Na początek załapałem mały zgrzyt. Do CD nie załączono dokumentu z informacjami o płycie, dochodzenie musiałam wykonać na własną rękę. Jak się okazało, sytuacja wydawnicza nie jest w tym przypadku taka jasna, bo wszędzie można znaleźć info, iż album wyszedł w 2024 roku, a na wkładce CD jak byk widnieje data z rokiem bieżącym. Discogs podpowiedział mi jedynie, że w 2024 dzięki Over the Under Records ukazał się album na winylu. Jak mniemam, w zeszłym roku album mógł mieć premierę w streamingu i na winylu, a w tym zespół własnym sumptem puścił go na srebrnym krążku. Trochę żal, że taki album nie znalazł kogoś, kto zadba o jego produkcję, ale najważniejsze, że ostatecznie będę mógł go postawić na półce obok debiutu.

A jaki jest The Bisection Collection? Na pewno brutalny, na pewno techniczny i na pewno da się wyłapać postęp względem debiutu. Utwory znajdujące się na nówce „lecą” nadal po amerykańskiej odmianie brutalnej odmiany DM, ale wydaje mi się, że o ile na poprzedniku było dużo nawiązań do slamu i takiego klasycznego, siłowego młócenia, to teraz mamy do czynienia z większą liczbą wpływów. Zespół poszerzył wyraźnie swoje spektrum rażenia, wpuszczając techniczne zagrywki rodem z Cryptopsy, ale też z bardziej melodycznego punktu, jakim mógłby być Necrophagist. Głównym motorem jest ciągle techniczne mielenie mięsa, ale czasami zespół pozwala sobie na bardziej europejskie spojrzenie na gatunek, dbając nie tylko o agresję, ale także o klimat. Idealnym na to przykładem może być utwór, do którego band nakręcił obraz The Void Unquestioned – jest on walcem totalnym, a prędkość jest w nim jedynie dodatkiem.

Przyznaję, że o ile jedynka była łatwa w przydzielaniu jej porównań do konkretnych nazw, o tyle płyta numer dwa nie wchodzi w oczywistości. Rzecz jasna, nie jest to muzyka, która zabija nowymi rozwiązaniami, ale też nie wywołuje natarczywych skojarzeń. Słyszę tu trochę Benighted, Severe Torture czy Dying Fetus, ale sposób, w jaki zespół komponuje swe utwory, jest na tyle oryginalny, by mijać się z zestawianiem go z innymi załogami.

The Bisection Collection jest niewątpliwym krokiem do przodu w rozwoju Terrorpy. Fani typowego, mięsistego mielenia mogą być nieco zawiedzeni, ale za to maniacy z nieco szerszym spojrzeniem na sztukę brutalności powinni ten rozwój docenić. Od siebie jako delikatny minus mogę wymienić małą ilość zapamiętywalnych partii, dzięki którym byłoby łatwiej odróżniać kompozycje czy bawić się na koncertach. Myślę, że ta rozpoznawalność jest do wypracowania w przyszłości bo technika, umiejętności i zamysł kompozytorski są już wyrobione.

Artykuł TERRORPY – „The Bisection Collection” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Jak można się domyślić po nazwie, tytule i krwawej okładce, Terrorpy orbituje wokół planety death metal. Ich sztuka kładzie nacisk na scenę amerykańską i słychać tu nawiązania do takich niszczycieli jak Suffcation, Internal Bleeding, Dying Fetus, Beheaded, Vile czy Cannibal Corpse. Mięsiste riffy, gęste partie perkusji i bardzo niskie growle wbite są w dosyć chwytliwe aranże, dzięki czemu każdy fan brutalnej jatki powinien przyswoić krążek bez większych trudności. Poziom technicznej fali uderzeniowej utrzymany jest na zdrowym poziomie, płyta bardziej nadaje się do machania baniakiem niż rozpisywania działań matematycznych – Stuffing… nie jest jakimś przesadnie odkrywczym dziełem, ale najnormalniej w świecie po prostu buja i robi dobrze. Sposób, w jaki album jest skonstruowany, cały czas przypomina mi brutal death metalowe płyty z przełomu lat 00-05., w których to latach wyszło sporo dobrych tytułów i trwał rozkwit tej sceny. Terrorpy jakby wzorując się na nich, stworzył rzecz własną, umiejętnie wciskając się między swoich faworytów, i nie przynosząc swym rzemiosłem im ujmy.

W muzyce zespołu znajduje się równomierne miejsce na szybkie łupanki i na te ciężarne, wolne „gleborzuty”, a miłym akcentem do całości są nieco wolniejsze blasty, stylizowane na przykład na znane z gry Paula Mazurkiewicza ze wspomnianego Cannibal Corpse. Odbieram je jako ukłon w stronę legendarnej sztuki florydzkich brutali. Do moich ulubionych numerów bez zająknięcia zaliczyć mogę otwierający płytę Abominable Scene, który jako dwustopowy walec wzbudza we mnie nostalgię do czasów posiadania długich kłaków. Drugim z moich hitów jest ubrany w przebojowy tytuł Twist the Blade, który atakuje bardzo sprawnymi zmianami temp i obietnicą dobrej młócki na żywo.

Ostatecznie muszę przyznać, że te niepełne trzydzieści minut jest bardzo wyrównanym ładunkiem agresywnego hałasu. Dzięki stosunkowo niedługiemu czasowi trwania i przejrzystym aranżom album przelatuje bardzo szybko i wywołuje zdziwienie, gdy pojawia się cisza. Stuffing Puke Into the Sockets nie jest albumem, który może mieć szansę na zdefiniowanie stali na nowo, ale słucha się go dobrze i mam zamiar obserwować kolejne ruchy Terrorpy.

Terrorpy na Facebook’u.

Artykuł TERRORPY – „Stuffing Puke Into the Sockets” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.