W 2022 roku niemiecki zespół wydał dobrze przyjęty przez słuchaczy i media debiutancki album zatytułowany „From Beyond the Grave”. Teraz ROTTEN SOIL powraca z nowym studyjnym albumem „I Worship Death”, który stanowi jedenastoutworowy potok nieustępliwych riffów, grzmiącej perkusji i jadowitego wokalu. Skomponowany i zarejestrowany przez sam zespół, album ucieleśnia bezkompromisowy death metal w swojej istocie, w tym miażdżący cover „Casket Garden” legendarnego zespołu Dismember.

Muzykę do najnowszego albumu zmiksował i zmasterował Fredrik Nordström w szwedzkim Studio Fredman (At The Gates, Dimmu Borgir, In Flames). Logo zespołu zaprojektował Christophe Szpajdel (Emperor, Moonspell, Graveland (PL)), a efektowną okładkę stworzył Adrián Ribes. Album ukazał się w formacie cyfrowym (smart link), na CD i limitowanym winylu 27 lutego 2026 roku i jest dostępny w sprzedaży na platformie Bandcamp (link tutaj).

Tak zespół komentuje swój nowy album: „I Worship Death dostarcza brzmienie, które uderza jak młot – klasyczne w duchu, zabójcze w wykonaniu. Bez sztuczek. Bez litości. Bez ucieczki. Rotten Soil to death metal – czysty i bezkompromisowy”.

Poniżej można posłuchać albumu na YouTube i obejrzeć teledysk do singla „Purgatory”.
Muzykę tego zespołu polecamy fanom takich zespołów jak Dismember, Entombed, Bloodbath, Unleashed.

Tracklista:
01. Eulogy
02. The Reapers Crown
03. Graveyard Rat
04. Purgatory
05. Pain
06. I Worship Death
07. Die for Me
08. The Soul Collector
09. Burial Ground
10. Mortis Aeternum
11. Casket Garden

Artykuł ROTTEN SOIL z nową płytą oddają hołd szwedzkiemu death metalowi pochodzi z serwisu KVLT.

17.04.2025 – Warszawa, Progresja (wydarzenie).

Obok formacji wystąpią Moonspell oraz Hiraes.

Na trasie koncertowej grupa będzie promować album Endtime Signals. Wydawnictwo ukazało się 16 sierpnia 2024. Płyta została wydana nakładem Century Media Records.

Bilety można zakupić na www.knockoutmusicstore.pl (w tym druki kolekcjonerskie) oraz www.ebilet.pl.

Artykuł DARK TRANQUILLITY z MOONSPELL jeszcze w kwietniu w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Mimo, że jest to materiał debiutującej kapeli z niewielkim stażem, uważam, że stworzenie tak brzmiącego materiału nie było dziełem przypadku. Często świeże zespoły na początku swej drogi docierają się ze sobą i swoją muzyką, by znaleźć właściwy dla siebie kierunek. Tu mamy do czynienia z dorosłymi facetami i spójnym materiałem, który po prostu musiał być w stu procentach zamierzony i zaplanowany w takiej, a nie innej formie muzycznej i brzmieniowej. Piszę to ponieważ zostałem totalnie zaskoczony. Burning Creation postanowiło grać szwedzki, melodyjny death metal, który należeć ma do tych wojowniczych, czerpiących z mitologii nordyckiej. OK, podgatunek jak podgatunek, są lepsze i gorsze rzeczy w każdym rodzaju metalu, ale tu zostajemy uraczeni nie tylko jasnym wyborem stylistyki, ale wręcz kalkowym kopiowaniem konkretnego zespołu. Mowa tu o Amon Amarth, którego osobiście nie cierpię z całego serca za to, że od Versus the World stał się swoją karykaturą w pogoni za sprzedażą płyt i coraz bardziej niby chwytliwych „hitów”. Co ratuje w moich oczach Burning Creation, to właśnie fakt, że słychać, że darzą sympatią ten wczesny Amon Amarth, którego da się słuchać bez uczucia zażenowania. I fakt, ciężko w przypadku Never Dead Nation mówić o oryginalności, ale kompozycje stworzone są z głową i jeśli ktoś lubi wiking/death metal, to ma szansę tu coś dla siebie znaleźć. Kompozycje zbudowane są na dwustopowym silniku opartym na średnich tempach, który rzadko zwalnia, racząc nas energicznym biciem przez większość trwania Epki. Riffy często rozpisane są na dwugitarowe harmonie, a wokal Macieja Koniora do złudzenia przypomina barwę Johana Hegga (fronmtan Amon Amarth). Z całości materiału bardziej do mnie trafiają kawałki agresywniejsze, mam wrażenie, że w nich wszystko brzmi spójniej i z większym polotem niż w lekko patetycznych i nadmuchanych melodiach.

Generalnie przyszłość zespołu, w moim uznaniu, będzie wymagała sporych przemyśleń na temat dalszej drogi. O ile debiutancką Epkę można potraktować jeszcze jak zapowiedź czy to docieranie się, o tyle cały album mógłby w takiej formie nie zagrać. Kalkowanie czyjegoś stylu w tak silnym stopniu nasuwa pytanie, czy nie lepiej po prostu stworzyć cover band, zamiast silić się na swoje kompozycje. Przesłuchałem materiał kilka razy, bo musiałem, taka prawda. Znalazłem tu z czasem kilka momentów dla siebie, widzę jakiś przebłysk potencjału, ale uważam, iż bez mocnego kroku w kierunku własnego „ja” zespół zniknie niezauważony bardzo szybko.

Artykuł BURNING CREATION – „Never Dead Nation” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Circle of Chaos to załoga ze Szwecji, a ich muzyka brzmi na wskroś szwedzko, jak okazało się po wciśnięciu „play” na odtwarzaczu. Otwierający Fires of Armageddon bez żadnego intra rzuca w nas melodiami, w których można się doszukiwać wczesnego In Flames i At the Gates. Z czasem słychać, że formacja dobrze odnajduje się też w „starej szkole”, nawiązując do wczesnego Entombed czy Grave. Ich brzmienie może nie wali klasycznym charkotem, wypada raczej göteborsko, ale riffy zdradzają ciągoty do brutalniejszego grania.

Miks tych dwóch sposobów na szwedzki death metal w pierwszym kontakcie przypadł do gustu. Zespół ma sporo pomysłów, a wokalista, Per Kolderup-Finstad, urozmaica krzyki na wszystkie znane sobie sposoby, zagęszczając atmosferę kompozycji. The Great Rite, Fires of Armageddon, Purgatory czy Blooded Soul to zawodowe wgniatacze w glębę i byłoby pięknie, gdyby takimi pociskami zapełniono cały, trzydziestopięciominutowy album. Niestety tu się pojawia „ale”: płyta trwa minut 50 i pod koniec czuć już zmęczenie. Dwa kawałki bez problemu mogłyby zostać wyrzucone z playlisty, co wyszłoby Forlorn Reign na dobre. Ja postawiłbym na Förödelsens tid i Óveður – w moim uznaniu stanowią one kompletne zapychacze, które nie tylko są zbędne ze względu na ogólny czas trwania materiału, ale również odstają jakością.

Cieszyłem się, gdy najnowszy krążek Circle of Chaos wpadł w moje ręce, bo na dobry szwedzki death metal zawsze mam apetyt. Niemniej zawiodłem się. Płyta ma wiele plusów, muzycy prezentują bardziej niż sprawny poziom wykonawczy, aczkolwiek czasami trzeba wiedzieć, kiedy powiedzieć dość, żeby pozostawić uczucie niedosytu zamiast wywołać przesyt. Niestety nie zostałem przez Szwedów kupiony w pełni. Żeby nagrywać długie albumy, trzeba w nie tłoczyć więcej pomysłów bądź mocno zmodyfikować styl grania.

Artykuł CIRCLE OF CHAOS – „Forlorn Reign” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

10 kwietnia br. wydawnictwo to ukaże się w formie fizycznej jako limitowana kaseta (100 sztuk) oraz CD (500 sztuk). Płyty winylowe będą dostępne we wrześniu 2022 roku i zostaną wydane w trzech kolorach: przeźroczysty niebieski (100 sztuk), przeźroczysty zielony (100 sztuk) oraz splatter (100 sztuk). Pre-order jest dostępny w sklepie intetnetowym zespołu, a wkrótce również na Bandcampie.

Materiał na płytę został zarejestrowany, zmiksowany i poddany masteringowi w Mike Utah’s Audio Ranch (Morgoth). Za produkcję odpowiada lider zespołu Dirk Alberti oraz Jörn Michutta (Morgoth „Ungod„). Intro oraz Outro nagrał Tommy Finke (ex-Holy Moses).

Płyty They Burn as One można posłuchać innymi na Bandcampie oraz Spotify.

Tracklista:
01. Intro
02. This Is Resurrection
03. Bugs
04. Left Hand Of God
05. Selfseeker
06. Hydrofluoric Acid
07. Slow Decay
08. Requiem To Harry
09. Cleansing Flames
10. Der Mensch Über Alles
11. Conscious Mind
12. Hate Decade In Review
13. Outro

Artykuł Mocny debiut death metalowej załogi Denomination pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwszym aspektem, który urzekł mnie na Choirs of the Fallen to bezpośredniość jego przekazu. Utwory nawet gdy nie buzują agresją, wbijają się z wielką łatwością w podświadomość, co można postrzegać na jako swego rodzaju przebojowość. Przebywanie z albumem umila także bez dwóch zdań brzmienie. Brudny, mocny sound utrzymany jest w najlepszej tradycji starej szkoły szwedzkiego metalu. Nie brakuje tu charczących charakterystycznie gitar, przesterowanego basu, klimatycznych solówek i głębokiego, zdartego growlu, który na dodatek jest zaskakująco czytelny. Od rozpoczynającego album utworu Fallen muzycy Wombbath wbijają kolejne gwoździe do naszej trumny, wymierzając uderzenia ze smakiem, miarkując nam ból, i dbając, byśmy dotrwali do końca. Mam także wrażenie, że w tej jakby prostocie przekazu i formy jest największa siła. Utwory oczywiście nie są banalne czy tanie, ale na pewno nie ma przekombinowania, za to są dobrze skonstruowane.

Płytę rozpoczyna utwór Fallen, który bez owijania w bawełnę ciśnie w nasz narząd słuchu swój jad. Średnie tempo z „U” wykrzyczanym przez Jonny’ego Petterssona obiecuje skuteczną krwawą kaźnie, i tak jest w rzeczywistości. Fallen to świetny i urozmaicony otwieracz, pokazujący, czego można się spodziewać w kolejnych minutach trwania krążka. Doceniam bardzo umiejętność muzyków do utrzymania pewnego rodzaju powietrza w kompozycjach – pomimo nacisku na brudny sound, utwory nie męczą, dają się łatwo rozgryźć, słuchacz nie jest zmuszony do nasłuchiwania, co aktualnie jest grane. Riffy wymuszają na perkusiście rytmiczne granie, a on – jak słychać – potrafił wyczuć jak zbudować swoje partie, by nie przeładować materiału. Te zabiegi ostatecznie dają album silnie rytmiczny i witalny, agresywny, lecz nie skomasowany. Dobre słuchanie zapewnia także silne urozmaicenie temp, album nie jest podzielony na szybkie i wolne kawałki, praktycznie każda z kompozycji oferuje pełną gamę patentów – od grobowych zwolnień po szaleńcze blasty, dzięki czemu o hity nie trudno.

Zaliczam do nich na pewno Crawling From the Pits z początkiem przypominającym motyw przewodni z soundtracku do filmu 28 Dni Później, silniej skierowany w wolniejsze tempa, ale nie pozbawiony przyśpieszeń A Sweet Taste of Death, i motoryczny Choirs of the Damned.

Przyjęło się zakładać, że old schoolowy szwedzki death metal to raczej skostniały gatunek i można ewentualnie grać wariacje na temat już odegranych patentów. Ciężko mi się z tym nie zgodzić, aczkolwiek słuchając Choirs of the Fallen, nie sposób nie zauważyć jak długą drogę ta muzyka przeszła przez ostatnie trzydzieści lat. Wystarczy porównać Wombbath z generycznym Left Hand Path zespołu Entombed, by zauważyć, jaki progres aranżacyjno-twórczy przeszli muzycy i ich sztuka. Choir of the Fallen jest sztandarowym przedstawicielem SWE death metalu, posiada jego wszystkie ważne elementy, ale też pcha go nieco dalej, by na jego bazie móc nadal podawać fanom atrakcyjną muzykę.

Artykuł WOMBBATH – „Choirs of the Fallen” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Niemieccy metalowcy z Revel In Flesh budują swoją pozycję na scenie już ładnych parę lat, z każdym wydawnictwem robiąc krok naprzód, zdobywając jednocześnie respekt u coraz to większej ilości fanów old schoolowego grania. Z nowym albumem nie będzie inaczej, gdyż osadzony jest w stricte staromodnych brzmieniach i zakorzeniony w klasyce. Co go wyróżnia od poprzedników, to nieco większa dawka melodii, która delikatnie łagodzi wizerunek zespołu. Na całe szczęście melodyka ta zbliża muzyków do najlepszych dokonań Dissection czy Dismember. Za brzmienie płyty jest odpowiedzialny Dan Swano i jego studio Unisound, więc wszystko jest na swoim miejscu, dzięki czemu mamy do czynienia z dobrze proponowanym produktem, przemyślanym i wycelowanym w konkretny cel.

Album zaczyna się od konkretów, bez intra i budowania atmosfery. Jest to dobre posunięcie, ponieważ klimatu w późniejszych etapach płyty nie brakuje, i ogólnie należy przyznać, iż materiał jest bardzo zróżnicowany (jak na standardy tego gatunku). Generalnie podzieliłbym utwory na trzy grupy: dwustopowe, ciężarne walce (na przykład The Hour of the Avenger i Blood Oath); typowe, szwedzkie łupanki w średnich tempach (My Trial, Deathblow, Pervertin Speed Kill); i melodyjne, klimatyczne (The Nihilistic Nothingness, The Nightbreed). Utwory o różnych klimatach wymieszane są ze sobą, dając w pierwszym kontakcie lekki efekt bałaganu, ale z czasem całość daje się przegryźć i nie razi w uszy. Taka zagrywka nieco kojarzy mi się z „The Final Chapter” Hypocrisy, gdzie Szwedzi ułożyli swoje kompozycje na zasadzie „szybki, wolny, szybki, wolny”.

Podstawową część albumu kończy jeden z lepszych moim zdaniem The Nightbreed, który swym wolnym tempem i melodyjną atmosferą idealnie się nadaje do roli zamykacza. Niestety zespół postanowił jeszcze na sam koniec krążka wrzucić cover z repertuaru Motorhead „Rock Out”. Do samego wykonania nic nie mam, jest dobrze odegrany, dosyć typowy, ale rzetelny, aczkolwiek razi mnie po tak dobrym podsumowaniu, jakim jest wspomniany The Nightbreed. W moim uznaniu cover jest zbędny, ale taka mała skaza nie może dyskryminować całości, która na pewno solidna.

Artykuł REVEL IN FLESH – „The Hour of the Avenger” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Upadek to bezpośredni ukłon w stronę szwedzkiego, melodyjnego death metalu, do którego dołożono hardcore’owy sposób budowy kompozycji. W ostatecznym efekcie takie połączenie daje bardziej agresywny i bezpośredni materiał niż klasycznie odegrane albumy tego gatunku. Mocno słychać tu nawiązania do At the Gates, Edge of Sanity i starego In Flames. Wiele patentów przywołuje skojarzenia z albumami Whoracle i Colony ostatnich z wymienionych. Jest to niewątpliwie plus, bo mało kto obecnie potrafi zagrać takie dźwięki na poziomie, moda minęła, wszystkie kapele na czele z In Flames poszły w innym kierunku, pozostawiając ziejącą chłodem pustkę po sobie. Wspomniany wcześniej kręgosłup wzięty ze sceny hardcore z kolei w takim zestawieniu przypomina mi kilka kapel początku lat 00., gdy metalcore świętował swe największe sukcesy, a kapele takie jak Caliban, Heaven Shall Burn, Fear My Thoughts czy Maroon z siłą wodospadu szturmowały scenę metalową, powodując u zatwardziałych metalowców konsternację o sens takich mariaży.

W samych kompozycjach Dark Side cenię przede wszystkim sposób ich budowy, który bogaty jest w częste zmiany tempa, smaczki kompozytorskie, a przede wszystkim w wielką ilość emocji. Melodie gitarowe, często przejmujące, podbite są głębokim growlem, co dobrze buduje atmosferę i świetnie współgra z cięższymi partiami w postaci breakdownów. A gdy przy growlach już jesteśmy, należy kilka słów napisać o wokalach, które są wykrzyczane w języku ojczystym, który uważam za trudny i niewdzięczny w formowaniu. Bardzo łatwo wpaść w śmieszność i teksty pisane po polsku muszą być od dechy do dechy przemyślane. Tu niestety wokalista buja się na granicy i niektóre wersy mnie kłują w uszy ( na przykład „Wy k***y politycy”, który zamiast mocno brzmi raczej naiwnie). Nie jest to zarzut dyskredytujący cały materiał, ale rzecz do dopracowania na przyszłość bo jako produkt Dark Side A.D 2019 jest jak najbardziej wartościowy i godny polecenia.

Artykuł DARK SIDE – „Upadek” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

W Gods Forsaken zaangażowani zostali starzy wyjadacze metalowej sceny, którzy od lat zatruwają swymi plugawymi dźwiękami błogi i kwitnący świat. Pomysłodawcą zamieszania jest Anders „Schweick” Biazzi, który obsługiwał gitary wcześniej w Amon Amarth, a obecnie jest również członkiem świetnego Just Before Dawn. Do pierwszego składu Anders zaprosił wokalistę Wombbath, Ashcloud, Just Before Dawn i miliona innych projektów Jonny’ego „Caligari” Petterssona, a za garami zasiadł Brynjar „MR. Harbinger” Helgetund. W takim formacie zespół nagrał w 2017 debiutancki album In a Pitch Black Grave. Z czasem do trójki muzyków dołączyli Alvin Zuur (uwaga, niespodzianka – Just Before Dawn) i Gustav Myrin (Asphyx, Grand Supreme Blood Court).

Posiadając taki skład, nie wyobrażam sobie możliwości stworzenia przez Gods Forsaken słabej płyty. Smells of Death w mojej ocenie jawi się jako bardzo dobry kawałek szwedzko brzmiącego death metalu z pogranicza Dismember i wczesnego Hypocrisy. Brud, oślizgłe wnętrzności i lejąca się zewsząd ropa wylewa się z głośników, aczkolwiek nie jest pozbawiona dawki melodii, dzięki której utwory są rozpoznawalne, nie nikną w jednolitej łupance całości. Odpowiednio dobrane brzmienie studia Unisound świetnie komponuje się z pomysłami muzycznymi projektu, drapiące i piaszczyste gitary raz łamią ciało ciężarem, raz tną jak papier ostrymi, szybko bitymi melodiami. Utwory jak na ten rodzaj wymiotowania są zróżnicowane, oczywiście dominują tempa średnie, ale zespół nie boi się zapędzić w blastbeaty, a tym bardziej w grobowe ciężary. Istotny jest także dla mnie dynamiczny charakter utworów, dzięki czemu niosą przez całą długość trwania bez uczucia znużenia.

Im dłużej myślę i słucham Smells of Death, tym trudniej znaleźć mi słabe punkty tego krążka. Mam wrażenie, że będąc przedstawicielem takiego a nie innego gatunku, posiada w sobie wszystkie najlepsze cechy i ma prawo zostać zapamiętanym na dłużej. Na mojej półce płyta kurzyć się nie będzie na pewno.

Artykuł GODS FORSAKEN – „Smells of Death” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Nie da się ukryć, że minęło kilka miesięcy od premiery albumu i z tej perspektywy czasu mogę ocenić album nie tylko względem pierwszych odczuć, ale także długotrwałego osłuchiwania, ponieważ Carved In Flesh nieprzerwanie towarzyszy mi od dnia wydania. Można by to już przyjąć za mocny argument, żeby płytę sprawdzić, ale warto napisać o niej troszkę więcej.

Organic to kolejna załoga lubująca się w staromodnym, szwedzkim death metalu. Ich brzmienie obowiązkowo cuchnie siarką i charczy brudem. Bez tego po prostu nie ma czegoś takiego jak swedish death metal. Brudne brzmienie, głęboki wokal i sporo nośnych momentów to podstawowe cechy tej muzyki, a Organic korzysta z nich garściami. Bez kompleksów, przyczajeń i zakradania. Kawałki walą bez ostrzeżenia po gębie, a gdy już się nie spodziewasz kolejnego ciosu, to dobijają kopniakiem poniżej pasa. Carved… jest mocna i bezpośrednia jak działanie czystego spirytusu i tak samo jak on stopniowo obezwładnia tych, którzy odważyli się na nią skusić. Trzydzieści siedem minut trwania płyty naładowane jest chwytliwymi riffami, siłowymi rytmami, łatwo wpadającymi w ucho wokalami, a gdy od czasu do czasu pojawi się jakaś melodia, również zostaje automatycznie w głowie.

Nie da się ukryć, że w twórczości Organic wyraźnie słychać zamiłowanie muzyków do twórczości Grave, Dismember, Entombed czy Desultory, ale uważam, że przy założeniu grania jakiegoś konkretnego gatunku takie wpływy są atutem. Utwory takie jak choćby Suffocate In Blood, I, Soulless i tytułowy Carved In Flesh nie mają prawa pozostawić obojętnym żadnego fana szwedzkiej rzeźni, a to dopiero debiut.

Artykuł ORGANIC – „Carved In Flesh” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.