No więc mamy tutaj dwanaście nowych numerów całkowicie w stylu Teething, to jest grindcore’u pomieszanego z hardcorem. Tak jest w sumie przez całą płytę, jeżeli jakiś numer wyróżnia się stylem to albo jest on intrem do kolejnego, albo to Subway Rat, który zresztą ssie pałę. Poza tymi wyjątkami jest szybko, hałaśliwie, raczej nieskomplikowanie i ogólnie agresywnie. Chociaż nie, agresja to raczej złe określenie. Teething jest wkurwione jak Kaczyński na mównicy ostatnio. You And Your Fucking Car, Setting Fires, White Cross Inversion albo An Open Letter To My Best Friend plują jadem bez określonego kierunku. I dobrze, do takiej muzyki to pasuje. Entuzjazm może ciut osłabnąć gdy człowiek się zorientuje, że warstwa liryczna traktuje o takich poważnych, współczesnych problemach, jak na przykład chwalenie się nową furą albo częstowanie ludzi papierosami, ale jak jesteś w stanie Children of Bodom słuchać to i tutaj dasz radę.

Teething blastuje, potem wprowadza w mosh, potem znowu blastuje, okazyjnie da wokaliście pokrzyczeć coś bez podkładu, niemniej budowa numerów pozostaje ta sama (za wyjątkiem wspomnianych introsów – Mic Check i White Cross Introduction, skądinąd fajnie pomyślanych – oraz nudnego, wolnego, zbędnie przeciąganego i kończącego się nagle jak szczęście w małżeństwie Subway Rat). Postronny zjadacz kamienia i metalu zacznie prawdopodobnie narzekać na nieczytelność dźwięków i ogólną wtórność kawałków, tym bardziej że Hiszpanie wydają się uznawać melodie za rodzaj zagrożonego wyginięciem żółwia, którego kategorycznie należy zostawić w spokoju. Tak więc riffy na ogół są podobne, czasem nawet za bardzo, ale osobiście nie przeszkadza mi to zbytnio. Ważniejszy jest pulsująco-blastujący rytm obecny na całej płycie. Odrobinę wtórne moshparty przeplatają się z lawinami łomotu uszczęśliwiając statystycznego Bajecznego. Dodajmy do tego ładne udźwiękowienie perkusji i plujące siarą gitary i będzie bueno. Momentami irytowały mnie maniery wokalisty, ale da się to przeboleć.

Nie uznałbym We Will Regret This Someday za coś wyjątkowo wartego uwagi, jednak słucha się tego przyjemnie. Agresja zawarta na płycie wystarcza na cały dzień marzeń o bliskim spotkaniu trzeciego stopnia szefa słuchacza i losowego, a ciężkiego obiektu. Nie mam nic przeciwko takiemu zbiorowi pioseneczek do tańca i swawoli. Inna sprawa, że ciągle trzymało się mnie wrażenie, iż wydana wcześniej kompilacja materiału splitowo-EPkowego, The Map Says We’re Fucked, była bardziej przyswajalna. Niemniej nie jest źle.

Artykuł TEETHING – „We Will Regret This Someday” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

To szkaradztwo, które widzisz po lewej, to okładka pierwszego wydania zbiorczego Hiszpańców. The Map Says We’re Fucked zawiera bodajże wszystkie utwory wypuszczone w świat w latach ’11-’14. Tak więc są tu dwie EP-ki, dwa spliciory i materiał z dwóch wydań zbiorczych, kompilacjami zwanych. Razem wychodzi dziewiętnaście utworów i trzydzieści minut chaosu. Chaos ten rozpowszechniają WOOAAARGH!!!,Hecatombe Records i Nooirax Producciones.

To, co się dzieje na tej płycie, to jakiś Sajgon jest. Ta muza jest brudna nawet w ramach hardcore punka, w jakich się głównie porusza. Jest też prymitywna, chamska, prostacka i bardzo agresywna. Gdybym był obywatelem lepszego sortu, prawdopodobnie wstydziłbym się nawet na to patrzeć. Na szczęście jestem wulgarnym pastuchem, mam w dupie konwenanse i mogę w pełni cieszyć się tą kompką. CeDek nosi. Nosi lepiej niż Psylocke lateks, a to nie lada osiągnięcie. Prawdopodobnie jest to spowodowane właśnie tą prostotą, brakiem wydumanych środków i innej pedaliady. Teething gra równie nieskomplikowanie jak nieskomplikowany jest but na trasie kolizyjnej z szczęką wszelkiej maści ludzkiego ścierwa. To po prostu hardcore punk z ciągotkami do grindowania i powerviolence’owania, czysty i wkurwiony. Znajdziecie tu i kanonady blastów (praktycznie w każdym kawałku), i strzały krótkie i chaotyczne (Devilock, Teethgrinder), i partie idealne do moshowania i śpiewania (How to Kill a Child, Donutshop Holocaust), a także dużo, duuużo brudu. Ten brud brzmi o tyle ciekawiej, że produkcyjnie często-gęsto przypomina mi granie w stylu szwedzkiej szkoły śmierci, Bloodbath czy Entombed (czasem bardziej, czasem mniej, a najbardziej na materiale ze splitu z Ravage Ritual). Wokal wyje, gitary są proste, ale chwytliwe, perkusja, jak już rzekłem, napierdala jak wiertarka tego chuja z Waszego bloku, po raz dziesiąty w tym tygodniu wiercącego ścianę. Albo jak policjanci bezdomnych. Bo to z takich sytuacji powstała muzyka Teething. Jest wściekła równie bardzo jak  same chłopaki. I przelewanie kolejnych porcji agresji wychodzi im naprawdę udanie.

Czy poza agresją na nagraniu jest coś jeszcze? Nie, i nic więcej nie potrzeba. Bardzo ładny soundtrack do przemocy wszelkiego rodzaju, a jak jesteś bystry to możesz przy okazji dowiedzieć się czegoś o sytuacji społecznej w Hiszpanii. Dobra rzecz, świetna, żeby wylać swoje własne frustracje, jeszcze lepsza, żeby pogibać się pod sceną. Czego chciałbym doświadczyć, i jeżeli tylko zdarzy się okazja, pewnie z niej skorzystam. Zalinkowaną macie moją ulubioną część kompki, ale na bandcampie Teething znajdziecie wszystkie kawałki do odsłuchu.

Artykuł TEETHING – „The Map Says We’re Fucked” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.

Zajmujemy się dziś bezimiennym splitem hiszpańskiego Teething i finduskiego Feastem. Materiał wydany został na siedmiocalówce przez EveryDayHate w kolaboracji z L’Inphantile Collective i Tu Pa Tu Tu Pa Records (nie, to nie są losowe sylaby). Macie tu po trzy kawałki od każdej grupy, co daje zatrważająco wpierdologenne <dziesięć minut słuchania.

Teoretycznie pierwszy swój materiał prezentuje Teething. Hiszpańskie punki może i nie grają długo, ale nadrabiają jakością materiału. Starczy powiedzieć, że na ich temat bardzo pozytywnie wypowiadają się tuzy pokroju Shane’a Embury’ego i J.R. Hayesa. Po przesłuchaniu ich części, zupełnie się temu nie dziwię. Chłopaki zasuwają, aż miło się macha łapami. Tu nie ma mediacji, kompromisów i podobnych bzdur. Jest wściekły hardcore punk pomieszany z grindcore, i może odrobinką powerviolence. Cóż mogę powiedzieć, ten materiał po prostu nosi. Dear Martha napakowana złością od lewej do prawej, wkurwiony You Live a Life You Don’t Like, ale przede wszystkim Shittiest Generation to dokładnie to, czego się od tej muzy spodziewam. Agresja, energia, moc, a końcówka Shittiest Generation jest najbardziej moshogennym materiałem, jaki słyszałem od dłuższego czasu.

Potem kolejną część zajmują Fińczycy. Feastem gra już czysty grindcore. Pierwszym, co rzuca się w uszy, jest ciut inny sposób nagrania. Nie, żeby było to coś złego, bo i Teething i Feastem brzmią klawo. Co znaczy, łatwo rozpoznać zmianę materiału nawet dla laika. Muzycznie jest nawet szybciej, mimo, że kompozycje są dłuższe. Blasty zasuwają jak pociski z kałacha, wokal drze japę, a nad wszystkim unosi się zapach buntu i dalej agresji. Z utworów tu prezentowanych najlepiej wypada Parasite Zero, chociaż podoba mi się też mocno negatywna atmosfera najdłuższego na splicie Stitches. Materiał też stoi na wysokim poziomie, chociaż osobiście wybieram spańców. 

Jednym z wyznaczników dobrej muzy jest czas, który pożera. Ja mijania tych niecałych dziesięciu minut nie zauważyłem. Splicior przykuł moją uwagę, wytarmosił za mordę, naładował powerem i pozostawił bardzo dobre wrażenie. Kolejny świetny grindcore’owy materiał w mojej kolekcji i kolejna płyta, którą polecam jako budzik. Krótki, sensowny, treściwy foniczny wpierdol, nie ma co gadać więcej.

Artykuł TEETHING / FEASTEM – „Teething / Feastem” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.