Koncert początkowo miał odbyć się w klubie Kwadrat. HÄMATOM wystąpi jednak w klubie Zaścianek.

30.11.2025 – Kraków, Klub Zaścianek (wydarzenie)

Bilety można nabyć na biletomat.pl

Artykuł HÄMATOM w listopadzie w Krakowie. Ogłoszono polski support pochodzi z serwisu KVLT.

Po to taką muzykę się tworzy – z sentymentu do starych ścieżek dźwiękowych z gier i kina klasy B. Oczywiście synthwave opiera się na ciągłym mieleniu paru zgranych pomysłów i Abyssal Arcana nie zmienia tego stanu rzeczy. Kto szuka klasycznych rozwiązań w tym stylu, ten pewnie będzie zadowolony z poziomu prezentowanych tu kompozycji. Jednak żwawy i agresywny rytm robi się z czasem dość jednostajny i, paradoksalnie, nużący. Można się nawet złapać na myśli: „ale to już było parę kawałków wcześniej”. Na EP-kę to aż nadto, na album może jednak za mało. Draven stara się niemniej odrobinę wzbogacić formułę o bardziej klimatyczne pejzaże i zmiany tonacji. Dostajemy zatem wzniosłe, syntetyczne chórki, jakieś ambientowe plamy, odrobinę gotycko brzmiących klawiszy albo też spokojniejsze, bardzo „ejtisowe” partie, przywodzące na myśl ścieżki dźwiękowe z niskobudżetowych horrorów z syntezatorową muzyką. Owszem, urozmaicenie to, ale dość przewidywalne. Nihil novi sub tenebris sol, chciałoby się rzec.

Ostatecznie najważniejsza wydaje się odpowiedź na pytanie, czy za sprawą użytych środków udało się zbudować jakiś klimat, w tym przypadku opierający się na zderzeniu mechanicznej, głośnej muzyki ze światem wampirycznej grozy. Moim zdaniem tak, choć można to było zrobić w sposób bardziej zaskakujący. Ten tygiel oczywistych pomysłów i nawiązań, które dzięki doświadczeniu twórcy podano ostatecznie zgrrrabnie i sssmacznie.

Czy miłośnicy stylu szukają innowacji w jego ramach? Nie wiem. Ja chętnie bym je usłyszał. Dla niektórych Abyssal Arcana będzie solidnym, ale jednak przewidywalnym średniakiem z fajną, mroczną otoczką; dla innych naprawdę mocną propozycją wykorzystującą to, co najlepsze w kanonach stylu. Oceną skłaniam się raczej ku pierwszej ewentualności, ale możecie zaliczać się wkrótce do entuzjastów projektu i mieć nieodpartą chęć gwałcenia przycisku repeat, oczywiście przy kieliszku świeżej krwi. Dlatego kto synthwave w bardziej mrocznym i agresywnym wydaniu ceni, ten propozycję Deamiena Ravena sprawdzić musi.

Artykuł DRAVEN – „Abyssal Arcana” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Lubię synthwave. Czasem nawet słucham, a co! Nie napawam się jednak tego typu produkcjami, nie śledzę każdego przejawu na scenie i na pewno nie przedawkowałem podobnych produkcji, dlatego też przyjmuję propozycję od Doctora Visora z dużą ochotą, jako odskocznię od gitarowej muzyki. Artysta operuje na nowym albumie typowym zestawem retro elektronicznych brzmień, odniesień, patentów. To dziwić nie może. Kanony są od pewnego czasu wyraźnie sprecyzowane. Wypada się zastanowić raczej, czy w pewnych ostro zakreślonych ramach, ktoś potrafi się odnaleźć i dorzucić własny, autorski kamyczek? The Funeral Portrait nosi w sobie ten indywidualny szlif. Numery zawarte na albumie to oczywiście sentymentalny przelot po retro patentach z lat 80. (kłania się choćby syntetyczna muzyka filmowa Johna Carpentera czy Charlesa Bernsteina), a jednocześnie wywoływanie duchów świetności klasycznej literatury grozy czy pulpowych filmów science-fiction. Pomaga w tym użycie od czasu do czasu bliskich sakralnym brzmieniom dźwięków – czego najlepszym przykładem Voices – doprawionych sennym, tajemniczym rozmyciem i odgłosami przywodzącymi na myśl spirytystyczne seanse.

No właśnie. Siłą tego materiału jest ta odrobina mistyki, tajemnicy i koszmarnych oparów, nie przygnębiająca, ale wywołująca drobny dreszczyk. Nie każdy potrafi budować klimat, a Doctor Visor odnajduje właściwą ścieżkę pośród elektronicznych drogowskazów, kierujących z jednej strony ku przygodzie, a z drugiej ku nawiedzonym zaułkom. Choć nie brakuje tu numerów żwawych, gotowych posłużyć za soundtrack do eksploracji niezbadanych rejonów galaktyki (Return of the Other Side, A Touch of Evil) czy przejazd po cyberpunkowym mieście (Master of the Unknown) to od czasu do czasu słuchacz zanurzony jest w mglistej zawiesinie lovecraftowskich, niepokojących pejzaży (kawałek tytułowy albo I Live Again).

Album The Funeral Portrait to podróż intrygująca i pełna wrażeń. Biegnie od nostalgii lat 80. poprzez wiktoriańskie opowieści o duchach, kończąc w odległych, galaktycznych przestrzeniach. Fani synthwave’u nie powinni go przegapić. Podobnie jak poszukujący soundtracku do czytania klasyki pulpowej literatury.

Artykuł DOCTOR VISOR – „The Funeral Portrait” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Chciałbym zacząć od pytania, jak duży wpływ na Waszą muzykę ma nostalgia? Bo wydaje mi się, że to właśnie ona jest kluczem do zrozumienia dzisiejszego fenomenu gatunku synthwave. Tęsknota za klimatem filmów akcji/sci-fi/horrorów lat 70-tych i 80-tych, atmosferą tajemnicy i grozy, rozumianą najlepiej przez pokolenie osób urodzonych te 30-40 lat temu. Zgadzasz się z tym? Czy Twoim zdaniem o dzisiejszej popularności tego gatunku decyduje coś jeszcze?

Zacznę od tego, że trudno nam komentować i oceniać popularność gatunku synthwave, ponieważ wcale nie uważamy się za jego przedstawicieli. Jesteśmy bardziej zespołem elektroniczno-rockowym. Zawieramy w swojej muzyce także mnóstwo wpływów metalu. Choć oczywiście zgadzam się z tym, że jest coś nieuchwytnie pięknego w filmach lat 70-tych, 80-tych i 90-tych. Może być to zasługa tego, ze to kino naszej młodości, przez co już zawsze będziemy przekonani, że aktorstwo, reżyseria, efekty specjalne, scenariusze, czy sposób opowiadania historii były w tamtych czasach lepsze i niepowtarzalne. W naszej muzyce rzeczywiście przemycamy całą masę nawiązań do naszych ulubionych filmów z tego okresu i myślę, że jest to doskonale czytelne.

W dzisiejszych czasach jesteśmy świadkami powrotu trendów znanych z lat 70-tych i 80-tych. Za przykład niech posłużą remake’i m.in. Blade Runnera, Ghost in The Shell, Predatora, fanowskie produkcje typu Kung Fury, gry komputerowe stylizowane na produkcje tamtych lat, to wszystko przeżywa dziś drugą młodość. Co Twoim zdaniem, poza wspomnianą nostalgią, sprawia, że te trendy powracają?

Trendy mają to do siebie, ze zataczają coś na wzór „20-letnich kręgów”. To tak naprawdę nic nowego. Zawsze po upływie kilku pokoleń wpływy na powrót stają się nowe, ponieważ są takie dla młodych generacji. I choć powracają, naznaczone są zawsze dodatkowo współczesnymi cechami. To wszystko sprawia, że nieustannie ewoluują i utrzymują świeżość.

Wspomniałeś już o tym, że charakterystycznym elementem Waszej twórczości (jak i wielu kapel gatunku) jest silna korespondencja z muzyką metalową. Artyście synth wave są często zapraszani na metalowe festiwale, czy koncertują na trasach z kapelami tego gatunku. Skąd Twoim zdaniem bierze się to powiązanie? Co o nim decyduje?

Szczerze powiedziawszy nie wiem co decyduje o tym w przypadku innych i nie chciałbym się za nich wypowiadać. My (z Justinem przyp. red.) jesteśmy starymi metalowcami, wychowywaliśmy się na heavy metalu. Nasza muzyka niesie też ze sobą podobne pokłady energii, stąd łatwiej nam łączyć ją z jego elementami.

Wiem też, że macie bezpośrednie doświadczenia z muzyką metalową – Justin był perkusistą death metalowego Crepitus, Ty byłeś związany z punkowym The Grim – jak dziś wygląda wasza przygoda z metalem w ogólności? Które zespoły/gatunki są wam szczególnie bliskie?

Hmm, nigdy nie byłem związany z grupą The Grim, ta informacja jest niestety nieprawdziwa. Co do naszego stosunku do muzyki metalowej i rockowej – uwielbiamy wszystkie jego podgatunki i wszystkimi staramy się inspirować. Czerpiemy pełnymi garściami od kapel pokroju White Zombie, Def Leppard, Nofx, Ozzy’ego, Muse, Ministry, tak samo jak od Johna Carpentera, Hansa Zimmera.. o stary, moglibyśmy rozmawiać o tym w nieskończoność.

Dotychczas byliście duetem, lecz niedawno zaprosiliście do wspólnego grania perkusistę Johna Terry’ego. Skąd narodził się pomysł powiększenia składu koncertowego o drummera i jak doszło do tej współpracy?

Rozmawialiśmy o tym, by pozyskać perkusistę na nasze koncerty już od jakiegoś czasu, ale nie mogliśmy dotychczas znaleźć nikogo odpowiedniego. Gdy w zeszłym roku graliśmy na wspólnej trasie z Dragonforce, poznaliśmy kapelę, która otwierała każdy nasz wieczór – Starkill. Staliśmy się dobrymi znajomkami, dotarliśmy się w czasie tour  i na samym jego końcu zapytaliśmy Johna, czy byłby zainteresowany graniem z nami sztuk koncertowych. Zgodził się z radością i oto jesteśmy. Dotychczasowe reakcje publiki potwierdzają, że był to doskonały wybór.

Zwykliście pracować nad swoją muzyką w systemie DIY – publikujecie kawałki w internecie, promujecie się głównie za pomocą sieci. Czy myśleliście o tym, by zacząć wydawać swoje albumy na fizycznych nośnikach? Macie jakieś sprecyzowane plany w tej kwestii?

Hej, mamy całą gamę fizycznego merczu, który można u nas kupić (zespół zanotował, jak się okazuje, całkiem fajny progres – przyp. red. : ) ). Sprzedajemy winyle, cedeki, które można nabyć podczas naszych koncertów jak i online.

Powiedz coś więcej na temat waszego sposobu pracy – spędzacie dużo czasu w studio wspólnie, czy wolicie pracować korespondencyjnie, wymieniając się pomysłami i spotykacie w studiu, już by pracować nad gotowymi numerami?

Na pewno nie lubimy pośpiechu. Piszemy i nagrywamy muzykę w zasadzie nieustannie, tak samo jak wymieniamy się pomysłami i riffami. Kiedy mamy wystarczającą ilość materiału, który uznajemy za warty wydania i sprzedaży, zaczynamy myśleć o wypuszczeniu tego na longu, albo EP-ce.

Macie w dorobku całą masę coverów i remixów – by wspomnieć tylko o numerach Motley Crue, Queen, Metallica czy Daft Punk – nie kusi Was, by wydać kiedyś płytę, wypełnioną w całości takimi kawałkami?

Wiesz, wszystko rozbija się o prawa autorskie. Nigdy nie nagrywamy oficjalnych coverów, dlatego nigdy nie będziemy w stanie ich pełnoprawnie wydać.  To są i na zawsze pozostaną kawałki zrobione dla funu i naszych słuchaczy.

To teraz trochę prywaty – kilka lat temu na waszym facebooku, razem ze znajomkiem podrzuciliśmy wam pomysł nagrania coveru Journey – Separate Ways, na co – z tego co pamiętam – zareagowaliście bardzo pozytywnie. Macie zamiar go w końcu zrobić? (śmiech).

Ha, tego nigdy nie wiesz! (śmiech). To rzeczywiście świetny numer, sami kochamy Journey jak i całą ich twórczość.

Czy słyszeliście o polskiej grze Cyberpunk 2077? Duża produkcja, która ma zostać wydana w przyszłym roku – nie proszono was przypadkiem o nagranie kilku numerów na soundtrack? (śmiech). Myślę, że wasza muzyka dodałaby grze niesamowitego kopa.

O tak, znam ten tytuł i sam nie mogę się doczekać, kiedy w niego zagram. Co do soudtracku – jeśli to zależałoby od nas, byłoby świetnie móc usłyszeć naszą muzykę w tej grze.

To już wszystko, dzięki za poświęcony czas i do zobaczenia na koncercie we Wrocławiu!

Dzięki! Widzimy się podczas koncertu!

Artykuł DANCE WITH THE DEAD: „trendy powracają, choć naznaczone są zawsze współczesnymi cechami” pochodzi z serwisu KVLT.

Perturbator

Artykuł Perturbator, Dan Terminus – Wrocław (10.03.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Syntezatory są ostatnio w modzie, więc propozycja zapoznania się z najnowszym materiałem The Frozen Autumn powinna przede wszystkim być skierowana ku wszystkim zwolennikom muzyki spod znaku retro wave, którzy poszukują czegoś mroczniejszego i zimniejszego. Duet z Półwyspu Apenińskiego to nie amatorzy, a doświadczenie nabyte przez dwie dekady grania przekuwają w bardzo dobry krążek. The Fellow Traveller jest przede wszystkim płytą świetnie wyprodukowaną, gdzie wszystkie szczegóły są niezwykle dopracowane. Wielowarstwowość syntezatorów, sampli i perkusji elektronicznej, jak przystało na dark wave, czy nawet synth pop, tworzy poczucie pełności. Podczas słuchania albumu ma się wrażenie, że faktycznie staje się współtowarzyszem tej podróży przez dźwięki elektroniki.

A podróż ta do najkrótszych nie należy, bowiem nowy krążek The Frozen Autumn to jedenaście całkiem długich kompozycji, które razem składają się na ponadgodzinne słuchowisko. Gdyby porównać The Fellow Traveller do poprzednich dokonań Włochów, można by rzec, że stylistyka ich utworów nie przeżyła rewolucji, choć z łatwością zauważyć można, generalnie rzecz biorąc, że tempo kompozycji przyspieszyło. Co w żadnych wypadku nie oznacza, że numery The Frozen Autumn nie są pozbawione mroku. Instrumentalnie dotykają one najciemniejszych zakątków duszy, wokalnie zaś nadają im atmosfery tajemniczości i dwuznaczności. Elementem, który wyróżnia duet na tle innych podobnych projektów, jest śpiew obojga członków – z jednej strony nieco bardziej romantyczny i melodyjny głos Diego Merletty, z drugiej zaś pełne niepokoju i smutku wokalizy Froxeanne.

Muzyka The Frozen Autumn jest silnie zakorzeniona w klasycznym podejściu do syntezatorów, które cechowało ruch post-punkowy i zimnofalowy w latach osiemdziesiątych. Zespoły dark wave, które rozpoczynały swoją przygodę z muzyką w kolejnej dekadzie, grając głównie w podziemiu, bardzo mocno czerpały z dokonań swoich poprzedników. Słuchając The Fellow Traveller doświadczamy zatem wyraźnych inspiracji Clan of Xymox, Cocteau Twins czy Xmal Deutschland. Bardzo mocnymi punktami albumu są utwory Tomorrow’s Life, który rozpoczyna podróż w krainę elektro; We’ll Fly Away, charakteryzujący się potężnym, płynącym bitem; Your Touch, który jest jednym z najchłodniejszych powiewów na całej płycie; psychodeliczny i transowy The Twin Planet; a także I Love You But I’ve Chosen Synthesizers, którego przekaz staje się przewrotnym mottem krążka. Całość zamyka ciekawy cover piosenki Davida Bowiego pod tytułem Loving the Alien.

The Fellow Traveller to niezwykle udany album, którego można słuchać bez końca. Sam złapałem się na tym, że, zapomniawszy wyłączyć zapętlenie płyty w odtwarzaczu, przy pierwszym podejściu do krążka niechcąco przesłuchałem go trzykrotnie. Materiał daje bowiem wiele satysfakcji z odsłuchu, ale (jest jedno ale) wszystkie jedenaście numerów jest na tyle podobnych do siebie, że longplay zlewa się w jedną masę, pozbawioną przebojowości, elementu, który odznaczałby się na tle reszty. Nie twierdzę jednak, że jest to wada nie do zniesienia. Włoski duet nadrabia świetną produkcją, krystalicznie czystym dźwiękiem i wyodrębnieniem poszczególnych warstw instrumentalnych, co powoduje, że spotkanie z The Frozen Autumn jest niezapomnianym przeżyciem, do którego chce się wracać.

Artykuł THE FROZEN AUTUMN – „The Fellow Traveller” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.