Mamy tutaj udane, mocne hard rockowe piosenki, z nośnymi riffami, które zapewne doskonale sprawdzają się na żywo, jak Wolność czy Backstage (mający coś z Tie Your Mother Down Queen). Niespiesznie, ale mocno wybrzmiewa Spowiedź. Przyjemnie bujają Bękarty (z lekko grungowym posmakiem) albo Oda do S.. Z rzadka ta gitarowa konwencja zostaje urozmaicona, ale zdarza się to w Rudej, hymnie na cześć whisky, gdzie pojawiają się klawisze. Klasycznie zaś w rock and rollowych standardach wypada kawałek tytułowy, z wpadającym w ucho refrenem; podobnie rzecz się ma z Motocyklove, wyrażający miłość do stalowych rumaków. Odrobina melodii dodaje uroku Klatce, a nośne skandowanie, z wyraźnie anty-politycznym akcentem, rumieńców.

Rozumiem, że ktoś jednak może być znudzony podobną stylistyką i wymaga od muzyki eksplorowania nowych przestrzeni. Chłopakom ze Steel Drunk nie można jednak odmówić uczciwości i autentyczności. Im po prostu tak w duszy gra. Biorąc jednak poprawkę na surowość produkcji, wydaje się, że posiadający młodzieńczą, bardzo fajną barwę Tomasz Czyżewski, mógłby popracować nad dykcją i wokalną manier – czasem zrozumienie poszczególnych słów jest dość utrudniona. Zdarza się, że instrumenty grają nieco nierówno. Mam też wrażenie, że kawałki z tej płyty mają większy potencjał niż efekt zaprezentowany na albumie. Jest nieźle, a mogłoby być znakomicie, oczywiście po wyeliminowaniu nielicznych mankamentów.

Jestem przekonany natomiast, że na koncertach publika szaleje. Kto lubi rock and rollowe życie, z jego cieniami i blaskami, ten powinien sprawdzić płytę Steel Drunk.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł STEEL DRUNK – „Hard Work! Hard Cock! Hard Rock!” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.