Stare Dobre Małżeństwo - KVLT

KRZYSZTOF MYSZKOWSKI – „Potłuczone Aureole” (2020)

Piotr — Thu, 20 May 2021 07:18:04 +0000

Lider Starego Dobrego Małżeństwa, Krzysztof Myszkowski, nie zwalnia tempa. Jego aktywność rozkłada się zarówno na zespół, jak i na solowe dokonania. Bez straty na jakości, bo jego album Potłuczone Aureole jest znakomity. To zestaw dwunastu akustycznych ballad, jedynie na gitarę i harmonijkę ustną. Tyle w zupełności wystarcza. Dziś Krzysztof Myszkowski przemawia własnymi słowami. Nie posiłkuje się już wierszami innych poetów. A przecież zarówno w bogatej historii SDM jak też na wcześniejszych solowych albumach z właściwą sobie wrażliwością interpretował teksty Edwarda Stachury, Adama Ziemianina, Bogdana Loebla czy Jana Rybowicza. „Potłuczone Aureole” tchną tą aurą pesymizmu, pewnej rezygnacji i gorzkich oskarżeń wobec drugiego człowieka. Już w otwierającym całość utworze Lapidaria, artysta nie daje złudzeń co do obrazu współczesnych stosunków międzyludzkich. „Porzućmy resztki złudzeń wobec prawdy, która scala świat. Plagi kłamstwa i pogardy kwitną w lapidariach wrogich sił”, mówi. Nawet nieco bardziej pogodniejsze nagrania, np. Osobowy do Zagórza, nie są w stanie przykryć tych ponurych wizji, jakimi emanują poetyckie teksty Myszkowskiego. Brzmieniowo nie ma rewolucji, ale właśnie taka narracja wydaje się być najwłaściwsza. Dźwięki gitary akustycznej cudownie korespondują z brzmieniami harmonijki ustnej, nadając gdzieniegdzie tym nagraniom z lekka bluesowego sznytu. W porównaniu do nagrań SDM, ten solowy album Krzysztofa Myszkowskiego wydaje się być zdecydowanie bardziej surowy. Jakby artysta chciał autentycznie dotrzeć do sedna. Zresztą Krzysztof Myszkowski całkiem świadomie ustawił się na pozycji outsidera, jak mówi „Bez wahania wybieram wariant odmieńca. Nie obawiam się podejmowania w sztuce tematów trudnych, niewdzięcznych, ponurych”. Na szczęście przy tej całej skłonności do pesymistycznych wizji, cały czas ma rękę do pisania cudownych melodii, które po prostu zostają na długo w pamięci, do których chce się wracać. Mimo tego ponurego bagażu, jaki artysta zabrał ze sobą, „Potłuczone Aureole” to jedna z najbardziej urzekających płyt roku 2020. Piękno ubrane w skromne, minorowe szaty. Dla wrażliwców.

Autorem jest Robert Moczydłowski.

Artykuł KRZYSZTOF MYSZKOWSKI – „Potłuczone Aureole” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

KRZYSZTOF MYSZKOWSKI – „Urodzony w środę” (2019)

Piotr — Wed, 11 Mar 2020 13:27:42 +0000

„Niniejsza antologia stanowi świadectwo mojego stwarzania siebie, poprzez poskramianie ciekawości poznawczej, wpływu pokrewnych dusz oraz obronnej mimikry”.

To część wstępu, jaki w środku pokaźnego digipacka zamieścił Krzysztof Myszkowski, wprowadzając w tę bogatą w dźwięki i słowa antologię. Trzeba przyznać, że artysta dosyć mocno przewietrzył swoje prywatne archiwum, bo sporo tu rarytasów. Począwszy od połowy lat 80. aż do roku 2019. To w zasadzie obraz Krzysztofa Myszkowskiego, który pojawia się tu w przeróżnych konfiguracjach, solo, w duetach, z Carbon String Quartet i z grupą Stare Dobre Małżeństwo. To zarazem też wylew poezji, od słów własnych do promującej całość Dziewczyny z Północy, ale też mierzenie się z tekstami Edwarda Stachury, Bogdana Loebla, Adama Ziemianina, Jana Rybowicza, Jarosława Iwaszkiewicza. Na albumie pojawiają się też kompozycje innych osób: Beaty Strzechy „Piosenka z fotela”, Pawła Małolepszego „Wiara”, czy muzyka napisana przez Joannę Pieczarę do słów Iwaszkiewicza „Tobie wiosna, mnie zima”, jak też Agaty Budzyńskiej muzyka i słowa do utworu „Sen”. W tych konfiguracjach Myszkowski pojawia się jako instrumentalista lub wokalista, tym samym traktuje te nagrania jako część swojej spuścizny. Od pierwszej połowy lat 80., gdy w 1983 roku stanął przed mikrofonem, podąża przed siebie jasno wytyczonym szlakiem. Główne spoiwo jego twórczości to poezja, słowa, muzyka stanowi raptem ornament dla nich. Znajdując kody do wierszy, które chce przedstawić, po prostu ubiera je w dźwięki. To akustyczne granie, które ma w sobie coś z lekkości folku, monotonni bluesa jak też spowite jest tą ulotną aurą melancholii, swoistego zawieszenia w przestrzeni. W dużej mierze to pożywka tego albumu, jednak zaskoczenie – i to niemałe – przychodzi wraz z odpalaniem drugiego dysku. Trzy utwory „Maski”, „Irkuck” i „Policjanci” sygnowane są nazwą HLEV, gdzie Krzysztof jest gitarzystą. To ostry punkowy wygar, atakujący ciężkim gitarowym brzmieniem i buntowniczym przekazem. Skromny epizod, który pod wrażliwą duszą kryje buntowniczą naturę i kreuje w ten sposób akty niezgody na otaczającą codzienność. Na finał na trzecim dysku dostajemy blisko 70-minutowy zapis koncertu grupy Stare Dobre Małżeństwo z dnia 4 listopada 2000 roku, jaki odbył się w Trójce. Jako nieformalny członek grupy w składzie pojawia się współpracujący z SDM Adam Ziemianin. W sumie dosyć luźna atmosfera wpływa też i na sam występ, gdzie grupa dosyć mocno zmienia swoje utwory w stosunku do wersji studyjnych. Mimo tych aranżacyjnych zabiegów i luzackiej atmosfery, ta muzyka nadal zachowuje tę niepowtarzalną, ulotną i melancholijną aurę. Te słowa, ta poezja niczym kornik wgryzają się w duszę, rzeźbiąc w niej zawiłe labirynty piękna i wrażliwości. Wyśmienita antologia poetyckiego pięknoducha, który w słowach mistrzów „słowa” nieustannie mówi do nas i dla nas.

Autorem jest Robert Moczydłowski.

Artykuł KRZYSZTOF MYSZKOWSKI – „Urodzony w środę” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

STARE DOBRE MAŁŻEŃSTWO – „Chłopiec z Plakatu” (2019)

Piotr — Wed, 11 Mar 2020 12:51:34 +0000

Historia lubi zataczać koło – wydaje się, że w przypadku albumu Chłopiec z Plakatu tak właśnie jest. Na dołączonej płycie DVD Krzysztof Myszkowski spotyka się z Andrzejem Sidorowiczem, kolegą ze szkoły średniej, z którym zaczynał swoją muzyczną podróż. Znali się jak Stare Dobre Małżeństwo, grali razem krótko. Andrzej wyjechał z Polski za lepszym jutrem, Krzysztof gra dalej. To ich spotkanie i zarazem bagaż wspomnień, jakie obydwaj snują, stało się okazją, aby cofnąć się w czasie, poznać korzenie tej grupy, która zrodziła się przecież z ich wspólnej przyjaźni i miłości do muzyki i poezji. Właśnie, Chłopiec z Plakatu to nade wszystko poezja i muzyka. W tych czternastu utworach Krzysztof Myszkowski ponownie przemyca gorzkie i niewesołe refleksje. Nie posiłkuje się cudzymi wierszami, nie musi. Pisze własne i mówi tylko we własnym imieniu. Spogląda na kondycję współczesnego pokolenia w Skarconym Pokoleniu. W utworze Jubileusz wyśpiewuje swoje życiowe credo bycia sobą i unikania zakładania cudzych masek. Przejmujący Dom Seniora to z kolei gorzkie przemyślenia nad nieubłaganie płynącym czasem i przemijaniem. Bo przecież od młodości do dojrzałości dzieli każdego z nas ten jeden przystanek. Z perspektywy daleki, ale w efekcie szybko się przez niego przejeżdża. Tę nieco pesymistyczną aurę rozładowuje utwór Wariant Zapasowy z kapitalnym motywem granym na harmonijce ustnej. Do Dna to osobisty i szczery rozrachunek artysty z alkoholowym piekłem, jakie przechodziła bliska Mu osoba. W końcu tytułowy Chłopiec z Plakatu to z kolei rozliczenie z samym sobą, spojrzenie na własną karierę i zarazem niezgoda na bycie na owym „plakacie popularności”. Mniej tu akcentów bluesowych, można odnieść wrażenie że praktycznie ten album jest z nich wysączony. Te wiersze muszą mieć skromną oprawę – gitary akustyczne, harmonijkę ustną, fortepian, akordeon, tamburyno. Bez nadęcia, ascetycznie, ale z wielką siłą wyrazu. Dostajemy ponad 50 minut ażurowej, wygaszonej, pięknej, nastrojowej muzyki, której tęskne tony uwypukla udział kwartetu smyczkowego: Carbon String Quartet. Krzysztof Myszkowski to jeden z niewielu wrażliwców przełomu wieków, który cały czas ma coś do powiedzenia o rzeczach ważnych, mądrych, prawdziwych i pięknych. Pytanie, czy są jeszcze tacy, którzy chcą słuchać? Jedna z płyt roku 2019.

Autorem recenzji jest Robert Moczydłowski.

Artykuł STARE DOBRE MAŁŻEŃSTWO – „Chłopiec z Plakatu” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.