrał póki co dwa albumy, z czego pierwszy, „Unisonic”, był dla mnie jednym z najlepszych albumów roku 2012. Tym razem zespół promował swój drugi album, tak więc spora część materiału koncentruje się na albumie „Light of Dawn„. Nie zabrakło jednak miejsca na „My Sanctuary”, „King for a Day”, „Starrider” (z zabawnie zaśpiewanym przez Hansena fragmentem „Ghostbusters”), czy tytułowym „Unisonic” z pierwszej płyty, jak i na przypomnienie komu Helloween zawdzięcza swoje największe sukcesy. „March of Time” i „A Little Time” (z ciekawie wplecionym fragmentem „Victim of Changes” Judas Priest) pokazują, że Kiske wciąż, po 30 latach, potrafi zaśpiewać te utwory nuta w nutę i nie bez kozery nazywa się go jednym z najwspanialszych głosów w heavy metalu.

Łukasz „Zielony” Zieliński (Virgin Snatch)

1. Power Trip „Nightmare Logic„. Natchniony thrash – till death , naładowany potem, spranymi koszulkami i nostalgią za latami 90. Co ważne świetny rytmicznie i bez łupanki bez sensu.
2. Body Count „Blood Lust„. Nikt nie przypuszczał, że wrócą z takim przytupem. Oczywiście cover „Reign Blood”robi swoje, ale bądźmy szczerzy: od 1994 roku nie nagrali nic tak dobrego. Najlepsza, najmądrzejsza (texty!) i najbardziej metalowa płyta Body Count. Metalheads – uczcie się!
3. Satan’s Hallow „Satan’s Hallow„. Zapatrzeni w Iron Maiden sprzed trzech dekad, ale to najlepszy NWOBHM od bardzo dawna, choć z Chicago. Wyposażony w doskonałą sekcję, gitary oraz wokalistkę, która mogłaby śpiewać w… Mars Volta!
4. Living Colour „Shade„. Zapomniany przez polskiego dystrybutora [sic!!] band, który od zawsze łączył ze sobą metalowe riffy z klasyczną wirtuozerią, podpartą soul’em i zapachem trawki 😉 Profes[or]ka!!!
5. Mastodon „Emperor of Sand„. Wciąż prą do przodu, choć na „Crack the Sky” osiągnęli maximum, ale dopiero na EP-ce „Cold Dark Place” zaczęli ckliwie śpiewać bez obawy o konsekwencje 😉
6. Morbid Angel „Kingdoms Disdained„. Jasne, że to nie jest najlepszy długograj MA, ale to jakby nie było Morbid Angel z krwi i kości!
7. Foo Fighters „Concrete and Gold”. Jak w tytule!
8. Satyricon „Deep Calleth upon Deep„. Black metal grany na salonach i słusznie.
9. Ulver „The Assassination of Julius Caesar „. Oczywiście to POP, ale za to jaki!
10. Immolation „Atonement„. Tak dobre, jak „Here In After”!

Poczekalnia:
Decapitated „Anticult”. Cathy jak diabli i dlatego to najlepszy long Wacka!
Enslaved „E”. Najlepszy prog/post black/coś tam/metal!
Queens of the Stone Age „Villains”. Powrót do grania z „czerwonego albumu” i „R-ki”, a to najlepsze co zrobili do tej pory!

Piotr Zin (Dopelord)

Kolejność albumów zupełnie przypadkowa.

1. Thaw „Grains„. Nie jest to raczej moja piaskownica, co może też świadczyć, że Thaw coraz bardziej wyłazi poza swoją piaskownicę, o ile taką kiedyś w ogóle miało. Tak czy inaczej, poza kilkoma wcześniejszymi strzałami, które mocno mi robiły, tego albumu słucham w całości. Nawet me pacholę prosi, bym puścił „bałałaja” (z powodu gębofonu w utworze numer dwa).
2. The Stubs „Let’s Die!„. Asystowałem przy odłączaniu aparatury, ze łzami w oczach, upocony okrutnie. Po nagraniu takiego albumu faktycznie można umierać, tylko po co.
3. Major Kong „Brace for Impact„. Cios. Wszystko tu siedzi tak przeokrutnie, że można puszczać sobie w zapętleniu, robić notatki i modlić się do bozi, by umieć tak w brzmienie. Major Kong to ten stoner doom bez wokalisty? Nie, Major Kong, to Major Kong, pipo grochowa.
4. Elder „Reflections of a Floating World„. Żadnego innego albumu tego zacnego ansamblu nie słuchałem tyle razy, co tego doskonałego dzieła. To przeważnie o czymś świadczy. I prawidłowo, że we wszystkich branżowych zestawieniach album ten okupuje pierwsze miejsca.
5. Kadavar „Rough Times„. Tu sprawa o tyle dziwna, że nigdy nie byłem zagorzałym fanem tej kapeli. Płyt trochę słuchałem, na koncerty chadzałem, ale żebym z pieśnią na ustach tańcował pod sceną, to raczej tak średnio, bym powiedział. A tu sobie odpaliłem od niechcenia, niczego nie oczekując, i od pierwszego podejścia było kilka haczyków.
6. All Them Witches „Sleeping Through the War„. Tego chyba słuchałem najwięcej w tym roku. Bardzo się sobie dziwię, nie ukrywam. Ale niewiele mi w sumie trzeba: bardzo fajne brzmienie, solidne wokale i już będę bardzo uważnie słuchał.
7. King Gizzard & The Lizard Wizard „Flying Microtonal Banana„. Wariaci z Australii w tym roku wydali pięć longów. Pięć. Ten jest moim faworytem, ale z reszty dałoby się wyłuskać coś, do czego wróci się z przyjemnością.
8. Kairon: IRSE! „Ruination„. Tego albumu słucham co prawda od zeszłego roku, ale ukazał się w 2017, więc miejsce się należy. Różni ludzie wypowiadają się na temat słyszalnych tu inspiracji. No fajnie, dla mnie najbardziej pobrzmiewa tu wczesne Yes. Bardzo lubię wczesne Yes.
9. Mastodon „Cold Dark Place„. Pełny album zrobił mi jakoś mniej. A ta epeczka jest bardzo przyjemna. Zwłaszcza „Toe to Toe” mogę sobie od czasu do czasu puścić w zapętleniu przy odkurzanku.
10. Electric Wizard „Wizard Bloody Wizard„. Poprzedni album Electric Wizard by się tu nie znalazł. Słyszałem liczne narzekania i lamentacje, że nie o taki Wizard walczono na całym świecie… No cóż, puść se jeden z drugim utwór numer dwa, pod tytułem „Necromania”, wejrzyj na plakat dodawany do winyla, gdzie goła baba obwieszona łańcuchem stoi sobie przy motocyklu, spozierając na cię, wyjdź i przeproś.

Artykuł Podsumowanie 2017 roku wg muzyków pochodzi z serwisu KVLT.

D.E.R./ Aberrant „Split” (Everydayhate)
Agathocles / G.O.D. „Split” (Everydayhate)
Fredag Den 13:e- „Domedager” (Everydayhate)
The Dog „The Devil Comes at Night” (Everydayhate)
Myteri „Myteri” (Everydayhate)
Mindflair „Scourge Of Mankind” (Everydayhate)
Massgrav „This War Will Be Won By Meat Eaters” (Everydayhate)
Livet Som Insats „Check your grind” (Everydayhate)
Livet Som Insats „Livet Som Insats” (Everydayhate)
Kingdom „Sepulchral Psalms from the Abyss of Torment” (Godz ov War Productions)
Dakhma „Passageways to Daena (The Concomitant Blessings of Putrescing Impurity)” (Godz ov War Productions)
Autokrator „The Obedience to Authority” (Godz ov War Productions)
Mussorgski „Creatio Cosmicam Bestiae” (Godz ov War Productions)
Stillborn ” Testimonio de Bautismo” (Godz ov War Productions)
Warfist „Metal To The Bone” (Godz ov War Productions)
Misanthropic Rage „Gates No Longer Shut” (Godz ov War Productions)
Eteritus „Following the Ancient Path” (Godz ov War Productions)
Serpent Spells „Mantras Within Ascending Fire” (Godz ov War Productions)
Ignis Fatuus „Pluję na twój grób” (Old Temple)
Deisidaemonia „Khthonian Hymns” (Old Temple)
Cień „Time Of Anti​-​Humanity” (Old Temple)
Hate Them All „Last Feast With The Beast” (Old Temple)
Nagual „Self-Conqueror” (Putrid Cult)
Casus Belli „Hell-ios” (Putrid Cult)
Abigail/Nocturnal Damnation „Sacrilegious Fornication Masscare… Filthy Desekrators!” (Putrid Cult)
ProFanatism „Hereticon” (Putrid Cult)
Thunderwar „Black Storm” (Witching Hour Productions)
Sauron „Wara!” (Witching Hour Productions)
Vader „The Empire” (Witching Hour Productions)
Beansidhe “Mónt” (Via Nocturna)
Teorema “Teorema” (Via Nocturna)
The Franks Daredevils “Dead Inside” (Via Nocturna)
My Funeral “Harder Than This Life” (Via Nocturna)
Vorgrum “Last Domain” (Via Nocturna)
Lectern “Precept of Delator” (Via Nocturna)
Uburen “Frå døden fødes liv” (Via Nocturna)
Intensutopia “Shades of Faith” (Via Nocturna)
Born Again “Unprecedented Atrocities” (Via Nocturna)
Anima “Sound of Indifference” (Via Nocturna)
Topielica “Uroczysko” (Via Nocturna)
Srogość “Umbra Mortis / Nicość” (Via Nocturna)
Misanthropia “Omerta” (Via Nocturna)
Derhead “Via” (Via Nocturna)
Kalendarz – wydzierak rockowy 2017 (Wydawnictwo In Rock)

W konkursie mamy do wygrania powyższe płyty CD, niektóre w ilości 2 kopii oraz 10x kalendarz-wydzierak. Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Polubić profil na Facebooku KVLT Magazine oraz wytwórni: Everydayhate, Godz ov War Productions, Old Temple, Putrid Cult, Witching Hour Productions oraz Via Nocturna i Wydawnictwo In Rock.
2) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku.
3) Zaprosić znajomych do polubienia KVLT Magazine.
4) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Konkurs_CD#4 i napisać o jaką płytę walczysz (najlepiej wskazać dwa tytuły) oraz uzasadnić dlaczego powinna trafić do Ciebie.
5) Do maila dołącz link do profilu na FB celem weryfikacji wymogów konkursu.

Na maile czekamy do niedzieli (05.02.2017) do godziny 20:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji.

Artykuł Konkurs z płytami CD#4 pochodzi z serwisu KVLT.

Piotr Czwarkiel

Mam świadomość, że do podsumowania roku nie weszło mnóstwo innych i bardzo dobrych albumów, no ale takie są uroki wybrania najlepszych –  zaledwie 10 albumów, które wyszły na światło dzienne w 2016 roku. W dużej mierze poniższy ranking został oparty na ilości odsłuchów poszczególnych płyt.

01. Arkona „Lunaris”. To bezsprzecznie najlepsze black metalowe dzieło, które ukazało się w Polsce w 2016. Pamiętam, kiedy miałem przyjemność przedpremierowego odsłuchu. Nie mogłem wyjść z podziwu, co ten zespół był w stanie skomponować. Totalne black metalowe szaleństwo ze zdrową ilością melodii i niesamowitym wokalem Necrosodoma.
02. ARRM „ARRM”. Kolejny kapitalny album wyszedł spod ręki Artura Rumińskiego. Utwory to piękne pejzaże pełne hipnozy. Pełna melancholii muzyka jest idealnym tłem to zadumy i jesienno-zimowej aury.
03. Psychonaut 4 „Neurashenia”. Gdy tylko poznałem ten gruziński zespół, od razu pokochałem go miłością platoniczną. „Dipsomania” była albumem perfekcyjnym, ale nowe wydawnictwo choć z tego względu, że jest nieco odmienne, może mniej depresyjne, to nie można powiedzieć, że czegoś tu brakuje. Chore dźwięki uzupełnione przerażającym wokalem Grafa (jakby chciał uciec z psychiatryka)to mieszanka bardzo niebezpieczna, a ja niebezpieczną muzykę bardzo lubię 🙂
04. Furia „Księżyc Milczy Luty”. Po dość eksperymentalnym Guido, Nihil i spółka wydali płytę, która pomimo n-tego zapętlenia w odtwarzaczu nie potrafi znudzić. Jest to już nieco inny black metal, z mocną domieszką post-rocka. Nie jest to dzika odmiana czarnego metal, sporo tu wolniejszych temp, które w niesamowity sposób budują napięcie podczas odsłuchu płyty. Ta płyta to narkotyk, którego chce się więcej.
05. Kyy „Beyond Flesh-Beyond Matter-Beyond Death”. Po bezbłędnej EPce mocno wyczekiwałem na pełnograja fińskiej hordy Kyy. I nie zawiodłem się. Na płycie znajdziemy black metal o surowym brzmieniu z lekkimi inspiracjami zespołem Watain. Utwory Legio Serpenti oraz Death Within to hity, które na koncertach zniszczą każdą publikę!
06. Bedowyn „Blood of the Fall”. Według mnie to najlepszy kawał muzyki, jaki ujrzał światło dzienne w tym roku w swoim gatunku. Amerykanie umieją grać ten swój stoner/doom metal. Na płycie nie brakuje doomowego klimatu. Na szczególną uwagę zasługuje wyśmienita produkcja i z premedytacją nieco przybrudzony sound. W ich muzyce słychać ducha Ameryki. Pełna rekomendacja.
07. Hexhorn „Waking of Death”. O tym albumie miałem przyjemność się wypowiedzieć w 36 odcinku Metal Maxa. Ten debiutancki album bardzo długo gościł na mojej liście. Hiciarskie kawałki wypełniają cały krążek. Fajnie zaaranżowane mięsiste riffy z heavy metalowymi solówkami to wizytówka krążka. Według mnie to jedna z najlepszych debiutanckich płyt na polskiej metalowej scenie.
08. Topielica „Uroczysko”. Chyba staję się coraz bardziej melancholijny, bo to kolejna płyta z takim klimatem w podsumowaniu roku! Cezar z Christ Agony w nieco innym obliczu, serwuje nam piosenki utrzymane w gatunku alternatywnego rocka. Muzyka wypełniona pierwiastkiem smutku i melancholii. Bardzo lubię i szczerze polecam.
09. Darkthrone „Arctic Thunder”. Długo czekałem na dźwięki skomponowane przez Fenriza i Nocturno Culto. Płytę tę równie długo przesłuchiwałem, jak HexHorn czy polską Arkonę. Nawet nie pamiętam, kiedy wcześniej tak mi się przykleiła do słuchawek punk/black metalowa muzyka. Trzeba przyznać, że słucha się go z wielką przyjemnością. Bardzo sobie cenię to surowe brzmienie.
10. Gojira „Magma”. Ile było zachwytów na temat tej płyty, to wszyscy dobrze wiemy. I chyba nikt się specjalnie temu nie dziwi, ja również. W szczególności „zostałem kupiony” po koncercie na czeskim Brutalu. Kompozycje z nowej płyty dosłownie wbijają w przysłowiową ziemię. To jeden z najlepszych zespołów grających progresywną odmianę śmierć metalu. Nic tylko brać i słuchać.

Maciej Jędrejko

Tegoroczne podsumowanie niestety bez podziału na Polskę i resztę świata, co trochę utrudnia zrobienie rankingu. W związku z tym pierwsze sześć pozycji z listy to tak naprawdę TOP3 z naszego kraju i zagranicy. Kolejność pozostałych wydawnictw zupełnie przypadkowa.

01. Oranssi Pazuzu „Värähtelijä”. Najczęściej słuchany przeze mnie album w roku 2016. Komentarz jest zbędny, po prostu trzeba przesłuchać.
02. Kingdom „Sepulchlar Psalms from the Abyss of Torment”. Moim zdaniem najmocniejszy, najbardziej bezkompromisowy i zarazem najczęściej słuchany przeze mnie album z naszej rodzimej sceny. 666% diabła w diable.
03. Sink „The Ark of Contempt and Anger”. Bardzo wyrafinowana, klimatyczna i subtelna mieszanina różnych pomysłów. Ciężko oprzeć się kolejnym odsłuchom i zanurzeniu się w tak pięknej czerni.
04. Ragehammer „The Hammer Doctrine”. Bliżej, mocniej, teraz! Najbardziej właściwa doktryna anno domini 2016.
05. Blood Incantation „Starspawn”. Najlepszy tegoroczny death metal spoza Polski. Masa grobu, techniki i po prostu łomotu w samym sercu galaktyki.
06. Dormant Ordeal „We Had it Coming”. Niezwykle soczysty i miażdżący kości death metal! Idealna propozycja dla tych, którzy tęsknią za starym Decapitated.
07. Ihsahn „Arktis”. Świetny materiał od samego mistrza black metalu. Przemyślany, zaskakujący i nietuzinkowy. Natomiast moc zawarta na tej płycie zmiażdżyłaby niejeden lodowiec.
08. Vyrh „Majestat skał i złamań otwartych”. Zjawiskowa podróż w samo serce polskich gór, a to wszystko w towarzystwie niebanalnych melodii.
09. Arkona „Lunaris”. Chyba najbardziej porywający materiał w polskim black metalu. Powalający klimat, nieziemska (i to dosłownie) atmosfera oraz idealne wyważenie melodii.
10. The Dog „The Devil Comes At Night”. Grind your mind! Miłośnicy hałasu, ekstremy i szybkości powinni zakochać się od pierwszego usłyszenia.

Tomasz Antosik

01. Blindead „Ascension”. Czekałem, nieco obaw się zebrało, zmiana wokalisty itp. Ale jednak rok 2016 pięknie zwieńczyli, świetna płyta, świetne koncerty. Płyta nie jest monotonna i zawiera najlepsze elementy poprzednich wydawnictw.

02. Kingdom „Sepulchral Psalms from the Abyss of Torment”. Polska death metalem stoi. Płyta „znikąd”, wpadła mi za poleceniem znajomego z Redakcji, śmiało deklasuje dziesiątkę uznanych produkcji. Cholernie polecam, duch starych Morbidów aż nadto obecny.

03. Entropia „Ufonaut”. Niesamowita muzyczna wyliczanka. Krążek nieszablonowy, mus posłuchać.

04. Mussorgski „Creatio Cosmican Bestiae”. Czekałem lata i… warto było. Od samego początku powala klimatem, stanowczo niedoceniona pozycja. Odżałujcie parę piw i sprawdźcie, jak się prezentuje klasyka polskiego metalu.

05. HexHorn „Waking Of Death”. Płyta nagrana z pasją i to słychać. Dawno tyle frajdy nie miałem, słuchając zwykłego napieprzania.

06. Inquisition „Bloodshed Across The Empyrean Altar Beyond The Celestial Zenith”. Duchowa uczta. Chyba nie mogę być obiektywny w tym temacie.

07. Blood Incantation „Starspawn”. Najlepsze echa starej szkoły death metalu plus nowy zamysł, jak ów death metal powinien brzmieć. Dla mnie już są bogami, dla Was też będą.

08. Be’lakor „Vessels”. Można nagrać nowoczesny metal, nie popadając w kornowato-melodyjne banały? Oczywiście, że można. Płyta pełna pomysłów, niesamowicie uzależniająca.

09. October Tide „Winged Waltz”. Posucha na tego typu granie, ale na szczęście jeszcze są sprawdzone kapele. I tutaj nie ma zawodu. Do tego świetna forma koncertowa.

10. Megadeth „Dystopia”. Rudy nadal w formie. Reszta bandu też, a jak nie, to Rudy ich wymieni i nagra jeszcze lepszy. Tej płycie tylko Anthrax mógłby zagrozić. 

Wadim Filiks

Prawdę mówiąc, nie jestem zwolennikiem wszelkich notowań, list przebojów i innych podsumowań. Każdego roku w moim „top ten” i tak znajdują się starocie, wydawnictwa kapel nieistniejących i artystów nieżyjących. Gdy jednak zdarza się tak wyjątkowy rok, jak ubiegły, 2016, to czuję się zobligowany, by dorzucić swoje przysłowiowe „trzy grosze”. No, w tym wypadku dziesięć. Dziesięć albumów, które przyprawiły mnie o dreszcz emocji, od dinozaurów thrashu, przez folkowe inspiracje, na odważnych eksperymentach kończąc. To był dobry rok.

01. Aviaries „Aviaries”. Absolutne zaskoczenie tego roku i jedna z dwóch rodzimych produkcji w moim TOP. Muzykę zespołu poznałem dzięki mojej Ukochanej, która zabrała mnie na ich koncert. Zostałem kompletnie oczarowany prostotą formy, ale też zaangażowaniem, z jakim muzycy podchodzą (zarówno na albumie, jak i podczas gry na żywo) do swojej pracy. Niezwykły klimat, coś zupełnie innego i świeżego na polskim rynku muzycznym.
02. Anthrax „For All Kings”. Królowie wrócili w wielkim stylu jeszcze w 2011 roku albumem Worship Music. Choć tegoroczna płyta nie została przyjęta przez krytykę aż tak dobrze, jak jej poprzedniczka, to dla mnie Anthrax z Belladonną na wokalu zawsze pozostaje czymś w rodzaju sentymentu. Nie mogę się doczekać marcowego koncertu w Polsce i życzę sobie usłyszeć na żywo Blood Eagle Wings właśnie z nowego krążka grupy.
03. The Mission „Another Fall From Grace”. Prosta, przyjemna płytka w typowym dla grupy Hussey’a stylu. Od melodyjnego Tyranny of Secrets, przez bardzo radiowy Met-Amor-Phosis, po bardziej epicki Bullets and Bayonets. Ten album to jedna z najlepszych rzeczy, która powstała w klimatach około-gotyckich od wielu lat. Zespół sięga do korzeni lat 80., doprawiając całość szczyptą bardziej nowoczesnego podejścia do muzyki. Jest spoko.
04. Black Rainbows „Stellar Prophecy”. Spośród ogromnego zalewu stoner/doom rocka, który można było zaobserwować w tym roku, musiałem wybrać jeden wyjątkowo udany album. Black Rainbows otrzymują ode mnie wyróżnienie za odważne sięgnięcie po rock psychodeliczny i stworzenie pomostu pomiędzy współczesnym graniem, a klasycznymi dźwiękami z przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Golden Widow to jedna z moich ulubionych kompozycji tego roku.
05. HexHorn „Waking Of Death”. Chłopaki z Katowic dali nam w tym roku porcję solidnego thrashu. Muzyka zespołu bardziej toruje swoje własne szlaki, niż powtarza utarte schematy sprzed trzech dekad. Jest szybko, jest mocno, jest dobrze. No i do tego bas, który nie plumka w tle w systemie zero-jedynkowym, natomiast wybija się często do przodu, a to tygryski lubią najbardziej.
06. Raven Throne „Šliacham Zabytych”. W temacie black metalu można śmiało wymienić dziesiątki innych wydawnictw, które w 2016 roku zasłużyły, aby znaleźć się w TOP10. Ja natomiast sięgam po krążek naszych sąsiadów z Białorusi. Muzycznie rewelacja, a do tego teksty odnoszące się do poezji białoruskiej i folkloru. Muzyka Ravenów to rzeź poprzez głębię i rytm, bez symfonicznych wstawek.
07. Monkey3 „Astra Symmetry”. Doświadczona grupa sięgająca do klimatów psychodelicznych i progresywnych, bazująca na dokonaniach klasyków rocka, stworzyła dzieło kompletne, którego z zapartym tchem słucha się od A do Z. Czysta przyjemność z astralnej podróży. Dzieło wyjątkowe, ambitne i jedyne w swoim rodzaju. Epickie numery, które pochłaniają słuchacza i wgniatają w krzesło.
08. Phantom Winter „Sundown Pleasures”. Płyta, która przekonała mnie, że gatunek sludge metalu też może brzmieć dobrze i być łatwostrawny, choć podchodziłem do niej jak pies do jeża. Ciężkie i powolne granie, osnute na doświadczeniach nieistniejącej formacji Omega Massiff, a do tego krzyki i growle. Razem daje to poczucie dobrze wykonanej roboty. Dźwięki wydobywające się z tego krążka są odrażające niczym najbardziej plugawe kreatury. Uznajcie to za komplement.
09. Death in Rome „Hitparade”. No, to dopiero propozycja na udanego Sylwestra podszytego klimatami samobójczymi. Jeśli planujecie nie wchodzić z przytupem w 2017, to odpalcie sobie znane (i niekoniecznie lubiane) hity z radiowych list przebojów utrzymane w neofolkowej stylistyce. Tekst „I’m never gonna dance again” z piosenki Careless Whisper nabiera jeszcze jednego ukrytego znaczenia, if you know what I mean. Depresja i smutek w dobrym guście.
10. Wardruna „Runaljod – Ragnarok”. Last but not least. Prawdopodobnie ostatni krążek wydany pod szyldem Wardura, epickie dzieło wieńczące trylogię runiczną, za którą odpowiedzialny jest jeden z największych mózgów dzisiejszej muzyki folkowej i ambientowej – Einar Selvik. Minimum formy, maksimum treści, a jednocześnie tak wiele innowacji i świeżości. Wszystko, czego dotknie się Einar zamienia od razu w złoto. Mistrzostwo.

Jacek Klatka

Na początek kilka informacji: 2016 to kolejny rok, w którym nie zdążyłem przesłuchać, a co dopiero wgryźć się we wszystkie gorące premiery, ważne tytuły i obiecujące debiuty; w 2016 ukazało się wiele świetnych albumów i zrobienie listy TOP 50 nie stanowiłoby dla mnie żadnego problemu. Płyty z mojego podsumowania to nie te „najlepsze”, które się ukazały (bo i jak miałbym to ocenić), lecz te, których słuchałem najczęściej i z największą przyjemnością.

01. Joe Bonamassa „Blues of Desperation”. Nie jest to pierwszy album tego artysty, który zasługuje na tzw. pięć gwiazdek, ale według mnie najlepszy z nich wszystkich. Bogactwo dźwięków, fenomenalnych solówek, wyrywających z butów riffów (Mountain Climbing!), świetnych chórków. Niezależnie od tego, czy dźwięki skręcają w stronę bluesa, rocka czy country, Joe po prostu zachwyca.
02. Swans „The Glowing Man”. Mówią, że najsłabsza część po-re-aktywacyjnej trylogii, że wieje nudą… Ja jednak kupuję nowe dzieło Giry w całości. Nie ponarzekam na długość, bo album mija mi błyskawicznie. Nie będę się skarżył na monotonię, bo każda część tej układanki jest wciągająca i logicznie łączy się w spójną i udaną całość.
03. Julia Marcell „Proxy”. Zazwyczaj mam gdzieś dyskusje w jakim języku powinien śpiewać polski artysta, jednak w tym przypadku cieszę się, że Julia Marcell porzuciła angielski na rzecz naszego ojczystego języka. Nie tylko dlatego, że można poczuć kąśliwość jej tekstów. Głównie dlatego, że śpiewa dzięki niemu inaczej, bardziej oryginalnie. Już nikt przez pomyłkę nie zapyta „a co to, Björk?”.
04. Oranssi Pazuzu „Värähtelijä”. Pisałem na łamach Kvlt recenzję czwartego albumu Finów, więc nie będę się powtarzał. Napiszę tylko, że „Värähtelijä” to naprawdę pierwszorzędny odlot.
05. The Leaving „Faces”. Gdy redaktor naczelny napisał mi „weź tę płytę zrecenzuj, ty lubisz takie klimaty”, to myślałem, że podrzuca mi gorący kartofel. A tu proszę, samo piękno. Jeśli przeoczyliście recenzję, serdecznie zapraszam.
06. Neurosis „Fires Within Fires”. Krótka, zwięzła, lekka, atrakcyjna. Spodziewaliście się kiedykolwiek przeczytać takie rzeczy o płycie Neurosis? Choć dodam także opis niezbyt zaskakujący – poruszająca, naturalnie płynąca z serca muzyka.
07. The Dillinger Escape Plan „Dissociation”. Dillinger grał już w przeszłości przeboje, ale to właśnie „Dissociation” jawi mi się jako najbardziej przystępny materiał Amerykanów. Szaleństwo jest okiełznane, a przyjazne dla ucha wtręty miło wkomponowane. Niby nie tego oczekiwałem, ale bardzo mi się podoba. Ps. Nie wierzę, że to pożegnanie. Wrócą jak zatęsknią.
08. Gojira „Magma”.  W przeszłości chyliłem czoła, czapkę z głowy ściągałem, ale fanem Gojiry nigdy się nie stałem. A tu nagle „Magma” z jasnego nieba! Nie pierwszy i nie ostatni to zespół, który wygrywa dzięki temu, że upraszcza swoją muzykę. Choć wiadomo, że najważniejsze są świetne numery, a tych jest tutaj zatrzęsienie. I na dodatek wchodzą do głowy już przy pierwszym przesłuchaniu. Niezła sztuka skomponować taki materiał.
09. Hey „Błysk”. Po świeżym i przebojowym MURP, oraz wysmakowanym i ujmującym „Do Rycerzy…”, „Błysk” jest ewidentnym i zupełnie niepotrzebnym krokiem w tył. Po co zbaczać ze ścieżki, która była tak ciekawa i artystycznie owocna? Zadaję sobie te pytania i narzekam od dnia premiery, a i tak raz po raz włączam play. Z radością wracam do hipnotycznego Błysku, porywającego Szumu, walącego w zęby riffu Prędko Prędzej, frapującej historii opowiedzianej w Ku Słońcu, urokliwego klimatu 2015…
10. Fisz Emade Tworzywo „Drony”.  Przedpremierowe recenzje i wywiady z Fiszem obiecywały przeboje. Tymczasem nie takie „Drony”  łatwe i przyjemne, jak je malowali. Wraz z nadejściem utworu nr 5 (Kręte Drogi) zaczyna się wieloutworowe usypianie słuchacza, które trwa aż do wieńczącego album Bzyka, bo delikatne ożywienie w Sarnach i numerze tytułowym nie gwarantuje pobudki. „Drony”  polubiłem dopiero na koncertach promujących album. I nie jest to zaskoczenie – utwory z „Mamuta” także pokazywały swą prawdziwą moc dopiero na żywo. Jest to materiał plastyczny, zachęcający do improwizacji i zabawy dźwiękiem, szkoda więc, że odtwarzany z płyty traci sporo ze swojej wartości. Przyznaję jednak, że chętnie do niego wracam.

Mikołaj Kobielski

Dziwny był ten rok, jeśli chodzi o muzykę. Wielcy nieobecni tego zestawienia to Opeth i Katatonia, których ostatnie albumy mnie zanudziły jako pierwsze od…właściwie początku działalności tych kapel. Na szczęście moje rozczarowanie zrekompensowały niespodzianki w rodzaju MONO czy odkrycia w postaci GosT. Nie było też albumu, który uznałbym za absolutne arcydzieło, więc kolejność jest mocno umowna.

01. MONO „Requiem for Hell”. Największe pozytywne zaskoczenie tego roku w postaci japońskiego, post-rockowego walca, który wgniótł mnie w ziemię swoim bezpośrednim przekazem emocji.
02. SubRosa „For This We Fought The Battle of Ages”. Z doomowcami z Salt Lake City sprawa jest prosta. Nawet kiedy nagrywają album nieco słabszy od poprzedniego i poniżej swoich możliwości, to i tak są bezkonkurencyjni.
03. Perturbator „The Uncanny Valley”. Obserwuję muzyczne poczynania Jamesa Kenta od niemal samego początku i naprawdę nie mogę się nacieszyć faktem, że ciągle idzie do przodu i się rozwija. Synthwave najwyższej próby i prawdopodobnie przyszły klasyk muzyki elektronicznej.
04. New Model Army „Winter”. Weterani brytyjskiego podziemia powrócili z najmocniejszym albumem od kilku lat. Nawet gdybym nie był wielkim fanem formacji Justina Sullivana, to po przesłuchaniu tej płyty bez wątpienia bym nim został. Piękny i szczery materiał.
05. The Kills „Ash & Ice”. Wysoce uzależniający album duetu, który wprawdzie od minimalizmu garażowego rocka odszedł w nieco bardziej radiowe rejony, ale nadal porusza wszechstronnością, klimatem i głosem Alison Mosshart.
06. Cult of Luna „Mariner”. Nie spodziewałem się, że ze współpracy z Julie Christmas wyjdzie coś dobrego. Tymczasem zaowocowała ona albumem zarówno ciekawym, potężnym i bogatym, jak i na swój sposób bardziej przystępnym.
07. GosT „Non Paradisi”. Taki „młodszy braciszek” Perturbatora. Troszkę prostszy i bardziej toporny, ale dalej absolutnie zaliczający się do pierwszej ligi i wbijający się do głowy już po pierwszym przesłuchaniu.
08. Obscure Sphinx „Epitaphs”. Rodzimy reprezentant tego zestawienia. Sytuacja trochę jak z SubRosa – nawet, gdy nagrywają album odrobinę rozczarowujący i daleki od ideału, to nadal pozostają najbardziej oryginalnym i intrygującym zjawiskiem polskiej sceny muzycznej.
09. Metallica „Hardwired…To Self-Destruct”. Najlepsza ich płyta od czasu Czarnego Albumu. Czy to dużo czy mało, oceńcie sami, ale mnie cieszy, że thrashowe dziadki mają w sobie jeszcze trochę ognia.
10. Nick Cave and the Bad Seeds „Skeleton Tree”. Duża, ciężka i przytłaczająca dawka emocji, zawarta w bardzo oszczędnych kompozycjach. Gdyby forma była miejscami nieco inna, byłoby blisko ideału.

Paweł Lach

01. Swans „The Glowing Man”. Fakt, że wciąż zastanawiam się nad tym, czy Michael Gira wraz z ekipą nagrali płytę genialną czy raczej rozczarowującą, świadczy o tym, że tej muzyki nie da się w prosty sposób zdefiniować i ocenić. Ale dźwięki „The Glowing Man” zmuszają mnie wciąż do poszukiwana odpowiedzi. Wciągająca, monotonna, hipnotyczna wędrówka przez jałowe, nie zawsze przyjazne dźwiękowe krainy.
02. Gojira „Magma”. Kapela zaserwowała w tym roku być może swój najbardziej przystępny materiał, a jednocześnie artystycznie wysmakowany. Rzecz ambitna i przebojowa zarazem, oczywiście w mocnych, metalowych standardach.
03. King Gizzard and the Lizzard Wizzard „Nonagon Infinity”. Odkryłem zupełnie przypadkiem i z miejsca przeniosłem się do psychodelicznego, zgrzytliwego i niepozbawionego halucynacji rodem z lat 70. świata. Zwariowane to, kiczowate miejscami, ale podane z pazurem. Trudno przejść obok bez zaciekawienia.
04. SURVIVE „RR7349”. Połowa tego kwartetu stworzyła niesamowitą muzykę do serialu „Stranger Things”, którego kolejne odcinki pochłaniałem z żywym zainteresowaniem, podobnie jak wielu moich znajomych. Album „RR7349” powstał z wykorzystaniem podobnych muzycznych środków, czyli chłodnej retro elektroniki, wykorzystanej oszczędnie i ze smakiem.
05. Deftones „Gore”. Na początku odrzuciłem album „Gore”, jako nudny i pozbawiony iskry. Słucham jednak ostatnio nowej płyty Deftones coraz częściej i stwierdzam, że pierwsze wrażenie było mylne. Całość brzmi świeżo i młodzieńczo, jak na zespół, który tyle lat już hasa po scenie, a jednocześnie klasycznie. Ciężar gitar i senne, rozmazane, dźwiękowe pejzaże – niby nic nowego, a znowu działa.
06. The Rolling Stones „Lonseome and Blue”. Wzruszyłem się, gdy usłyszałem tę płytę po raz pierwszy. Po pięćdziesięciu latach pchania rockandrollowego wózka Stonesi wrócili do korzeni, grając szczerze i bez ozdobników klasyczne bluesy ze śpiewnika swoich czarnoskórych ulubieńców.
07. Preoccupations „Preoccupations”. Wydali przed rokiem mini album, jeszcze pod szyldem Viet Cong i od razu zwrócili uwagę fanów alternatywnego rocka i niezależnych krytyków. Wtedy było garażowo i zadziornie, teraz jest trochę bardziej w nowofalowym duchu lat 80., ale wciąż intrygująco.
08. David Bowie „Blackstar”. Przyznam się bez bicia, że dopiero śmierć Bowiego była impulsem, by dogłębnie zbadać jego dyskografię. A płyta „Blackstar” jest wstrząsającym, świadomym pożegnaniem. Wiem, wszyscy o tym mówią i piszą, ale rozstać się ze słuchaczami w tak przejmujący sposób mógł tylko wielki artysta.
09. Opeth „Sorceress”. Metamorfoza, jakiej poddała się muzyka Opeth nie tylko mnie nie zmartwiła, ale wręcz ucieszyła. Najnowszy album nie zawiódł moich wygórowanych oczekiwań, choć możliwe, że liczyłem na coś więcej. Ale i tak wiele z tych dźwiękowych zaklęć uważam za urzekające.
10. BadBadNotGood „IV”. Nie po drodze tej płycie z profilem naszego portalu, ale serwowana przez młodych Kanadyjczyków mieszanka jazzu, instrumentalnego hip-hopu, soulu, funku i elektroniki wstrząsnęło mną w tym roku chyba najmocniej, a jednocześnie nie pozwoliła być zmieszanym. Da się zagrać jazz w przystępny, nowoczesny, a jednocześnie nie strywializowany sposób? Jak słychać po „IV” da się, a jakże!

Maciek Masta

Chylący się ku naturalnemu unicestwieniu rok 2016 był dla mnie w pewnym sensie przełomowy. A to między innymi dlatego, że dokładnie rok temu powiedziałem sakramentalne „tak” Kvltowemu Naczelnemu, co zaowocowało praprawiającym o zawrót głowy tempem poznawanych albumów. Dlatego też tym razem naprawdę mam z czego wybierać. Aż ciężko skupić się na konkretnych albumach. Dlatego też swoje podsumowanie przedstawiam po zastosowaniu tradycyjnych inhibitorów procesów myślowych. Dodam jedynie, że wybór prosty nie był. Po pierwsze dlatego, że tak równego roku w historii black metalu to ja chyba nie pamiętam, a pamiętam tych lat już kilkadziesiąt. Po drugie zaś z powodu ilości płyt, które przewinęły się przez moje ręce. Wybiorę więc po pięć z płyt nagranych w Polsce i za granicą oraz spośród tych, których po prostu słucham ostatnio najczęściej.

01. Dark Funeral „Where the Shadows Forever Reign”. Panowie Szwedzi brody ze starości mają już tak długie, że muzycy ZZ Top mogliby się przy nich schować. A pierwszych ich płyt to słuchał z pewnością jeszcze towarzysz Kiszczak. Ale takiej płyty, jak „Where the Shadows Forever Reign” Dark Funeral nie nagrał jeszcze nigdy. Rzecz absolutna i genialna od pierwszej do ostatniej nuty. Fakt, może i nie odkrywcza, ale to najprawdziwszy z prawdziwych blacków. I to tak gorący i mięsisty, że aż chce się zatopić w jego otchłaniach po wsze czasy.
02. Mesarthim .- -… … . -. -.-. .  Jak już się rzekło powyżej, post’n’blackowe wynalazki uwielbiam nie wiem czy nie bardziej niż tradycyjny black metal. A ostatnia płyta antypodowego Mesarthima jest najlepszym przykładem na to, że płyta genialna może wyskoczyć nawet z najciemniejszego rogu. Musicie jej posłuchać – jest po prostu… kosmiczna.
03. Srogość „Umbra Mortis / Nicość”. Nie dość, że czekałem na ten album jak na wniebowstąpienie, to jeszcze kawałek Apostles of Hate rozsmarował mnie w obecnej rzeczywistości niczym ciepłe masło na kromce chleba. Już „W Szaleństwie” było płytą zacną. A Umbra… to absolutny przejaw geniuszu i to do entej potęgi.
04. Darkestrah „Turan”. Ci Niemcy z Kirgistanu kiepskich płyt nie mają. Ba, oni nawet nie mają płyt średnich lub niezłych. Jak Darkestrah już coś nagra, to z tą płytą jest jak z dziubkiem zrobionym synusiowi przez tatusia w Dniu Świra. Orientalny klimat sprawiający, że całość jest maksymalnie niepowtarzalna, a do tego mocny blackowy fundament. No nie ma bata…
05. Atra Vetosus „Ius Vitae Necisque”.  Może i jest to tylko EPka, ale słowo tylko nie pasuje do tego krążka wcale. Może i jest tylko jeden kawałek, ale znów słówko tylko nie pasuje do tego utworu ni w ząb. Świetny klimat, świetna konstrukcja utworu, świetne zmiany tempa i świetna linia melodyczna. Jeden utwór, a jest w nim wszystko. Must have dla każdego, któremu zwyczajna łupanka nieco już spowszedniała.
06. Thy Worshiper „Klechdy”. Co do tej kapeli może i można się kłócić w sprawie klasyfikacji do rodzimej lub obcej przynależności zespołu, ale w kwestii potencjału muzycznego drzemiącego we wnętrzu Pagana i Darka Kubali nie ma mowy o jakichkolwiek wahaniach. A Klechdy są najlepszym tego przykładem.
07. Furia „Księżyc Milczy Luty”.  Sprawa oczywista, jak pierwiastek z czterech lub wartość bezwzględna z minus iks. Nihil robi z muzyką i z całym gatunkiem co chce, i zawsze robi to niesamowicie. Co prawda mało w Księżycu… genialnego Nocela, jeszcze mniej klimatów z Martwej Polskiej Jesieni, ale cóż… Może i nie ma bunkrów, ale i tak jest zajebiście…
08. Entropia „Ufonaut”. Ech, jak ja coraz bardzie lubię postblackowe eksperymenty a’la Entropia. Poprzednia płyta „Vesper” była tak genialna, że uproszczoną jej (do formatu mp3) formę mam w telefonie, na pendrive w samochodzie i jeszcze w kilku innych miejscach. „Ufonaut” aż tak mi nie leży, ale i tak fani powinni jak pacierz znać twórczość muzyków z Oleśnicy.
09. Amon Amarth „Jomsviking”. W moim zestawieniu tej kapeli zabraknąć nie mogło. I choć najmłodsze dziecko Szwedów uboższe jest od „Deceiver of the Gods” i nie umywa się do Surtur Rising, to i tak słucha się jej z takim bananem na twarzy, że głowa mała. Muzyka niby prosta i niby na jedno kopyto, ale w tej prostocie genialna.
10. Arkona „Lunaris”. Zasada jest prosta: Arkona made in Russia, na którą napotykam się średnio co kwadrans gdziekolwiek zajrzę, nie podoba mi się ani w promilu. Natomiast wpaść na naszą rodzimą Arkonę jest znacznie trudniej. A szkoda, gdyż Lunaris to płyta, której nie powstydziłby się chyba nikt.

 Jakub Miliszewski

01. Twelve Foot Ninja „Outlier”. Wygrywa u mnie muzykalność. Sorry, ale po latach klasycznego śpiewania lubię posłuchać wokalisty, który nie męczy się ze swoim głosem, potrafi wykombinować fajne melodyjki, odnajduje się w różnych stylistykach. A towarzyszący mu zespół to jedna wielka zbiorowa wyobraźnia, która kombinuje, co by tu jeszcze dorzucić. Outlier, podobnie jak poprzedni krążek Australijczyków, to garnek bardzo odległych od siebie inspiracji. Wszystko zaczyna się od djentu i nu-metalu, przechodzi przez jazz, flamenco, reggae… Nie kończy się nigdzie. Cudna sprawa. Podczas słuchania TFN czuję się jak dziecko w sklepie z zabawkami – wszędzie jest coś fajnego.
02. Oceans of Slumber „Winter”. Piękny głos Cammie Gilbert prowadzi mnie przez tę ich zimową, progresywno-doomową krainę, a ja idę potulnie. „Winter” to kalejdoskop emocji. Płyta raz wybucha przerażającym metalem, który okłada słuchacza niemiłosiernie (cichym, a raczej głośnym bohaterem tego albumu, jest perkusista Dobber Beverly). No i jeszcze ten cover Nights In White Satin…
03. Cobalt „Slow Forever”. Przemeblowany zespół (obecnie w zasadzie duet) wziął mnie dwupłytowym „Slow Forever” znienacka. Czy to black, czy to death, czy to sludge – mam to w dupie. Jest potężnie, powolnie, nihilistycznie. To taka muzyka, która siada ci na klacie, kiedy śpisz, i dusi, dopóki w twoim organizmie nie będzie więcej testosteronu niż krwi. To dźwiękowa depresja i frustracja, która zmusza mięśnie do maksymalnego wysiłku.
04. Shodan „Protocol of Dying”. Byłem naprawdę zaskoczony, kiedy do moich rąk trafił krążek Shodan. Recenzując go dla jednego z magazynów, napisałem: „(Ta płyta to) Przykład absolutnej biegłości w gatunku i mistrzostwa w opanowaniu instrumentów, a także olbrzymiej muzycznej wyobraźni i smaku. Nowoczesny brutalny i techniczny metal, który za nic ma sobie granice, utarte formułki przetwarza na nowo, a brzmi tak, że wódka sama chłodzi się w lodówce”. Po kolejnych sześciu miesiącach wciąż się pod tym podpisuję.
05. Rebel Babel Ensemble „Dialog I”. Płytą, która zdobyła moje serce na progu jesieni, jest nowy projekt najbardziej kreatywnego z polskich raperów – L.U.C. Chłopak dobrał sobie do ekipy raperów z całej Europy, paru kumpli i kumpelek z Polski, do tego jeszcze orkiestry i nagrał tak przebojową płytę pełną pozytywnego wajbu, że aż trudno w to uwierzyć. A pozytywne wibracje to jest to, czego temu krajowi obecnie trzeba.
06. Carnifex „Slow Death”. Czekałem z niecierpliwością, aż moda na deathcore przeminie i na placu boju pozostaną tylko najlepsi. I miałem słuszne przeczucie, że Carnifex będzie pośród nich. „Slow Death” to kompilacja miażdżących rytmów, potężnych riffów, wrzasków prosto z piekła i ogólnego, dość surowego klimatu.
07. Borknagar „Winter Thrice”. Od singlowego utworu tytułowego, nagranego w kooperacji z Garmem z Ulver nie mogłem się uwolnić bardzo długo. Borknagar, w którym zespołowego talentu jest tyle, że nie policzą tego wszystkie kalkulatory świata, nie potrafią wypuścić gniotu.
08. Thermit „Saints”. Bezpretensjonalny heavy/thrash, trochę jajcarski, bardzo z jajami. Na dodatek bardzo kolorowy, niesamowicie muzykalny i ostry, a o to w tym chodzi.
09. Koronal „Flicker Away”. Ze wszech miar nowoczesne metalowe granie, a jednocześnie tak różne od Shodan. Koronal djentuje i łamie rytmy, balansując między Meshuggah a Decapitated. Ci debiutanci otworzyli w mojej głowie drogę dla nowych Meshuggah, Car Bomb i jeszcze kilku innych albumów, przez które się wciąż przedzieram.
10. Black Mad Lice „Divine Touch”. Na „Divine Touch” Kosa i koledzy przedstawili podręcznik grania szwedzkiego metalu. Riffy i konstrukcje utworów są tutaj tak klasyczne i tak wpadające w ucho, że bardziej nie można, a całość jednocześnie jest potężna i wali w podbrzusze jak przystało na śmierć metal.

Za niewymienienie przepraszam The Dead Goats, Vixena, Mentor, Vader, Dormant Ordeal, Red Scalp, Thy Worshiper oraz King Goat, Helms Alee, Dust Moth, Cyborg Octopus, Haken, Textures, Car Bomb, Worshipper, Kyng, Raging Speedhorn, Bedowyn, Oracles, Fallujah, Ihsahna, Port Noir, Grand Magus, Humm, Hexvessel i Bloodiest – wszystkich zmieścić w dziesiątce się nie da, a i tak was kocham.

Łukasz „Młody” Młodawski

01. Quo Vadis „Born To Die”. Za wbijające w fotel brzmienie i intensywność kompozycji.
02. Red Scalp „Rituals”. Za ogarnięcie tematów kosmiczno-indiańskich w psychodeliczno-doomowym sosie 🙂
03. Them Pulp Criminals „Lucifer is Love”. Za wprowadzenie mnie w świat mrocznego country.
04. Bedowyn „Blood Of the Fall”. Za mistrzowskie połączenie wielu gatunków.
05. Thy Worshiper „Klechdy”. Za ponurą, jak deszczowa jesień, atmosferę.
06. Dream Theater „The Astonishing”. Za epicką rockowo-metalową operę.
07. Hańba „Hańba”. Za połączenie punkowej rebelii z duchem II RP.
08. Rotting Christ „Rituals”. Za majestatyczną, monumentalną muzykę.
09. Ivar Bjornson & Einar Selvik’s Skuggsja „A Piece for Mind & Mirror”. Za urok i czar norweskich fiordów, co to z ręki jedzą.
10. Tarpan „Ruins”. Za intensywność, emocje i energię.

Rafał Morsztyn

01. Gojira „Magma”. Album doskonały. Tymi słowami można skomentować najnowszy krążek Francuzów. Mroczne teksty plus ciężkie, nowoczesne riffy. Od pierwszego numeru do końca wciąga niesamowicie.

02. The Dead Goats „All Of Them Witches”. Polska kapela wróciła z kapitalnym albumem. Twórcza agresja i szwedzkie, stare patenty death metalowe. Dobrze się tego słucha.

03. Mentor „Guts Graves And Blasphemy”. Prawie 30 minut masowej zbrodni łączącej heavy metal, punk/hc i stoner rocka. Świetni ludzie z Haldorem na czele. Dawno nie słyszałem tak spójnej płyty.

04. Asphyx „Incoming Death”. Energia i kapitalne riffy w połączeniu z bardzo dobrym charczącym wokalem. Jedna z lepszych pozycji w tym roku.

05. Wo Fat „Midnight Cometh”. Stoner rockowe trio powróciło z krążkiem pełnym starych, rasowych momentów. Miło przenieść się do lat 70. dzięki ich muzyce.

06. Metallica „Hardwired..To Self Destruct”. W moim przypadku, kiedy jestem ich wiernym fanem od lat najmłodszych, ciężko obiektywnie spojrzeć na ten materiał. Jednak po wielu przesłuchaniach uznaję, że udała im się ta płyta. Minusem jest to, że jest ciut przydługa.

07. Organek „Czarna Madonna”. Jeden z najlepszych polskich artystów wrócił z drugą płytą, która przebija debiut. Tak trzymać i nie puszczać.

08. Furia „Księżyc Milczy Luty”. Pierwsze moje spotkanie z tą kapelą i od razu wielka miłość. Jest to tak nietypowe i inne, że musi znaleźć się w top 10 tego roku.

09. Meshuggah „The Violent Sleep Of Reason”. Tytani chorych dźwięków powrócili ze świetnym albumem. Jak zwykle słucha się ich muzyki kapitalnie.

10. ARRM „ARRM”. Polski projekt, który nieźle namieszał na polskiej scenie. Mamy polskich Pink Floydów.

Naird

Dobra. Z podsumowań pozostałych redaktorów wiecie już, że Gojira była spoko, Furia też, a i może ktoś odważny (albo nierozważny) wymienił Metallikę. Ja też mógłbym wspomnieć o The Body, Oranssi Pazuzu czy Zeal & Ardor, które mnie w tym roku urzekły. Zamiast tego przygotowałem dla Was listę albumów z tego roku, które mogły Wam umknąć, a jednak warto je poznać. Jedne bardziej znane (bo recenzowane na dużych portalach), inne wcale – mam nadzieję, że znajdziecie tu coś dla siebie.

01. Tanya Tagaq „Retribution”. Przyznam się wprost, że nie znam się na typach „alternatywnych” metod śpiewania, takich jak śpiew alikwotowy albo gardłowy, więc ciężko byłoby mi napisać recenzję tego albumu, w której opisałbym wszystkie niuanse. Ale to, co ze swoim wokalem wyprawia Tanya Tagaq, jest po prostu niewyobrażalne i jeszcze niedawno nie wiedziałem, że ludzkie gardło jest zdolne do wydawania takich dźwięków. Choć sam podkład mógłby równie dobrzeć znaleźć się na którejś z płyt Björk, tak klimat niektórych utworów jest bardziej gęsty i przerażający niż na niektórych albumach metalowych. Niski gardłowy ryk, skrzek, szczekanie, tubalne charczenie, ludowe, natchnione zaśpiewy Inuitów (do której to grupy etnicznej Tanya Tagaq należy). Odkrycie roku.

02. Street Sects „End Position”. Dotychczas jedynymi sonicznymi terrorystami, których mogłem słuchać z przyjemnością byli goście z Death Grips. W tym roku do tego elitarnego grona dołącza Street Sects za sprawą fenomenalnego End Position. To nie jest przyjemny spacer z pudelkiem w słoneczny dzień, ani picie whiskey na ganku, obserwując swoje krowy pasące się na prerii. To ostra jazda naprzód w głąb szaleństwa. Próbujesz się trzymać, ale dłonie masz zdarte do krwi. Próbujesz się wydostać, ale nie ma drzwi. Próbujesz zatrzymać muzykę, ale jest tylko opcja replay – jeszcze raz i jeszcze.

03. Big Ups „Before A Million Universes”. Nie można raczej mówić o modzie na noise rocka, bo wątpię, aby w najbliższej przyszłości miało to się jakoś bardziej rozprzestrzenić na większą skalę. Jednak od pewnego czasu trochę więcej zespołów odwołuje się do spuścizny hałasu (dla przykładu Ken Mode i Metz, żeby daleko nie szukać). Niewielu jednak udaje się to tak dobrze, jak Big Ups. Raz wrzucają słuchacza w jazgotliwy chaos, raz nastrojowo tworzą przed nim klimat najgorszej patologii, w której GG Alin ochoczo by się wytarzał. W kategorii brudu top roku.

04. Sarah Neufeld „The Ridge”. Bierzemy melodyjną odnogę współczesnej muzyki poważnej, dodajemy do tego wyraźną sekcję rytmiczną ze świetną perkusją, a niekiedy pozwalamy też na wokal, którego delikatne dźwięki rozchodzą się gdzieś w tle. Mieszamy wszystko dokładnie i mamy The Ridge. Sarah Neufeld zachowała idealną proporcję pomiędzy wymienionymi powyżej składnikami i stworzyła album, przy którym można zamknąć oczy i wyciszyć się, oddając się płynącym miarowo dźwiękom.

05. Daniel Romano „Mosey”. Dobra, przyznawać mi się – dla ilu z was country to najgorsza cepelia, który niech sobie wybrzmiewa raz do roku w Mrągowie (które to najlepiej na czas trwania festiwalu otoczyć drutem kolczastym i kordonem wojskowym), ale nie poza nim? No to mili Państwo tutaj mamy do czynienia z country najczystszego sortu, które nie ma na swoją obronę mroku King Dude’a ani ekstatycznego natchnienia Wovenhand. Ma za to niebywałą szczerość, która urzeka od pierwszych dźwięków. Country zdolne do wywołania w słuchaczu określonych obrazów. Przed nami preria, gdzieś w oddali pasą się nasze krowy. W dłoni ściskamy mocno dubeltówkę, plujemy do spluwaczki i poprawiamy kapelusz. To był dobry dzień.

06. REMOTE „Resilient”. Naprawdę solidny mathcore. Czy to nie wystarczy za rekomendację? Świetne noisowe wstawki. Idealne proporcje post-hardcore’a i sludge. Odwaga do grania „niczego nowego” i zarazem umiejętności, aby zagrać to naprawdę dobrze. Zespół już teraz zasługuje na znalezienie się na tej liście, ale liczę na jeszcze więcej w przyszłości.

07. Kurushimi „Kurushimi”. Tak naprawdę na tej liście mogłaby znaleźć się większość płyt od Art as Catharsis – małego australijskiego wydawnictwa, które wiele swoich albumów oferuje na bandcampie w opcji „Name your price”. Czemu postawiłem na Kurshimi? Tak między nami, to głównie dlatego, że lubię jazzcore, bo choć w tym gatunku zostało już powiedziane naprawdę wiele, to jednak za każdym razem znajdą się artyści, którzy mają coś do dodania. Szalone akcje w stylu poczciwego Pain Killer (nie, nie tego od Judas Priest, a od Zorna). Są. Klimatyczny, niepokojący drone? Jest. Połamany groove? Jest. Co zatem zaskakuje i ciekawi? Artystom udało się stworzyć atmosferę, w której słuchacz wyłapuje niepozorne dźwięki, drobne motywy oderwane od całości, które zaczynające żyć własnym życiem w rozedrganej tkance utworu (CO TO ZA GRAFOMANIA?). Płyta, która wciąga.

08. Tzusing „A Name Out Of Place Pt. III”. Tzusing jest jednym z artystów, którzy pokazują, że da się tworzyć coś świeżego, grając techno (I NIE TO TECHNO UMCA UMCA SPOD WESOŁEGO MIASTECZKA, A TAKIE NIECO INNE). Niecodzienny dobór dźwięków, nieoczywisty rytm, który raczej wprowadza w medytacyjny trans niż porywa do tańca. Najnowsza część A Name Out Of Place wydaje się najbardziej refleksyjna ze wszystkich i choć brakuje tutaj solidnych bangerów, to zamiast tego otrzymujemy kwaśną podróż po mechanicznej dżungli.

09. Muscle and Marrow „Love”. Jeśli nie rozumieliście zachwytów nad nowym Oathbreakerem, bo emocjonalność tamtej płyty wydawała wam się wymuszona i sztuczna, to sprawdźcie „Love”. A i jeśli Rheia była dla was zbyt ciężka, gdy zespół w pełni oddawał się metalowym igraszkom, to sprawdźcie „Love”. Klimat, nastrój i wyraźne emocje, których nie zdołała zagłuszyć nawet niezbyt udana produkcja. Nie pamiętam, kiedy ostatnio słuchałem płyty z takim przejęciem.

10. A Tribe Called Red. Nie. To żaden błąd ani dziennikarska wtopa, że pomyliło mi się i A Tribe Called Quest zapisałem nieco inaczej. Koniec sprostowania. Długo zastanawiałem się nad umieszczeniem tutaj tej płyty – nawet nie dlatego, że jej styl może nie trafić w gusta większości czytelników Kvlt (a bo to elektronika, a bo tam gdzieś rap, albo dubstep niekiedy), ale dlatego, że jest bardzo nierówna. Niektóre utwory są naprawdę świetne, niektóre naprawdę słabe. Zdecydowałem się polecić Wam ten album, bo warto przedrzeć się przez kawałki niewarte uwagi, aby dotrzeć do smacznych kąsków. Elektroniki wymieszanej z muzyką natywnych Amerykanów – i podobnie jak w przypadku Zeal & Ardor mieszanka ta wydaje się mało strawna, ale to właśnie w momentach, gdy muzycy nie boją się mieszać stylów zespół brzmi najlepiej. Naprawdę żałuję, że niekiedy zabrakło im odwagi albo dobrych pomysłów.

PS. Obczajcie rzeczy od Instant Classic, jeśli jeszcze nie znacie tej wytwórni. Naprawdę dużo dobra.

Joanna Pietrzak

Nie dostosuję się i numeracja mojego top10 płyt 2016 będzie zupełnie przypadkowa. Raz, że nie sposób umieścić danego wydawnictwa stricte na miejscu pierwszym czy ostatnim, to sprawa umowna. Dwa, raczej nie stawiam siebie w roli krytyka dzieł, przy których mdleć można. Zmieniam zdanie co 5 minut, dziś czuję post-metal, jutro prog-rocka, a djentem czy crossoverem z jakimś jazzowaniem nigdy nie pogardzę. Wybranie tylko, lub aż, 10 pozycji mocno nadwyręża zwoje mózgowe na koniec tego dziwnego roku. Ale od czego jest dzisiejsza technika i te wszystkie statystyczne narzędzia…. 🙂 Poniżej wyróżnione wydawnictwa, których najchętniej słuchałam w 2016 roku:

01. Tides From Nebula „Safehaven”. Jestem niekwestionowanym narkomanem post-rockowym. Potrzebuję wyciszenia, potrzebuję zadumy, odprężenia i tego wszystkiego, co TFN mi w tym roku zaserwowała. Ani świetnie oceniane Russian Circles z „Guidance”, ani If These Trees Could Talk z bardzo dobrym „The Bones of a Dying World”, nie gościły w moim nośniku muzyki tak często, jak rodzima formacja. 

02. Riverside „Eye of the Soundscape” . Płyta, która zaskoczyła mnie….w całości! Nie od dziś śledzę i kocham poczynania grupy, toteż składak w postaci „Eye…” wydawał się bardziej gratką dla fanów aniżeli pełnoprawnym wydawnictwem. Tymczasem od początku płyty i genialnego wyważenia elektroniki, po zakończenie w postaci tytułowego utworu przyprawiające o ciarki…Tej płyty trzeba słuchać w spokoju i „dla siebie”. 

03. Obscure Sphinx „Epitaphs”. Zrozumiałam o co chodzi w fenomenie tej grupy dopiero po koncercie w warszawskiej Proximie. Wielebna – ta kobieta to demon i anioł w jednym. Do tego genialne tło w postaci konkretnych riffów, ciężkiej perkusji i te cholernie dobrze poskładane kompozycje. Miód nad miody na moje serce.

04. Sunnata „Zorya”. Jako dziecko grunge’u wyłapałam zakamuflowane nuty przypominające Alice In Chains, jak z mrocznego zakątka psychodelicznej fantazji Layne’a Staley’a. Ale Panowie dają coś więcej i na swój specyficzny, czarny sposób. Moje tegoroczne odkrycie! …no na pewno jedno z ważniejszych.

05. Norma Jean „Polar Similar”. Płyta podsunięta przez z-cę Naczelnego dała mi porządną dawkę energii zaserwowanej na modłę amerykańskiego, trochę przewidywalnego, ale przemyślanego łomotu. I te ryki, i te połamane perkusje. Tak…me love it!

06. Blindead „Ascension”. Tak, jestem jedną z tych, co to obaw przed tą płytą mieli milion. Niepotrzebnie i trochę głupio. „Ascension” jest nowym rozdziałem dla trójmiejskich blindeadowców, ale to, co mają najlepsze, pozostało – piękne kompozycje, przemyślany koncept i ekspresja na koncertach, aż żyły pulsują. I „nowy” Pan Piotr ma oczy wariata – to bardzo dobry zwiastun.

07. KoRn „The Serenity of Suffering”. Szaleniec Jonathan Davis w najlepszej od lat formie! Dobra, nic nowego, nic odkrywczego, ale KoRn powrócili do korzeni, pokazali swoje kornowe, ostre pazury i brzmią tak, że same nogi rwą się do dygania. Przebojowo, ciężko, bez wzruszeń, ale z przytupem.

08. Organek „Czarna Madonna”. Nie będę się rozpisywać (choć bardzo bym chciała) nad fenomenem tej płyty. Tu się wszystko zgadza i co najbardziej mnie wzrusza: polski język – piękny język i Organek wie, jak dotrzeć tekstami do Twojego najdalszego zakątka w duszy. Jest drugie dno, było milion przemyśleń. Definitywnie wywarł na mnie wrażenie.

09. Wardruna „Runaljod – Ragnarok”. Żeby było jasne – daleko mi z sympatią do tych wszystkich folkowych zapożyczeń, wzniosłych mruczeń i zgadywania, co to za instrument w danym utworze. Jednak Einar i jego Wardruna przeformatowali mój pogląd na takie łączenia. Nie mogłam się oderwać od tego wydawnictwa długi, długi czas.

10. TesseracT „Polaris/Errai”. Z wydawnictwem „Polaris” miałam do czynienia w 2015 roku, jednak tesseracty dorzucili jeszcze 4 numery do wersji tzw. Errai i na nowo mieliłam materiał djentowych połamańców, które w konsekwencji okazały się wcale nie połamane. W tym roku w końcu wzięłam też korepetycje (dzięki Naird) ze znajomości zmian wokalistów w tejże formacji – najpierw był 1, potem ten 2 i 3, wrócił 1, potem był 4….Anyway, na mikrofonie znów czaruje fantastyczny Dan Tompkins, którego możliwości i barwa głosu wyjątkowo na mnie działają. „Polaris/Errai” jest być może najsłabszą płytą tesseractów, nie zmienia to jednak faktu, że po 70 przesłuchaniu wciągnęłam się i uwielbiam z nią odpływać. 

Emilia Sosińska

Rok 2016 spłodził kilka płyt moich ulubionych zespołów. Część z nich upodobałam sobie do tego stopnia, że ujęłam je w moim podsumowaniu. O reszcie (przykładowo Deftones „Gore” i Neurosis „Fires Within Fires”) zapomniałam po dwóch, trzech odsłuchach. W moim top 10. nie zmieściły się z kolei katowane przeze mnie znakomite albumy „Magma” od Gojiry oraz „For A Voice Like Thunder” Rotting Christ. Nie znajdziecie tu również żadnej polskiej płyty. Furii nie zdążyłam przesłuchać – czekam na odpowiednią atmosferę, z nowym Blindeadem nie polubiliśmy się.
Rok 2016 kojarzyć będzie mi się przede wszystkim z po raz pierwszy widzianymi na żywo: Ignite oraz Amorphis, jak również z fenomenalnym występem Crippled Black Phoenix. 

01. Crippled Black Phoenix „Bronze”. To istna petarda! Justin Greaves i współtwórcy sprawnie przenoszą muzykę lat 70. na współczesne czasy. Najnowsze wydawnictwo „Bronze” to składowa ponurości i melancholii z pozytywnym zabarwieniem w tle. Trudno przejść mi obojętnie obok siódmego utworu-coveru Turn to Stone, który przenosi w czasie, a także przestrzennej kompozycji Winning A Losing Battle o hipnotyzującej aranżacji. Na grudniowym koncercie w warszawskiej Progresji zespół spotęgował energię swoich nowych utworów, potwierdzając przy tym swoją wyjątkowość.
02. Djevel „Norske Ritualer”. Djevel to tacy trochę black metalowi przebierańcy. Mimo iż nie są „trve”, umiejętnie wyciągnęli z black metalowego wora najbardziej chwytliwe motywy, tworząc zgrabne dźwięki. Nowy Djevel wciąż trzyma poziom. Ciekawym urozmaiceniem jest akustyczny przerywnik przypominający ulverowe utwory na Kveldsfanger. Najmocniejszy punkt albumu: Doedskraft Og Tri Nagler.
03. The Vision Bleak „From Wolf to Peacock”. Być może muzyka na „From Wolf to Peacock” jest za mało mroczna dla prawdziwych gothów, a zbyt cmentarna dla pozostałych odbiorców. Charakteryzuje ją jednak pewna przebojowość, która zmusza do ponownego odsłuchania. Najmocniejszy punkt albumu: Into the Unknown.
04. Opeth „Sorceress”. Nie jestem fanką całej dyskografii Opeth. Przemawiają do mnie zaledwie ich dwa ostatnie wydawnictwa. „Sorceress” to szalenie ciekawa płyta, którą odkrywam do dziś. Najmocniejszy punkt albumu: tytułowe Sorceress.
05. Hierophant „Mass Grave”. Krótka, przepełniona metalową ekspresją płyta. W sam raz na szybkie odreagowanie stresu. Nowy wokalista sprawił, że muzyce Włochów bliżej do death metalu niż crustu. Najmocniejszy punkt albumu: tytułowe Mass Grave. 
06. Balance Interruption „Door 218”. Saksofon w black metalu? To się sprawdza! Ukraińcy stworzyli dzięki niemu niezwykły klimat. Do tego wyraźnie słyszalny bas i sroga perkusja wyróżniają płytę na tle innych tegorocznych. Najmocniejszy punkt albumu: Incubatum Conveyor.
07. Raging Speedhorn „Lost Ritual”. Trudno uwierzyć, że muzycy z Raging Speedhorn, którzy zaczynali „wieki temu” od nu-metalu, nagrali tak dojrzałą płytę utrzymaną w sludge/stoner-owej stylistyce. Tutaj przybijająca powolność miesza się z dziką prędkością. Aż dziwne, że mało szumu jest wokół ich muzyki. Najmocniejszy punkt albumu: Bring Out Our Dead.
08. Katatonia „The Fall Of Hearts”. Katatonia tworzy albumy nieprzerwanie na wysokim poziomie. Ten ostatni przemawia do mnie bardziej niż jego dwa poprzedniki. Urzeka bowiem ciekawą aranżacją – rozbudowaną jak na Katatonię. Intrygująca – tak w jednym słowie mogłabym opisać muzykę na „The Fall Of Hearts”. Najmocniejszy punkt albumu: Sanction.
09. Einherjer „Dragons of the North XX”. Co prawda to nic nowego, a zaledwie odświeżenie płyty sprzed dwudziestu lat, ale za to z jaką klasą! Utwory z ich pierwszej „długograjki” stały się żywsze, a przede wszystkim zyskały porządne brzmienie. Skandynawski klimat grupy urzeka. Najmocniejszy punkt albumu: Dreamstorm.
10. DevilDriver „Trust No One”. Poprzednie dwie płyty zespołu wiały nudą. Tegoroczna osiągnęła wysoki poziom słyszany ostatnio na „The Last Kind Words” (2007). „Trust No One” obfituje w powalającą rytmikę, zabójcze solówki i perkusję oraz wpadającą w ucho melodię podaną w metalowym stylu, z jakich znany jest DevilDriver. Najmocniejszy punkt albumu: This Deception.

Marta „Kometa” Stock

Na samym początku nie sądziłam, że zdołam wybrać 10 albumów do tegorocznego podsumowania. I jakby nie patrzeć prawie mi się nie udało, bo jednak dziesięć to zdecydowanie za mało. Uwaga! Pierwsze dwa albumy zgodnie z rangą, przy kolejnych nie potrafiłam jednoznacznie rozsądzić należnego miejsca poszczególnym płytom, dlatego poleciałam alfabetycznie.

01. Obscure Sphinx „Epitaphs”. Redakcyjni koledzy po wypuszczeniu Nothing Left byli dość sceptycznie nastawieni. Mimo tego podświadomie wiedziałam, że ten materiał skosi mnie równie mocno, jak „Void Mother”. Nie pomyliłam się. Słuchałam tego albumu w kółko, do urzygu, kolokwialnie rzecz ujmując, a wciąż mi nie zbrzydł. Dla mnie to płyta kompletna. Koncertowo broni się na szóstkę, nawet z plusem.
02. King Dude „Sex”. Pierwotnie to Król Koleś miał zająć pierwsze miejsce. Pierwotnie byłam od początku do końca oczarowana tym wydawnictwem. W pewnym momencie „Sex” zaczął odkrywać przede mną swoje nieliczne wady. Na szczęście nie tak duże, aby przysłonić ten bardzo silny gothic rockowy klimat, który ujął mnie od pierwszych dźwięków. I trzeba przyznać, że jak na takie tempo wypuszczania nowego materiału, King Dude jakościowo nie zawodzi.
03. Alcest „Kodama”. Po dość słodkiej, ale bardzo urokliwej poprzedniczce, Francuzi znów zdecydowali się na krok w stronę połączenia pięknych, hipnotyzujących nut z emocjonalnymi i żywymi tempami oraz krzykami, czyli to, co w Alcest cenię najbardziej.
04. ColdWorld „Autumn”. Zdecydowanie bardziej przyswajalne dla mnie od „Melancholie2”. Pełen wrażliwości i rozpaczy podanej w nowy oraz nieoczywisty jak dotąd na Georga Börnera pod szyldem tego właśnie projektu. I skrzypce – one skradły tutaj moje serce całkowicie.
05. Darkher „Realms”. Lubię takie przypadkowe spotkania z nową muzyką. Jeden z najbardziej udanych długogrających debiutów 2016. Muzyka pełna niepokoju, tajemniczość, eteryczności, ale przede wszystkim mrocznej kobiecości. Bogatość emocji, pomimo prostoty, minimalizmu kompozycji – to Wisseneberg osiągnęła w sposób idealny na „Realms”.
06. Epica „The Holographic Principle”. Jak miło, że po genialnym “The Quantum Enigma”, Holendrzy nie zwalniają tempa. Wręcz przeciwnie – uderzają ponownie z jeszcze większym impetem, z nowymi pomysłami, siłą i mocą, a jednocześnie zawierają całą kwintesencję swojej twórczości. Zgodnie z powiedzeniem „stara miłość nie rdzewieje”, tak moje uwielbienie dla Epiki również.
07. Forndom „Dauðra Dura”. Tutaj podobnie jak z Darkher – przypadek, który poskutkował męczeniem tej płyty prze kolejne tygodnie. Nie będę też ukrywać, że dodaję tutaj Forndom z osobistych powodów. Ta muzyka towarzyszyła mi w bardzo ważnym momencie mojego życia. Tak, to zdecydowanie najmniej obiektywnie dołączona pozycja w tym zestawieniu. Niemniej neofolkowe dźwięki z całą pewnością się bronią i zasługują, aby się tutaj znaleźć.
08. Gojira „Magma”. Do ostatniej chwili nie byłam pewna, czy umieszczę tutaj to wydawnictwo. Początkowo zupełnie nie rozumiałam zachwytów oraz hiper pozytywnych recenzji. Dałam jednak muzyce Francuzów szansę. To był długi i trudny proces zrozumienia, ale każde kolejne przesłuchanie coraz bardziej mnie przekonywało. Coś wreszcie zaskoczyło. Pojęłam oryginalność „Magmy” oraz jej odmienność.
09. KoRn „The Serenity of Suffering”. Coś zupełnie odmiennego od całej reszty elementów tego podsumowania, ale nie mogłam się powstrzymać. Jak to ktoś ujął – to znów Korn, którego da się słuchać. Tak, jak odpuściłam sobie z czystym sumieniem poprzednie albumy, tak w tym przypadku coś mnie tknęło, żeby ten sprawdzić. I nie, nie żałuję. Z przyjemnością i sentymentem „The Serenity of Suffering” przeniosło mnie do szczeniackich czasów buntu.
10. The Vision Bleak „The Unknown”. To była pierwsza płyta w tym roku, która wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Chwytliwość kompozycji, wyważony ciężar, atmosfera baśniowej grozy. Pomimo prostoty, muzycy dopracowali każdy detal, co sprawia, że często z chęcią powracam do tego albumu, gdy potrzebuję czegoś ciężkiego, ale nie skomplikowanego.

Wybranie dziesiątki (a na pewno miejsc 3-10) przy tej ilości tegorocznych premier było naprawdę trudnym wyzwaniem. Stąd jeszcze na koniec wymienię pozostałe płyty, które według mnie zasługują chociażby na wspomnienie: Blindead „Ascension”, Esben and the Witch „Older Terrors”, Fuath „I”, If These Trees Could Talk „The Bones of a Dying World”, Mist of Misery „Absence”, Saor „Guardians”, The 69 Eyes „Universal Monsters”, The Lost Sun „Spectral Voice From Newborn Star”, The Pretty Reckless „Who You Selling For” (my guilty pleasure).

Damian „Synu” Wiśniewski

01. Furia „Księżyc Milczy Luty”. Pierwszy kontakt z tym krążkiem okazał się niełatwy, skręt w stronę „awangardowego” kombinowania nie był bowiem tym, czego po ekipie Nihila oczekiwałem. Pozostało ekscentrycznie, ale już mniej black metalowo. Kolejne podejścia pozwoliły mi jednak właściwie przegryźć się z tym tytułem, dzięki czemu moja optyka uległa znacznej modyfikacji. Co więcej, mniejsza ilość siarki paradoksalnie wzmocniła pojawiające się pojedynczo black metalowe momenty, pozwalając im kąsać jeszcze mocniej. Świetna płyta.
02. Votum „KTONIK”. Zespół, który kojarzyłem dotąd przez pryzmat „Riverside wanna be”, po sporych zmianach personalnych postawił także na nieco inną stylistykę. Bardziej „zachodnią”, na modłę Katatonii i Anathemy, ale wciąż z pierwiastkiem indywidualności i własnego sznytu. Dodatkowo super przebojowo, ze świetnym brzmieniem i koncertowym power’em na właściwym poziomie. Czekam na kolejny krążek, który mam nadzieję, potwierdzi wysoką formę kapeli.
03. Be’lakor „Vessels”. Ci Australijczycy to dla mnie jeden z najlepszych obecnie zespołów na światowej scenie MDM. Gdy w Europie gatunek zdaje się od dawna jedynie podrygiwać, goście z Antypodów udowadniają, że można tchnąć w tego truposza drugą młodość. Epicko, z rozmachem, przebojowo i mega treściwie. Bardzo mnie ten krążek w tym roku sponiewierał.
04. Cobalt „Slow Forever”. Zmiana na stanowisku wokalisty nie przeszkodziła Cobalt w nagraniu kolejnej zabójczej płyty. W tej muzie namacalnie czuć skwar amerykańskiej pustyni, piasek w zębach, dyszenie wściekłego byka i syk zastygłego w słońcu grzechotnika. Jadowicie i surowo z jednej strony, zadziwiająco przebojowo i chwytliwie z drugiej. Niewątpliwie jedna z najciekawszych płyt zrodzonych w tym roku na amerykańskiej ziemi.
05. If These Trees Could Talk „The Bones of a Dying World”. Moi obecni faworyci na szeroko rozumianej scenie post rockowej. Choć minimalnie gorzej niż na poprzednich wydawnictwach, Amerykanie wciąż zostawiają konkurencję daleko w tyle. Plus zabójcze brzmienie, które sprawia, że krążka można słuchać na okrągło.
06. Metallica „Hardwired… To Self-Destruct”. Kompletnie na tę płytę nie liczyłem. Historie o kolejnych obsuwach w nagrywaniu czy zagubionych ipodach Kirka Hammeta wzbudzały we mnie wyłącznie uśmiech politowania. Tym bardziej zaskoczyła mnie forma, w jakiej pokazali się weseli muzycy największego metalowego przedsiębiorstwa świata. Bo nowa płyta zwyczajnie pełna jest dobrych, przebojowych numerów, odegranych z niezwykłą witalnością i werwą. No i turbo energetyczny Spit Out the Bones. Miodzio.
07. Moaana „Passage”. Śledzę poczynania tej kapeli od udanej EPki i świetnego debiutu, tym ciekawszy byłem tego, co kapela zaprezentuje na nowej płycie. Łagodniej niż ostatnio, bardziej post-rockowo, melodyjnie i „śpiewnie”, lecz wciąż z dużą dawką świetnych pomysłów. Koncertowo nieustannie na poziomie, co zostało w tym roku skrzętnie sprawdzone. Kapela pozostaje w orbicie moich ścisłych zainteresowań w kategorii „młoda Polska”.
08. Above Aurora „Onwards Desolation”. Druga w zestawieniu płyta z krajowego podwórka BM. Choć mocno inspirowana Mgłą, okazała się bardzo udana. Skrajnie pesymistyczna w wyrazie, zimna i surowa, przy tym pełna charakterystycznych tremolowych melodii i specyficznej bleciorowej chwytliwości. Bardzo dobry debiut.
09. Dormant Ordeal „We Had It Coming”. Druga płyta krakowskiego kwartetu poczochrała mnie właściwie od pierwszego przesłuchania. Bardzo dobrze wyważona między technicznym zacięciem (kojarzącym się z „Organic Hallucinosis” Decapitated) i chwytliwością, udowadnia, że młode kapele DM mają w naszym kraju dużo do powiedzenia. Będzie słuchane jeszcze długo.
10. Game Over „Crimes Against Reality”. Retro thrash grany przez Włoskich epigonów tego gatunku urwał mi z początkiem tego roku łeb na wysokości dupy. Niby wszystko już było, ale witalność, bezpretensjonalność i radość grania wypływająca z tej płyty jest naprawdę zabójcza. Plus technika, której szczylom pozazdrościć mogłyby niejedne dinozaury thrashu. It’s a crime against reality!

Tom Wolf

01. Crowbar „The Serpent Only Lies”. Mój ukochany zespół do oglądania na żywo! Kirk Windstein, stary wyga, który w zasadzie stworzył całą scenę NOLA, zaprosił do nagrania tej płyty swojego dobrego kumpla i pierwszego basistę zespołu Todda Strange’a, co zaowocowało najlepszą płytą zespołu od czasu „Equilibrium”! O taki sludge metal nic nie robiłem!
02. Neurosis „Fires Within Fires”. To, że Neurosis jest zespołem unikatowym, to sprawa oczywista. To, że Scott Kelly i Steve Von Till potrafią pisać piękne utwory – również nie podlega dyskusji. Na swojej ostatniej płycie udowadniają także, że ich pomysł na swoisty „neurotyczny” metal nie skończył się. Wręcz przeciwnie, oni się chyba dopiero rozkręcają.
03. Furia „Księżyc milczy luty”. Jedyny taki zespół, który ma gdzieś siebie i swoich fanów. Dla Nihila i spółki liczy się to, co fani i zespół chowają w środku. Ciemne zakamarki duszy, podane wraz zimną muzyką i oryginalną poetyką. Płyta, która dzieli metalowe społeczeństwo, jak Kaczyński Polskę. Jedni ją kochają, inni nienawidzą.
04. Suma „The Order Of Things”. Szwecja to nie tylko death czy black metal, ale także stoner/doom. Suma od lat dzielnie kroczy swoją ścieżką, udowadniając, że z płyty na płytę staje się zespołem coraz to lepszym. „The Order Of Things” tylko tę teorię potwierdza. Znakomita płyta!
05. Mentor „Guts, Graves And Blasphemy”. Flaki, krew, cmentarze i kubeł bluźnierczych pomyj. Jak nigdzie, tytuł tej płyty pięknie charakteryzuje nam muzykę zespołu z Sosnowca. Szwedzkie death’n’rollowe tradycje przekłute na swoją modłę.
06. Entropia „Ufonaut”. Oleśnica dała Polsce Entropię, a Entropia dała Polakom swoją drugą płytę. Płytę na takim poziomie, że nie jeden bardziej doświadczony zespół chciałby mieć tak udaną pozycję w swojej dyskografii.
07. Nails „You Will Never Be One Of Us”. Ta płyta uzurpuje sobie prawo do bycia najbrutalniejszą płytą tego roku. Nie, ona to prawo odbiera pięściami. Bezkompromisowa, szczera i brutalna. Za 10-20 lat będzie płytą pomnikową. Wspomnicie moje słowa!
08. Testament „Brotherhood Of The Snake”. Chuk Billy wraz z zespołem udowodnili, że po wielu latach na scenie nadal potrafią nagrać materiał, który dostarcza nam gęsiej skórki, bez medialnych spekulacji i oczekiwań.
09. Spaceslug „Lemanis”. Słuchając tej płyty odlecicie w najdalsze zakątki stoner/doom metalowych galaktyk. Świetna porcja tego, co brodacze z piwem i fajką lubią najbardziej.
10. Extinkt „Postnuclear Trip To Nowhere”. Krakowski crossover thrash metal, za który odpowiadają muzycy m.in. Terrordome, w post-apokaliptycznej wizji świata, w którym riffy i tempo zwalają z nóg, niczym podmuch w po wybuchu bomby atomowej.

Artykuł Podsumowanie 2016 roku wg redakcji pochodzi z serwisu KVLT.

I akurat taka się pojawiła. Kompilacja Umbra Mortis / Nicość Srogości to było to, na co czekałem od ładnych paru miesięcy. Po oszałamiająco genialnym W Szaleństwie wypatrywałem nowego wydawnictwa z wypiekami na twarzy. Z jednej strony prawie pewien, że przebić się tej płyty nie da niczym, z drugiej zaś ciekawy, czy Panowie nie spróbują jednak przejść samych siebie. W końcu krążek trafił w moje łapska, zapuściłem go więc jeszcze w drodze do domu…

Rzadko przeklinam w tekstach pisanych, ale w tym wypadku inaczej się nie da. Tytułem wstępu,  Apostoles of Hate nie da się określić niczym poza krótkim „o-ja-pierdolę”. Ten kawałek bije na łeb całą pierwszą płytę Srogości. Szybki i surowy niczym karabin kałasznikowa, a jednocześnie melodyjny i kojący uszy niczym szum morskich fal. Genialnie wywarzone instrumenty i świetny umiarkowanie growlujący wokal prowadzą nas przez rozpętany przez muzyków żywioł. „Apostołowie nienawiści” to abstrakcyjny do osiągnięcia szczyt muzycznych możliwości człowieka, a jednak dostępny tu u nas na Ziemi. Death of Mine strukturą i tempem przypomina nieco utwory z premierowego długograja. Jest więc ostro i melodyjnie zarazem, pomylić się tego materiału nie da z niczym innym. Styl Srogości jest wyrazisty, Panowie nie poszli jednak w jakieś eksperymentalne dziwactwa. Black metal słyszalny jest równie solidnie na ostatnim, tytułowym utworze Umbra Mortis, tylko jeszcze wyraźniej.

Wilczymi Kurhanami bardzo jednoznacznie rozpoczyna się druga część albumu – reedycja pierwszego demo zespołu z roku 2013, płyty opartej na twórczości Tadeusza Micińskiego, podobnie jak Lucifer z Evanegion Behemotha czy Delirium Tremens z Ballad Kata. Tę podróż w czasie słychać zarówno po surowości nagrań, jak i znacznie purystycznej konstrukcji utworu. Brak tu tej kojącej strony lirycznej, a wokal pospołu z instrumentami zwiększa zawartość srogości w Srogości. W utworach na szczęście ani na sekundę nie można zatracić ich sensu, przekaz jest czytelny i przemyślany. Drugi utwór przebija pierwszy z tej części płyty – w subiektywnym odczuciu – może jest bardziej surowy, a może pasuje mi bardziej linia melodyczna. Zresztą i jedno, i drugie jest w tym utworze świetne. Głębiny duch z jednej strony daje chwilę oddechu, z drugiej wskazuje kierunek, w którym podąża zespół. Kierunek, który tak fenomenalnie ujawnił się w roku 2014. Całość zamyka drugi już utwór tytułowy na tej kompilacji. Nicość Rozścierwiona Od Padołów Aż Do Wyżyn to najbardziej tantryczny utwór na płycie, niemniej pięknie melodyjny i pierwotnie blackowy. Ten numer sprawia, że aż się chce odtworzyć krążek od początku… zwłaszcza że otwiera go ten genialny Apostoles of Hate!

I choć nie udało mi się dojść do tego, czy Umbra Mortis / Nicość jest summa summarum lepsza od W Szaleństwie, to chyba nie ma większego znaczenia. Via Nocturna zafundowała mi taki odskok od rzeczywistości, że nie wiem jak uda mi się teraz do niej wrócić.

Artykuł SROGOŚĆ – „Umbra Mortis / Nicość” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Witam Was serdecznie! Mam do Was parę pytań. A z racji, że będzie to pierwsza obszerniejsza o Was informacja na kvlt.pl, to poproszę o parę słów o Was, czyli tradycyjne: kto, co, skąd i dlaczego? 😉

Susurrus: Srogość powstała w połowie 2013 roku. Wcześniej grywaliśmy już ze sobą, jednak w tamtym momencie mieliśmy już dość długą przerwę. Pewnie dlatego, że obaj byliśmy już głodni wspólnego grania, siedząc przy piwku i gadając o muzyce, wymyśliliśmy pierwszy kawałek. Od tamtego czasu Srogość mocno ewoluowała, gdyż początkowo miał to być jeden kawałek do szuflady. Od początku jednak chcieliśmy, by był to tylko nasz projekt, i nie chcieliśmy wpuszczać nikogo z zewnątrz. Dzisiaj Srogość to Erebos (Dariusz) odpowiedzialny za warstwę muzyczną i ja, Grzegorz (lub jak kto woli Susurrus) odpowiedzialny za warstwę wokalną.

Zapytam o oprawę płyty. Rozumiem, że okładka jest Waszego autorstwa, konkretnie Grzegorza? A reszta szaty graficznej? Wasz świadomy wybór, czy po prostu szczęśliwy traf i natknięcie się na ciekawe prace Fabiana?
Susurrus: Tak, okładka to mój projekt. W zasadzie, to jeśli mnie pamięć nie myli, jest to pierwszy projekt okładki jaki zaproponowałem. Byłem (i jestem) z niego zadowolony, tym bardziej, że wtedy stawiałem swoje pierwsze kroki w pracy z grafiką. Reszta wkładki to zdjęcia mojego autorstwa, oddane w ręce Fabiana. Nie ukrywam, że gdybym w momencie tworzenia okładki wiedział jak do końca powinna wyglądać wkładka, pewnie zabrałbym się i za to. Jednak dobrze się stało, że Fabian dorzucił swoje trzy grosze. Wyszło bardzo ciekawie i zdecydowanie w innym klimacie, niż gdybym zrobił to ja.

Z czystej ciekawości zapytam: dlaczego nazwaliście tak kapelę? Srogość? Cholernie charakterystycznie i niebanalnie. Często polski język, moim zdaniem niesłusznie, jest piętnowany, jako – jakoby – nie nadający się do wykorzystania w szeroko pojętym metalu. A przyznam, że teksty macie naprawdę klimatyczne. 😉 Chociażby fragment Fantasmagorii:

„Widzę lecz poznać nie mogę

Jam to czy kolejny bies?!

Spękane usta łgarstwa zdrojem

Genezą jego serce me”

Susurrus: Dla wielu osób taka nazwa to nie tyle strzał w stopę, co jej oderwanie (śmiech). Jednak tak właśnie miało być, przewrotnie, dziwnie. Tak, żeby pasowało do muzyki która mieliśmy wtedy w głowach. Szczerze mówiąc, dużo łatwiej jest mi pisać po angielsku i pewnie wielu słuchaczom łatwiej byłoby obcować z nami gdybyśmy tworzyli po angielsku. Jednak pomysł na tą płytę był taki, a nie inny. Dostaliśmy też sporo komentarzy z zagranicy, które jednogłośnie mówiły o tym, że nasz język dodaje klimatu muzyce. Nie oznacza to jednak, że wszystkie nasze utwory będą po Polsku. Często jest tak, że piszę tekst w obu językach i ostatecznie wybieramy ten który lepiej brzmi.

X-03??? Nieco więcej na ten temat? Co to za tytuł? Jakie jest jego właściwie znaczenie?
Susurrus: X-03 to ‘imię’ postaci widzianej przez chorą psychicznie dziewczynę. Sam pomysł na tematykę utworu mieliśmy już dużo wcześniej. Bardzo kręcił nas wtedy temat chorób psychicznych. Tak się szczęśliwie złożyło, że Erebos wszedł w posiadanie dziennika chorej dziewczyny, z czasów gdy nie była jeszcze kompletnie odizolowana od społeczeństwa. jej zapiski pomogły mi choć odrobinę zrozumieć jak widzi świat osoba cierpiąca na takie zaburzenia. Z tego powodu postanowiliśmy podziękować jej, nazywając utwór w ten sposób.

Wracając do języka polskiego: macie wg mnie bardzo udane, klimatyczne liryki. Ktoś Wam je pomagał napisać? Co od razu rzuca się już przy pierwszej lekturze, to ciekawe słownictwo, brak klisz…
Susurrus: Teksty to ja i słownik. Jeśli Dariusz akceptuje to zostają, jak nie to albo je poprawiam albo lądują w szufladzie. Często chodzi za mną, żeby naskrobać coś bardziej klasycznego dla gatunku, ale wtedy Dariusz przypomina mi, że nie tędy droga. Przynajmniej tak było w przypadku pierwszej płyty

Debiut „w szaleństwie” za Wami. Zresztą uważam go za udany. Moja hiper subiektywna recka wisi od pewnego czasu na stronie u nas. Dopiero po jej napisaniu, wcześniej nigdy tego nie robię, co by się świadomie niczym nie zasugerować, przejrzałem inne opinie. Stanowczo można rzec, że towarzyszy Wam bardzo dobry odbiór. Gratuluję.
Susurrus: Dzięki wielkie. My jesteśmy zaskoczeni tak dobrym odbiorem. Oczywiście jest też krytyka (i bardzo dobrze), ale dla nas samych to jednak jest spory sukces. Mamy swoją płytę na półce, a to jest coś o czym zawsze marzyliśmy.

Parę słów o oczekiwaniach względem dalszego Waszego działania? Trasa? Okazjonalne koncerty? A może Srogość jako całkowicie studyjny zamysł?
Susurrus: Z ta przyszłością sprawa nie jest do końca jasna dla nas samych. Na pewno na ten moment pozostajemy projektem studyjnym, jednak co jakiś czas rozmawiamy o możliwości grania na żywo. Na razie rysuje nam się obraz kolejnego albumu, jesteśmy na etapie nagrywania wersji demo, jednak proza życia nie przyspiesza prac. Myślę jednak, że przy dobrych wiatrach nagramy dwójkę w tym roku. Prace nad oprawą graficzna też już rozpoczęte i okładka czeka już gotowa na swój czas.

Parę słów na finał?
Susurrus: Wielkie dzięki za poświęcony nam czas, zarówno dla Ciebie, jak i Czytających. Śledźcie uważnie naszą scenę, bo co chwile ukazują się świetne płyty, a i my w końcu oddamy Wam coś nowego.

Artykuł SROGOŚĆ: „dla wielu osób taka nazwa to nie tyle strzał w stopę, co jej oderwanie” pochodzi z serwisu KVLT.

Ale czas na Srogość, która na debiutanckim albumie „W Szaleństwie” serwuje nam konkretną muzę. W dość krótkiej czasowo formie, ale może to lepiej. Przesyt jest dobry przy piciu i jedzeniu.
Okładka, jak i wkładka może nakierować uwagę na jedną z płyt Arcturus. Ale to mylny trop. Srogość gra o wiele ostrzejszej, korzeniami mocno „wczepiona” jest w dość szeroko pojęty black metal. Czas na meritum.

Na wstępie dodam, że same klawisze budują tutaj konsekwentnie od początku do końca pewien subtelny, kosmiczny klimat. Erebos (muzyk z kapeli) ma konkretne pomysły, jak je „zaprząc” do muzy. Zresztą cała reszta instrumentów również nie jest potraktowana zdawkowo. Dodam jeszcze, że cholernie przypadły mi do gustu wokale. Wyraźne, bez zbędnej maniery. Tylko perka jest nieco „sucha”. Nie wiem, czy to tak naprawdę nie automat, ale jest ona jakoś wycofana. Ale to jedyny mankament brzmienia…

„W szaleństwie” zaczyna się utworem „W zatracenie”, który na początku nieodparcie kojarzy mi się ambientem, by w kosmicznym pasażu klawiszowym odejść w klimaty tożsame Arcturus. „W zatracenie” idealnie buduje subtelny nastrój albumu, który ulega totalnej zmianie po mocnym akcencie, jakim jest „Supernova”. Ha, tytuł świetnie pasuje do tego, co sam utwór prezentuje. Ostro, od początku konkretnie Srogość uderza. Za wokalem są umiejętnie wplecione melodyjne zagrywki. Na pierwszy plan wybija się mocno brzmiący i wyraźny wokal, dominuje on cały przekaz. A że teksty są po polsku, to i jest to tym bardziej istotne.

Na szczęście nieobce są Srogości wyciszenia, które potęgują klawisze. Nic odkrywczego, pewnie można tu przylepić kilkanaście nawiązań innych kapel, ale trzeba kapeli przyznać, że to po prostu sprawnie zaaranżowana płyta.

Głebiny Duch cz. II, ależ ten utwór ma konkretny początek, żadnego opieprzania się. Na pierwszy plan tradycyjnie już wyforsował się wokal. Zagrywka gitarowa, która melodyjnie zapętla się, w tle fajnie pracują stopy, no i klimat polskich tekstów. Nie wiem, jak Wy, ale ja lubię, gdy można sobie pośpiewać/ poharczeć takie liryki. A te są naprawdę dobre! Nie ma żadnego Belzebubla czy Umalowanego Anioła.

„Na stopniach klękam sarkofagu

Od blasku się źrenica mruży

Jak dwa płomyki białej róży

Świecą dwie …”

Kurna, niczym Kat. Ciężko tego nie polubić. Nawet jeśli bez muzy nie mają one takiej siły wyrazu.

Czwarty, „W Szaleństwie”, od pierwszych dźwięków pięknie płynie, w sukurs mu idzie chyba najbardziej klimatyczny tekst, niemal namiastka refrenu czyni go też bardziej przyswajalnym. W tym nastroju jest kolejny utwór: „Fantasmagorie”. Z nieco nostalgicznym finałem…

Dziwacznie zatytułowany kawałek X-03 to chyba majstersztyk tego zespołu, kulminacja stylu Srogości, umiejętnie wykorzystanie klawiszy, gdzie właśnie budują one dramatyzm, nie znikając w ostrzejszej części utworu. No i te emocje, jakie wywołuje…

„Zawsze o krok

Pilnujesz w nocy i śledzisz w dzień…”

Nieco industrialny otwieracz przedostatniego „Exodus” pięknie napiera już od momentu umilknięcia zagrywki klawiszy. Polecam ten utwór, by się do tej płyty przekonać. Właśnie ten. Jad sączy się z wokalu, do tego czujna praca perki, a potem odejście w nostalgiczne rejony. Idealna wizytówka tej kapeli. Finałowa „Entropia” to już tylko dziwne elektroniczne wyciszenie. Zresztą udane, acz dziwne. Może to i dobrze. Bez zbędnego patosu Srogość finalizuje swój debiut.

Ze Srogością mam pewien problem, w efekcie tak późno ta recka. W pierwszym przesłuchaniu jakoś mnie Srogość nie przekonała. Za wiele dobrych płyt? Może. W efekcie prędko miałem jej dosyć, potem z racji „obowiązku” przesłuchałem ją jeszcze wiele razy. I teraz mogę obiektywnie rzec, że straciłbym bardzo słuchalny album.

Reasumując, jeżeli lubicie, by muza była połączeniem agresji (acz bez przesady), dobrze „bijącej” perki, konkretnie brzmiących gitar i blackowego wokalu, a całość była scalona delikatną domieszką klawiszy i nienachlanej melodii, to macie tutaj adekwatną propozycję. Srogość „W szaleństwie” pasuje zwłaszcza na obecną aurę. Właśnie dobrze się stało, że za oknem -8 stopni, od razu fajniej się tego słucha.

Jeżeli się nie zgadzacie z powyższym, nie ma sprawy. Olejcie moje porównania, jak i całą reckę, ale po prostu dajcie tej płytce szansę. Nie każdy musi wyważać kolejne drzwi, czy wytyczać nowe ścieżki. Czasem warto posłuchać dobrze nagranej, nowocześnie brzmiącej odmiany black metalu. Jeżeli nie traktujecie muzy jako permanentnego wyścigu, a jako „zwykłą” pasję, to polecam Wam Srogość. Fajnie się przy tym spędza czas, łazi po mieście czy po prostu leży na wyrze ze słuchawkami, co by wychwycić sporo ciekawych patentów. Teraz czas na kolejne poczynania kapeli. Oby były równie udane. Po detale odsyłam do wywiadu, który wkrótce na łamach kvlt.pl.

Artykuł SROGOŚĆ – „W Szaleństwie” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.

Abusiveness – Bramy Nawii (Arachnophobia Records)
Cień – Time of Anti-Humanity (Old Temple)
Coffinfish – I Am Providence (Unquiet Records)
Fleshworld – Like We’re All Equal Again (Unquiet Records)
Hate Them All – Last Feast with the Beast (Old Temple)
Incarnal – Hexenhammer (Via Nocturna)
Non Opus Dei – Diabeł (Witching Hour Productions)
Naumachia – Machine of Creation (Via Nocturna)
Sacrilegium – Sleeptime (winyl) (Witching Hour Productions)
Srogość – W Szaleństwie (Via Nocturna)
Thy Worshiper – Ozimina (Arachnophobia Records)

W konkursie mamy do wygrania po jednej z powyższych płyt CD.

Aby wziąć udział w konkursie należy:
1) Polubić profil na Facebooku KVLT Magazine oraz wytwórni: Arachnophobia Records, Old Temple, Unquiet Records, Witching Hour Productions, Via Nocturna.
2) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Konkurs_CD#1 i napisać o jaką płytę walczysz oraz uzasadnić dlaczego powinna trafić do Ciebie.
4) Do maila dołączcie link do profilu na FB celem weryfikacji wymogów konkursu.

Na maile czekamy do niedzieli (08.11.2015) do godziny 12:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji.

Artykuł Konkurs z płytami CD#1 pochodzi z serwisu KVLT.