Osobiście nie słyszałem przed debiutanckim longiem o Amerykanach, za to pierwszy kontakt z pięcio-utworowym, trwającym trzydzieści minut albumem totalnie mnie zmasakrował. Death metal grany przez Fetid należy do grobowej i zaflegmionej odnogi tego gatunku. Brutalny, dosyć prosty charakter kompozycji ułatwia zapamiętywanie muzyki tego zespołu. Duża ilość doom’owych zwolnień urozmaica płytę, dając kontrast szybkim partiom. Bardzo dobrze także wypadają motywy utrzymane w średnich tempach, są dynamiczne i zbudowane na nośnych riffach. Dzięki tym wszystkim zabiegom zespół nie ma prawa stać się anonimową młócką, która po przesłuchaniu wylatuje z głowy tak szybko, jak wleciała. Pierwsze, co we mnie uderzyło – to brzmienie. Do tej pory nie sądziłem, jak można zabrzmieć jednocześnie tak oldschoolowo i selektywnie zarazem. Przybrudzone gitary robią odpowiedni bałagan, bas pulsuje silnym beatem, a gary klepią mięsiście i naturalnie, pozbawione są triggerowanego, plastikowego soundu. Niewątpliwie Fetid można polecić fanom Autopsy, jest to bez dwóch zdań pokłosie działalności załogi prowadzonej przez Chrisa Reiferta. Skojarzenia pogłębia fakt, iż perkusista Jullian Rhea – tak jak Reifert – obsługuje również mikrofon, dopełniając złowieszczy klimat swoim niskim gutturalem.

Nie da się ukryć, że spośród utworów nie da się wybrać „przeboju”. Kompozycje są dosyć długie, rozbudowane. Steeping Corporeal Mess w moim odczuciu należy słuchać w całości, gdyż jako monolit niszczy najskuteczniej. Mimo że muzykę Fetid można wrzucić w worek z napisem młócka, płyta jest dobrze przemyślana, a kolejność utworów nieprzypadkowa, przez co taka skomasowana sztuka, jaką gra trójka amerykańskich rzeźników jest jak najbardziej zjadliwa.

Artykuł FETID – „Steeping Corporeal Mess” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.