Pisząc te słowa, mam za sobą już kilkadziesiąt odsłuchów Skam i ciągle mi mało. Po problemie nie został nawet ślad, a coś, co przeszkadzało, zamieniło się w największą zaletę tej płyty. To black metal jakiego już dziś prawie nie ma. Nie czuć tu powiewu morderczej, drugiej fali ze Skandynawii, płyta nie morduje ilością blastów czy opętanym tempem. A jednocześnie jest to do bólu wręcz szwedzkie – jednolity charakter muzyki sprawia, że nie sposób nie odgadnąć kraju pochodzenia, choć inspiracje twórców są dość mocno kosmopolityczne. W dużym uproszczeniu można nazwać Skam zbiorem black metalowych piosenek, zbudowanych na szkielecie Venom i zasilonych szwedzką melodyką. Prawie wszystkie utwory oparte są na absolutnie doskonałej pracy sekcji – mocny, klangujący bas wiedzie prym, a perkusja, mimo że zdecydowanie organiczna jest tylko dodatkiem. Nałożona na nie szlachetna melodyka riffów jest kolejnym budulcem klimatu. Próżno szukać tu skocznych przytupańców, bo korzenie melodii wyrastają raczej z bogatego środowiska post-punkowego, gdzieś po drodze odbijając się od początków greckiej sceny black metalowej. Tu i ówdzie pojawia się nieśmiały klawisz, prawie zawsze w charakterze intra wprowadzającego w odpowiedni nastrój. Zespół bardzo przychylnie patrzy również na scenę gotycką, z początków jej istnienia, wprowadzając na swoje poletko garść minorowych motywów, zalanych pierwotnym, black metalowym sosem. I brzmi to naprawdę świeżo, nie czuć żadnych ckliwych lamentów ku przeszłości.

Skam to jeden z tych albumów, które pomimo pozornej prostoty wymagają uwagi i poświęcenia mu czasu. To zdecydowanie nie jest muzyka tła, a pierwsze zetknięcie z Golgata może być wręcz rozczarowujące. Wtedy trzeba dać im kolejną szansę i pozwolić, aby wszystko samo się poukładało. A jak już się ułoży, to długo będzie trzymać w kleszczach.

Artykuł GOLGATA – „Skam” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.