Wraz z ogłoszeniem szczegółów nadchodzącego wydawnictwa do sieci trafił nowy singiel „Insignificant Other„. Jest to drugi utwór promujący album po opublikowanym w połowie lipca numerze „Easy Street„, który jako pierwszy uchylił rąbka tajemnicy dotyczącej muzycznej zawartości nowego krążka.

Nowa kompozycja została udostępniona w formie lyric video i stanowi kolejny element kampanii promocyjnej wokół „Perfecth”. Charakterystyczne brzmienie Queens Of The Stone Age, rozpoznawalne od lat dzięki połączeniu ciężkich gitar, psychodelicznych klimatów i rockowej przebojowości, ponownie znajduje odzwierciedlenie w nowym materiale.

Zapowiedzi płyty towarzyszy również specjalny materiał filmowy zatytułowany „Big Chongus Finds a Perfecth Home„. Krótkometrażowy film wyreżyserowany przez Chapmana Baehlera rozwija wizualną stronę nowego wydawnictwa i stanowi integralny element narracji przygotowanej przez zespół na potrzeby promocji albumu.

„Perfecth” będzie następcą wydanego w 2023 roku albumu „In Times New Roman…”. Szczegóły dotyczące pełnej tracklisty oraz dostępnych formatów wydawniczych nie zostały jeszcze ujawnione, jednak już teraz wiadomo, że grupa konsekwentnie buduje atmosferę wokół jednego z najbardziej oczekiwanych rockowych wydawnictw nadchodzących miesięcy.

Poniżej możecie zapoznać się z nowym singlem „Insignificant Other”, filmową zapowiedzią albumu oraz wcześniejszym utworem „Easy Street”.

Queens Of The Stone Age – Insignificant Other

Queens Of The Stone Age – Big Chongus Finds a Perfecth Home

Queens Of The Stone Age – Easy Street

Tracklista płyty „Perfecth”

1. It’s Only Love
2. Insignificant Other
3. Where The Goth Girls At?
4. Mono
5. From the Cliff
6. Sunday
7. Easy Street
8. Phantom Limb
9. Run Away From the Mob

Artykuł QUEENS OF THE STONE AGE: trzeci singiel promujcy płytę „Perfecth” pochodzi z serwisu KVLT.

Jak podkreśla lider zespołu, Kevin Starrs:

„To jeden z moich ulubionych utworów, jakie kiedykolwiek stworzyliśmy, i idealny sposób na otwarcie albumu. 'Yonder stands the sinner!’ doskonale podsumowuje całość.”

Klip do nowego singla „House By The Grave”

Dwa lata po wydaniu „Nell’ Ora Blu”, będącego ścieżką dźwiękową do wyimaginowanego filmu giallo, pochodzący z Cambridge Uncle Acid & The Deadbeats powracają z nowym materiałem. „Shapes Of Midnight” to mroczny album koncepcyjny inspirowany częściowo opowiadaniem „Maska Czerwonego Moru” Edgara Allana Poe oraz współczesnymi lękami i koszmarami.

Zespół po raz kolejny rozwija swój charakterystyczny styl określany przez wielu mianem „Evil Beatles”, łącząc psychodeliczny rock, proto-metalową ciężkość, chwytliwe melodie i niepokojący klimat. Na nowym wydawnictwie nie zabraknie również wpływów NWOBHM, popowych harmonii, jazzowych faktur oraz eksperymentalnych brzmień syntezatorowych.

Album został nagrany w legendarnym Abbey Road Studios podczas trzydniowej sesji realizowanej na analogowej taśmie pod okiem inżyniera Chrisa Bolstera, który współpracował wcześniej m.in. z Ozzym Osbourne’em, Philem Spectorem i Paulem McCartneyem. Mastering powierzono nominowanemu do nagrody Grammy Noelowi Summerville’owi (The White Stripes, The Clash, My Bloody Valentine).

Album ukaże się na CD oraz winylu nakładem Killer Candy Records (pre-order).

Według Kevina Starrsa nowe kompozycje funkcjonują w alternatywnej rzeczywistości:

„Nasze albumy istnieją w równoległym świecie. To historie, które mogłyby wydarzyć się tutaj, ale wszystko jest w nich odrobinę nie tak.”

Tracklista „Shapes Of Midnight”

1. House By The Grave
2. Shapes Of Midnight
3. When Evil Wakes
4. Don’t Let It Control You
5. Psycho On The Loose
6. I Won’t Sleep (‘Til You’re Gone)
7. The Other Side Of The Sky
8. Sleep No More

Artykuł UNCLE ACID AND THE DEADBEATS: nowy singiel promujący płytę „Shapes Of Midnight” pochodzi z serwisu KVLT.

Singiel zarejestrowano w Mustache Ministry i Zamio Studio. Miksem natomiast zajął się Kuba Korzeniowski
z Zamio Studio.

Artykuł TAXI CAVEMAN zapowiada czwarty album, premiera nowego teledysku pochodzi z serwisu KVLT.

RIFFFIELDS 2026: niezależny festiwal stoner, doom i psychedelic rocka

Historia wydarzenia rozpoczęła się w 2020 roku. Wtedy grupa muzyków i ich przyjaciół postanowiła stworzyć niewielki, całkowicie oddolny festiwal. Impreza od początku skupiała się wokół sceny stoner, doom i psychedelic rocka.

Od tamtej pory RIFFFIELDS konsekwentnie pozostaje wydarzeniem kameralnym i niezależnym. Co więcej, jest organizowany z dala od wielkich hal, komercyjnych miasteczek festiwalowych i tłumów.

Festiwal odbywa się na prywatnym terenie wokół ponad stuletniej stacji kolejowej w Gałązkach. To niewielka miejscowość położona nieopodal Koźmina Wielkopolskiego.

Łąka, pola i elektrownie wiatrowe tworzą wyjątkową scenerię. Uzupełniają ją zabytkowy budynek stacji oraz wiejsko-kolejowy klimat. Dzięki temu miejsce pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych elementów wydarzenia.

#hopecore, czyli motyw przewodni RIFFFIELDS 2026

Hasłem edycji 2026 jest #hopecore.

Tegoroczny RIFFFIELDS ma być przede wszystkim okazją, żeby na chwilę zwolnić. Będzie można odetchnąć, odpocząć i nabrać dystansu.

Oczywiście nie zabraknie ciężkich, wolnych i hipnotycznych riffów. Jednocześnie w programie pojawi się więcej muzyki psychodelicznej, krautrockowej i transowej. Usłyszymy również nieco łagodniejsze brzmienia.

Starannie wyselekcjonowany line-up ma zaskakiwać i rozbujać publiczność. Zarazem muzyka powinna ukoić skołatane nerwy uczestników.

RIFFFIELDS 2026: trzy dni koncertów i międzynarodowy skład

Koncerty rozpoczną się we wczesne piątkowe popołudnie 28 sierpnia. Następnie będą trwały przez cały weekend. Sobotni program zakończy występ głównego headlinera.

W 2026 roku bardziej rozbudowana zostanie także festiwalowa niedziela. Oprócz tradycyjnej sceny jamowej odbędą się dwa koncerty.

Później muzycy znani z wcześniejszych występów spotkają się podczas dzikiego, improwizowanego RIFFFIELDS Jam Session. Na scenie pojawią się artyści z Polski, Niemiec, Czech, Belgii i Japonii.

Kino pod gwiazdami i kultowe filmy klasy B

RIFFFIELDS to jednak nie tylko koncerty. W piątek i sobotę, po zakończeniu występów, odbędzie się kino pod gwiazdami.

Jak co roku specjalnie wybrany selekcjoner zaprezentuje zestaw niszowych, vintage’owych filmów klasy B. W programie mogą pojawić się tandetne horrory i kino science fiction z absurdalnymi efektami specjalnymi.

Ponadto widzowie zobaczą zapomniane kurioza oraz nietypowe produkcje. Takich filmów próżno szukać w regularnym repertuarze kinowym.

Charytatywna licytacja dla lokalnego schroniska

Stałym elementem festiwalu pozostaje również działalność charytatywna. Po ostatnim sobotnim koncercie odbędzie się specjalna licytacja.

Pod młotek trafią muzyczne przedmioty przekazane przez występujące zespoły. Natomiast całość zebranych środków zostanie przekazana lokalnemu schronisku dla zwierząt.

Pole namiotowe, ognisko i festiwalowa strefa gastronomiczna

Uczestnicy mogą korzystać z pola namiotowego oraz zaplecza sanitarnego. Dostępna będzie także festiwalowa strefa gastronomiczna.

Wieczory i noce tradycyjnie upływają przy wspólnym ognisku, rozmowach i muzyce. W rezultacie atmosfera bardziej przypomina spotkanie przyjaciół niż dużą, anonimową imprezę masową.

RIFFFIELDS pozostaje festiwalem tworzonym oddolnie przez ludzi związanych z muzyką. Jest przeznaczony dla osób, które chcą słuchać jej blisko sceny, artystów i innych uczestników. Wszystko odbywa się bez barier, nadęcia i zbędnego pośpiechu.

28–30.082026 – Gałązki k/Koźmina Wielkopolskiego (wydarzenie)

Line-up RIFFFIELDS 2026

Piątek, 28 sierpnia 2026

• Astral Fungus Cult [PL]
• Morze [PL]
• Atom Juice [PL]
• Acid Rooster [DE]

Sobota, 29 sierpnia 2026

• Lovecraft [PL]
• Tet [PL]
• Kochlea [CZ]
• Acid Sitter [PL/JP]
• Jarzmo [PL]
• Cowboys & Aliens [BE]

Niedziela, 30 sierpnia 2026

• Skraj [PL]
• Smokes of Krakatau [PL]
• RIFFFIELDS Jam Session

Do zobaczenia na Polach Riffów!

Bilety na RIFFFIELDS 2026

Bilety na RIFFFIELDS 2026 można kupić w serwisie Stage24.pl.

Artykuł Szczegóły Rifffields Festival 2026 pochodzi z serwisu KVLT.

Utwór po raz pierwszy wybrzmiał na żywo podczas ubiegłorocznej trasy Catacombs, gdzie spotkał się z bardzo entuzjastycznym przyjęciem publiczności. Od tamtej pory fani z niecierpliwością wyczekiwali jego oficjalnej premiery.

Muzycznie „Easy Street” to bardziej stonowane oblicze Queens of the Stone Age. Kompozycja opiera się na akustycznej gitarze, psychodelicznych syntezatorach oraz pulsującej sekcji rytmicznej. Pod spokojną powierzchnią utworu kryją się jednak charakterystyczna dla zespołu surowość oraz ironiczne poczucie humoru. Gościnnie pojawia się Nikki Lane, której wokal inspirowany stylistyką Wandy Jackson ciekawie kontrastuje z melodyjną partią Josha Homme’a.

O nowym singlu Josh Homme mówi:

„To zabawna piosenka – trochę jak uderzenie w nerw łokciowy. Śmieszy, bo boli, a boli, bo jest śmieszne. Jest poważna, ale jednocześnie zabawna. Nagraliśmy ją tak, jak nagrywa się demo – bez metronomu, zostawiając wszystkie pomyłki. Tempo raz przyspiesza, raz zwalnia, klaskanie nie jest idealne, ale też nie jest złe. A właśnie takie niedoskonałe klaskanie wnosi do utworu coś ludzkiego, czego nie da się podrobić.”

Muzyk dodaje:

„Nie chodzi wyłącznie o lekkość czy żart. Chodzi o pogodzenie się z niedoskonałością własnego życia. Ta piosenka – podobnie jak życie – tkwi w błędach. To właśnie jej niedoskonałości są jej największą siłą.”

Premierze singla towarzyszy także oficjalny teledysk wyreżyserowany przez Tony’ego Wolskiego i Christophera Gruse’a, powstały na podstawie pomysłu Josha Homme’a. W klipie wokalista próbuje uciec przed grupą ekscentrycznych postaci, w które wcielają się pozostali członkowie zespołu. Wśród nich pojawiają się między innymi Juggalo, galeriany Święty Mikołaj, fan skórzanych strojów oraz elegancki kowboj prowadzący miniaturowego konia. Surrealistyczna historia prowadzi do nieoczywistego finału będącego hołdem dla outsiderów.

Za produkcję „Easy Street” odpowiadają Josh Homme oraz Michael Shuman.

Posłuchaj „Easy Street” na platformach streamingowych

Nowy singiel jest dostępny do odsłuchu na najpopularniejszych platformach streamingowych https://qotsa.lnk.to/easystreet

Klip do singla „Easy Street”

Artykuł QUEENS OF THE STONE AGE prezentują nowy singiel „Easy Street”. pochodzi z serwisu KVLT.

Only Sons to projekt poszukujący, czy po prostu zespół, który nie umie stać w miejscu? Zaczęliście od stonera, potem nastąpiła zmiana w stronę mieszanki prog rocka z hard rockiem, a nowa płyta to jak dla mnie retro/hard rock.

Początkowo rzeczywiście szliśmy w kierunku stonera, ale po jakimś czasie okazało się, że miks naszych upodobań muzycznych wyznaczył inną drogę. Mając za grunt sentyment do lat 90. i fascynację całą paletą przedstawicieli gatunków: heavy metal, grunge i hard rock, oczywiste dla nas stało się, że Only Sons nie będzie zespołem poruszającym się w wąskiej stylistyce. Nasz debiut ‘Love, Drugs, Treachery and Deceit’ jest tego najlepszym dowodem. Fundamentem są tu tłuste riffy, chwytliwe melodie, przebojowe refreny – a wszystko zwieńczone balladą. A z tym – jak to określiłeś – retro/hard rockiem, to chyba Cię lekko poniosło. Próżno szukać w naszej muzyce i image’u wspólnych cech z tą stylistyką. Nie mamy też w arsenale gitar, wzmacniaczy czy (ogólnie) sprzętu, który by to potwierdzał. Bliżej nam do lat 90. i teraźniejszości. Od zawsze tak było. Ale wiem do czego pijesz… i coś czuję, że pewnie wypłynie to w dalszej rozmowie.

Kiedyś byliście bardziej stonerowi – dziś jesteście dużo bardziej ‘piosenkowi’. Czy to świadoma, wykalkulowana zmiana w celu zaistnienia w rozgłośniach radiowych, czy może tak po prostu wyszło?

Zawsze byliśmy piosenkowi. Wynika to z naszej natury, mianownik jest wspólny. Aż trudno uwierzyć, że wciąż wszyscy jesteśmy jednomyślni w kwestii kierunku muzycznego i tego, jak postrzegamy nasz zespół. Tę zgodność potwierdza – bądź co bądź – stały (od ponad 6 lat) skład. W 2021 roku doszło do przetasowania.

Wtedy w różnych odstępach czasu odeszli: Andrzej Nowak – wokalista, Adrian Piątek – gitara i Rob Cook – perkusista. Zastąpili ich: na gitarze Łukasz Kursa i na bębnach Wiktor Palik.

Jeśli tworzenie muzyki poza satysfakcją i szczerą radością z koncertowania przynosi wymierne efekty, to jest to jak najbardziej zasłużona nagroda i należy ją przyjąć z pokorą. W końcu chyba o to chodzi, żeby dotrzeć z muzyką jak najszerzej i znaleźć odbiorców, którzy podzielają twój twórczy entuzjazm i identyfikują się z twoim przekazem.

Gdybyś miał opisać punkty styczne oraz największe różnice między Only Sons z 2018 a 2026 roku, to będą to…?

Punktem stycznym niezmiennie jest wspomniana radość z tworzenia muzyki i granie na żywo. Różnica leży w pracy u podstaw – zwyczajnie jesteśmy bogatsi o cały bagaż złych praktyk i doświadczeń. Dziś jesteśmy zespołem świadomym… Nie mamy czasu na głupoty i rozdrabnianie się. To się dzieje tu i teraz, pracujemy nieustannie nad tym, aby osiągnąć cel, jaki sobie obraliśmy, i nad każdym innym aspektem bycia zespołem z ambicjami.

W Only Sons wykluczamy kult jednostki, zabronione są rządy i praktyki autorytarne. Wszystko dzieje się w oparciu o przyjacielskie relacje.

Wokaliści w Only Sons zmieniają się dość często – czy to znaczy, że szukacie idealnego głosu, czy raczej wciąż zmienia się to, czym ten zespół ma być?

Mieliśmy jednego wokalistę Andrzeja Nowaka od 2017 do 2021. Potem wskoczył na chwilę Ricardo Caetano, z którym zagraliśmy na kilku festiwalach, jednak to nie było “to”. Przez prawie 4 lata szukaliśmy właściwego głosu, właściwej osoby, robiliśmy ciągłe przesłuchania. Tym razem to musiał być ktoś na maksa pewny – idealny głos, frontman i po prostu fajny facet. Ostatecznie w 2024 roku, kiedy byłem już w Taraban, zaprezentowałem nasze nowe utwory Bali – materiał mu się spodobał, nagrał kilka próbek. Wtedy było już jasne, że to jest nasze brakujące ogniwo.

W ten sposób 2024 roku wokalista przeszedł z Taraban do Only Sons, a teraz i Ty odszedłeś z kapeli Krisa. Nie boicie się, że słuchacze zaczną narzekać i osądzać, że staliście się kopią Taraban?

Dla sprostowania – obaj odeszliśmy z Taraban niemal w tym samym czasie, czyli jesienią ubiegłego roku. Muzycznie i stylistycznie Only Sons i Taraban to dwa zupełnie różne twory. Tutaj właśnie wrócę do Twojego pierwszego pytania.

W sytuacji, gdy muzycy udzielają się w różnych zespołach jednocześnie ciężko jest uciec od skojarzeń, to w pełni zrozumiałe. Ci sami muzycy, tworząc dla równoległych projektów, nie stają się nagle innymi ludźmi. Niektórzy mają tak unikalny styl, że po pierwszych nutach wiesz, kto gra czy na gitarze czy na innym instrumencie. Z wokalem jest jeszcze prościej, więc oto jesteśmy. Pozwolę sobie jeszcze zauważyć, jak odmienne partie nagrał Bala dla obu zespołów. W Only Sons można usłyszeć jego zupełnie nieznane dotąd możliwości wokalne

Jasne. Ale jednak… Wasza nowa płyta mocno mi się kojarzy z ostatnimi dokonaniami krakowskiego Tarabana. Nie macie wrażenia, że zaczynacie wchodzić sobie w podobną przestrzeń?

Przeciwnie. Nie moglibyśmy się bardziej różnić… można się zaśmiać, jak najbardziej.

Zarówno ja, jak i Bala, współtworzyliśmy materiał ‘Oath’ zespołu Taraban i ‘Through The Night Again’ Only Sons. Wystarczy, że wokal jest wspólny dla tych dwóch wydawnictw. Moje gitary, część aranży, riffy i solówki – tego nie przeskoczymy. Każdy ma swój styl i, chcąc nie chcąc, będzie to słychać. Zaś muzycznie oba materiały powstawały w różnych odstępach czasu, nie graliśmy wtedy ze sobą. Są też zupełnie inne brzmienia, strojenie instrumentów i samo podejście do komponowania. Nie będziemy wchodzić sobie w drogę, obiecuję.

Nowa płyta “Through the Night Again” ukazała się po 7 latach. Dlaczego musieliśmy tak długo na nią czekać?

Przede wszystkim z braku właściwej osoby, która stanęłaby za mikrofonem.

Pracowaliśmy nad płytą przez tych parę lat. Było sporo mieszania w aranżach, odrzucania pomysłów, później dodawania nowych; aż w pewnym momencie, kiedy mieliśmy ogólny zarys całości, zaczęliśmy sobie zadawać jedno zasadnicze pytanie: “Kto nam to zaśpiewa?”. Reszta historii jest już znana. Głęboki oddech, ogromna ulga i mamy to.

Jak był plan, założenia programowe do nowej płyty? Jak wygląda praca nad nowymi piosenkami? Co musi się stać, aby dany kawałek dostał zielone światło „to leci na płytę”?

W pierwszej kolejności musi być głód tworzenia. Nigdy nie potrafiłem pisać na zawołanie. W tej materii nie znoszę presji czasu, nie zapisuję też większości riffów czy całych utworów. Przez długie lata przy pracy nad muzyką po prostu wyrzucałem do kosza to, co mi się nie podobało lub nie pasowało (zwłaszcza z Redemptor, ale o tym innym razem)… W przypadku ‘Through The Night Again’ zdecydowaliśmy się na sześć utworów, które zamknęły się w 33 minutach. Podzieliliśmy się z Łukaszem po połowie – trzy utwory moje i trzy jego. Tak wyszło.

Co nie znaczy, że przez tych 7 lat napisaliśmy tylko tyle muzyki. Tym bardziej, że udzielaliśmy się w tym czasie w innych zespołach.

Niedawno zaglądałem do wczesnych szkiców i jest tam drugie tyle, czyli sześć utworów, których nigdy nie wykorzystaliśmy. Ponownie mieszane: i moje, i Łukasza. Wydaje mi się, że to szczególna sytuacja, kiedy duet gitarzystów jest tak zgodny.

Potrafimy się pożreć o głupoty, ale nigdy o muzykę. Do “zielonego światła” dla piosenki, która wchodzi na płytę daleka droga. Tutaj angażuje się już cały zespół. Reszta składu filtruje to, co słyszy, podsuwa swoje pomysły i aranże w ramach swoich funkcji w zespole. Bywa tak, że wszyscy jesteśmy zgodni, a czasem wręcz odwrotnie – stoimy w miejscu. Natomiast żeby otrzymać finalny obraz albumu, to już  inna historia. I to bywa prawdziwa droga przez mękę. Na szczęście rekompensatą za nadszarpniętą psychikę jest odsłuch gotowego albumu.

Na Encyklopedii Metallum widnieje informacja, że Bartosz Gabriel jest odpowiedzialny za przygotowanie masteringu pod winylowe wydanie. Jednak jak dotychczas nie ujawniliście, czy i kiedy ukaże się na wosku nowa płyta. Co się musi wydarzyć, aby tak się stało? Osobiście nie kupuję każdego wydawnictwa na winylu, ale Wasza płyta bardzo przypadła mi do gustu i mogłaby naprawdę fajnie zabrzmieć na gramofonie.

Tak, Bart Gabriel przygotował mastering pod wydanie na winylu. Z tego miejsca chciałem mu bardzo podziękować. Nie jest to pierwszy raz, ponieważ Redemptor – Agonia na winylu to również mastering Barta Gabriela.

Będzie też takie wydanie dla Only Sons. Szykujemy piękną oprawę, będzie cymesik. Za wcześnie na szczegóły, ale pracujemy nad tym.

Dlaczego na promocyjnym zdjęciu członkowie zespołu wyglądają niemalże jak bracia bliźniacy? (śmiech)

Tak się dobraliśmy, co poradzisz. Bracia z innych matek, a jednak jeden się wyróżnia – gargantuiczny, potężny basista – Kamil. Ma same koleżanki. You ask him!

Wasze wydawnictwa ukazują się własnym sumptem od samego początku. Czy to wynika z sytuacji, że coraz trudniej znaleźć wydawcę w naszym kraju, czy może uważacie, że lepiej to wszystko sobie sami ogarniecie?

Jedno i drugie. Bycie sterem i okrętem daje niezależność i jeśli się wie, jak to robić, to można tylko zyskać. Warunkiem jest przede wszystkim granie koncertów – dużo.

Tak też było przez pierwsze dwa lata naszej działalności. Teraz zaliczamy restart i znowu będziemy grać dużo już tej jesieni.

Będąc szczerym, wracamy po kilku latach, więc mamy coś do udowodnienia. Czasy się zmieniły – trzeba budować zasięgi w social mediach. Już nie wystarczy tylko grać na żywo i mieć świetny materiał.

Decyzja o samodzielnym wydaniu płyty, a także wyprodukowaniu merchu zespołu zapadła dość późno, ponieważ prowadziliśmy wtedy rozmowy z paroma wydawcami.

Moglibyśmy mieć z górki, gdybyśmy się zdecydowali na rozwiązanie typu “ok, masz tu naszą płytę, nic nie chcemy, tylko ją wydaj”. Tyle, że to nie jest rozwiązanie dla nas.

Uznaliśmy, że jesteśmy w stanie więcej sami dla siebie zrobić, wydając własne pieniądze. W końcu za nagrania i miksy audio, jak i późniejsze nagrania i miksy video, zapłaciliśmy my. A to już żadna różnica dorzucić jeszcze trochę kasy i zrobić wszystko samemu.

Dlatego, kiedy mamy w zespole pięciu doświadczonych ludzi, możemy sobie na to pozwolić. Nie jest to łatwe, ale nikt nie mówił, że będzie. Powoli przecieramy nowe szlaki.

Czyli można się spodziewać profilu na TikToku w celu kręcenia zasięgów? (śmiech).

Nie wykluczam. Gdybyś mnie zapytał, czy zrobię to z Redemptorem, na pewno powiedziałbym: “nie”.

W Only Sons jest więcej luzu?

Profil zespołu Only Sons jest – co by nie mówić – bardziej “dla ludzi”. Z tą muzyką można dotrzeć do zupełnie innej publiki.

A co musiałoby się stać, abyście się zdecydowali na współpracę i podpisanie papierów z wytwórnią? Deal z labelem siedzącym w “waszym” gatunku, np. Heavy Psych Sounds ?

Powiem Ci przy następnej płycie. W tej chwili nie ma to żadnego znaczenia.

Jesteśmy na etapie ciągłej pracy nad promocją naszego nowego albumu.

Tworzycie jakościową muzykę, ale nie jesteście turbo znanym zespołem, mając na fanpage’u niewiele ponad 1,5 tysiąca fanów. Za to zagraliście już na naprawdę fajnych festiwalach w naszym kraju. Czy ten przywilej to efekt Twoich znajomości na scenie i w branży muzycznej?

W Only Sons rolę managera pełnił Andrzej Nowak do momentu odejścia z zespołu. Był w tym bardzo skuteczny. Ja przejąłem pałeczkę dopiero teraz przed wydaniem “Through The Night Again”. Była to dla mnie naturalna kolej rzeczy, ponieważ praktycznie od zawsze zajmowałem się sprawami organizacyjnymi w zespołach, w których grałem. Gdyby lajki i suby szły w parze z występami na festiwalach czy trasach, to obawiam się, że o wielu zespołach już dawno byśmy zapomnieli.

Rzeczywistość jest taka, że w naszym środowisku muzycznym wszyscy się znają. Dzięki temu nieraz jest łatwiej, co nie zmienia faktu, że chętnych też jest wielu. To samo tyczy się prasy: wywiady, recenzje, radio itd. O to trzeba zadbać samemu. Nie wszystkie drzwi są otwarte, ale trzeba zapukać.

A jak z Twojej perspektywy wygląda opcja grywania na zagranicznych festach? Slot na takim uznanym Desertfest to byłoby coś!

Właśnie o to w graniu chodzi. Koncerty, a zwłaszcza festy są najlepszą częścią tego wszystkiego. Zawsze się cieszę na kolejne występy na żywo. Wszyscy chcemy grać, ile wlezie, póki nas to cieszy.

Na przełomie wieku polskie zespoły chętnie nagrywały na swoje płyty czy grały na żywo covery. Zauważyłem, że na przestrzeni ostatnich 20 lat mocno się od tego odchodzi, chcąc maksymalnie promować swój autorski materiał. Covery jakich piosenek chciałbyś wypuścić? Behemoth czy Graveyard?

Uważam, że covery są spoko. Kiedyś mieliśmy z naszym perkusistą Wiktorem cover band. W setliście koncertowej było ponad 40 utworów wielu znanych i stylistycznie różnych zespołów. Z założenia graliśmy wszystko, co nam się podobało w latach 70.–90. od Kansas czy Journey, po Genesis, Van Halen, Queensryche i Ozzy’ego.

Myślę, że z Only Sons prędzej czy później sięgniemy po jakiegoś klasyka, a może nawet kilka.

Mam na myśli bardziej granie coverów przez Only Sons, bo osobiście mocno nie przepadam za stricte cover/tribute bandami. Chodzi mi bardziej o to, jak metalowy szlagier zabrzmiałby w stylistyce OS.

Właśnie może nie metalowy, a jakiś zupełnie nieoczywisty? I może nie po angielsku? Chodzi to za nami od dawna. Nie wykluczamy też akustycznych setów. Raz się to wydarzyło i bardzo nam się spodobało. Wtedy też zagraliśmy trzy covery: Alice In Chains, Down i Stone Temple Pilots. Mamy więc już jakiś background.

To co teraz planujecie z Only Sons?
Z rzeczy zaplanowanych na ten rok, to wydanie płyty na LP i 20 koncertów od października do grudnia. Info o trasie z Blindead 23 krąży od jakiegoś czasu w social mediach. Druga trasa będzie miała miejsce chwilę później, jest już klepnięta i za chwilę będzie o niej głośno.

Artykuł DANIEL KESLER (Only Sons): „Nie moglibyśmy się bardziej różnić” pochodzi z serwisu KVLT.

Bloodywood

Winterfylleth

Psychonaut

Decapitated

Wonder

Cavalera

Tides From Nebula

Blood Incantation

PPW Wrestling

Artykuł Mystic Festival 2026 – Dzień 1 – Gdańsk (4.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Kultowa psychodeliczno-rockowa formacja Uncle Acid and the Deadbeats powraca z nowym singlem „Don’t Let It Control You”, który ukazał się nakładem ich własnej wytwórni Killer Candy Records. Utwór zapowiada nadchodzący materiał zespołu i stanowi pierwszą premierę 7” winyla od czasu „Pusher Man” z 2016 roku.

Nowy singiel to kolejna odsłona charakterystycznego, mrocznego świata Kevina Starrsa – lidera projektu. Zespół łączy psychodeliczny rock, proto-metalową surowość i elementy vintage’owego popu, tworząc unikalną mieszankę brzmień inspirowanych zarówno klasyką lat 60. i 70., jak i estetyką horroru klasy B. „Don’t Let It Control You” to 3,5 minuty intensywnego, garażowo-psychodelicznego uderzenia, które – jak podkreślają muzycy – stanowi przedsmak nadchodzącego albumu studyjnego.

Do utworu powstał również teledysk przygotowany we współpracy z Tinnitus Productions, specjalistami od niskobudżetowej estetyki B-movie. Klip został zrealizowany na taśmie Super 8, co dodatkowo podkreśla surowy i retro charakter produkcji.

Singiel „Don’t Let It Control You” ukaże się 29 maja 2026 roku na limitowanym winylu 7” nakładem Killer Candy Records.

Artykuł UNCLE ACID AND THE DEADBEATS wydadzą singiel na 7″ winylu pochodzi z serwisu KVLT.

Supportem na polskim odcinku trasy była stołeczna Sunnata, która miała okazję zaprezentować się przed swoją, całkiem licznie zgromadzoną i wyraźnie entuzjastycznie nastrojoną publicznością. Było to moje kolejne podejście do muzyki składu w wydaniu koncertowym i choć nie chcę się specjalnie wyzłośliwiać, nie mogę powiedzieć, by w końcu coś między nami zaiskrzyło. Wręcz przeciwnie – skończyło się jak zwykle, mocno stonowanymi wrażeniami, spośród których dominujące były znudzenie, poczucie przerostu formy nad treścią i ogólna pustka emocjonalna. Nie twierdzę, że zespół zagrał w Proximie jakoś wyjątkowo słabą sztukę, bo po reakcjach publiczności można było sądzić, że oczekiwania znacznej jej części zostały zaspokojone. Pozostaje mi chyba po prostu uznać, że nadajemy z kapelą na różnych falach i choć w teorii porusza się ona w rejonach bliskich mi gatunkowo, to akurat w tym przypadku nasze wektory zwrócone są w zupełnie innych kierunkach.

Obawy pojawiały się też przed występem gwiazdy wieczoru. Z jednej strony o nagłośnienie, bo Proxima nie jest klubem z wyjątkowo finezyjną akustyką, z drugiej o setlistę, na której znaleźć się miały wcześniej niegrane numery (wydaje mi się, że dużo rozsądniej byłoby zagrać trasę promocyjną już po wydaniu nowego albumu), z trzeciej o formę grupy, która zafundowała sobie wielomiesięczną przerwę koncertową.

Od pierwszych minut występu wiedziałem już jednak, że żadne z nich nie mają prawa się ziścić.

Widziałem VoIC w akcji kilkukrotnie (w tym podczas Ino-Rock Festival w Inowrocławiu czy na koncertach w Gdyni i Poznaniu), jednak to, co zobaczyłem w Warszawie, było czymś więcej. Zespół wyraźnie głodny grania, zaskakująco (jak na warunki klubowe) dobrze brzmiący, żonglujący numerami zarówno z ciekawie zapowiadającej się Venceremos, nieustannie doskonałej Age of Aquarius (m.in. Dance of Night, Father Sun, czy For the Innocent), jak i Riza (Skaros, Ti kako) oraz Zvara / Karakolia. Z publiką kupioną od samego początku przez magnetyzm i energię, która pulsowała w gęsto zapełnionej tego wieczoru Proximie. Nie sposób nie wspomnieć też o cudownym klimacie muzyki Greków – z jednej strony bardzo swojskiej i bliskiej sercu, z drugiej niezwykle uniwersalnej i kosmopolitycznej w swej treści. Niezmiennie urzekała też skromność i naturalność artystów, dzięki którym ich przekaz wydawał się bardzo autentyczny, a pozytywne emocje absolutnie zaraźliwe.

Trudno mi nie wypowiadać się o koncercie Villagers of Ioannina City w samych superlatywach, bo poziom wrażeń był tego wieczoru wyjątkowo wysoki (pokusiłbym się nawet o stwierdzenie, że spośród wszystkich moich dotychczasowych spotkań z Grekami, właśnie to było najbardziej udane). Czekam z niecierpliwością na nowy album i mam cichą nadzieję, że może uda się złapać zespół w naszym kraju ponownie, przy okazji któregoś z tegorocznych festiwali.

Artykuł Villagers Of Ioannina City, Sunnata – Warszawa (12.03.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Do 2021 krakowska grupa zagrała wiele koncertów u boku takich zespołów takich jak Corrosion of Conformity, Valey of The Sun, Yawning Man czy Bison BC; a także na kilku największych metalowch festiwalach w Polsce: Mystic Festival, Summer Dying Loud, Red Smoke Festival, Rockowisko Zwierzyniec i Bałtów Open Air.

W 2024 roku do Only Sons doszedł nowy wokalista – Daniel Bala Suder (ex-Taraban).

Obecnie krakowski zespół pod dowództwem Daniela Keslera przygotowuje się do premiery drugiego albumu pod tytułem „Through the Night Again„, którego premiera jest zaplanowana na 17 kwietnia 2026 roku i ukaże się własnym sumptem w formie cyfrowej, na płycie CD oraz w późniejszym czasie na winylu (pre-order). Materiał zarejestrowano w Zed Studio (Frontside, Decapitated) oraz Kossa Buena Studio (Sztywny Pal Azji, Crystal Viper). Za miks i mastering odpowiada Tomasz „Zed” Zalewski (Medico Peste, Dieth), natomiast mastering pod winylową edycję przygotował Bart Gabriel (Avenger,  Jag Panzer). Okładkę albumu stworzył Kuba Sokólski (Dormant Ordeal, Entropia), natomiast layout wydawnictwa przygotowano w Kontamination Design (Akhlys, Taake). Autorem loga zespołu jest Xaay, a zdjęcie zespołu wykonał Pastor.

Nowa płyta zespoły Only Sons zawiera 6 autorskich kompozycji utrzymanych w stylistyce retro/hard rocka.

Tak gitarzysta zespołu komentuje nadchodzące wydawnictwo: „Jest tu wszystko: pokręcone i techniczne riffy, melodyjne refreny, odjechane i wpadające w ucho gitarowe solówki. Poszerzyliśmy instrumentarium o klawisze/pady i sample dodając do utworów różnorodnych przestrzennych brzmień, które razem z bardzo zróżnicowanymi partiami wokalnymi dały Only Sons zupełnie nową jakość. Fani takich kapel jak: Mastodon, Katatonia, Graveyard, Sentenced czy All Them Witches powinni się „u nas” dobrze poczuć„.

Poniżej prezentujemy odsłuch nowego singla „Crimson Sunset” jak i wcześniej udostępnionego „Siren’s Song„.
Polecamy fanom takich kapel jak Mastodon, Graveyard, Katatonia, Baroness, All Them Witches.

Tracklista:
01. Siren’s Song
02. Shallows
03. Doomsday
04. Blindman
05. Anthem of the Unheard
06. Crimson Sunset

Artykuł Polska kapela ONLY SONS (retro/hard rock) prezentuje drugi singiel z nowej płyty pochodzi z serwisu KVLT.