XXX to przede wszystkim obraz walki. Słuchając tych dwóch krążków, zawierających aż 30 utworów, słychać wyraźnie, że Quo Vadis łatwo w swojej karierze nie mieli. Słychać poszukiwania muzyczne, słychać również problemy z budżetem na porządne studio, i w końcu słychać też walkę o przetrwanie. Lider zespołu Tomasz Skaya ciągnął ten wózek wielokrotnie samodzielnie i z uporem maniaka szukał muzyków do ciągle zmieniającej się załogi. Lata leciały, a zespół z thrash metalowej legendy, którą stał się dzięki demosom, płytom Quo Vadis i Politics przeobrażał się w bardzo eksperymentalny twór na Test Draizea, „sepulturowo” brzmiący na Uran, lekko „rammsteinowy” na Król, by powoli wracać do cięższego brzmienia na Infernal Chaos i Born To Die, oczywiście nie zapominając po drodze o płytach Po i Babel.

Przede wszystkim należy docenić sposób, w jaki płyta – a raczej płyty są wydane, bo wizualnie jest bardzo dobrze. Okładka łącząca motywy z większości wydawnictw zespołu, gruby digipack, książeczka zawierająca wiele archiwalnych fotografii, plakatów i tym podobnych. Dla kogoś, kto zespół poznał niedawno, podejrzewam, że spojrzenie w te kartki może być sporym szokiem. Nie każdy może zdawać sobie sprawę, iż Quo Vadis miał aż tak wielki wpływ na metalową scenę końca lat 80. i początku 90., gdy wraz z Merciless Death, Vader, Geisha Goner czy Thrasher Death niszczył polskie sceny. Niewątpliwie tez czasy były najbardziej łaskawe dla zespołu, a materiały, które wtedy nagrali dla wielu najlepsze.

Muzycznie XXX prezentuje się jak historia zespołu, wyraźnie słychać wzloty i upadki, okresy dobrej prosperity i tej trudniejszej (żeby nie napisać słabszej). Dobór utworów stanowczo postawiony został na równowagę. Spodziewałbym się przy takim wydawnictwie większego nacisku na klasyki, a zespół nie faworyzuje na XXX chyba żadnego albumu. Słuchając płyt, przebywamy zatem na każdym etapie kapeli, co można odebrać jako oświadczenie -jesteśmy Quo Vadis, nie wstydzimy się niczego. Materiał niestety ostatecznie wypada dosyć nierówno, zarówno brzmieniowo, jak i kompozycyjnie.

Otwierający całość i nagrany na nowo Rzeźnik, pochodzący z pierwszego dema z 1988 roku, wgniata i brzmi świetnie, a w utworach z debiutu i Politics nadal czuję tę magię i wyjątkowość. Nie da się ukryć, że działa tu też moja nostalgia, ale mimo wszystko, gdy słucha się całości, można wyczuć to „coś”. Piosenki z Testu Draizea niektórym pewnie nadal będą stały solą w oku, ja tę płytę bardzo lubię. Wyczuwam już co prawda fakt, że materiał bardzo się zestarzał, utwory wtedy dosyć nowoczesne, teraz jadą lekką antycznością.
Kawałki z Uran lubię dziś tak samo jak po premierze, i uważam ten album za jeden z bardziej „dorosłych” wydawnictw QV. Odbieram ją trochę jak polską odpowiedz na Chaos A.D Sepultury. Niestety po Uran skończył się czas, w którym nagrania zespołu mi się podobały. Zmiany składu gdzieś gubiły kręgosłup formacji, brakowało też chyba uporu, by inwestować w nagrania. I mimo że parę ciekawych nagrań pojawiło się na płytach Po i Król, to jednak za nimi nie przepadam. Na kolejnym w historii albumie, zatytułowanym Babel, zespół już wracał do mocniejszego grania, lecz też niestety to nie było „to”. Zatem w ogólnym podsumowaniu kawałki z tych trzech albumów przyjmuję nieco chłodniej od reszty.Wraz z płytą Infernal Chaos za to widać konkretny postęp względem produkcji, muzyka, którą zespół tam pokazał to już nowoczesny thrash, zaś na wydanej w 2016 roku Born To Die Quo przypieczętował swój powrót do wysokiego poziomu.

Podsumowując wszystkie wywody, dochodzę do wniosku, że na XXX zespół Quo Vadis pokazuje przede wszystkim, iż znowu jest w dobrej kondycji. Tak, jest to podsumowanie i rozliczenie się z przeszłością, ale też pokaz mocy, da się wyczuć, że zespół zatoczył koło i proponuje znowu produkt z wysokiej półki. Pozycja obowiązkowa dla fanów polskiej sceny metalowej.

Quo Vadis na Facebook’u.

Artykuł QUO VADIS – „XXX” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

A proponuje on dźwięki, które przede wszystkim mają na celu dać radochę słuchaczom, już nie wspominając o muzykach, którzy te dźwięki musieli przecież nagrać.  A nie wątpię, że był to ciężki proces twórczym, gdyż nagrany w oparach alkoholu album nie tylko nie przełamuje żadnych konwenansów, ale co gorsza, zawiera bezczelnie wykorzystane pomysły innych muzyków, co ostatecznie nie ma najmniejszego znaczenia, gdyż końcowy efekt to energia, moc, mięsiste riffy i miażdżąca sekcja, przy których głowa się sama macha a noga wystukuje rytmy. Nad całym wydawnictwem unosi się widmo Chaos A.D. Sepultury, ale wprawne ucho melomana usłyszy także zapożyczenia ze Slipknot, a nawet Slayer. Jakby tego mało, Warszawiacy zapuszczają się także w rejony hard core i punk. W tekstach nie brakuje swojskiego, polskiego humoru. Wystarczy posłuchać takie Lelum Polelum czy Corpo, aby cień uśmiechu pojawił się na twarzy. Dla tych stołecznych grajków nie ma żadnych świętości. Bluźniercy kpią sobie z Szatana, plują na krawaciarzy z korporacji. Z drugiej jednak strony w Prank udowadniają, że tak poważne tematy, jak wyższa matematyka stosowana nie ma przed nimi tajemnic i liczyć potrafią.

Nie wiem, ile butelek wódki pękło w trakcie, a także przed sesją nagraniową, zresztą popatrzcie na okładkę, na której widać, że sesja ciężka była,  ale bardzo mnie się ten klimat, ten luz i dystans do rzeczywistości, jaki bije z muzyki, po prostu podoba. Poza tym jest ostatecznie skoczny, bujający groove więc jest i zabawa. Płyta doskonała na zakrapiane imprezy, ale na trzeźwo też wchodzi bez popity, a ostatni utwór jest idealny na ciężkie poranki po całonocnym chlaniu.

Artykuł GRIM ORANGE DICE – „El Quatro” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Scott Ian wspomina w wywiadach, że tytuł For All Kings oznacza, iż los każdego z nas jest w naszych własnych rękach i każdy z nas może zostać królem. Widać, że muzycy Anthrax sami sobie wzięli tą filozofię do serca i po połowicznie tylko udanym Worship Music wracają w formie tak wybornej, że to przesłanie mogą także adresować do pozostałych zespołów Wielkiej Czwórki, które albo nie potrafią wydać niczego (wiadomo kto), albo wydają płyty byle jakie (ostatni Slayer), albo idą w ilość, a nie jakoś (Megadeth)

Na nowym albumie Amerykanów nie ma jakichś mega hitów (które były nawet na poprzednim, nierównym wydawnictwie), ale mimo to nie brak mu przebojowości. Zarówno zwrotki, jak i refreny You Gotta Believe, Monster at the End, Breathing Lightning, All of Them Thieves, czy Blood Eagle Wings same wchodzą do głowy i same się nucą. Muzyka jest zróżnicowana. Są thrashowe strzały (Evil Twin, Zero Tolerance), ale jest też sporo pięknego, wolniejszego, smakowitego grania opartego na świetnych riffach i pysznych solówkach. For All Kings jest tak muzyczny, że jawi się bardziej jako owoc okresu z Johnem Bushem, a nie Joey`em Belladonną, choć trzeba przyznać, że ten naprawdę daje radę i potrafi zachwycić swoimi wokalami. Jednak nie tylko on, każdy (nawet nowy w zespole Jonathan Donais) dokłada tu swoją cegiełkę w konstruowaniu najlepszego albumu Wąglika od wielu, wielu lat.

Artykuł ANTHRAX – „For All Kings” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.