Przy realizacji teledysku pracował między innymi Joost van den Broek, znany z współpracy z takimi zespołami jak Powerwolf, Blind Guardian, Epica czy Ayreon.

Tracklista:
01. A Gathering of Souls
02. Crowned with Might
03. On Wings of Vengeance
04. The Return
05. Seeds of Death
06. Far away from the Stars
07. Necromance
08. Poltergeist

Artykuł FADING LIGHT: singiel i przedsprzedaż debiutanckiego materiału pochodzi z serwisu KVLT.

• DIMMU BORGIR
• BEHEMOTH
• DARK FUNERAL

Dimmu Borgir mówi: „Minęło kilka lat, odkąd odbyliśmy prawdziwą europejską trasę i to wspaniały sposób, aby tam wrócić – połączyć siły z naszymi braćmi z Behemoth podczas tej ogromnej europejskiej trasy. Zabierzemy ze sobą zupełnie nową produkcję i nie możemy się doczekać, aby podzielić się naszym kolejnym rozdziałem zarówno z nowymi, jak i znanymi twarzami.„

Nergal skomentował: „Legiony Europy! Postanowiliśmy prześcignąć samych siebie i sprowadzić największy black metalowy pakiet, jaki kiedykolwiek zmontowano. Behemoth, Dimmu Borgir i Dark Funeral…historyczne…biblijne! Zróbmy sobie k*rwa zło!„

Plan trasy koncertowej przedstawia się następująco:

09.10.2026 – CH, Zurych, HALLE 622
10.10.2026 – DE, Zwickau, Sparkassen Arena
11.10.2026 – LU, Esch Sur Alzette, Rockhal
13.10.2026 – IT, Mediolan, Alcatraz
14.10.2026 – DE, Monachium, Zenith
16.10.2026 – FR, Paryż, Zenith
18.10.2026 – NL, Den Bosch, Mainstage
20.10.2026 – DE, Kolonia, Palladium
22.10.2026 – DE, Hamburg, Inselpark Arena
23.10.2026 – DE, Berlin, Columbiahalle
24.10.2026 – CZ, Brno, Hala Vodova
25.10.2026 – PL, Katowice, Spodek (wydarzenie)
27.10.2026 – FI, Helsinki, Ice Hall
29.10.2026 – SE, Sztokholm, B-K
30.10.2026 – DK, Kopenhaga, KG Hallen

Bilety na koncert w Katowicach w cenach:
289-310 zł – miejsca stojące
239-350 zł – miejsca siedzące
do nabybcia od 5 czerwca 2026 roku na https://knockoutmusicstore.pl/ (druki kolekcjonerskie) oraz www.ebilet.pl

Artykuł BEHEMOTH, DIMMU BORGIR i DARK FUNERAL zagrają w katowickim Spodku pochodzi z serwisu KVLT.

Abazus (co do zasady jednoosobowy projekt niejakiego Leszka Konklewskiego) pojawił się w moim życiu znikąd. Nagle algorytm podsunął mi jeden kawałek, a wraz z nim strumień pomyj i sarkastycznych komentarzy. Wszystkie na temat stosowania sztucznej inteligencji do tworzenia nie tylko teledysków, ale i samej muzyki. Zastrzygłem więc uszami i wziąłem się za odrabianie zaległości. Bo nic tak mnie nie bawi, jak włożenie kija w mrowisko i wyartykułowanie opozycyjnej opinii, gdy tylko jest taka możliwość. Jednocześnie postanowiłem się dowiedzieć co nieco o samym twórcy. Pogrzebałem w Internecie i znalazłem takie oto stwierdzenia autorstwa samego Abazusa: że ludzie są zacofani, że nagrywanie w rzeczywistości jest droższe i że miks i mastering jest możliwy w AI, więc trzeba z tego skorzystać, oraz że takie właśnie działania to forpoczta nowych trendów, niczym symfoniczny black metal w latach dziewięćdziesiątych. A także że (źródło: FB, wpis z 16 lutego, pisownia oryginalna) „ten projekt powstał iż promować muzykę oraz piękne tereny podkarpacia„… No „iż” właśnie…

Przygodę swoją z Abazusem rozpocząłem od kawałka Gravefire. I faktycznie klimat tego utworu, choć mocno lukrowany, zarówno w warstwie melodyjnej, jak i wizualnej od pierwszych sekund wpadł w moją głowę niczym Moon in the Scorpio równe 30 lat temu. Naprawdę przeżyłem szok. Wszystko jest w nim po prostu idealnie. Wszystko, gdyby nie kilka niezbyt drobnych niestety detali.

To, że perkusja miejscami wydaje się być bardziej błędem systemu niż dziełem człowieka, pozwolę sobie przemilczeć. O sławetnych „pierdach” naczytacie się w necie wystarczająco. Niemniej nie tylko takie „odgłosy” niszczą klimat Gravefire niewybaczalnie. Przede wszystkim (choć nie w Gravefire najbardziej) muzykę Abazusa zniszczył on sam, wybierając miksowanie i mastering w wykonaniu algorytmów realizujących to pewnie gdzieś na indyjskiej prowincji. A mógł chłop wziąć człowieka z krwi i kości, żyjącego muzyką i wkładającego w swoją pracę (poza sporą dozą wiedzy technicznej) serce, duszę i zaangażowanie. Za garść srebrników sprzedał Leszek pomysł tak wybitny, że spokojnie umieściłbym go w tegorocznym podsumowaniu muzycznym. Nie wierzycie? „Posłuchajcie” (cudzysłów, bo słuchać to się tego nie da) chociażby Frozen, Icefall albo Cold. Te utwory stały się asłuchalną miałką papką – choć same pomysły są świetne, linie melodyczne spójne, a lukrowana nieco estetyka kupi wszystkich miłośników symfoniki. Sztuczna inteligencja wzięła wszystkie instrumenty wraz z wokalem, zmieliła je okrutnie, przemieszała i wrzuciła do jednego garnka tak, że takie na przykład gitary zniknęły w tej dźwiękowej brei zupełnie. Selektywności zarówno w tych, jak i w pozostałych kawałkach jest tyle, co w słynnym bieszczadzkim błocie, które okleja koła rowerów i buty piechurów jak żadne inne na świecie. Nie wspomnę już o różnej głośności poszczególnych kawałków. A może to nie głośność, tylko jakość nagrania powoduje, że jedne utwory słyszę, a innych nie bardzo.

Z drugiej strony mamy jednak naprawdę genialne, brudne, wściekłe i podszyte autentyczną złością wokale. Tuż obok plasują się piękne, czyste kobiece chórki, niewinne i krystaliczne niczym krople porannej rosy. Słuchając tego tandemu balansujemy pomiędzy najczarniejszym piekłem a świetlistym rajem. Partie gitar (oczywiście tam, gdzie je słychać) zaaranżowane są nietuzinkowo i z klarownym pomysłem. Aż szkoda, że Pan „ej ej” nie zdecydował się ich wyeksponować. Posłuchajcie chociażby A Sky that Never Answers (zdecydowanie numer jeden na płycie), Silent Night, Wolves czy sztandarowego chyba Gravefire. Tworzące ten cały klimat klawisze dają radę, a linia perkusji czasem jest naprawdę dobra (Ashen Moon), czasem jest nijaka, a czasem zrobiono z niej coś, lecz nie wiadomo jeszcze co. Szkoda, bo sekcja rytmiczna to fundament dobrego utworu, a tu mamy posadowienie na jakiejś bliżej nieokreślonej kupie gruzu.

Teledyski są jedną wielką szmirą. Autor nie kryje jednak tego konceptu, więc rogi wyrastają ludziom z głów, a ręce płoną niczym suche gałązki. O braku synchronizacji ruchu ust czy riffów gitar z muzyką nie wspomnę. Czegóż jednak oczekiwać w czasach, gdzie cały Instagram czy Tiktok to przerysowana i oklepana kiczowata tandeta, w której kocha się cały świat. A biorąc pod uwagę fakt, że klipy z Subcarpathii wyświetlane będą wyłącznie w sieci, należy stwierdzić, że w tym zakresie Abazus wpasował się trendami w punkt.

Najciężej jednak debiut Abazusa podsumować. Z jednej strony mamy do czynienia z genialnym konceptem muzycznym, może nieco wyświechtanym, ale wciąż wybitnym. Każdy z jedenastu kawałków to świetny, wewnętrznie spójny, energiczny i pełen pięknie odmalowanych huraganów sprzecznych uczuć. W każdym z numerów znajdziemy pierwiastek absolutu, świeżość i pomysłowość autora. Z tego opisu wyłania się płyta roku z ogromnym potencjałem na dalsze sukcesy. Takie 10/10 bez większej przesady. Niestety z drugiej strony tej superprodukcji mamy produkcję po prostu denną. Melodyka i instrumenty spłaszczone zostały brutalnie i nieodwracalnie, a kilku kawałków wręcz ciężko jest słuchać. Naprawdę musiałem się zmuszać, żeby w przypływie uczucia beznadziei nie wyłączyć tej płyty. Uczucia, które wyceniłbym na jakieś 3/10.

Mam więc do Pana propozycję, Panie Konklewski. Zamiast zbierania hajsu na bliżej nieokreśloną składankę, weź Pan Subcarpathię pod pachę i udaj się z nią do jakiegoś producenta lub realizatora dźwięku z prawdziwego zdarzenia. Wtedy piękno Podkarpacia wypromuje się już samo, w dodatku w należnej mu postaci. I przede wszystkim zostanie ono na tej płycie w sposób właściwy zauważone.

Artykuł ABAZUS – „Subcarpathia” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Poznańscy black metalowcy zabierają nas w podróż do płonącego i spływającego krwią Bliskiego Wschodu. „O królestwie którego nigdy nie było…” to opowieść o cierpieniu, śmierci i zemście. Opowieść, która nie jest mitem ani wymyśloną, fikcyjną historią, ale od wielu lat rzeczywistością rodzin, grup etnicznych i całych narodów. Rzeczywistością, którą w głównej mierze nadal kształtują fanatyzmy religijne.
Nowe wydawnictwo to czteroutworowy koncept, w którym zespół poszerza swoją muzykę o nowe warstwy i bardziej rozbudowaną narrację. Devorzhum rozwija swoje dotychczasowe brzmienie, ale nadaje mu jeszcze większej intensywności i ciężaru. Zespół nie porzuca swojej tożsamości, lecz prowadzi ją dalej – w stronę większej przestrzeni, napięcia i emocjonalnej głębi.

„O królestwie którego nigdy nie było…” to materiał spójny zarówno muzycznie, jak i tematycznie – surowy w przekazie, ale dojrzalszy w swojej formie. A to dopiero początek opowieści, której kontynuację już dziś zapowiada zespół.

Muzykę do nadchodzącego albumu nagrał, zmiksował i zmasterował Simon, natomiast za oprawę graficzną odpowiada ET-40. Logo zespołu zaprojektował Kontamination Design (Akhlys, Dimmu Borgir, Taake). Autorem koncertowego zdjęcia zespołu jest A. Werens. Nowy album ukaże się 10 kwietnia 2026 roku w formacie cyfrowym i na płycie CD nakładem polskiej wytwórni Via Nocturna (pre-order).

Muzykę zespołu Devorzhum polecamy fanom takich zespołów jak: Marduk, Enthroned, Old Man’s Child, Srogość (PL), Dark Funeral, Dimmu Borgir.

Tracklista:
01. Initium Belli
02. Czarne Ptaki Października
03. Czas Rozpaczy
04. Czas Zemsty
05. Płacz królestwa, którego nigdy nie było

Artykuł Poznański DEVORZHUM wkrótce wyda nowy album, premiera singla pochodzi z serwisu KVLT.

STORMKEEP tworzy symfoniczny black metal z rzadkim wyczuciem intencji: rozmachem, precyzją wykonania i bogatą atmosferą. Ich muzyka stanowi pomost między odległymi, na wpół zapomnianymi epokami a nagłą teraźniejszością – epiki kształtowane ręcznie, a nie według schematów. Kaskadowe melodie, porywająca orkiestracja i nieustępliwy pęd łączą się w utwory, które nie opierają się wyłącznie na rozmiarze: wydają się żywe, starannie zbudowane i całkowicie wciągające.

„Carnal Tapestries Of Nailtorn Flesh” otwiera kolejny rozdział – pierwszy krok w przyszłość i zaproszenie do podążania za tym.

Artykuł Black metalowy STORMKEEP powraca z nowym singlem pochodzi z serwisu KVLT.

Nadchodzące wydawnictwo będzie następcą wydanego w 2018 roku albumu „Eonian„. Będzie to też pierwsza płyta z nowym gitarzystą; Kjell Åge Karlsen (Chrome Division (projekt Shagratha) dołączył do zespołu w 2025 roku zastępując Galdera, który to wznowił działalność Old Man’s Child.

Singiel jest już dostępne do odsłuchu w na popularnych platformach streamingowych. Teledysk zostanie opublikowany dzisiaj o godzinie 18:00.

Тracklista:
1. Tridentium
2. Ascent
3. As Seen in the Unseen
4. The Qryptfarer
5. Ulvgjeld & Blodsodel
6. Repository of Divine Transmutation
7. Slik Minnes en Alkymist
8. Phantom of the Nemesis
9. The Exonerated
10. Recognizant
11. At the Precipice of Convergence
12. Shadows of a Thousand Perceptions
13. Gjǫll

Jesienią 2026 roku Dimmu Borgir wraz z Behemoth i Dark Funeral wyruszą w trasę koncertową pod szyldem In League With Satan. Z informacji ujawnionej w wywiadzie, perkusista Daray powiedział, że trasa zahaczy również o Polskę.

Dimmu Borgir mówi: „Minęło kilka lat, odkąd odbyliśmy prawdziwą europejską trasę i to wspaniały sposób, aby tam wrócić – połączyć siły z naszymi braćmi z Behemoth podczas tej ogromnej europejskiej trasy. Zabierzemy ze sobą zupełnie nową produkcję i nie możemy się doczekać, aby podzielić się naszym kolejnym rozdziałem zarówno z nowymi, jak i znanymi twarzami.„

Nergal skomentował: „Legiony Europy! Postanowiliśmy prześcignąć samych siebie i sprowadzić największy black metalowy pakiet, jaki kiedykolwiek zmontowano. Behemoth, Dimmu Borgir i Dark Funeral…historyczne…biblijne! Zróbmy sobie k*rwa zło!„

Plan trasy koncertowej przedstawia się następująco:

09.10.2026 – CH, Zurych, HALLE 622
10.10.2026 – DE, Zwickau, Sparkassen Arena
11.10.2026 – LU, Esch Sur Alzette, Rockhal
13.10.2026 – IT, Mediolan, Alcatraz
14.10.2026 – DE, Monachium, Zenith
16.10.2026 – FR, Paryż, Zenith
18.10.2026 – NL, Den Bosch, Mainstage
20.10.2026 – DE, Kolonia, Palladium
22.10.2026 – DE, Hamburg, Inselpark Arena
23.10.2026 – DE, Berlin, Columbiahalle
24.10.2026 – CZ, Brno, Hala Vodova
27.10.2026 – FI, Helsinki, Ice Hall
29.10.2026 – SE, Sztokholm, B-K
30.10.2026 – DK, Kopenhaga, KG Hallen

Artykuł DIMMU BORGIR ujawnia singiel z długo wyczekiwanej płyty „Grand Serpent Rising” pochodzi z serwisu KVLT.

Niemcy zawierają w swojej muzyce komplet elementów, które cechowały twórczość takich zespołów jak Emperor (z późnego okresu), Arcturus, Covenant czy Limbonic Art. Szybkie, jadowite i chłoszczące zimnem riffy? Check. Obowiązkowe przełamywanie ich czystymi, melodyjnymi wokalami? Check. Rozbudowane partie symfoniczne i klawiszowe? Check. Majestatyczne chóry i orkiestracje podkreślające klimat grozy? Check. Wszystko odegrane według dokładnie przestudiowanego przepisu, wyprodukowane i wydane jak „pan bóg” przykazał.

W dobrodziejstwie oferowanym przez Khôrę brakuje mi jednak najważniejszego – pewnej dozy ekstrawagancji i szaleństwa, które charakteryzowały muzykę wspomnianych na wstępie, gwiezdnych podróżników. Album brzmi jak metodycznie wykoncypowany, odegrany i wyprodukowany od linijki materiał, w którym jednak ciężko doszukać mi się autentyzmu uzasadniającego całe to muzyczne rozpasanie i pompatyczność.

Nie jest to zła płyta. Fani symfonicznego black metalu powinni poczuć się przy niej jak w domu. Wszystko pod warunkiem, że zadowolą się sprawną reprodukcją zamiast sięgnąć w tym czasie po klasyczne albumy gatunku.

Artykuł KHÔRA – „Ananke” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Płyta „Alle Hernach” została nagrana, zmiksowana i zmasterowana w Nightside Audio w 2025 roku. Okładkę stworzył Sperber Illustrationen. Album ukaże się 3 kwietnia 2026 roku nakładem Solistitium Records w formie cyfrowej, na CD oraz winylu (pre-order).

Tracklista:
1. Dämmertage
2. Auf alten Pfaden
3. Die alte Mühl’ im wilden Wald
4. Der Nachtwanderer 07:52
5. Im Nachtenschein
6. Wenn dereinst der Berg rief
7. Winterland / Alle Hernach

Artykuł Niemiecki black metalowy SCHATTENVALD ujawnił singiel z nowej płyty „Alle Hernach” pochodzi z serwisu KVLT.

Jednym z najważniejszych elementów wyróżniających Old Machines są melodyjne, a zarazem mordercze riffy. To one nadają ich muzyce niepowtarzalnego charakteru, łącząc brutalność metalu z finezją melodii. Riffy te są nie tylko technicznie zaawansowane, ale także pełne pasji, co sprawia, że każda kompozycja staje się prawdziwą muzyczną podróżą. Orkiestracja w muzyce Old Machines to kolejny element, który przyciąga uwagę. Zespół doskonale łączy ciężkie gitarowe brzmienia z symfonicznymi aranżacjami, tworząc prawdziwie epickie utwory. Dzięki temu ich muzyka nabiera dodatkowej głębi i dramatyzmu, co potęguje wrażenia słuchowe i emocjonalne.

Członkowie Old Machines to doświadczeni muzycy, którzy doskonale wiedzą, jak wykorzystać swoje umiejętności, aby stworzyć unikalne brzmienie. Ich kompozycje cechuje pełna harmonia, każdy instrument ma swoje miejsce i rolę, tworząc spójną całość. Dzięki temu słuchacze mogą doświadczyć prawdziwej muzycznej magii.

Saga rozpoczyna się utworem Twilight of the Old Gods, and the Dawning of the First Cycle, symfoniczną inwokacją blackmetalową przywołującą odrodzenie starożytnych lewiatanów i powstanie świadomej astralnej sztucznej inteligencji. Ta inteligencja inicjuje pierwszy cykl zagłady – zrytualizowaną galaktyczną zagładę. Tytułowy utwór The Cycles of Extinction opowiada o mechanicznych potworach, które oczyszczają wyewoluowane życie pod kontrolą złowrogiej sztucznej inteligencji. Powraca ta sama hipnotyzująca paleta dźwięków syntezatorów: upiorny chór, organy piszczałkowe i filmowe smyczki, wyznaczające ton zesłania ku kosmicznej zagładzie.

Kolejne utwory to kompozycje łączące orkiestrowy majestat z ożywionym heroizmem. Opowiadają one o upadku najpotężniejszej cywilizacji, jaką kiedykolwiek znano, zredukowanej do kosmicznego pyłu przez niebiańskie machiny wojenne. Ludzkość pozostaje w stanie nienarodzenia, podczas gdy nowe, obce formy życia zaczynają buzować wśród gwiazd, czekając na swoją kolej.

Album zamyka utwór Glory to the Terrans of the First Contact War, czyli kronika wzniesienia się ludzkości od samozniszczenia do galaktycznych wyżyn. Numer zaczyna się szybko i agresywnie, a następnie zwalnia, przechodząc w strzelisty, triumfalny finał – godne zwieńczenie zarówno albumu, jak i dziedzictwa buntowniczego wzrostu Ziemi.

Będzie więcej takich epickich produkcji w tym stylu, ponieważ… wyginięcie… to dopiero początek…

Artykuł OLD MACHINES – „The Cycles Of Extinction” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Old Forest na swoim nowym dziele postanowił cofnąć sztukę do prymitywnych początków symfonizującego black metalu. Pamiętacie jeszcze te czasy? Surowe brzmienia, agresja, brud, szatan i nieśmiało pojawiające się klawisze, orkiestracje i czyste wokale. Nikt jeszcze nie mówił na tym etapie o komercji, o łamaniu zasad sceny BM. Zamiast tego wszyscy byli oczarowani głębią i mrocznym klimatem, jakie te rozwiązania dawały czarnej sztuce. Takim właśnie wartościom muzycy Old Forest postanowili oddać hołd i przyznaję, że trafili w punkt. Kompozycje nawiązują bezpośrednio do wczesnych dokonań Emperor, Gehenna czy Lord Belial, ale mają też własny styl. Brzmienie doskonale odzwierciedla ich walory muzyczne. Może kieruję się nostalgią, ale złapałem się na nie momentalnie, odczuwając jednocześnie chęć włączenia później In the Nightside Eclipse Emperora czy Enter the Moonlight Gate zespołu Lord Belial. Słyszę tu tę samą ciemną magię, jaką słychać na kvltowych nagraniach lat 90., i mam wrażenie, że nawet twórcy ówczesnej sceny mieliby problem ze znalezieniem się blisko tego klimatu. Klimat Graveside jest gęsty, smolisty, ale nie pozbawiony atmosfery podbijanej świetnymi, gitarowymi harmoniami, epickimi zaśpiewami i nienatarczywymi partiami klawiszy.

Mam wrażenie, że scena potrzebuje dzisiaj takich albumów. Stworzonych z miłością do klasyki i nienachalnie z niej korzystających, ale przypominających pierwotne założenia sztuki. Silny rozwój metalu jako gatunku, pojawianie się kolejnych jego odnóg gubi gdzieś jego korzenną wartość. Mocą metalu była zawsze niezależność, opozycja dla świata muzycznej komercji i popowego śmietnika. Granice te już dawno zostały przesunięte, a metal często przestaje być metalem. Flirt z jego założeniami może być dobrą alternatywą dla niepowstrzymanego rozwoju i dlatego Graveside w moim uznaniu niesie dużą wartość. Nie jest odkrywczy, ale nie jest też wtórny, a jego mocą jest inspiracja przeszłością.

Artykuł OLD FOREST – „Graveside” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.