Marcos Curiel o utworze:

Choć może to zabrzmieć banalnie, zawsze podziwialiśmy The Beatles od samego początku naszej przygody z pisaniem piosenek. Ich melodie, chwytliwe melodie i odważne eksperymenty zainspirowały nas do stworzenia własnej interpretacji klasycznego utworu „Don’t Let Me Down” z najwyższym szacunkiem. Dziękujemy za pomoc w stworzeniu podwalin tego, co dziś wszyscy znamy jako rock’n’roll, pop i metal.

Artykuł P.O.D. coveruje THE BEATLES pochodzi z serwisu KVLT.

Kilka słów o utworze:

Pełna wydarzeń podróż „Now and then” do owoców trwała ponad pięćdziesiąt lat i jest owocem rozmów i współpracy pomiędzy czterema Beatlesami, która trwa do dziś. Nad długim, zmitologizowanym demo Johna Lennona po raz pierwszy pracowali w lutym 1995 roku Paul, George i Ringo w ramach projektu The Beatles Anthology, ale pozostało ono niedokończone, częściowo z powodu niemożliwych wyzwań technologicznych związanych z pracą z wokalem, który John nagrał na taśmie w lata 70. Przez lata wydawało się, że piosenka nigdy nie zostanie ukończona. Ale w 2022 roku nastąpił nagły przypadek. System oprogramowania opracowany przez Petera Jacksona i jego zespół, używany podczas produkcji serialu dokumentalnego Get Back, ostatecznie otworzył drogę do oddzielenia wokalu Johna od partii fortepianu. W rezultacie oryginalne nagranie mogło ożywić się i pracować nad nim od nowa przy udziale wszystkich czterech Beatlesów. Ta niezwykła historia archeologii muzycznej odzwierciedla nieskończoną ciekawość twórczą Beatlesów i wspólną fascynację technologią. Oznacza to ukończenie ostatniego nagrania, które John, Paul, George i Ringo nagrają razem, a także celebruje dziedzictwo najważniejszego i najbardziej wpływowego zespołu w historii muzyki popularnej.

Artykuł Nowe video THE BEATLES pochodzi z serwisu KVLT.

W tym samym roku Keith wraz z koncertowym składem The X-Pensive Winos wyruszył w trasę po USA. Zespół odwiedził 12 miast. Nagrania z przedostatniego koncertu na trasie, który odbył się w Los Angeles w grudniu, złożył się na materiał Live at the Hollywood Paladium. Płyta została wydana pierwotnie w 1991 roku. Teraz doczekaliśmy się wznowienia tego materiału, oczywiście na różnych nośnikach, w różnych formatach. Choć Super Deluxe Box (więcej o nim przeczytacie w naszym newsie) prezentuje się naprawdę mocno, to i standardowe wydanie na dwóch burgundowych winylach może stanowić doskonały prezent dla każdego fana Richardsa i Stonesów. I choć jestem wrogiem zmieniania klasycznych okładek, to tym razem bardzo szczęśliwie zielone, przypominające śluz Shreka kolory tła, zastąpione zostały szlachetniejszymi barwami.

Choć materiał był już wcześniej znany, to jednak z pewnością nie każdy miał okazję się z nim zaznajomić. Co zatem dostajemy? Po prostu doskonały, rockandrollowy koncert. Nie każdy ceni The Rolling Stones, a dokonania samego Richardsa są w Polsce znane przez „garstkę” fanów – zdaje sobie z tego sprawę. Niekoniecznie polecam zatem płytę tym, którzy nie zdążyli się wcześniej przekonać. Kto jednak lubi, a może nawet kocha Stonesów – ten zawiedziony nie będzie. Przede wszystkim udało się podczas uwiecznionego na Live at the Hollywood Palladium zebrać znakomity skład muzyków – m.in. Waddy Wachtel (gitary), Steve Jordan (perkusja), Charley Drayton (bas), Ivan Neville (klawisze), Bobby Keys (saksofon) – i uchwycić go w doskonałej formie. Czuć tu luz i pewność siebie, a jednocześnie przy tej naturalności brzmienie jest naprawdę nasycone i dynamiczne.

Jak łatwo się domyślić, na materiał składają się przede wszystkim numery z solowego albumu Talk Is Cheap (choćby Take Is So Hard, Struggle, I Could Have Stood You Up albo Whit It Up). Różnią się jednak od oryginałów odrobiną zdrowej improwizacji – na żywo nie tylko nie tracą nic ze swojej siły, ale wręcz zyskują bardziej szczery wyraz. Proste, przybrudzone granie z perkusją na 4/4? A jakże! Tyle że pełne nieskrępowanej energii i jednak smaczków, drobnych ozdobników, klasy, którą wnoszą kapitalni muzycy. Sarah Dash z kolei swym soulowo-gospelowym głosem dodaje tym piosenkom nieco czaru.

Znalazło się na Live at the Hollywood Palladium także miejsce na parę kompozycji z repertuaru The Rolling Stones. Może nie przekonuje mnie do końca bujająca wersja bluesowego klasyka z zaprzeszłej historii Stonesów w postaci Time Is On My Side, ale przynajmniej wypada oryginalnie. Ale już przy takim Happy i Connection możemy poczuć się jak na koncercie legendarnej ekipy. Z ciekawostek należy wymienić korzenne reggae w postaci Too Rude, pokłosie fascynacji Richardsa jamajską kulturą, a także nieco kwadratową, szaloną, ale w sumie zabawną przeróbkę I Wanna Be Your Man z repertuaru The Beatles. Trochę szkoda, że ten ostatni z wymienionych numerów i jeszcze pewne drobnostki nie znalazły się na winylach. Z drugiej strony może zyskała na tym spójność materiału. Tak czy inaczej ta godzina muzyki z kwadransem upływa niezwykle szybko. Jak podczas dobrego, intensywnego koncertu – zwykle pozostawia pewien niedosyt.

Dla fanów Keitha i The Rolling Stones Live at the Hollywood Palladium to pozycja obowiązkowa. Kto ma zasobniejszy portfel, ten nie powinien się wahać i zamówić wersję „na wypasie”. Ale i ta podstawowa, dwuwinylowa prezentuje się bardzo ładnie i z klasą. Brzmienie? Nie jestem audiofilem, ale nic tu nie razi. Kto zaś nie chce, nie lubi, wzbrania się, może przynajmniej sprawdzić na którejś z popularnych platform streamingowych. Jest szansa, że Richards znajdzie nowych fanów.

Artykuł KEITH RICHARDS – „Live at the Hollywood Palladium” (1991/2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Płyta ta wyszła pod skrzydłami niemieckiej Prophecy 18 maja tego roku. To już dużo mówi o zawartości tego krążka – Prophecy znana jest z dużej ilości wydawnictw krążących wokół szeroko pojętego folku. Nic więc dziwnego, że muzyka zawarta na Becomes Awake jest mieszaniną tegoż – głównie amerykańskiego – z odrobiną klimatu dark folku lub apocalyptic folku w stylu :Of the Wand & the Moon: czy też Sol Invictus.

Jednakże folk to tylko malutki procent tego, co łączy w sobie Becomes Awake. Szczególnie, jeżeli weźmie się pod uwagę trzy albumy, które były wielką inspiracją do stworzenia niniejszego. Mowa tu o Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band zespołu The Beatles, No Quarter: Jimmy Page & Robert Plant Unledded oraz Ladies and Gentlemen We are Floating in Space grupy Spiritualized. W nagraniu Becomes Awake wzięło udział kilku gości zaproszonych przez Larsona i Fleminga. Na krążku tym usłyszycie dokonania takich muzyków jak: Kelly Pratt (multiinstrumentalistę znanego z występów z grupami Beirut, Coldplay, LCD Soundsystem), Steve Nistor (wielozadaniowy perkusista, którego mogliście usłyszeć m.in. na albumach Sparks, His Name Is Alive lub The Avett Brothers), Emma Ruth Rundle (wokalistka i gitarzystka z Red Sparowes i Marriages), oraz kilku innych, już mniej znanych.

Becomes Awake rozpoczyna Dukkha – numer niesamowicie przypominający dokonania wielkiego kwartetu z Liverpoolu, z całą gamą psychodelicznego rocka, jak i lekkim tchnieniem muzyki indyjskiej, którą przecież i The Beatles przemycali do swoich nagrań. W kolejnym Darker Days słychać nadal psychodele, ale tutaj Larson i spółka sięgnęła do innej inspiracji, bardziej amerykańskiej, a mianowicie do zespołu The Doors i ich blues-country’owych brzmień. Darker Days płynnie przechodzi w Alap, psychodeliczno awangardowy twór zupełnie instrumentalny, nadal tkwiący w atmosferze muzyki indyjskiej. Z jednej strony lekko jazzujący dzięki improwizacji na trąbce autorstwa Pratta, z drugiej dzięki syntezatorom Mooga i smyczkom zabiera nas na daleki Wschód pełen buddyjsko- hinduskiej psychodelii. W podobnym klimacie jest kolejny Ancient Sunrise, lecz w nim wraca już wokal Tostena wraz chórem intonującym buddyjską mantrę. Do tego dorzućcie skrzypce, cytrę, bongosy oraz wiolonczelę, a będziecie mieć jako takie pojęcie o tym, jak niesamowitym muzycznym mariażem jest ten utwór. Kolejnym jest The Mouth of God, krótki, gdyż tylko półtorej minutowy kawałek, stanowiący połowę albumu i jednocześnie zmianę klimatu na bardziej amerykańsko-folkową. Zwiastunem tej zmiany jest The Destroyer. Oparty na gitarze klasycznej, rozpoczyna swą podróż w mrocznej, wręcz apokaliptycznej atmosferze folku, lecz tkwi w tym ukryty optymizm narodzin, gdyż aby coś stworzyć, trzeba coś zniszczyć. Na początku była pustka… The Void nam o tym przypomina. To już drugi instrumentalny utwór, tym razem obracający się w klimacie jazzu (wręcz funeral jazzu). Pustka ta przygotowuje grunt na nowy początek, którym jest Awakening. Tutaj znów Panowie Larson i Fleming wracają ku muzyce Wschodu, ale tylko na chwilę, gdyż szkieletem tego numeru jest pulsujący bas, roztaczający mroczny nastrój połączenia muzyki gotyckiej z amerykańskim country. To najmocniejszy moment całego Becomes Awake. Zostały jeszcze dwie kompozycje – Sukha oraz Diana and Ouroboros Dance. Pierwsza jest spokojna i pełna równowagi, niczym rozległe równiny amerykańskiego stepu. Za to Diana kojarzy mi się znów z dokonaniami zespołu The Doors, szczególnie w warstwie wokalnej. W manierze śpiewania Tostena słychać jakby echo Jima Morrisona, lecz głos ten jest bardziej mroczny.

Wydawnictwo to, jak już pewnie zauważyliście, nie jest proste w odbiorze. To raczej dźwięki do kontemplacji, które, jestem pewien, nie każdemu przypadną do gustu. Trzeba poświęcić trochę czasu, by odkryć tajemnice Becomes Awake, objąć je i rozbudzić w sobie. A wtedy, kto wie, może pokochacie je tak samo jak ja. Przypadek sprawił, że trafiłem na tę płytę, a może jednak było to przeznaczenie. Kto wie?

The Dark Red Seed na Facebooku.

Artykuł THE DARK RED SEED – „Becomes Awake” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.