Po jedenastoletniej przerwie w działalności studyjnej MORR powraca z najnowszym albumem, tym razem napędzanym wyraźnie thrashmetalową energią. Nowy materiał łączy dynamiczne, agresywne riffy z melodyjnym podejściem charakterystycznym dla wcześniejszej twórczości zespołu. Jego brzmienie czerpie inspirację zarówno z klasyków polskiego metalu, takich jak KAT, Hunter i Dragon, jak i z dokonań Metalliki, Slayera, Megadeth, Death Angel oraz Nevermore.

Nowy materiał został nagrany, zmiksowany i zmasterowany przez Daniela Klimczaka w radomskim FFF Studio. Najnowszy album „Kości zostały rzucone” ukazał się niezależnie 1 lipca 2026 roku w formacie cyfrowym oraz na płycie CD. Wydawnictwo promują dwa single: „Kości zostały rzucone” oraz „Trupi jad”.

Lider zespołu, Daniel Klimczak, tak komentuje nowy album: „Nowe kompozycje czerpią inspirację z klasycznego thrash metalu, ale są również odzwierciedleniem naszych muzycznych gustów i przemyśleń dotyczących mroczniejszych aspektów życia. Chcieliśmy połączyć thrashmetalową energię z wyczuciem melodii, które było już obecne na wcześniejszych wydawnictwach MORR.”

Tracklista:
1. Wilczyca
2. Łowcy głów
3. Uśpieni
4. Cmentarny szlak
5. Ubrana w czerń
6. Trupi jad
7. W płomieniach
8. Kości zostały rzucone

Artykuł Polscy thrashmetalowcy z MORR powracają z mocnym uderzeniem i albumem „Kości zostały rzucone” pochodzi z serwisu KVLT.

Heriot

Frontside

Trivium

Autorem zdjęć jest karpiu.

Artykuł Trivium, Frontside, Heriot – Warszawa (21.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Dreamlord grają thrash – dość tradycyjny, oparty na amerykańskich wzorcach, czerpiący po trochu od każdego z największych. Jest motorycznie, jest zabawa z tempem, jest cały wór znanych i lubianych riffów, czyli wszystko to, co w thrash metalu być powinno. Ale czy to wystarczy, żeby zainteresować odbiorcę? I tak, i nie. Fani pulsującej młócki dostaną dobrze wyważoną dawkę zjadliwego, gitarowego rzemiosła, opartego na częstych zmianach tempa i przyozdobionego sporą dawką niezłych solówek. Ci zaś, którzy szukają czegoś więcej, będą zmuszeni szukać dalej, bo grecki kwartet praktycznie nie wychodzi poza kanoniczne ramy gatunku. Inna sprawa, że kanon dla każdego może być troszeczkę inny. Dreamlord najprzychylniej patrzą na dokonania takich grup jak Overkill czy Anthrax, bo i struktury utworów podobne i lekkie, heavy metalowe naleciałości również są obecne. Uczciwie trzeba przyznać, że Grecy nie są w nikogo wpatrzeni jak sroka w gnat. Tam, gdzie pojawia się bardzo wyraźna inspiracja wyżej wymienionymi klasykami, zaraz równoważy je zagrywka w stylu wczesnego Annihilator. Panowie mają ciągoty do takiego kombinowania, ale albo brakuje im odwagi, albo hamuje ich szufladkowy konserwatyzm. Są momenty, gdzie ultraszybki, gitarowy fragment zostaje złamany przez interesujący, basowy wtręt, albo dokładnie odwrotnie, ale to wszystko. To, co dla Jeffa Watersa było podłogą, dla Greków jest sufitem. Wielka szkoda, że nie pozwalają sobie na więcej brawury w warstwie kompozycyjnej, bo wówczas płyta mogłaby być znacznie ciekawsza. Tym bardziej, jeśli zwrócimy uwagę na brzmienie. Ten aspekt wyszedł chłopakom właściwie idealnie. Doskonale wbili się między ostrą, typowo thrashową motorykę, heavy metalowy feeling i punkującą nośność. Jest zjadliwie, ale czysto, bardzo organicznie, tłusto i mięsiście. To zasługa mocno wyeksponowanej sekcji, zwłaszcza linii basu, bo ten wydaje się żyć własnym życiem. Coś jak na starych płytach Iron Maiden – często nadaje ton kompozycji, wyznaczając jej kierunek, lub stanowiąc kontrę dla melodii wygrywanej przez gitary.

Na dłuższą metę ten album po prostu nudzi. Jest przeładowany formą, a za mało w nim treści. Jest stanowczo za długi, bo pięćdziesiąt minut takiej formuły potrafi zmęczyć nawet przed półmetkiem. Gdyby go streścić do dwóch lub trzech szybkich, klasycznych killerów, a powtarzane bez końca bardziej pogmatwane motywy skondensować do kilkunastu minut, to mogłaby być naprawdę duża rzecz. A tak mamy przeciętny, thrashowy album, o którym jutro nikt nie będzie pamiętał.

Artykuł DREAMLORD – „Disciples Of War” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Na pierwszy ogień z lekką obsuwą wyszła na scenę wałbrzyska thrash metalowa grupa In The Name of God. Przez niecałą godzinę obcując z ich thrashem o widocznych zabarwieniach deathowych, odkryłem jedno – wokalista tej grupy kompletnie nie pasuje ze swoim growlingiem i skrzekiem do muzyki, którą gra reszta. Studyjne wersje kawałków można przełknąć, ale na żywca często miałem wrażenie, że wokal swoje, a muzycy swoje. Jak to bywa na otwarcie – widowni nie było zbyt dużo, a że dźwięki też jakoś nie prowokowały do pogo czy trzepania łepetyną, to garstka ludzi łącznie ze mną raczej stała, patrzyła i słuchała. In The Name of God zaprezentowali głównie kompozycje z ostatniego albumu We Are the War i tylko jedną z Imaginary Paradise, a była to Black Phropecy.

Trochę lepiej wypadł kolejny band – Minetaur z Warszawy. Ten kwartet, muszę przyznać, zaciekawił mnie bardziej swą muzyką niźli poprzedni zespół. Ich występ rozpoczął się intrem, które przeszło w utwór Human Error. Moją uwagę przykuł nowy wokalista grupy – ekspresywny Kosa. Podczas całego show zrobił chyba kilka ładnych kilometrów! Do tego jego image to strzał w dziesiątkę. W przyciemnianych okularach, czapce na głowie (która przez skakanie często nie mogła utrzymać się na jego głowie), roboczej koszuli oraz kamizelce – idealnie dopasował się do stylu muzyki, którą grali. Połączenie southern metalowych klimatów z deathem, groovem, sludgem oraz stonerem rozbujało Estradą. Oprócz wyżej wymienionego utworu usłyszeliśmy jeszcze Stupid, Concreting, Swamp Town oraz pięć innych, w tym podobno dwie nowe kompozycje.

Następnie przyszła pora na organizatorów wydarzenia, a mowa tu o Deathinition. Ten thrash metalowy kwintet podbił scenę bydgoską dawno temu, więc nie dziwne, że ich set był jednym z najlepszych tego wieczoru, nie tylko z powodu relacji członków zespołu z bydgoską publicznością. Deathinition pomimo kłopotów technicznych wokalisty, brzmieli chyba najlepiej z wszystkich pięciu kapel. Przez cały występ widać było ich obycie ze sceną, chłopaki byli wyluzowani i dobrze się bawili. Szczególnie chciałbym podkreślić fenomenalną grę perkusisty. Widać było, że kocha to, co robi i pragnie robić to jak najlepiej. Precyzja oraz finezja – te słowa nasuwają się same, by opisać jego grę. Deathinition zaprezentowali w trakcie swojego wystąpienia 9 kawałków, w tym dwa nowe, które prawdopodobnie pojawią się na ich następnym wydawnictwie. Setlista:

KłamsTVa dla mas,
Truecizna,
Głaz,
Zmierzch wartości,
Dezinformacje24,
Biochemical,
Złota kariera,
Pozer song,
Rytm konsumpcji.

Przedostatnim zespołem tego wieczoru był death metalowy Manipulation. Ich show był niestety najsłabiej nagłośniony. Pomimo niesamowitej ekspresji Kreta, wokalisty Manipulation, machinacje akustyka zniszczyły cały występ grupy z Gołdapi. Ale cóż, było minęło, a to, co było, to osiem death metalowych numerów zagranych z pasją i niszczycielską siłą. Manipulation na początku zaserwowali nam cztery numery z drugiej płyty Passion – Weakness, Selfishness, Illusion Of Dominance i Blindness. Dalej usłyszeliśmy Trample The Weak z nadchodzącego wydawnictwa Mind Control Ultra. Na koniec wybrzmiały trzy numery z albumu Ecstasy, a były to Lifetime, Sunset Over Vatican oraz Sic Itur Ad Astra.

Na finał, po półgodzinnej obsuwie, czyli gdzieś w okolicach 23:15, na scenę wyszedł poznański Thermit. Nagłośnienie w końcu się poprawiło. Zebrawszy największy tłum pod sceną, Panowie wzięli się do roboty, grając swoje specyficzne połączenie thrashu z heavy metalem. To było dla mnie pierwsze zetknięcie się z tą kapelą na żywo, a nadmienię, że sporo oczekiwałem po płycie Saints. Nie zawiodłem się, energia oraz precyzja mówiły wszystko o tym młodym zespole. Kto ceni sobie solidne metalowe granie z polotem, energią, melodiami w zwariowanym, szalonym klimacie, ten na pewno docenił występ tej grupy. Po raz kolejny tego wieczoru mogliśmy poznać nowy materiał, były to numery Lucy oraz J-U-D-A-S. Niestety, siła wyższa sprawiła, że nie mogłem zobaczyć ich występu do końca, ale dzięki uprzejmości jednego z muzyków zaprezentuję Wam całą setlistę:

Lady Flame
The Last Meal of the King
Second
Lucy
Smoke & Soot
Zombie Lover
J-U-D-A-S
Saints
Night Driver
Modern Warfare

Szóstą odsłonę Metalowego Początku Roku, pomimo wpadek technicznych z brzmieniem i dźwiękiem, uznaję za udaną. Teraz niestety trzeba będzie czekać cały rok na kolejną edycję. Ciekawe, jakie tym razem zaprezentuje nam oblicze.

Artykuł Metalowy Początek Roku Vol.VI – Bydgoszcz (12.01.2019) pochodzi z serwisu KVLT.