Green Lung – „Necropolitan”

Jedna z najgłośniejszych rockowo-metalowych premier tego tygodnia. Brytyjski Green Lung na albumie „Necropolitan” ponownie sięga po mieszankę stoner metalu, doom metalu, psychodelicznego rocka i charakterystycznej dla zespołu okultystyczno-folkowej atmosfery. To płyta dla słuchaczy ceniących ciężkie, ale jednocześnie bardzo chwytliwe riffy, wyraziste melodie i klimat rodem z brytyjskiego horroru. Bez wątpienia jeden z najważniejszych punktów dzisiejszych odsłuchów.

Archgoat – „Nightbringer, Lightbringer”

Fiński Archgoat od wielu lat zajmuje szczególne miejsce w świecie ekstremalnego metalu. „Nightbringer, Lightbringer” to propozycja przeznaczona dla fanów brutalnego połączenia black i death metalu, surowego brzmienia oraz bezkompromisowej atmosfery. Album przypomina, dlaczego Archgoat pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów black/deathmetalowego podziemia.

Tygers of Pan Tang – „Electrifyed”

Weterani brytyjskiego heavy metalu wracają z nowym albumem. Na „Electrifyed” muzycy Tygers of Pan Tang stawiają na cięższe i bardziej agresywne riffy, nie rezygnując przy tym z melodyjności, która od dekad pozostaje jednym z najważniejszych elementów ich stylu. To propozycja dla fanów klasycznego heavy metalu, tradycji NWOBHM oraz energetycznych, opartych na gitarach kompozycji.

Fluisteraars – „Jacht der mysteriën”

Holenderski Fluisteraars prezentuje jeden z najbardziej nieoczywistych albumów dzisiejszego zestawienia. „Jacht der mysteriën” łączy post-blackmetalową intensywność z przestrzennymi, psychodelicznymi i niemal filmowymi fragmentami. To materiał wymagający skupienia, ale jednocześnie oferujący znacznie więcej niż standardowo rozumiany black metal.

Space Chaser – „Razorblade Bay”

Fani szybkiego i bezpośredniego thrash metalu powinni zwrócić uwagę na nowy album niemieckiego Space Chaser. „Razorblade Bay” opiera się na ostrych riffach, wysokiej dynamice i połączeniu klasycznego niemieckiego thrashu z punkową energią oraz elementami speed metalu. Całość uzupełnia charakterystyczna dla zespołu fascynacja fantastyką naukową i kosmicznym horrorem.

Harlott – „Exsequiis”

Australijski Harlott wraca z pełnowymiarowym albumem. „Exsequiis” rozwija wysokoenergetyczne podejście grupy do thrash metalu, dodając do niego więcej melodii, rozbudowane partie gitarowe oraz elementy wykraczające poza prostą rekonstrukcję brzmienia lat osiemdziesiątych. To jedna z najmocniejszych propozycji tego tygodnia dla zwolenników szybkiego i technicznie dopracowanego grania.

Gammacide – „Toxic Mercenaries”

Premiera materiału Gammacide może być jednym z największych zaskoczeń dla miłośników amerykańskiego thrash metalu. „Toxic Mercenaries” powinien zainteresować słuchaczy poszukujących agresywnego, surowego i zakorzenionego w starej szkole teksańskiego thrashu.

Whispered – „Honorbound”

Fiński Whispered powraca z albumem „Honorbound”, łącząc melodyjny death metal, symfoniczne aranżacje oraz inspiracje japońską muzyką ludową i kulturą samurajską. To efektowna propozycja dla fanów epickiego, melodyjnego grania, w którym agresywne gitary spotykają się z rozbudowaną orkiestracją i orientalnym instrumentarium.

Terrestrial Hospice – „Omnicide – Chapter I”

Polski akcent w dzisiejszym zestawieniu zapewnia Terrestrial Hospice. Na albumie „Omnicide – Chapter I” zespół konsekwentnie rozwija swoją wizję surowego, ponurego i intensywnego black metalu. Materiał tworzy zwartą całość opartą na lodowatych melodiach, gwałtownej pracy perkusji i wszechobecnej atmosferze nihilizmu. To jedna z najważniejszych propozycji tego piątku dla fanów polskiej ekstremy.

Killer – „The Grand Finale”

Belgijska formacja Killer, działająca od początku lat osiemdziesiątych, prezentuje album „The Grand Finale”. Zgodnie z tradycją zespołu materiał porusza się pomiędzy klasycznym heavy metalem a szybszym, bardziej zadziornym graniem. Album powinien przypaść do gustu słuchaczom ceniącym tradycyjne riffy, mocne refreny i bezpretensjonalnego ducha europejskiego metalu.

To oczywiście jedynie wycinek premier przypadających na 11 września 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Horizon Ablaze, Discouraged, Filth, Vulgar Mephitis, Wintering Grounds, Cartilage, Shrineburner, Bocc, Epitaphe, Hate Meditation, Vingulmork, Funus, Offernat, Godslave czy Winds of Winter.
Jak zawsze warto przejrzeć pełną listę premier, ponieważ nawet poza najbardziej rozpoznawalnymi nazwami każdy piątek przynosi wiele interesujących metalowych odkryć.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (11.09.2026): GREEN LUNG, ARCHGOAT, TYGERS OF PAN TANG i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Rezn – „Cycles in the Infinite Dream”

Amerykański Rezn od kilku lat buduje sobie mocną pozycję w świecie psychodelicznego doom i stoner metalu. Najnowszy album „Cycles in the Infinite Dream” zapowiada kolejną dawkę hipnotycznych riffów, rozbudowanych kompozycji i kosmicznego klimatu. To jedna z najciekawszych propozycji tygodnia dla fanów ciężkiego, ale jednocześnie bardzo klimatycznego grania.

Viscera/// – „4: ⁠Assets for Psychedelic Warfare”

Włoski projekt Viscera/// to jedna z bardziej osobliwych pozycji w dzisiejszym zestawieniu. Zespół, który zaczynał od goregrindowych rejonów, od lat eksploruje znacznie bardziej transowe, ciężkie i eksperymentalne obszary sludge’u, drone’u oraz post-metalu. „4: ⁠Assets for Psychedelic Warfare” powinien zainteresować słuchaczy lubiących duszny, psychodeliczny ciężar, niepokojącą atmosferę i granie wymykające się prostym gatunkowym szufladkom.

Sallow Moth – „Hydrophilous Brood”

Miłośnicy progresywnego death metalu powinni zwrócić uwagę na nową płytę Sallow Moth. „Hydrophilous Brood” ma szansę zainteresować słuchaczy poszukujących technicznej precyzji, nieoczywistych struktur kompozycyjnych oraz ambitnego podejścia do ekstremalnego metalu.

The Vicious Head Society – „Call of the Void”

Irlandzki projekt The Vicious Head Society powraca z albumem „Call of the Void”. Fani progresywnego metalu mogą spodziewać się rozbudowanych aranżacji, wirtuozerskich partii gitarowych i dużej dawki nowoczesnego podejścia do gatunku.

Ripper – „Towards Rebirth”

Chilijski Ripper od lat konsekwentnie dostarcza bezkompromisowy death/thrash metal. Nowe wydawnictwo „Towards Rebirth” powinno przypaść do gustu wszystkim fanom klasycznego, agresywnego grania spod znaku wczesnego Sepultury, Kreatora czy Demolition Hammer.

Faustian – „Parable of the Sewer”

Dla wielbicieli black metalu interesującą premierą może okazać się „Parable of the Sewer” autorstwa Faustian. Tytuł oraz stylistyka sugerują mroczną, surową i brudną odsłonę gatunku, której daleko do mainstreamowych produkcji.

Into Darkness – „Route to the Outer Side”

Połączenie death i doom metalu nigdy nie wychodzi z mody. Into Darkness prezentuje album „Route to the Outer Side”, który powinien zainteresować fanów monumentalnych riffów, ciężkich temp oraz przytłaczającej atmosfery.

Crusade of Bards – „Tales of Distant Worlds”

Na liście nie mogło zabraknąć czegoś dla sympatyków bardziej melodyjnych odmian metalu. Włoski Crusade of Bards wraca z symfoniczno-metalowym albumem „Tales of Distant Worlds”, który powinien przypaść do gustu słuchaczom Nightwish, Epiki czy Xandrii.

Marco Garau’s Magic Opera – „The Final Flight”

Fani power metalu otrzymują dziś kolejną interesującą premierę. Marco Garau’s Magic Opera prezentuje „The Final Flight”, album zapowiadający sporą dawkę epickich melodii, symfonicznych aranżacji i fantasy-metalowego rozmachu.

Caelestia – „Revelations in Black”

Na zakończenie zestawienia warto wspomnieć o Caelestia. Album „Revelations in Black” łączy elementy symfonicznego gotyku z melodyjnym death metalem, oferując bardziej mroczne i atmosferyczne spojrzenie na współczesną muzykę metalową.

To oczywiście tylko niewielki wycinek premier zaplanowanych na 24 lipca 2026 roku. Na dzisiejszej liście wydawnictw znalazły się również nowe materiały takich wykonawców jak Heretic, Krishna’s Cult, Vera Lux, Calyss, Profane Burial, Heretic Cult Redeemer, Kalmismua, Opus Tenebrae czy Coven Japan. Warto samodzielnie przejrzeć pełną listę premier, bo każdy piątek przynosi kolejne metalowe odkrycia.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (24.07.2026): VISCERA///, RIPPER i osiem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

DevilDriver – „Strike and Kill”

Amerykański DevilDriver wraca z nowym albumem „Strike and Kill”. Dowodzony przez Deza Fafarę zespół od ponad dwóch dekad należy do ścisłej czołówki groove metalu i metalcore’u. Nowe wydawnictwo zapowiada się jako kolejna dawka agresywnych riffów, ciężkich groove’ów i bezkompromisowej energii, z której grupa jest doskonale znana.

Sojourner – „Gateways”

Miłośnicy atmosferycznego black metalu z pewnością zwrócą uwagę na nowy album Sojourner. Międzynarodowa formacja wyrobiła sobie renomę dzięki epickiemu podejściu do gatunku, łącząc monumentalne kompozycje z folkowymi wpływami i szeroko zakrojonymi aranżacjami. „Gateways” zapowiada się jako jedna z najmocniejszych premier w klimacie atmospheric black metal tego lata.

Night in Gales – „The Iron Maiden”

Niemiecki Night in Gales pozostaje jedną z bardziej szanowanych nazw europejskiego melodic death metalu. Tym razem zespół przygotował EP-kę „The Iron Maiden”, która powinna zainteresować zarówno wieloletnich fanów grupy, jak i sympatyków klasycznego szwedzkiego melodeathu.

Apogean – „Waste Where Life Begins”

Fani technicznego death metalu powinni zapisać tę nazwę na swojej liście odsłuchowej. Apogean prezentuje na „Waste Where Life Begins” nowoczesne podejście do gatunku, stawiając na skomplikowane struktury utworów, imponującą technikę i dużą intensywność. Jedna z ciekawszych premier dla miłośników bardziej wymagających brzmień.

Mourir – „Nous, le venin”

Francuski Mourir dostarcza nowy album „Nous, le venin”. Grupa porusza się w obszarach tradycyjnego black metalu, stawiając na mroczny klimat, chłodne melodie i odpowiednio ponurą atmosferę. To propozycja dla słuchaczy preferujących bardziej klasyczne i surowe podejście do gatunku.

Shadow of Jupiter – „Bones”

Na przeciwnym biegunie znajduje się Shadow of Jupiter. Album „Bones” to mieszanka stoner metalu, doomu i psychodelicznego rocka. Powolne tempa, ciężkie riffy i rozbudowane klimatyczne fragmenty sprawiają, że jest to pozycja obowiązkowa dla fanów gatunków spod znaku pustynnego grania.

Volubilis – „Theasterion”

Interesująco zapowiada się również „Theasterion” autorstwa Volubilis. Formacja łączy melodic death metal z elementami progresywnego metalu i rocka, tworząc bardziej złożone kompozycje niż większość współczesnych przedstawicieli gatunku. Może to być jedna z bardziej niedocenionych premier tego tygodnia.

Solarus – „Of Sin and Ruin”

Fani melodyjnego i heroicznego grania również znajdą coś dla siebie. Solarus debiutuje albumem „Of Sin and Ruin”, utrzymanym w stylistyce power metalu. Nie zabraknie chwytliwych refrenów, szybkich gitar oraz epickiego charakteru, który od lat stanowi znak rozpoznawczy gatunku.

Dark Side – „W matni”

Polski akcent wśród dzisiejszych premier stanowi Dark Side. Album „W matni” to połączenie melodic death metalu i metalcore’u. Dla fanów nowoczesnego, melodyjnego ciężaru może to być jedna z ciekawszych rodzimych premier tego miesiąca.

To oczywiście tylko niewielki wycinek premier zaplanowanych na 10 lipca. Na Metal Archives znajdziemy również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Sigyn, Snorlax, Soulprison, Molh, Slow Goat, Athabas czy Ethereal Rot, dlatego warto samodzielnie przejrzeć pełną listę i poszukać własnych muzycznych odkryć.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (10.07.2026): DevilDriver oraz polski Dark Side i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Szwedzki Göteborg na scenie metalowej jest znany z melodyjnego death metalu, ale na szczęście miasto nie zatrzymało się jedynie na jednym gatunku. Pochodzący stamtąd Monolord tworzy z sukcesami od 2013, ma na koncie wiele wydawnictw, a miesiąc temu odbyła się premiera dzieła najnowszego. Neverending poprzedziła silna akcja promocyjna, Relapse bardzo dba o swoje premiery, ale mam wrażenie, że tu akcja nabrała silniejszego formatu – i dobrze. Już po pierwszym odsłuchu poczułem, że jest to album wart każdego włożonego centa i minuty pracy. Album wyprodukowała Sylvia Massy, która ma na koncie pracę z Tool (Opiate, Undertow), System of a Down (debiut), Red Hot Chilli Peppers, Skunk Anansie czy nawet Slayer i Exodus. Efekt jej pracy mówi sam za siebie, tak soczystego i żywego albumu nie słyszałem długo. Gitary i bas to stonerowa perfekcja. Brud, distortion, wszystko pięknie wykręcone tak, by utrzymać dynamikę, a piach na brzmieniu nie psuł selektywności. Ciężkie riffy jadą tu naprawdę ciężko, a melodie przenikliwie i wręcz wzruszająco. Perkusja jest soczysta, ale nienachalna, bardzo żywa. Słuchając płyty, odczuwam potrzebę sprawdzenia jej na winylu, mam wrażenie, że wtedy dopiero w pełni ukaże swe walory.
Drugim świetnym dodatkiem dla muzyki jest okładka stworzona przez M.K. Coopera, który tworzy pod szyldem Bearded Artist Studios. Jego obraz jest klimatyczny, artystycznie wykonany na najwyższym poziomie i dobrze koresponduje z pięknym mrokiem albumu.

Jak na standardy przydymionego stoner/doom uważam, że Neverending jest bardzo witalnym krążkiem. Pomimo obracania się w wolnej rytmice zespół potrafi zadbać o to, by kompozycje były ciekawe, nienużące i atrakcyjne dla ucha. Muzycy balansują tu między ciężarem a melodiami, dbając o to, by każda z partii była możliwie wymaksowana. Daje to krążek spójny, łatwo słuchalny i zapamiętywalny (by nie użyć słowa „przebojowy”. W materii, w jakiej porusza się Monolord, zrobili wszystko, by uniknąć wszystkich pułapek gatunkowych. Kompozycje jedna po drugiej swym zarażającym, powolnym flow utrzymują kontakt ze słuchaczem, nie pozwalając mu nawet na sekundę stracić czujności.
Bardzo odpowiadają mi tu linie wokalne spinające monolit całości w przyswajalny album. Bez uduchowionych wokali Thomasa Jägera byłby to zupełnie inny materiał, jego sposób prowadzenia melodii nadaje mu ulotny, lekko psychodeliczny charakter, jednocześnie czyniąc łatwym w słuchaniu.

Nie jestem znawcą gatunku, lubię wiele zespołów i płyt stoner/doom, jednakże nie zaliczyłbym się do sekcji ultras. Może maniacy będą mieli inne zdanie względem Neverending, ale na tym etapie płyta ta może być dla mnie jedną z mocniejszych w tym klimacie. Jest to album pozbawiony wad, przemyślany i świetnie zrealizowany. Uważam też, że polubią go fani ze znacznie szerszych kręgów niż tylko stricte stonerowych.

Artykuł MONOLORD – „Neverending” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Corrosion Of Conformity

Benediction

Death To All

Down

Fulci

Rotting Christ

Electric Wizard

Today Is The Day

Artykuł Mystic Festival 2026 – Dzień 2 – Gdańsk (5.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

To w żadnym wypadku nie jest zła płyta. Słucha jej się tak samo jak Neon Mud na koncertach, czyli bardzo przyjemnie, nóżka chodzi, utrzymane w średnim lub wręcz wolnym tempie riffy bujają, wokal nie kłuje w uszy, album jest też odpowiednio wyprodukowany. Gdybym miał go opisać jednym słowem, to użyłbym  „dobry”. Nie jest to jednak krążek szczególnie zapamiętywalny. To zbiór solidnych, dobrze wykonanych stoner/doomowych numerów, ale obawiam się, że z racji braku wyróżniających się i zapadających w pamięć momentów będę go pomijał przy wybieraniu czegoś „do posłuchania” w domowym zaciszu, a szkoda.

Żeby nie było, fanom stonera czy stoner doomu zdecydowanie polecam sprawdzenie Mud and Black Water. Nie spodziewajcie się czegoś wybitnego, jednak jestem w pełni przekonany, że będzie to dla was udane nieco ponad pół godziny. Chyba warto, prawda? W końcu dobrych stonerków nigdy za wiele.

Artykuł NEON MÜD – „Mud and Black Water” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

27.03.2026 – Chojnice, Browar Gościniec (wydarzenie)

Artykuł Pierwsza edycja PSYCHOSHOW pochodzi z serwisu KVLT.

Supportem na polskim odcinku trasy była stołeczna Sunnata, która miała okazję zaprezentować się przed swoją, całkiem licznie zgromadzoną i wyraźnie entuzjastycznie nastrojoną publicznością. Było to moje kolejne podejście do muzyki składu w wydaniu koncertowym i choć nie chcę się specjalnie wyzłośliwiać, nie mogę powiedzieć, by w końcu coś między nami zaiskrzyło. Wręcz przeciwnie – skończyło się jak zwykle, mocno stonowanymi wrażeniami, spośród których dominujące były znudzenie, poczucie przerostu formy nad treścią i ogólna pustka emocjonalna. Nie twierdzę, że zespół zagrał w Proximie jakoś wyjątkowo słabą sztukę, bo po reakcjach publiczności można było sądzić, że oczekiwania znacznej jej części zostały zaspokojone. Pozostaje mi chyba po prostu uznać, że nadajemy z kapelą na różnych falach i choć w teorii porusza się ona w rejonach bliskich mi gatunkowo, to akurat w tym przypadku nasze wektory zwrócone są w zupełnie innych kierunkach.

Obawy pojawiały się też przed występem gwiazdy wieczoru. Z jednej strony o nagłośnienie, bo Proxima nie jest klubem z wyjątkowo finezyjną akustyką, z drugiej o setlistę, na której znaleźć się miały wcześniej niegrane numery (wydaje mi się, że dużo rozsądniej byłoby zagrać trasę promocyjną już po wydaniu nowego albumu), z trzeciej o formę grupy, która zafundowała sobie wielomiesięczną przerwę koncertową.

Od pierwszych minut występu wiedziałem już jednak, że żadne z nich nie mają prawa się ziścić.

Widziałem VoIC w akcji kilkukrotnie (w tym podczas Ino-Rock Festival w Inowrocławiu czy na koncertach w Gdyni i Poznaniu), jednak to, co zobaczyłem w Warszawie, było czymś więcej. Zespół wyraźnie głodny grania, zaskakująco (jak na warunki klubowe) dobrze brzmiący, żonglujący numerami zarówno z ciekawie zapowiadającej się Venceremos, nieustannie doskonałej Age of Aquarius (m.in. Dance of Night, Father Sun, czy For the Innocent), jak i Riza (Skaros, Ti kako) oraz Zvara / Karakolia. Z publiką kupioną od samego początku przez magnetyzm i energię, która pulsowała w gęsto zapełnionej tego wieczoru Proximie. Nie sposób nie wspomnieć też o cudownym klimacie muzyki Greków – z jednej strony bardzo swojskiej i bliskiej sercu, z drugiej niezwykle uniwersalnej i kosmopolitycznej w swej treści. Niezmiennie urzekała też skromność i naturalność artystów, dzięki którym ich przekaz wydawał się bardzo autentyczny, a pozytywne emocje absolutnie zaraźliwe.

Trudno mi nie wypowiadać się o koncercie Villagers of Ioannina City w samych superlatywach, bo poziom wrażeń był tego wieczoru wyjątkowo wysoki (pokusiłbym się nawet o stwierdzenie, że spośród wszystkich moich dotychczasowych spotkań z Grekami, właśnie to było najbardziej udane). Czekam z niecierpliwością na nowy album i mam cichą nadzieję, że może uda się złapać zespół w naszym kraju ponownie, przy okazji któregoś z tegorocznych festiwali.

Artykuł Villagers Of Ioannina City, Sunnata – Warszawa (12.03.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Synapsa

Corruption

Vltimas

Autorem zdjęć jest karpiu.

Artykuł Vltimas, Corruption, Synapsa – Kraków (01.02.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Świetne decyzje zostały podjęte już na etapie wyboru utworów zapowiadających Age of Mycology – są to najlepsze wałki na płycie i jeśli nie przypadły wam do gustu, to zbytnio nie macie tutaj czego szukać. Crooked One to w kategoriach groove’u i bujania następca fenomenalnego Mushroom King z debiutu, melancholijny This Barren Place bezbłędnie prezentuje delikatniejszą stronę zespołu i pozwala odlecieć, zaś w taneczno-kwaskowatym Disco Inferno (tytuł w punkt!) upatrywałbym roli ostatecznego pląsowyzwalacza na koncertach Moonstone. W pakiecie dostajemy jeszcze wprowadzający w krążek, chwytliwy A New Dawn, całkowitą nowość w katalogu zespołu w postaci wściekłego i nasyconego punkową wręcz energią Primordial, niepokojący Glorious Decay oraz progresywny utwór tytułowy, zamykający całość.

Dwie kompozycje wymienione przeze mnie jako ostatnie to najsłabsze punkty Age of Mycology – co absolutnie nie znaczy, że są kiepskie. Glorious Decay ma momenty, jednak w porównaniu do reszty zawartych na trzecim albumie zespołu kompozycji po prostu wypada trochę blado, numer tytułowy zaś jest po prostu dobry i nie miałbym z nim żadnego problemu, gdyby nie to, że panowie mają na koncie boską EPkę 1904, na której osiągnęli absolutne mistrzostwo w takim graniu. Jest też kwestia wokalu Jana Maniewskiego, który tradycyjnie nie do końca i nie od razu mnie przekonał, choć po licznych odsłuchach i otrzaskaniu się z tym materiałem muszę przyznać, że z płyty na płytę wypada on coraz lepiej. To by było na tyle w kwestii recenzenckich pojękiwań – sami widzicie, że poważnych zarzutów ponownie brak. Zespołowi udało się po raz kolejny spłodzić bardzo dobrą płytę, nie stojąc przy tym w miejscu – za pierwszym razem było bardziej klasycznie, za drugim (Growth) przestrzenniej i emocjonalniej, tym razem zauważyłem mocniejsze nasycenie muzyki psychodelą z jednoczesnym wyraźnym kontynuowaniem motywów z poprzednich wydawnictw. Ewolucja przebiegła pomyślnie, a Age of Mycology w swoich najlepszych momentach stoi na najwyższej gatunkowej półce.

Nie będę w tym miejscu rzucał wyświechtanych frazesów o pukaniu do drzwi krajowej topki, czy wyrastaniu na poważnego gracza na doomowej scenie. Byłaby to nieprawda – Moonstone swoją pozycję mocno zaznaczyli już dawno, swoim trzecim albumem „jedynie” ją cementują. Z każdym kolejnym wydawnictwem oczekiwania rosną i mam nadzieję, że zespół będzie kontynuował swoją świetną passę jak najdłużej. Póki co nie wygląda na to, aby miało dojść do jakiegoś potknięcia, a ich Era Mykologii z miejsca wskakuje do mojego rocznego podsumowania.

Artykuł MOONSTONE – „Age of Mycology” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.