Terminus serwuje klasyczny heavy w odsłonie bitewno-wojowniczej. Mocarne riffy, miarowe tempo, upodobania do kombinowania i dłuższych form, podskórna fascynacja takimi legendami jak Omen czy Heavy Load, melodie przywołujące przed oczy obrazki wyjęte z Conana Barbarzyńcy. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie dwa zgrzyty – jedno z postaci wokalu, drugie w postaci brzmienia. James Beattie przed mikrofonem niby robi, co może, ale co poradzić, skoro możliwości bardzo skromne. Jego głos jest zwyczajnie nijaki, pozbawiony mocy, płaski i niepasujący do charakteru kompozycji. Przy takiej muzyce oczekiwałbym większej odwagi w ryczeniu i śmielszego wchodzenia w krzyki – szkoda, że nie można tego uświadczyć na tej płycie.

Równie nijakie i pozbawione mocy jest brzmienie albumu. Utwory mają naprawdę duży potencjał na wykrzesanie z nich mocy i ognia. Nie wiedzieć czemu, jest zbyt czysto i sterylnie. Podejrzewam, że Panowie bardzo nie chcieli brzmieć jak mnóstwo innych kapel i być postrzegani, jako naśladowcy paru zacnych legend z lat 80. Chyba trochę za bardzo zatracili się w swoim niechceniu, bo naprawdę lepiej by było dla tych numerów, gdyby zabrzmiały jak skrzyżowanie Attacker i Manowar, a nie siódma woda po Hammerfall. Co prawda słuchając takich fragmentów jak refren w Mhira, Tell Me The Nature Of Your Existence, wszystko wydaje się w porządku, ale moc jest generowana niemal wyłącznie przez sekcję. Gdyby dodać więcej ognia do warstwy gitarowej, to mogłaby być pełnia szczęścia.

To płyta niewykorzystanej szansy. Wielki żal, bo kompozycyjnie jest po prostu znakomicie. Jest klimat, jest wojna, jest bitewny szał. Riffy, melodie, ograne, ale ciągle fascynujące motywy – na tym poziomie wszystko się zgadza i wygląda doskonale. Słychać w tym zarówno spuściznę bitewnego, klasycznego metalu sprzed lat, epickość Eternal Champion, surowiznę Slough Feg i melodykę Twisted Tower Dire.

Każdemu, współczesnemu heavy metalowemu zespołowi życzyłbym takiej muzyki. A grupie Terminus życzyłbym odpowiedniego wokalisty i pracy na brzmieniem. Aż się prosi, żeby ten album nagrać jeszcze raz – z ogniem i powerem. Wówczas byłoby pełne zwycięstwo.

Artykuł TERMINUS – „A Single Point Of Light” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydany za miesiąc z kawałkiem Terminus jest drugim długograjem włoskiej ekipy. Zawierający osiem utworów i czterdzieści pięć minut krążek wypłynie pod skrzydłami WOOAAARGH, a muzykę tam zawartą najlepiej nazwać progresywnym post-death metalem. Albo jakoś tak.

Problem z muzyką progresywną mam taki, że ja jej nie lubię. Rzadko, naprawdę rzadko zdarza się projekt, którego jestem w stanie słuchać, i jeszcze rzadziej taki, który mi się spodoba. Do tego While Sun Ends zawiera sporo dźwięków z nurtu postnego, na którym już troszkę się wyznaję, nie na tyle jednak, by swobodnie się o nim wypowiadać. Tak więc na początku muszę zaznaczyć, że fachowość tekstu może kuleć.

Jeżeli chodzi o emocje odczuwane podczas odsłuchu Terminusa, to są one różne. Z jednej strony bardzo podoba mi się delikatniejsze oblicze While Sun Ends. Ekipa umie tworzyć klimat marzycielsko-zadumany, bardzo postny i prawie kojący. Takimi fragmentami emanuje na przykład druga część Measure albo początek i koniec Seesaw. Ta wersja muzyki Włochów bardzo mi się podoba. Jest ładna, spokojna, utrzymuje moją uwagę i upływa przyjemnie i zbyt szybko. Z drugiej strony ostre, deathowo-groove’owe partie psują mi ten obraz. Nie mam nic przeciwko nim jako takim, bo zdarzają się naprawdę niezłe motywy, jak w Elevation chociażby. Chodzi o rujnowanie atmosfery na rzecz zbędnych jak dla mnie breakdownów i gonitw. Może bolałoby mniej gdyby przechodzenie między jednym a drugim stylem było gładsze, trwało dłużej i było bardziej stonowane. Na Terminus jednak te przejścia są jakby ucięte tasakiem i zszyte mniej lub bardziej na oko. Cała płyta jest w sumie parabolą, raz delikatnie, raz ostro. Gdy już robi się przyjemnie i miło możesz być pewny, że zaraz nastąpi gwałtowna zmiana klimatu.

Tak więc mamy muzykę będącą (na moje zniekształcone grindem ucho) połączeniem czegoś w stylu nowszej Katatonii/Rosetty i Gojiry. Brzmienie też jest takie właśnie dwojakie. Partie postne są, a to ci niespodzianka, bardzo postne. Bez problemu odnalazłyby się na pełnoprawnie postnej płycie, i kompozycyjnie i brzmieniowo. Natomiast fragmenty ostrzejsze brzmią mi ogólniethrashowo. Gitary są raczej ostre niż mięsiste, perkusja też swoje wnosi. Tak czy owak dźwięki słychać bardzo przyjemnie i są świetnie wymiksowane/wymasterowane. Umiejętności samych muzyków także prezentują bardzo wysoki poziom, tu nie mogę się do niczego przyczepić. Każdy robi swoje tak, jak należy, a wokalistka na czystych wypada najlepiej spomiędzy nich wszystkich. No i layout mi się podoba. Nie jest może łapiący za jajca, ale wygląda bardzo porządnie i klimatycznie.

Mam nadzieję, że coś ci ta recenzja dała. Nawet, jeżeli mojemu zdaniu ufasz jak własnej matce, to lepiej sprawdź te dźwięki na własną łapę, tak będzie najlepiej. A co do oceny… jeżeli coś jest progresywne, a mimo to jestem w stanie słuchać bez krzywienia się, a While Sun Ends jestem, to musi być niezłe.

Artykuł WHILE SUN ENDS – „Terminus” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.