Artykuł Sabaton – Gdańsk (31.05.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Amaranthe – Warszawa (02.11.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Avatar – Kraków (23.08.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Sabaton – Kraków (23.08.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

W roli supportu trasy wystąpi kolejna szwedzka grupa – Avatar, których najnowszym dorobkiem studyjnym pozostaje wydany w 2020 roku „Hunter Gatherer”.

Dodatkowo, polscy fani będą mieli okazję usłyszeć gościa specjalnego, zespół Nocny Kochanek. Na początku lutego polscy heavy metalowcy zapowiedzieli, że w 2022 roku światło dzienne ujrzy ich nowa płyta – „Cudzesy”.

23.08.2022 – Kraków, Tauron Arena (wydarzenie)

Rozpiska godzinowa koncertu (źródło: tauronarenakraków.pl) prezentuje się następująco:

17:30 – otwarcie bram

18:30 – Avatar

19:40 – Nocny Kochanek

21:00 – Sabaton

23:00 – zakończenie imprezy

Organizatorem koncertu jest Knock Out Productions. Bilety do nabycia na stronach organizatora w cenach:

239 zł (przedsprzedaż) / 260 zł (w dniu koncertu) – miejsca stojące na płycie

179/229/269 zł (przedsprzedaż) / 200/250/290 zł (w dniu koncertu) – miejsca siedzące (cena zależna od wybranego sektora)

Żródło: Knock Out Productions

Artykuł Sabaton, Nocny Kochanek i Avatar już za miesiąc w Krakowie pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół był mi wcześniej kompletnie nieznany, płyta dotarła do mnie z łatkami black/thrash/death metal, czyli wszystko i nic. I rzeczywiście – pierwszy odsłuch był dziwny, bo zlepek dźwięków wydawał się dość przypadkowy, bez większego ładu i składu. Zapowiadała się trudna znajomość, pełna zgrzytów, niedomówień i braku zaufania. Ale zawsze warto dać kolejną szansę, bo może się okazać, że pierwsze wrażenie można zrobić więcej niż raz. I tak jest ze Scissorgod – kilkanaście dni przerwy wystarczyło, by album z miejsca walnął w łeb obuchem i zawładnął na bardzo długo. Nie znajdziemy tu opętanego tempa, piekielnych wrzasków, ultra ciężkich riffów, a jednak jest ekstremalnie. Czasami odpychająco, bywa, że w odbiorze niełatwo, pozornie bez myśli przewodniej i szyku kompozycyjnego. Ale wystarczy się odpowiednio nastawić, by perkusyjne połamańce, brudne gitary, klangujący bas i zjadliwy wokal stały się czymś więcej, niż składowymi ekstremalnej muzyki. Na pierwszy rzut ucha, może się wydawać, że nasi bohaterowie będą się kłaniać kolegom z Obliteration, ale inspiracje idą znacznie dalej. Brzmieniowo nawiązują do Negative Plane, zaś atmosferą do starej, metalowej ekstremy sprzed czterech dekad. Charakter kompozycji sprawia, że jest w tym sporo klimatu, głównie spod znaku starego horroru. Odarty z ciężkiego riffowania Decomposer mógłby posłużyć jako czołówka do dowolnego filmu o cmentarnych historiach, a pokręcony Down Through The Hole to skrzywiony sen maniaka pierwszej fali black metalu na temat Kinga Diamonda. Kiedy wydaje się, że atmosfera zgęstniała do granic możliwości, pojawia się zaskakujący Feeble Heart – niesiony przez prostą melodię, wściekłą wariację na temat starego, dobrego post-punka. Te same wibracje, te same minorowe tony i szlachetna prostota kompozycji. Druga połowa płyty pozornie się nie różni, ale wyraźnie słychać, że Szwedów niesie w rejony eksplorowane przez największych, alternatywnych wyjadaczy. Można się doszukać (i to wcale nie grzebiąc głęboko) wpływów takich grup jak Test Dept., noise’owych inklinacji spod znaku Sonic Youth, a nawet motywów z wczesnego The Cult. W tych fragmentach każdy usłyszy to, co zechce, bo inspiracji jest aż tak dużo i pochodzą z licznych źródeł. I każdy będzie miał rację. A nawet jeśli pojawią się spory, to wszystkie strony konfliktu pogodzi totalnie odjechany, hałaśliwy, ozdobiony sekcją dętą Coin Toss – z jednej strony całkowicie death rockowy, pachnący Christian Death, z drugiej zaś stanowiący inkarnację avant-proga i składający wielki pokłon legendarnemu, belgijskiemu Univers Zero. Lepszego zamknięcia tej szalonej historii nie można było sobie wymarzyć.

Być może będziecie się męczyć i podchodzić do Scissorgod jak pies do jeża. Ale gwarantuję, że wysiłek się opłaci – w zamian otrzymacie jedną z najciekawszych, najbardziej nieoczywistych, ekstremalnych płyt zeszłego roku. Absolutnie wspaniałe.

Artykuł REVEAL! – „Scissorgod” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Łatka atmosferycznego i symfonicznego black metalu jest jak najbardziej trafna dla zawartości recenzowanego albumu, ale projekt sięga też po mniej oczywiste patenty, jak choćby deathowy growl i momentami galopujące, bliższe estetyce heavy/power riffy. Podstawą jest jednak podany z rozmachem, pełen klimatu i epickości metal, czerpiący z klasyków skandynawskiej sceny, wzbogacony o klawiszowe motywy i czasem „wikińskie” wokale. Skärvor to album bardzo wzniosły, czasem też swojski, a klimat tu prawie jak na imieninach wujka Odyna w Valhalli, gdzie mrok łączy się ze światłością, a opowieści o gigantach i początkach świata okrasza się biesiadną nutą.

Biorąc pod uwagę, że Andreas nagrał wszystko sam, to czapki z głów, bo poszczególne kompozycje skrzą się od pomysłów, zmian tempa, przeróżnych cytatów. Dzieje się tu dużo, to prawda, choć też bardzo konwencjonalnie, bez jakiegokolwiek awangardowego zacięcia (ale tak miało właśnie być) i produkcji wartej milion dolarów. Pewnie niektóre fragmenty można by lepiej zaaranżować – pojawiają się krótkie momenty przeładowania i chaosu – pewnie da się na Skärvor wskazać mniej porywające riffy, ale HarmDaud potrafił sprzedać słuchaczom sporo interesujących tematów i ubrać je w adekwatną, pełną mocy formę.

Gdybym miał wyróżnić prywatnych faworytów, to niech to będą sąsiadujące z sobą Natten oss genomströmmar (pol. Noc przepływa przez nas) i Sprickorna i verkligheten (pol. Pęknięcia z rzeczywistości). Pierwszy utwór przypadł mi go gustu za sprawą klimatycznych klawiszy, drugi – myślę, że najlepszy na albumie – dzięki progresywnemu rozmachowi, wciągającemu motywowi przewodniemu i skandynawskiemu zaśpiewowi, który przykuwa uwagę.

Skärvor to naprawdę dobra płyta łącząca siłę metalowych riffów z atmosferycznym zacięciem. Kto kocha Skandynawię z jej kulturowym dziedzictwem, ten śmiało powinien po rzeczony album sięgnąć.

Artykuł HARMDAUD – „Skärvor” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

A muzycznie? O dziwo jest nieźle, a nawet rzekłbym świetnie (przynajmniej momentami). O dziwo dlatego, że przedrostek „melodic” zazwyczaj pasuje jak pięść do oka do black metalowych dźwięków i rzadko kiedy udaje się w tej konwencji zaproponować coś interesującego, nie będącego jakąś przesłodzoną wydmuszką. A na czwartym LP Szwedów, zatytułowanym The Insidious Star (tą „podstępną” gwiazdą jest oczywiście Słońce), ta sztuka się powiodła. No, przynajmniej moim skromnym zdaniem, bo po każdym kolejnym przesłuchaniu poszczególne kompozycje „wchodziły lepiej” i trudno było nie tupać nogą, albo zanucić sobie któregoś z refrenów. Niewątpliwie maniacy, dla których black metal to niezaprzeczalnie i wyłącznie mroczna krucjata, mogą kręcić z dezaprobatą kudłatymi głowami. Jeśli jednak połączenie ekstremalnego metalu z bardziej przystępnymi, czasem wręcz skocznymi, wpadającymi w ucho tematami nie wydaje się komuś zbrodnią wobec muzyki, może propozycję Istapp sprawdzić. A nawet powinien!

Uspakajam jednak, że mimo wszystko nie brak tu blastów, a także konkretnych, chłoszczących riffów oraz wrzaskliwych wokali (choćby w Muspelheim), czasem podanych w wolniejszym tempie (tytułowe The Insidious Star). Momentami to black aż się patrzy, nie nazbyt ekstremalny, ale jednak. Bo The Insidious Star to jednak propozycja na wskroś metalowa, a nie udająca metal, jak to się czasem zdarza z tymi różnymi melodyjnymi eksperymentami. To duży plus. Ale oprócz tego mamy tutaj parę naprawdę przebojowych momentów (hiciarsko, ale w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu brzmi Snowball Earth), podniosłych, pełnych pasji, czystych wokali (najdobitniejszym przykładem Natten då Gud blundade (1888)) oraz folkowego zacięcia, uwydatniającego się w co bardziej żwawych fragmentach, czasem bliskich staremu dobremu Amorphis. Nie każdy to przełknie, nie każdy natęży ucho, ale przecież nie jest to rzecz dla miłośników garażowych rozwiązań.

Szczęśliwie też Szwedzi nie wpadają w pułapkę przesytu. Kompozycje Istapp obywają się choćby bez nadmiaru klawiszowych dźwięków (te odzywają się właściwie tylko w jednym numerze). Należy pochwalić band za aranżacje, bo zespoły parające się atmosferyczno-symfoniczno-melodyjnymi odmianami metalu popełniają nader często grzech silenia się na epickość, bombastyczności za wszelką cenę, skłonności do skomasowania wszystkich możliwych elementów w jednym punkcie, przez co często efekt finalny bywa niezgrabną karykaturą. A na The Insidious Star – mimo programowego rozmachu i użyciu różnych środków wyrazu – udaje się zachować pewną oszczędność, klarowność, co przy dobrych melodiach i pomysłach, daje całkiem ciekawy efekt.

Artykuł ISTAPP – „The Insidious Star” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Tym razem Swartadauþuz zabrał się za eksplorację death metalu, i to w sposób, który bynajmniej nie jest charakterystyczny dla Szwecji. Mamy bowiem siedem piekielnie ohydnych, przeszywających hymnów, które najzwyczajniej w świecie wysysają mózg. Wyjątkowo gęsta warstwa instrumentalna, zabarwiona black metalem, atakuje bez żadnego znieczulenia i kąsa bardzo dokładnie i metodycznie. Nie usłyszymy tu żadnych patatajek, ani grama szwedzkiego feelingu, o melodyjności nie wspominając. A nawet jeśli jakimś cudem ktoś je wychwyci, to będą bardzo mocno nacechowane nieokrzesaniem i zwyczajną, muzyczną wulgarnością. Tu nie ma miejsca na żadną ogładę, jest tylko krew, piekielny ogień i dźwiękowa profanacja. W bardziej rozpędzonych fragmentach górę bierze diabelski black metal, ale poprzez nałożone szumy, siarczyste wyziewy piekieł i kosmiczny brud, całość skręca w stronę wielkiej, wymykającej się szufladkowaniu brutalności. Z kolei w nieco wolniejszych momentach (Slaughter Of The Seraphim) można wychwycić jakieś melodie, ale bardziej będą przypominać jęki tortur niż cokolwiek innego. To czyste, dźwiękowe zabójstwo, dokonane w okrutny, bolesny sposób. Trudno porównać ten album do czegoś, co już znamy, bo na Reign Of The Odious łączy się wszystko, co najbardziej intensywne i niebezpieczne, zarówno w death jak i black metalu, z wyraźną przewagą tego pierwszego. I to w sposób, który z powodzeniem można uznać za nową jakość w muzyce ekstremalnej.

Mordują nie tylko same kompozycje, ale też produkcja. Wokal mógłby wpędzić w kompleksy hordę diabłów, gitary i wszelkie szumy przytłaczają intensywnością, a kiedy przejdą w tremola, to po prostu wiercą. Całości dopełnia gęsta, czyściutka, sterylna wręcz perkusja. Do tego stopnia, że czasami wydaje się, że to morderstwo dokonywane jest na sali chirurgicznej. Trudno sobie wyobrazić większy radykalizm.

Dawno nie słyszałem tak groźnej płyty. Jeśli Swartadauþuz pociągnie ten projekt dalej i nie pohamuje intensywności, to już strach się bać. Cudowny armagedon na początek roku.

 

Artykuł MUSMAHHU – „Reign Of The Odious” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Od samego początku For Whom the Bomb Tolls nie bawi się ze słuchaczem w pozory. Pierwszy riff zapowiada charakter całej płyty. Jest ostro, dobitnie i ciężko, a więc dokładnie tak, jak powinno być w klasowym thrashmetalowym graniu. Całość brzmi także niezwykle klarownie dzięki świadomemu użyciu większości klasycznych sztuczek z gatunku. Dostajemy zarówno zabójczo szybkie (choć nierzadko bardzo melodyjne) zagrywki, zabawę z łamaniem rytmu w odpowiedniej częstotliwości, ale również solówki, przy których można mieć obawy o zdrowe stawy w palcach gitarzysty. Co ciekawe, kiedy maszyna rozpędzi się do maksymalnej prędkości i bomby, o których mowa w tytule, zaczynają na nas spadać, jesteśmy nawet świadkami potężnych blastów. Cały ten asortyment został oczywiście zaprezentowany na tyle spójnie, że poszczególne elementy nie sprawiają wrażenia użytych przypadkowo. Przeciwnie, celowość kolejnych dźwięków na przestrzeni wszystkich dziesięciu utworów budzi na tyle duży szacunek, że do krążka chcę się ciągle wracać. Jest to rzecz jasna ogromna zaleta, zwłaszcza jeśli zwrócimy uwagę na to, że mamy do czynienia ze studyjnymi debiutantami. For Whom the Bomb Toll jest pierwszym albumem długogrającym Mortality, choć ten duet ma już pewne doświadczenie i trzy demówki z końca lat 80. na koncie. Dopiero jednak w zeszłym roku doszło do reaktywacji i tak oto ich właściwy debiut udało się ziścić pod skrzydłami Via Nocturna.

I bardzo dobrze, że tak się stało, dzięki czemu ten materiał ma szansę dotrzeć do większej publiczności. To świetna płyta pełna klasowego, nowoczesnego thrash metalu na najwyższym poziomie. Jeśli Mortality zaczyna od tak mocnego uderzenia, aż boję się pomyśleć, jak bardzo uderzy we mnie ich następne dziecko, na które będę czekał z wielką niecierpliwością. Mam nadzieję, że muzykom uda się wypłynąć, bo skazać na zapomnienie takie dzieło, jak For Whom the Bomb Tolls, byłoby ciężkim grzechem.

Autorem jest Patryk Lachowski.

Artykuł MORTALITY – „For Whom the Bomb Tolls” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.