Jak widać po wstępie, materiał ten nie powstał drogą na skróty czy kompromisów. Lider wpompował w płytę nie tylko sporo pracy, ale i pieniędzy, by na dodatek także samodzielnie ją wydać – jak się mówi potocznie, „wóz albo przewóz”, wszystko zostało postawione na jedną kartę. Jaki jest efekt końcowy? Czy było warto?

Uważam, że tak. Will Made Flesh dał życie nowemu, ciekawemu projektowi i szkoda by było, gdyby te pomysły trafiły do szuflady. Otwierający płytę utwór tytułowy, zaraz po krótkim intrze, wgniótł mnie w fotel od pierwszych sekund. Powolne, złowieszcze wejście zwiastuje konkretne uderzenie i tak się dzieje w rzeczywistości. Kompozycja atakuje rasowym, technicznym death metalem, jakiego nie powstydziłby się Pestilence, Death okresu Spiritual Healing czy nawet Nocturnus. Kawałek jest rozbudowany, bogaty w różnorodne momenty, od zwrotkowego ciężaru, poprzez melodyjny zryw i solo, a na śpiewanych partiach Mateusza kończąc. Szczerze przyznam, że jak dla mnie Inrae w tym utworze pokazał, w jakiej materii najlepiej się sprawdza i ja osobiście takiego Inrae mógłbym słuchać cały czas, bo nasiąknięty starą szkołą, techniczny death metal, który nie zapomina o nowościach, brzmi tu potężnie. Kolejne kompozycje, mimo trzymania wysokiego poziomu, nie są tak zbite i tak cholernie optymalnie skonstruowane. Dopuszczają znacznie więcej wpływów i trochę się rozmywają, nie wykorzystując pełnego potencjału. Za przykład można podać już utwór z numerem dwa, Fractions, który utrzymany w wolnych tempach miesza w sobie ciężkie łamańce, „deathowo” brzmiące melodie z bardzo niezdecydowanymi zagrywkami, które się znalazły w zwrotkach (tu szacun dla wokalisty, który dał radę wybrnąć z tych dosyć nijakich momentów).

Trójeczka nosząca tytuł The Oaken Fortress to z kolei coś dla maniaków Schuldinerowych instrumentalnych miniatur. Szymon zdecydowanie nie wstydzi się inspiracji stylem gry Chucka, ale przekuwa te wpływy na swój styl, wykorzystując też trochę inną dynamikę i rytmikę niż tę typową, znaną z Death, bo w środkowej części zbliża się już bardziej do prog metalu czy nawet hard rocka. Jest to dosyć ciekawe posunięcie, aczkolwiek jednocześnie również sprawia wrażenie lekkiego niezdecydowania lidera i jest jedną z przyczyn pewnej niespójności Will Made Flesh.

Całość zamyka cover zespołu Depeche Mode do utworu Black Celebration. Już się tak przyjęło, że zespół ten jest uwielbiany przez metalowców ze względu na mrok i dosyć „złą” aurę w kompozycjach. Black Celebration w oryginale może nie jest najciemniejszym utworem w historii DM, ale nadal tkwi w nim ten charakterystyczny, ponury klimat, który niestety w wykonaniu Inrae znika. Melodie klawiszowe zostały przepisane na gitary w najbardziej oczywisty sposób, a zwrotki zbudowane na podbijanym rytmie pogłębiły uczucie oczywistości. Niestety cover ten jest dla mnie przykładem, w jaki sposób nie powinno się przerabiać utworów niemetalowych. Zapewne znajdą się fani takich przeróbek, ale dla mnie jest to rzecz niepotrzebna i totalnie psująca klimat i odbiór całości.

Pamiętać jednak należy, że materiał ten to swego rodzaju podsumowanie, a co za tym idzie można liczyć, że przyszłość przyniesie postępy. Szymon na tej płycie uporał się z demonami przeszłości, posprzątał archiwum i posklejał pomysły, by stały się akceptowalną całością w czasach obecnych. Liczę, że przyszłość przyniesie więcej konkretów, optymalizację stylu i większy nacisk na riff niż na dodatki w postaci wszędobylskich solówek i harmonii. Trzeba by się zastanowić czy Inrae ma brzmieć jak rasowy band, czy jak gitarowy projekt solowy.

Artykuł INRAE – „Will Made Flesh” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Patrząc na rozpiskę godzinową, można było odnieść wrażenie, że dąbrowska impreza miała charakter infernalnego konceptu. Organizatorzy słusznie zrezygnowali z tradycyjnej festiwalowej przystawki – zespół „drzwi” tego wieczoru nie wystąpił. Skrojonym idealnie na miarę supportem dla Planety Piekła (Planet Hell), która notabene wystąpiła także podczas pierwszej edycji festiwalu w Warszawie (listopad 2017), były „wrota”. Zespół rodem z Katowic wjechał przez nie o godzinie 19.30. Śląski progresywny death metal w geograficznej przeponie Zagłębia Dąbrowskiego? Inauguracja pod znakiem bluźnierstwa – trafiony-zatopiony! Dalsza część nocnych obrzędów zapowiadała się pasjonująco.

Katowice rozpanoszyły się w mieście Dawida Podsiadło na dobre, kiedy trzy kwadranse później na ambonę wyszedł pochodzący również ze stolicy województwa śląskiego, niezwykle wrogo nastawiony kwintet Deviation. Nie wykluczam, że zespół nawdychał się ostatnio sporo smogu lub pompatycznych słów na przykład przy okazji Szczytu Klimatycznego ONZ w swoim mieście, bowiem swoim brutalnym, technicznym śmiercionośnym metalem wywołał w Dąbrowie konkretną mentalną pożogę. – Ja pierdolę – rzucił do mnie krótko i dosadnie ze spazmem twarzy wyrażającym niedowierzanie i rozbawienie pewien stojący obok mnie jegomość w wieku menopauzalnym. Ewidentnie szukał aprobaty dla swoich spostrzeżeń. I fakt, dewiacja muzyczna wylewała się z performensu katowiczan. Ponaddźwiękowy galop gitarowy, chore basowe tappingi, werbalne opętanie krzykacza o ksywie Bart zwalały z nóg i ucinały rogi. W przerwach między utworami „wokalizatorowi” myliła się już butelka wody mineralnej z mikrofonem. Obłęd dopełniał się w najbardziej ekstatycznych partiach growlowych, kiedy to tatuaże szyjne wokalisty nabierały jaskrawych kolorów od ognia palącego się w jego gardle. Potężny repetycyjny kop o szaleńczej częstotliwości prosto w trąbki Eustachiusza. Zło i afekt!

Kolejny ofiarę złożył zakapturzony i wymalowany na biało-czarno Czort, który rozpoczął występ skierowany zadnie do publiki. Tę, ze skrajem czarciej sceny łączyła zwierzęca czaszka, przy której po instrumentalnym wstępie pojawił frontman kapeli. Pozbawiony górnej części odzieży, ale niepozbawiony „wyrytych” ciemnymi pigmentami znaków na korpusie i rękach lider Czorta w czasie występu to maniakalnie bawił się liną zawieszoną na statywie, to schodził ze sceny i przy samych barierkach „charczał” z zaświatów szatańskim przekazem bezpośrednio w publiczność. Trzeci z kolei zespół zabrzmiał bardzo… blackmetalowo, powiedziałbym klasycznie dla gatunku. Fanom takiego grania raczej na pewno się podobało.

Choć z lekkim opóźnieniem spowodowanym skrupulatnością w ustawieniu brzmienia (brawo!) i w okrojonym składzie, bo nie jako kwartet a trio, to z pełnym powerem i złowrogością na dąbrowskiej scenie zaprezentował się poznański Anthem, który zagrał również podczas inicjacyjnej edycji festu przed rokiem. Uprzejme przywitanie, przedstawienie się, kilka słów pełnych ogłady świadczących o dobrych manierach zespołu, które każda publiczność ceni i… zaczęło się kopanie dupy! Poznaniacy imponowali nieustępliwością swojego „hyper blasting death metalu”, scenicznym zgraniem i sprawiającym wrażenie opętańczego amoku skupienia. Solidnie złowieszczy Anthem dopuścił się nawet bisu, po czym pokazał rogi i grzecznie podziękował. Choć w personalnym osłabieniu to Anthem tej szatańskiej nocy wypadł najlepiej z całej szóstki.

– Dobry wieczór, diabełki – tak z audytorium zgromadzonym w Dąbrowie przywitała się podczas swojego scenicznego debiutu Hostia, która diabła z miasta stołecznego przywiozła na południe kraju naprawdę sporo. Przyjął on różne formy. Szaleńcze tłuczenie garów, rzężące (jakież to piękne polskie słowo) diabolicznie struny, intensywny, głęboki growling/ryk, zakrwawiona głowa zakonnicy przy udzie wokalisty. Krótkie, „siekające” utwory jeden za drugim, w tym numer dedykowany Lemmy’emu i hymn od Exploited. – Pozwolicie, że jeszcze troszkę ponapierdalamy? Specjalnie dla was cover Scootera – zabawa w rozmowę z coraz chętniej pogującą, choć częściowo już również przesadnie „przealkoholizowaną” publiką (dochodziła północ) trwała w najlepsze. Jeszcze dwa szybkie „cięcia” i odziany w koszulkę Danzig wokalista z wdzięcznością pożegnał zastęp diabłów wśród publiczności. Warszawski bluźnierczy death grind w swoim debiucie wypadł obiecująco. Hostia to intrygujący koncept na polskiej scenie dm/grindcore. Do wykorzystania potencjału potrzebne są kolejne występy. Diabły, po jednej jak i drugiej stronie barierki, na pewno będą się z tego cieszyć.

Madfestową noc zakończył tyski Catharsis, który z racji godziny swojego występu miał nieco pod górkę. Co poniektórym z publiki niebezpiecznie wypadały już bowiem plecaki z ręki, innych tak ponosiło, że dołączali do zespołu na scenie, chcąc pomóc w szarpaniu strun. Kciuk w górę dla kapeli, że mimo tych przeciwności potrafiła zaprezentować solidny, zagrany w maksymalnym skupieniu i z pełnym zaangażowaniem przy długich utworach set. Potężny growl i slappingi założyciela, wokalisty i basisty Adama Mamoka wraz z mocarnymi bębnami oraz solówkami gitarowymi w wykonaniu jedynej kobiety (Katarzyna Bujas – przyp. red.), która tej nocy wystąpiła na dąbrowskiej scenie, doprowadziły do wypełnienia się 666. nocy. Końcowe oczyszczenie dokonało dzieła.

Druga edycja metalowego festu spod znaku szaleństwa była różnorodna i prawdopodobnie każdy usłyszał tej nocy coś, co przypadło mu do jego chorego metalowego gustu. Atmosfera była wręcz rodzinna, przedział wiekowy na oko 6-66 lat, samce i samice, długie włosy i łysiny, glany i trampki, pełna integracja i tolerancja. A wszystko to z przyjaznym, bogato zastawionym bazarkiem koszulkowo-płytowo-naszywkowym i zapachem pizzy z kuchni. All in all, całkiem rozkoszna metalowa biesiada. Ktoś mógłby jedynie robić za ochronę i pilnować, żeby oprócz szatanów-muzyków żadne inne lucyfery na scenę nie próbowały wstępować. No, ale w końcu był to metalowy piątek przed świętami, nie? Rozgrzeszenia nie ma tylko z racji tego, że to impreza sygnowana właśnie szatanem. Odpuszczanie win zniszczyłoby cały misterny koncept tej diabelskiej celebracji.

[ngg src=”galleries” ids=”1056″ display=”basic_thumbnail” number_of_columns=”6″]

Artykuł Mad Fest vol. 2 – Dąbrowa Górnicza (23.12.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Decapitated, Frontside, Virgin Snatch, Drown My Day – Wrocław (25.11.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Dobre wieści są jednak takie, że po latach milczenia, Brazylijczycy powracają do nas wraz z krążkiem The Hell’s Decrees. Ci, którzy zdążyli ich pokochać, nie powinni się rozczarować, chociaż w muzyce zespołu słychać pewne zmiany. Na szczęście nie zmieniła się moc przerobowa – wciąż jest mocno, bezkompromisowo, intensywnie, na miarę produkcji Nile czy Incantation, a do tego gorąco, jak na zespół z kraju samby przystało. Możliwe też, że kapela znajdzie nowych fanów, bo wyraźnie słychać tutaj pewne rytualne ukłony w kierunku blackened death metalu. Sporo tu klimatów podobnych do Behemotha i… No właśnie – mam pewien problem, bo choć nie wątpię, że płyta The Hell’s Decrees to kawał świetnego grania, to niestety Rebaelliun stracił trochę na oryginalności, a pewne nawiązania – być może nie do końca świadome – są tutaj, miejscami przynajmniej, aż nazbyt słyszalne. Może tylko dla mnie? Sprawdźcie sami!

Cieszmy się jednak, że dostajemy pół godziny klarownego, mocnego death metalu, zagranego z techniczną precyzją, ale pełnego emocji i wyprodukowanego z rozmachem i czytelnością. Brazylijczycy rozwijają tutaj swe czarne skrzydła mroku najpełniej w otwierających płytę Affronting the Gods albo w Legion – w tym drugim czuć lekki powiew blacku. Poraża intensywnością swych riffów w Crush the Cross. Bardziej zwartą, klasyczną deathową strukturę ma z kolei początek The Path of the Wolf i Dawn of Mayhem. Kapela potrafi zwolnić nieco, dla urozmaicenia całości (Fire and Brimstone), albo zaserwować słuchaczom doskonały do machania dyńką kawałek, z chwytliwy, motorycznym riffem (Rebaelliun).

Z pewnością powrót Brazylijczyków należy uważać za jedno z najważniejszych wydarzeń w death metalowym światku (przynajmniej tego roku). Powrót to triumfalny, bo płyta The Hell’s Decrees to potężny cios. Czuć pewną delikatną zmianę stylistyczną, która dla wielu będzie ciekawym poszerzeniem formuły. Nie udało się przebić doskonałego debiutu, ale z takim materiałem Rebaelliun może śmiało koncertować z czołówką brutalnego grania.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku: https://www.facebook.com/Rebaelliun

Artykuł REBAELLIUN – „The Hell’s Decrees” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.