Drugi album Rotten Soil został zmiksowany przez mistrza Fredrika Nordströma, który może nie wykręcił tu przełomu, ale jest bardzo solidnie. Utrzymał dobry balans pomiędzy szwedzkim brudem a selektywnością i wszystko okrasił masteringiem, który podbija dynamikę i bardzo ożywia kompozycje. Dzięki temu płyta brzmi naturalnie, żywo i witalnie. Nie wątpię, że praca Fredrika nie była tania, ale uważam, że była warta każdego centa. Co do okładki płyty, trzeba przyznać, że jest dosyć generyczna, aczkolwiek dobrze wykonana, pasuje do płyty i pewnie dobrze się prezentuje na merchu. Obraz został wykonany przez Adriana Ribesa, który na co dzień jest tatuażystą. Ciekawostką może być też fakt, że logo zespołu stworzył nie kto inny, jak Christophe Szpajdel, którego wkład w metalową scenę jest niepodważalny i powszechnie znany.

Album trwa trochę ponad trzydzieści siedem minut, chociaż zamyka go cover zespołu Dismember, co ostatecznie daje trzydzieści trzy minuty materiału autorskiego i jest to dla mnie bardzo dobry czas dla tego rodzaju ataku. Muzycy swój szwedzki death metal urozmaicają dosyć mocno, mieszają starą szkołę z nieco melodyjniejszym spojrzeniem, typowym dla pierwszych płyt Amon Amarth. Mieszanka ta jest dla mnie do przyjęcia, jest to zrobione w dobrym guście i z odpowiednim ciężarem. Charakterystyczne, szwedzkie melodie nie są nachalne i bardziej wzbogacają muzykę niż rozmiękczają. Poza tym w kontraście do nich słyszymy tu bardzo dużo klasycznego gruzu spod znaku choćby Grave. Band utrzymuje głównie średnie tempa, rzadko się rozpędza, stawiając na groove i masywne uderzenie. W pierwszym odczuciu bałem się, że album w całości okaże się ociężały, ale na szczęście muzycy wiedzieli, co robią i udało im się wywinąć temu zagrożeniu.
Okazjonalne blasty i skwierczący skrzek zwracają na siebie uwagę i wydają się znacznie brutalniejsze niż gdyby pojawiał się częściej.

Zamykającego stawkę coveru Casket Garden Dismember trochę się bałem. Jest to totalny banger, niby prosty i nieskomplikowany, ale naładowany takim klimatem, którego nie da się podrobić.  Cover ten musi miażdżyć na żywo, a nagrywanie musiało wiązać się z dużym wyzwaniem. Przyznam, że Rotten Soil tu zaskoczył i zapodał wersję zawodowo. Przeróbka brzmi trochę nowocześniej, ale też bardzo mięsiście, a wokal Kringa nadał mu bardziej deathmetalowego charakteru.

Nie wiem, dlaczego I Worship Death nie znalazł dla siebie wydawcy. Jest to moim zdaniem produkt gotowy i słyszałem setki gorszych płyt wydanych przez spore wytwórnie. Mam nadzieję, że band dotrze z albumem do potencjalnych słuchaczy, bo jest na nim zawarte solidne rzemiosło, silnie inspirowane starymi czasami, ale niepozbawione oryginalnego wkładu muzyków.

Artykuł ROTTEN SOIL – „I Worship Death” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Lirycznie jest to luźny album koncepcyjny powiązany z seryjnym mordercą Edem Geinem.

Album promuje singiel „No Gods Above, No Hell Below„, który możecie posłuchać poniżej.

Tracklista:
1. Macabre Monument.
2. Carnage.
3. Necrophiliac .
4. No God Above…
5. Evil Inclanation.
6. Human Ikea.
7. Vomiting Reflex.
8. Necrogod Exhumation.
9. Into The Grave (Epitath)

Artykuł Bezkompromisowy INTO THE GRAVE anonsuje album i wypuszcza singiel pochodzi z serwisu KVLT.

Aleksandra: Cześć, Peter, God Kväll. Jak samopoczucie? 

Peter Tägtgren: Cześć, dobry wieczór. Całkiem w porządku, dzięki!

A: Niebawem wyruszacie w drogę. Pewnie macie już wszystko dopięte na ostatni guzik przed „Mass Hallucination Tour 2026”?

P.T.: Przerabiamy aktualnie z zespołem różne wersje setlisty, która pojawi się na koncertach. Sprawdzamy wszystko i ustalamy między sobą. W ciągu ostatniego miesiąca pracowałem nad produkcją sceniczną. Myślę, że wszystko pójdzie bardzo dobrze! Planujemy zwieźć wszystko do Niemiec, żeby zrobić próbę generalną. Nasza trasa startuje w Berlinie na początku kwietnia. Mamy nadzieję, że cały sprzęt zadziała poprawnie i wszystko wypali. Jeśli chociaż jedna rzecz się wysypie, to zrujnuje nam całą zabawę.

A: Jak to możliwe, że cztery zespoły są w stanie zagrać 27 koncertów w 16 krajach w ciągu jednego miesiąca? Gracie dzień po dniu, nie oszczędzacie się. Jak znajdujesz na to wszystko siły? Choć z drugiej strony, doskonale wiem, że masz doświadczenie w tym środowisku. Czy to nie czasami ten słynny skandynawski styl życia?

P.T.: W zasadzie nie mam pojęcia. Jedyne co wiem, to, że zajmuję się muzyką na pełen etat. To już jest dla mnie pewien styl życia. I w zasadzie tyle (śmiech).

A: Z mapy wynika, że będziecie się chyba poruszać z prędkością światła! Ja to mam dość podróży, jak pojadę do roboty.

P.T.: Teraz jest o wiele łatwiej. Mamy autobusy z łóżkami i inne udogodnienia. Wiesz, idziesz spać i budzisz się w kompletnie innym miejscu.

A: Rozumiem, że macie już zarys setlisty, która pojawi się na koncertach. Czy możemy spodziewać się niespodzianek?

P.T.: Przygotowaliśmy parę rzeczy. Przejrzeliśmy nasz materiał i zdecydowaliśmy, że znajdą się na liście zarówno nasze najbardziej znane kawałki, jak i parę takich, które nigdy nie były wykonywane na żywo. Spróbujemy je dla Was zagrać i zobaczymy, jak to nam wyjdzie. Niestety, nic z nowego materiału się nie pojawi, ponieważ nie mamy nic gotowego. Ale myślę, że te nigdy wcześniej nieodgrywane na żywo kawałki będą najbardziej interesujące.

A: Ostatni Wasz studyjny album „Worship” pojawił się pięć lat temu. Oczywiście ukazały się od tego czasu również re-masteringi. Jaka jest szansa na usłyszenie nowego materiału w niedalekiej przyszłości? Czy pracujecie nad czymś świeżym?   

P.T.: Mam napisanych trochę nowych riffów, które kolekcjonuję w jednym miejscu. Wiesz, jest jeszcze wiele do napisania. Trochę czasu minie, zanim do tego przysiądziemy. Uwierz mi, musimy napisać jeszcze wiele rzeczy, naprawdę wiele! No i trzeba też spróbować być w tym wszystkim wybrednym. Wiesz, to też jest swoisty proces, który odbywa się pomiędzy nami w zespole. To nie jest tak, że siedzimy po sześć czy siedem lat, myśląc, co powinniśmy napisać, czy wręcz pisząc te utwory na bieżąco. To po prostu jeden z tych momentów, które potrzebujesz do tworzenia. Raz budzisz się z inspiracją i pomysłem, a następnego dnia wręcz potrzebujesz sobie zrobić przerwę w tym wszystkim, żeby znów poczuć głód tworzenia.

A: Nie ma sprawy, jestem cierpliwa, poczekam na nowy materiał. Wspomniałeś, że trzeba być w tym wszystkim wybrednym. Jak to się odnosi do Twojej całej pracy? Jak wygląda Twój proces twórczy?

P.T.: Wszystko zaczyna się tu – w głowie. Ja po prostu piszę muzykę w mojej głowie. Potem dopiero sięgam po gitarę i wyciągam wszystko na wierzch. Często bawię się, rozbudowując pomysł przy użyciu innych instrumentów. Czasami zdarza się, że pomysł, który znajdował się w mojej głowie, poza nią nie brzmi zbyt dobrze (śmiech), więc go wyrzucam. Wiesz, 99% wszystkiego, co napiszę, pochodzi z mojej głowy. Wszystko zależy od tego, jak przełożę pomysł z mojego mózgu do komputera. Czyli zapisuję to tak, jak starałem się zapamiętać. Jeśli mam pustkę w głowie, nie mogę po prostu wziąć gitary i zacząć szukać odpowiednich riffów. Potrzebuję najpierw ułożyć je sobie w głowie, żeby móc dalej nad nimi pracować.

A.: Jesteś prawdziwym przykładem „Człowieka Renesansu”, pokusiłabym się nawet o stwierdzenie „Ojciec Chrzestny szwedzkiego metalu”. Jesteś multiinstrumentalistą, sam nagrałeś pierwsze płyty Pain. Znalazłam informację, że zacząłeś grać na perkusji, mając 9 lat (!).

P.T: Nie było wtedy tak dużo ludzi dookoła. Wcześniej sam więc zacząłem coś tworzyć na gitarze akustycznej. Kiedy siadałem za perkusją, było mi ciężko wytłumaczyć gitarzyście, co ma grać, więc trzymałem obok siebie tę gitarę, żeby móc to jemu na niej zagrać. Oczywiście potem wracałem do perkusji. Trwało to jakiś czas, aż w końcu stwierdziłem, pieprzyć to, nie będę grał na bębnach! Weźmy perkusistę, a ja będę grał na gitarze. Było mi wtedy łatwiej współpracować z ludźmi. Zacząłem pisać wtedy za dużo gówna, które musiałem próbować tłumaczyć kolegom z zespołu. Chwyciłem za gitarę, żeby ułatwić sprawę.

A: Co Cię właściwie pchnęło w stronę metalu?

P.T.: Byłem strasznym gnojkiem za dzieciaka. Potrzebowałem solidnej muzy. To było dla mnie niczym terapia. Ta muzyka pozwalała mi poczuć się dobrze.  

A: Wracając do Hypocrisy i tego, jak zespół zmieniał swój liryczny kierunek, zaczynając od blasfemii, masowej zagłady, przez teorie spiskowe i Illuminati, a kończąc na kosmitach. Zawsze chciałam Cię o to zapytać. Dlaczego kosmici? Nie jest zbyt częsta inspiracja zespołów metalowych.

P.T: W latach 90. niewiele osób podejmowało się tego tematu. Byłem fanem science-fiction na długo przed tym, zanim zacząłem zajmować się muzyką. Ciężko jest mi to wytłumaczyć. Na początku pisałem coś o różnych wymiarach. Potem dużo o tajnych rządowych eksperymentach (black psy-ops). Czytanie wielu rzeczy na ten temat było bardzo interesujące: coś mogło być takie lub zupełnie inne. Potem zacząłem dochodzić do własnych wniosków i pisać własne teksty inspirowane tymi historiami.

A: Dowodzisz w dwóch aktywnych zespołach: Hypocrisy i Pain. Który z nich jest Ci bliższy? W którym bandzie pokazujesz swoją prawdziwą twarz?

P.T:  Powiem tak, weź te dwa zespoły i złącz je razem, wtedy otrzymasz prawdziwego mnie (śmiech).  Wiesz, to jest mieszanka – trochę tego i trochę tamtego. Hypocrisy powstało z naszych prób  eksperymentowania ze sobą. W latach 90. spinaliśmy tyłki, żeby wypracować swoje własne brzmienie, utwory czy styl. Z Pain to zupełnie inna historia. To ciągłe poszukiwanie nowych wrażeń.

A: Osobiście uwielbiam, kiedy artysta powołuje na świat nowy projekt, zupełnie różniący się od tego, w którym aktualnie gra. Wtedy mam wrażenie, że taki człowiek odkrywa siebie na nowo, oddycha świeżym powietrzem.

P.T. Nie chciałem zmieniać Hypocrisy, więc musiałem wymyślić coś nowego i to właśnie był Pain. Chciałem spróbować czegoś świeżego. Dużo zespołów od lat 90. zmieniało swój styl, bo chciało stworzyć coś nowego. I wiesz co?  90% z tego materiału była do dupy. Dlatego nigdy nie chciałem zmieniać Hypocrisy. Nikt w naszym zespole nie chciał. Myślę, że już mamy wypracowane własne, charakterystyczne brzmienie i solidną, bardzo stabilną pozycję, a to są rzeczy, które powinno się w zespole celebrować. Teraz chcemy się skupić na tworzeniu bardziej ekscytujących kawałków.  

A: Jak Twoim zdaniem będzie wyglądać przyszłość metalu? Czy myślisz, że AI jest w stanie zawładnąć przemysłem muzycznym?

P.T.: Wiesz co, nie mam pojęcia, jak AI wpłynie na to wszystko. Dla mnie, jako twórcy, ważne jest żeby przede wszystkim pisać dla siebie. Wszystko, co tworzę, robię dla siebie i wtedy mam pogląd, czy faktycznie jest to dobre. Nie zajmuję się pisaniem muzyki, żeby robić karierę. Dla mnie jest to swoisty rodzaj terapii. Może ci wszyscy ludzie, którzy używają AI, są wkurzeni na własną karierę i próbują jakoś to wszystko przyspieszyć? Nie wiem, nie pytaj mnie, bo ja nie orientuję się w tych wszystkich rzeczach związanych z AI.

A: A co z trendami w muzyce metalowej?   

P.T.: Nie jestem dobry w śledzeniu nowej muzyki, która wychodzi każdego dnia. Jeśli mam być szczery utkwiłem w mojej własnej bańce. Jest na pewno parę świetnych zespołów. Nie muszę się martwić, że metal umrze śmiercią naturalną. Oczywiście mamy teraz trzecią generację death metalu, więc nie spodziewajmy się, że będzie brzmiał tak samo jak w 1989 roku. Dzieciaki mają teraz więcej inspiracji, niż my w latach 80., kiedy tworzyliśmy kawałki. Wszystko zależy od tego, co się słyszało. Albo ci to pomogło, albo cię zabiło. Teraz kiedy tworzysz ekstremalną muzykę, więcej rzeczy wpływa na twoją twórczość. Musisz też znaleźć swoich odbiorców i wypełnić muzyczną niszę, jeśli grasz w nowym zespole.

Kiedyś nie mieliśmy za bardzo w czym wybierać: Iron Maiden i Motörhead byli topowymi zespołami. Oczywiście potem Metallica i Slayer przełamały to brutalniejszym stylem. Tak to wszystko się zaczęło. Później dołączył do tego Venom i wniósł trochę punkowego hałasu. Wszystko się rozwija i zmienia z dnia na dzień. Teraz kiedy, dorastasz, masz te wszystkie katalogi 35-40 lat historii ciężkich brzmień, więc twoje inspiracje będą totalnie inne od tych, które my mieliśmy.  

A: Wśród zespołów, które będą z Wami w trasie, jest między innymi Abbath. Jest to Twój kumpel, współpracowaliście nie raz. Od jakiegoś czasu uczę się szwedzkiego i często gdzieś pojawiają mi się informacje w stylu „Norwegia nie lubi Szwecji, Szwecja nie lubi Danii” itp. Jak to bywa w życiu codziennym?  

P.T.: Neh, gówno prawda (śmiech). Wszyscy kochamy się nawzajem. Jest to pewien rodzaj rywalizacji, które państwo skandynawskie jest najbardziej cool. To i tak bez znaczenia. Kocham tych gości z Norwegii, oni kochają mnie. Wiesz, jak to jest, wszyscy muzycy z tych krajów i tak mają to głęboko w dupie. Myślę, że jest to po prostu głupie powiedzenie, mit często powielany.

A: W Polsce za to mówimy, że nienawidzimy wszystkiego i wszystkich (śmiech). Z tego, co pamiętam, wrócisz do nas jeszcze dwukrotnie w tym roku z zespołem Pain. Będziesz gościł na Mystic Festival w Gdańsku i jako support przed Eluveitie w Warszawie. Skoro już jestem przy festiwalu, nie wiem, czy słyszałeś, ale grupa fanatyków religijnych chce odwołać po raz kolejny Mystic Festival.

P.T.: Czy znowu chodzi o Behemotha?

A: Tak, Behemoth przyciąga takich ludzi. Dla Mystic Festival to już pewnego rodzaju tradycja. Co myślisz o tego typu akcjach?

P.T.: Niektórzy ludzie mają nasrane we łbach. Cóż mogę więcej dodać? Musicie walczyć o swoje.

A: Jasne! Weźmiemy to pod uwagę. Dziękuję Ci bardzo za cierpliwość i poświęcony czas! Była to absolutna przyjemność móc rozmawiać z Tobą! Do zobaczenia na trasie! Hejdå! Vi ses snart (do zobaczenia wkrótce).

P.T.:  Dzięki wielkie i do zobaczenia!

Artykuł PETER TÄGTGREN (Hypocrisy, Pain): „Musicie walczyć o swoje”. pochodzi z serwisu KVLT.

17.04.2025 – Warszawa, Progresja (wydarzenie).

Obok formacji wystąpią Moonspell oraz Hiraes.

Na trasie koncertowej grupa będzie promować album Endtime Signals. Wydawnictwo ukazało się 16 sierpnia 2024. Płyta została wydana nakładem Century Media Records.

Bilety można zakupić na www.knockoutmusicstore.pl (w tym druki kolekcjonerskie) oraz www.ebilet.pl.

Artykuł DARK TRANQUILLITY z MOONSPELL jeszcze w kwietniu w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Niemieccy metalowcy z Revel In Flesh budują swoją pozycję na scenie już ładnych parę lat, z każdym wydawnictwem robiąc krok naprzód, zdobywając jednocześnie respekt u coraz to większej ilości fanów old schoolowego grania. Z nowym albumem nie będzie inaczej, gdyż osadzony jest w stricte staromodnych brzmieniach i zakorzeniony w klasyce. Co go wyróżnia od poprzedników, to nieco większa dawka melodii, która delikatnie łagodzi wizerunek zespołu. Na całe szczęście melodyka ta zbliża muzyków do najlepszych dokonań Dissection czy Dismember. Za brzmienie płyty jest odpowiedzialny Dan Swano i jego studio Unisound, więc wszystko jest na swoim miejscu, dzięki czemu mamy do czynienia z dobrze proponowanym produktem, przemyślanym i wycelowanym w konkretny cel.

Album zaczyna się od konkretów, bez intra i budowania atmosfery. Jest to dobre posunięcie, ponieważ klimatu w późniejszych etapach płyty nie brakuje, i ogólnie należy przyznać, iż materiał jest bardzo zróżnicowany (jak na standardy tego gatunku). Generalnie podzieliłbym utwory na trzy grupy: dwustopowe, ciężarne walce (na przykład The Hour of the Avenger i Blood Oath); typowe, szwedzkie łupanki w średnich tempach (My Trial, Deathblow, Pervertin Speed Kill); i melodyjne, klimatyczne (The Nihilistic Nothingness, The Nightbreed). Utwory o różnych klimatach wymieszane są ze sobą, dając w pierwszym kontakcie lekki efekt bałaganu, ale z czasem całość daje się przegryźć i nie razi w uszy. Taka zagrywka nieco kojarzy mi się z „The Final Chapter” Hypocrisy, gdzie Szwedzi ułożyli swoje kompozycje na zasadzie „szybki, wolny, szybki, wolny”.

Podstawową część albumu kończy jeden z lepszych moim zdaniem The Nightbreed, który swym wolnym tempem i melodyjną atmosferą idealnie się nadaje do roli zamykacza. Niestety zespół postanowił jeszcze na sam koniec krążka wrzucić cover z repertuaru Motorhead „Rock Out”. Do samego wykonania nic nie mam, jest dobrze odegrany, dosyć typowy, ale rzetelny, aczkolwiek razi mnie po tak dobrym podsumowaniu, jakim jest wspomniany The Nightbreed. W moim uznaniu cover jest zbędny, ale taka mała skaza nie może dyskryminować całości, która na pewno solidna.

Artykuł REVEL IN FLESH – „The Hour of the Avenger” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Gdyby promocja płyt deathmetalowych była realizowana przez reżyserów reklam leków i budyniu, tak zapewne brzmiałaby zapowiedź pierwszego pełnograja kanadyjskiego tercetu. Kremlin (swoją drogą, ciekawy dobór nazwy. Teraz będę czekał na kapelę zwaną Bundestag) został wydany przez Godz Ov War Productions. To dziewięć numerów, nie zgadlibyście, death metalu w starym szwedzkim stylu. Co bystrzejszy czytelnik powinien zresztą rozszyfrować to po pierwszym akapicie. Cały krążek trwa nieco ponad pół godziny.

Decimation of the Elites to bardzo dobrze zrealizowany hołd dla takich zespołów jak Entombed czy Dismember. Nie ma tu zbyt wiele oryginalności, choć nie jest to zwykły rip-off. Płytę uznałbym raczej za wyraz szacunku do idoli i poczucie tożsamości z ich muzyką. Kremlinowi tak właśnie gra w duszy, i gdyby panowie żyli trzydzieści lat temu w Szwecji, to na pewno ich projekt wpisywałby się teraz w panteon klasyków szwedzkiego death metalu. Całość krążka nasiąknięta jest ową stylistyką, znajdziemy tu więc i chaotyczną agresję, i skoczną taneczność, i blasty, i punkowe zagrywki, do tego bardzo dużo energii, oraz, przede wszystkim!, sympatii do tej muzyki. Afekt ten wycieka z dźwięków na każdym kroku, tak więc niezależnie, czy słuchasz bujającego At War, czy wyposażonego w chwytliwe chórki Devilution, czy porywającego Flat Earth, czy żonglującego tempami Decimation of the Elites, poczujesz naprawdę mnóstwo serca i zaangażowania w projekt. Jeżeli chodzi o numery, to wspomnieć jeszcze muszę o Exterminate the Shapeshifters i pysznym motywie pojawiającym się mniej więcej w połowie tego numeru. Choć, prawdę mówiąc, ci z was, którzy zęby zjedli na szwedzkiej śmierci, nie potrzebują żadnych opisów. Kremlin gra w tej materii bardzo klasycznie, co nie znaczy przecież, że źle. Przeciwnie, każdy fan takich klimatów powinien poczuć momentalny strzał serotoniny, co poniektórzy prawdopodobnie zaczną również rytmicznie potrząsać pewnymi częściami ciała. Tym bardziej, że dodatkowego smaku płycie nadaje jej brzmienie, którego nie powstydziłby się ani Grave ani Bloodbath.

Nie ma tu dużo więcej do opisywania. Decimation of the Elites to bardzo solidny debiut i mocna pozycja w katalogu wydawcy. Jeżeli szukasz czegoś odkrywczego i oryginalnego, to Kremlin pominiesz, ale nie oszukujmy się: to nie po to został stworzony. Natomiast deathmetalowi maniacy będą bardzo szczęśliwi.

Artykuł KREMLIN – „Decimation of the Elites” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Ale odpuśćmy sobie te tanie złośliwości, koncentrując się na muzie. Prophecy of War zaczyna się podnośnie, klasycznie niemal. Następnie konkretny ton, który jednoznacznie kojarzy się z klimatem okładki. Muzyka Northern jednoznacznie nawiązuje do pewnej szwedzkiej kapeli, której nazwy chwilowo jeszcze nie wspomnę. Northern gra w średnich tempach, na modłę szwedzkiego death metalu z przedrostkiem melodyjny. Obecnie te skojarzenie jest jednoznacznie negatywne, ale zaręczam, ze nie chodzi tu o popłuczyny w stylu In Flames. Wokalnie na Prophecy of War jest dobrze, bowiem growl jest konkretny, ale i czytelny. Oczywiście z racji wspomnianych melodii są takowe solówki, jak i zagrywki łatwo zapadające w pamięć. Jedynie zastrzeżenia mam do brzmienia perkusji, bo brzmi ona jakoś mało dynamicznie. Według mnie jest zbyt schowana. To bym w przyszłości podał refleksji i konkretnej poprawie.

Trzeba przyznać, że cała płyta Northern jest równa. Na Prophecy of War nie ma słabszych momentów. Każdy utwór cechuje podobny ładunek emocji, czy też jak kto woli zamysłu twórczego. Dla osób uczulonych na tego typu granie, stanowczo odradzam. Dla tych, co im serce żywiej bije na słowo: drakkar czy wiosłować, zalecam wcześniej mały support w postaci zimnych piw. W Warnawie możecie sobie poryczeć w ojczystym języku, co jest udanym zabiegiem. Na finał EP-ki zapodano folkowy klimat, niemal z płyty Otyg. Krummavisur ciekawie zamyka ten całkiem niezły krążek. Prophecy of War mogłoby sobie śmiało stanąć na półce obok starszych płyt Amon Amarth (w końcu ta nazwa musiała paść) i nie byłby to album zbytnio odstający stylem ani poziomem grania od wczesnych płyt Szwedów.
Za plus dla Northern wspomnę, że sama produkcja nie jest nachalnie wyczyszczona. Nie wiem, jaki był zamysł zespołu, czy to może zasługa miejsca nagrania, czasem może drażnić bzyczenie gitar, czy wspomniana sucha i schowana perka. Ale paradoksalnie, to dzięki temu Northern na swoim mini brzmi żywo i autentycznie. A to już jest wystarczającym atutem, by dać im szansę i przesłuchać ten materiał.

P.S. Jeżeli na koncercie nie piją miodu czy piwa z rogu, to im zdejmę te pół punktu.

Artykuł NORTHERN – „Prophecy of War” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Na płycie Temple of Phobos Vanhelgd wyraźnie stara się poszerzyć akwen swych dźwiękowych rejsów. Znajdą się przez to malkontenci. Ci, którzy przyklaskuję większemu eklektyzmowi, znajdą być może w nowej propozycji wiele zadowolenia. Bo niby Lamentation of the Mortals wita nas niespiesznym, deathowym graniem, ale tam gdzie riffy przyspieszają, czuć pewien blackowy powiew, a we fragmentach rzeczywiście wolnych, pojawia się doomowy, cmentarny ciężar. No właśnie, muzyka wydaje się tutaj intensywna, a zarazem nie porażająca zabójczym tempem, schowana za mroczną zasłonę. W Den klentrognes klagan ujawnia się „sakralna” atmosfera, a całość zdobi damski wokal. Z lekka marszowy rytm nadaje perkusja kawałkowi tytułowemu — Temple of Phobos wyróżnia się też blackowym riffem i symfonicznym wręcz zacięciem. niespiesznie, ale dostojnie, kroczy nam Rebellion of the Inquitous.

Pod koniec płyty robi się wręcz blackowo-folkowo, choć odpowiednio ciężko i mrocznie. Ukołyszą was riffy Gravens lovsång i Rejoice in Apathy (choć na finał kawałek staje się intensywniejszy). A przy Allt hopp är förbi to i nawet zatańczyć by można! Taki złowieszczy walc z chórkiem i akustycznym fragmentem na koniec.

Nie jestem do końca przekonany do tej zmiany stylu. Ale zespół odświeżył trochę konwencję i zaserwował rzecz muzycznie konsekwentną, która broni się atmosferą i szorstką, niemniej podniosłą muzyczną robotą. Płyta niewątpliwie warta uwagi, chociaż… Chyba wolałem ich wcześniejsze oblicze, ale po co się powtarzać?

Vanhgeld na Facebooku: https://www.facebook.com/vanhelgd

Artykuł VANHELGD – „Temple of Phobos” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł IN TWILIGHT’S EMBRACE – „Trembling” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Początek płyty już wiele obiecuje, rozlega się dźwięk dzwonów/zegara?, wchodzą gitary, konkretne bicie perkusyjne, następuje melodyjne rozpędzanie, a w tle zawodząca gitara, fajny bas,… Kurna, nie wiem skąd, ale gdy pierwszy raz tego słuchałem, to pojawiła się u mnie dziwaczna obawa, by nie spieprzyli tak dobrego początku!!! Nie ma na to szans. A ten otwieracz – wspomniany Postmodern Postmortem – to mogę słuchać na okrągło. Dla tego kawałka warto mieć ten album. Poważnie. Tak się „robi” początek płyty, nie intro na klawiszach, sample, nie pierdolniecie z niczego, ale właśnie narastające napięcie, do tego pięknie tempo nabija perka. No to możemy… napierdalać.
Drugi utwór, Dystopian. Genialne, genialne… banalnie genialne. Mamy oto szwedzkie granie w polskim wydaniu. Niby proste powiedziałem? Nic bardziej mylnego. In Twilight’s Embrace to nie kopiści! To objawienie dla mnie tego typu grania w Polsce, od czasu Enter Chaos (pamiętacie?!) nie słyszałem tak fajnie brzmiącego death metalu, gdzie szwedzki brzmi jako komplement, nie zaś skojarzenie z nachalną i tanią melodyką.
Zdarty wokal, czy tu czuć At The Gates? Pewnie tak, ale po kolejnym przesłuchaniu wszelkie skojarzenia tego typu definitywnie ulatują. Wszak komu są potrzebne takie bzdetne punkty zahaczenia, gdy In Twilight’s Embrace pięknie otwiera sobie drogę do płyty roku, a przynajmniej mojego prywatnego topu…
Tak, wiem, nic odkrywczego nie grają, tak wiem, The Crown też by mogli zagrać taki Der Hellseher… Może i mogliby, ale In Twilight’s Embrace lepiej na pewno by to wyszło. Bez dwóch zdań The Grim Muse zajebistą płytą jest i basta!

Coś więcej? Tak – wokal. Na szczęście dawno minęły czasy, gdy ten aspekt – czytaj „akcent” zdradzał polskie kapele. Tutaj, na The Grim Muse – facet zawodowo i z pasją zdziera gardło, a my mamy frajdę przytupując nogą do kolejnych rytmicznych taktów…
Melodia… takie passe słowo, ale trzeba powiedzieć, że za nią wszak kocham szwedzki death metal… Za pełną nostalgii melodykę, gdzie echa Dismember przelatują przy finale 3 utworu… Tu nie ma nacisku na pozbawione emocji techniczne niuanse. Aczkolwiek sama płyta The Grim Muse prostą nie jest.

Rzetelne splunięcie i mamy oto A Wolf I Remain… Czy mam napisać, że jest fajny? Tak, jest świetny…
Bo tak naprawdę całą ta płyta The Grim Muse aż skrzy od pomysłów, fajnych aranżacji… Zapomnijcie o moich skojarzeniach, ten album ma swoją tożsamość. Długo jeszcze „gra” w głowie po wysłuchaniu…

A gdy podczas słuchania tego krążka, w paru momentach włączą się piękne skojarzenie z Dissection, a jestem oddanym wielbicielem jednego takiego albumu, co go lata wstecz Morbid Noizz na kasetce wydał, to i od razu chłopaki z Poznania łapią u mnie plusa… Zagrać z echem Dissection, a nie popaść w banał, to jest coś. Płynne przejście i gdyby nie wyświetlacz odtwarzacza CD, to bym nawet nie zauważył, jak pięknie następuje piaty kawałek…
Finał szóstego – Fullmonon strain – to najlepsze tradycje szwedzkiego grania, czyli średnie tempo wzmocnione perką i specyficzną melodyką, idealnie przynależną temu nurtowi…
No i oto 7-my kawałek, pięknie zalatuje Dissection, by po chwili ustąpić klasycznej formie. Po samplu monologu rusza 8-my utwór No, a ja przyłapuje się na tym, że dawno nie słuchałem paru ulubionych płyt tego nurtu, co onegdaj były na kasetach. Człowiek wykupił je na CD i odstawił na półkę, tymczasem dzięki In Twilight’s Embrace mam znów piękne uczucie de javu, które będę musiał skonfrontować z całą baterią dawno nie słuchanych płyt…
No i klasycznie polecieli w stylu Dissection na The Grim Muse, ten dźwięk gitar, wrzask, melodyka. Ależ to zajebisty utwór… Trudno jest pisać coś o bardzo dobrych albumach bez popadania banał… Słucham tego albumu, po raz n-ty i stwierdzam to samo… Rewelacja.

Jak tak mogę długo ich chwalić. Wy sobie lepiej tę reckę odpuście, bo tak naprawdę szkoda czasu, nic Was tu już nie zaskoczy. Album In Twilight’s Embrace The Grim Muse jest przedni i nie ma potrzeby, by go nachalnie chwalić, sami to zrozumiecie, gdy go wysłuchacie. To cholernie spójny album, gdzie nie ma wypełniaczy, nie ma przesłodzenia, czy zbytniego zbrutalizowania…
Pamiętajcie me słowa, jeżeli nie spieprzą swego potencjału, to będą wielcy. Cholera, ależ bym sobie ich na żywo obejrzał!!! Oby ta myśl w realne zdarzenie się przeistoczyła. Bo na deskach ten album musi być rewelacyjny!

Artykuł IN TWILIGHT’S EMBRACE – „The Grim Muse” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.