Muzycy Ov Sulfur przefiltrowali jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów Slayera przez swoje blackened deathcore’owe brzmienie. Zespół przygotował również oficjalny teledysk towarzyszący premierze nagrania.

Ov Sulfur wykonuje „Disciple” Slayera

„God Hates Us All zawsze był jednym z moich ulubionych albumów Slayera. Bardzo się cieszę, że mogliśmy przedstawić własną interpretację jednego z najmocniejszych utworów znajdujących się na tej płycie.”

Wokalista Ricky Hoover potraktował nagranie coveru jako okazję do zmierzenia się ze stylem wokalnym Toma Arayi.

„Ucieszyłem się, kiedy chłopaki zdecydowali, że nagramy cover Slayera. Pozwoliło mi to sprawdzić, czy potrafię zaśpiewać w stylu Toma Arayi. Jego głos jest wyjątkowy i natychmiast rozpoznawalny w świecie metalu. Ciekawie było przekonać się, czy mogę wzbogacić swój repertuar o jego charakterystyczny, melodyjny krzyk.”

25 lat albumu „God Hates Us All”

Slayer wydał „God Hates Us All” w 2001 roku. „Disciple” otwiera właściwą część albumu po krótkim utworze „Darkness of Christ” i należy do najbardziej znanych kompozycji z tego wydawnictwa.

Nowa interpretacja przygotowana przez Ov Sulfur ukazała się dokładnie 25 lat po premierze albumu i stanowi hołd dla wpływu, jaki Slayer wywarł na kolejne pokolenia wykonawców ekstremalnego metalu.

Artykuł OV SULFUR świętuje 25-lecie „God Hates Us All” coverem SLAYERA pochodzi z serwisu KVLT.

Green Lung – „Necropolitan”

Jedna z najgłośniejszych rockowo-metalowych premier tego tygodnia. Brytyjski Green Lung na albumie „Necropolitan” ponownie sięga po mieszankę stoner metalu, doom metalu, psychodelicznego rocka i charakterystycznej dla zespołu okultystyczno-folkowej atmosfery. To płyta dla słuchaczy ceniących ciężkie, ale jednocześnie bardzo chwytliwe riffy, wyraziste melodie i klimat rodem z brytyjskiego horroru. Bez wątpienia jeden z najważniejszych punktów dzisiejszych odsłuchów.

Archgoat – „Nightbringer, Lightbringer”

Fiński Archgoat od wielu lat zajmuje szczególne miejsce w świecie ekstremalnego metalu. „Nightbringer, Lightbringer” to propozycja przeznaczona dla fanów brutalnego połączenia black i death metalu, surowego brzmienia oraz bezkompromisowej atmosfery. Album przypomina, dlaczego Archgoat pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów black/deathmetalowego podziemia.

Tygers of Pan Tang – „Electrifyed”

Weterani brytyjskiego heavy metalu wracają z nowym albumem. Na „Electrifyed” muzycy Tygers of Pan Tang stawiają na cięższe i bardziej agresywne riffy, nie rezygnując przy tym z melodyjności, która od dekad pozostaje jednym z najważniejszych elementów ich stylu. To propozycja dla fanów klasycznego heavy metalu, tradycji NWOBHM oraz energetycznych, opartych na gitarach kompozycji.

Fluisteraars – „Jacht der mysteriën”

Holenderski Fluisteraars prezentuje jeden z najbardziej nieoczywistych albumów dzisiejszego zestawienia. „Jacht der mysteriën” łączy post-blackmetalową intensywność z przestrzennymi, psychodelicznymi i niemal filmowymi fragmentami. To materiał wymagający skupienia, ale jednocześnie oferujący znacznie więcej niż standardowo rozumiany black metal.

Space Chaser – „Razorblade Bay”

Fani szybkiego i bezpośredniego thrash metalu powinni zwrócić uwagę na nowy album niemieckiego Space Chaser. „Razorblade Bay” opiera się na ostrych riffach, wysokiej dynamice i połączeniu klasycznego niemieckiego thrashu z punkową energią oraz elementami speed metalu. Całość uzupełnia charakterystyczna dla zespołu fascynacja fantastyką naukową i kosmicznym horrorem.

Harlott – „Exsequiis”

Australijski Harlott wraca z pełnowymiarowym albumem. „Exsequiis” rozwija wysokoenergetyczne podejście grupy do thrash metalu, dodając do niego więcej melodii, rozbudowane partie gitarowe oraz elementy wykraczające poza prostą rekonstrukcję brzmienia lat osiemdziesiątych. To jedna z najmocniejszych propozycji tego tygodnia dla zwolenników szybkiego i technicznie dopracowanego grania.

Gammacide – „Toxic Mercenaries”

Premiera materiału Gammacide może być jednym z największych zaskoczeń dla miłośników amerykańskiego thrash metalu. „Toxic Mercenaries” powinien zainteresować słuchaczy poszukujących agresywnego, surowego i zakorzenionego w starej szkole teksańskiego thrashu.

Whispered – „Honorbound”

Fiński Whispered powraca z albumem „Honorbound”, łącząc melodyjny death metal, symfoniczne aranżacje oraz inspiracje japońską muzyką ludową i kulturą samurajską. To efektowna propozycja dla fanów epickiego, melodyjnego grania, w którym agresywne gitary spotykają się z rozbudowaną orkiestracją i orientalnym instrumentarium.

Terrestrial Hospice – „Omnicide – Chapter I”

Polski akcent w dzisiejszym zestawieniu zapewnia Terrestrial Hospice. Na albumie „Omnicide – Chapter I” zespół konsekwentnie rozwija swoją wizję surowego, ponurego i intensywnego black metalu. Materiał tworzy zwartą całość opartą na lodowatych melodiach, gwałtownej pracy perkusji i wszechobecnej atmosferze nihilizmu. To jedna z najważniejszych propozycji tego piątku dla fanów polskiej ekstremy.

Killer – „The Grand Finale”

Belgijska formacja Killer, działająca od początku lat osiemdziesiątych, prezentuje album „The Grand Finale”. Zgodnie z tradycją zespołu materiał porusza się pomiędzy klasycznym heavy metalem a szybszym, bardziej zadziornym graniem. Album powinien przypaść do gustu słuchaczom ceniącym tradycyjne riffy, mocne refreny i bezpretensjonalnego ducha europejskiego metalu.

To oczywiście jedynie wycinek premier przypadających na 11 września 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Horizon Ablaze, Discouraged, Filth, Vulgar Mephitis, Wintering Grounds, Cartilage, Shrineburner, Bocc, Epitaphe, Hate Meditation, Vingulmork, Funus, Offernat, Godslave czy Winds of Winter.
Jak zawsze warto przejrzeć pełną listę premier, ponieważ nawet poza najbardziej rozpoznawalnymi nazwami każdy piątek przynosi wiele interesujących metalowych odkryć.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (11.09.2026): GREEN LUNG, ARCHGOAT, TYGERS OF PAN TANG i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Zapoznanie się z Hallowed Be the Game rozpocząłem klasycznie od spraw technicznych. Tu nie ma lipy, materiał nagrano w Iguana Studios pod okiem producenta Christopha Brandesa. W studiu tym nagrywały się takie zespoły jak Necrophagist, The Spirit czy Thulcandra, więc poziom jest. Bitterness wyciągnęło ze studia ile się dało, dzięki czemu płyta brzmi mocno i żywo. Za okładkę odpowiada Andrei Bouzikov, który ma na koncie współpracę na przykład z Muncipial Waste i Havok. Nie powiedziałbym, że okładka mi się podoba, ale artysta sam w sobie należy do zasłużonych. Miłym akcentem wzbogacającym płytę są gościnne, wokalne wykony Andreasa „Gerre” Geremia (Tankard) i gitarowe popełnione przez Michaela Goldschmidta (Goldsmith, Blackened).

Nowy album zespołu bez owijania w bawełnę można nazwać czystym thrash metalem. Pomimo niemieckiego pochodzenia muzycy gustują silniej w metalu z rejonów Bay Area, a szczególnie wyczuć tu można miłość do Exodus. Kilka bardziej melodyjnych zagrywek przywołuje skojarzenia z Kreatorem okresu Violent Revolution, jednakże całość to pure thrash. W tym nieco przekraczającym czterdzieści minut albumie można odnaleźć dużą liczbę świetnych riffów, które wraz z bardzo dynamiczną grą perkusji dają silnie energetyczny efekt.
Moje pierwsze odsłuchy odbyły się z wielką dawką entuzjazmu, bo zawiedziony ostatnim albumem Exodus marzyłem o trafieniu na jakąś thrashową perełkę. Jak się z czasem okazało, płyta mnie całkowicie nie oczarowała, ale przyznać muszę muzykom, że większość się tu zgadza. Rzemiosło jest opanowane na poziomie wysokim, utwory skonstruowane są bardzo „koncertowo” i podejrzewam, że w wersji live kopią tyłki wzorowo. Jedyne, co muszę zarzucić płycie, to sposób aranżu wokali. Do samej barwy nie ma żadnych zastrzeżeń, Frank brzmi rasowo, wokal jest zdarty i w punkt. Jednak Frank jest też gitarzystą i można bez problemu wyczuć, że swoje głosy pisze pod riffy. Czasami jest to jak najbardziej na miejscu, ale brakuje mi tu jakichś wariacji w tym temacie, przydałoby się czasami wybić ze schematu, pójść pod prąd. Bez tego wdziera się fragmentami monotonia i kładzie delikatnie odbiór całości. Nie jest to zarzut, który może dyskwalifikować płytę, ale gdyby w tej materii działo się więcej, album byłby skuteczniejszy.

Bitterness nadal walczy o wzmocnienie pozycji. Jego długa historia do tej pory nie przyniosła większego rozgłosu, jednak ruchy jakie muzycy wykonali przy okazji nowej płyty wskazują, że myślą i działają jak należy. Ruchy w kierunku stworzenia wartościowego, pełnego produktu muszą przynieść efekty. Osobiście uważam, iż band zasługuje na większą rozpoznawalność, a jego muzyka powinna pojawiać w przestrzeni publicznej gęściej. Hellowed Be the Game nie jest albumem idealnym, ale zjada wiele popularniejszych płyt „konkurencji”. Warto sprawdzić.

Artykuł BITTERNESS – „Hallowed Be the Game” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

ReLoad zostało wypuszczone w kilku formatach, dla każdego coś dobrego. Mamy podstawowe wydania CD i winylowe, mamy MC, rozszerzone CD, kolorowe winylowe, streamingowe w Spatial Audio Atmos oraz dla bogatych DeLuxe box set, w którym można znaleźć wiele świetnych kolekcjonerskich dodatków (np. single, trzy dyski koncertowe, piętnaście płyt z demówkami, cztery DVD).
Na potrzeby unboxingu i recenzji otrzymałem od Universal Music Polska wydanie winylowe, dwupłytowe, zwane podstawowym. Byłem bardzo ciekaw, jak odnowiona płyta zabrzmi, o wykonanie nośnika i obwoluty się nie obawiałem. Miałem do czynienia ze wznowieniami Mety wcześniej i byłem pewien, że oburzenia nie będzie.

Jak się okazało, przypuszczenia były uzasadnione, ReLoad został włożony do sztywnego gatefoldu, który odpowiednio użytkowany powinien posłużyć kilka ładnych lat. W środku znajdują się dwa, czarne placki oraz dwie kartki ze zdjęciami i tekstami. Kto ma stare wydania CD czy MC (bo jednak płyta miała premierę, gdy kasety licencyjne jeszcze dominowały na rynku), ten nie znajdzie w nowym wydaniu niczego, czego by wcześniej nie zobaczył. Nówka jest wizualnie kopią wydania pierwszego, dla jednych spoko, dla innych pewnie już mniej.

Największą niewiadomą w tym przypadku było odnowione brzmienie. Load i ReLoad są albumami produkcyjnie perfekcyjnymi. Pewnie do dziś znajdą się ludzie nie darzący sympatią kompozycji z nich pochodzących, ale do samego brzmienia nikt nie ma prawa się przyczepić. Oryginalne wersje mają po trzydzieści lat, a w moim uznaniu nie postarzały się ani trochę. Każdy szczegół, każdy element, nawet najmniejszy, jest tu „wymaxowany”, dopracowany, podciągnięty do ideału jak to tylko możliwe. Takie produkcje posiadają tylko albumy popowe i właśnie Metallica – głównie na tych dwóch, bliźniaczych krążkach. Przez to przekonanie byłem dosyć sceptycznie nastawiony do remastera, ale nie na tyle, by tego nie sprawdzić. Umówmy się też, że dzisiejsze wznowienia posiadające mastering są prowadzone w takim kierunku, by nie zmieniać drastycznie odbioru w porównaniu z oryginałem. Był taki okres, kiedy wytwórnie i zespoły ścigały się we wznowieniach tak podkręconych, że mieliśmy praktycznie do czynienia z innymi krążkami. Ludzie tego nie załapali, większość dissowała i precedens się zakończył. Dziś wznowienia skupiają się raczej na podbiciu soundu oryginału. Utrzymaniu oryginalnego charakteru, przy jednoczesnym wzmocnieniu brzmienia. Tak też jest z ReLoad A.D. 2026. Nie ma tu mowy o zaskakujących przebudowach, rewolucjach. Nowy mastering wzmocnił dźwięk, dynamikę i witalność całości. Dzięki tym procesom mam wrażenie, jakbym był nieco „bliżej” zespołu, instrumenty brzmią jakby ciut mocniej i obok mnie. Nie do końca wiem, jak to wytłumaczyć, jak dla mnie album brzmi trochę świeżej, soprany są czystsze, a bas głębszy, ale nie buczący. Nie da też się ukryć, że ten nazwijmy to, hard rockowy materiał najnormalniej dobrze wypada słuchany z czarnej płyty.

ReLoad zawsze mniej mi się podobał od Load. Tego już nic nie zmieni, żaden remaster czy bonus, czy kto wie, co jeszcze. Jednakże nie mam z nim żadnych problemów, dla mnie jest okej, a niektóre utwory całkiem zajebiste. Lubię też go bardziej niż wszystkie późniejsze razem wzięte. Jakoś tak wyszło, że po odejściu Newsteada Metallica nie nagrała już żadnej płyty, którą chciało mi się słuchać. Owszem, sprawdziłem, stwierdziłem „no dobra” i nigdy nie wracałem. Wznowienie ReLoad uważam za coś bardzo pozytywnego, ubranego w perfekcyjne brzmienie, z soundem winylu, którym mógłbym przekonać kumpla do zakupu gramofonu. Metallica drugiej połowy lat 90. zmieniła zasady gry. Stworzyła albumy, które podzieliły fanów, ale jednocześnie osiągnęły ogromne sukcesy komercyjne. Load jest albumem ambitnym, dosyć mrocznym, nowoczesnym, a ReLoad z kolei pokazał zespół jako bardziej „amerykański” i rockowy. Muzycy w tamtym czasie byli w świetnej formie, wokal Jamesa wskoczył na nowy level i do dziś nie raz się zastanawiam, jak on wyciągnął niektóre z partii tam nagranych. Dlatego powiem wprost, dla mnie ReLoad to rzecz obowiązkowa na półce i cieszę się, że mogę się pochwalić dziś tym tłustym wznowieniem. Czy uważam, że jest to totalny „must have”? Raczej nie, ale każdy ma inne podejście do zbierania swoich kolekcji. Metallikowcy powinni je mieć, nie po to, by się nim chwalić, ale po to, by móc słuchać go w nowym wymiarze.

Artykuł METALLICA – „ReLoad” (1997/2026) pochodzi z serwisu KVLT.

10.09.2026 – Kraków, Klub Gwarek (wydarzenie)

Bilety można kupić tutaj.

Na czele przedsięwzięcia stoi basista i wokalista Geraldo „Incubus” Minelli, do którego dołączył były perkusista grupy, Armando „Leprous” Sampaio. Wspólnie z muzykami The Laws zaprezentują na żywo klasyczne kompozycje Sarcófago, w tym materiał z kultowego albumu „I.N.R.I.” z 1987 roku oraz dema „Satanic Lust”.

Koncert będzie niepowtarzalną okazją, aby usłyszeć utwory formacji, która wywarła ogromny wpływ na rozwój black, death i thrash metalu. Surowe brzmienie, bezkompromisowy wizerunek oraz ekstremalna muzyka Brazylijczyków stały się ważnym punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń zespołów z całego świata.

Sarcófago powstało w 1985 roku w Belo Horizonte, w brazylijskim stanie Minas Gerais. Grupę założyli Wagner Lamounier, pierwszy wokalista Sepultury, oraz Geraldo Minelli. Zespół jest uznawany za jeden z fundamentów południowoamerykańskiej sceny metalowej oraz jeden z najważniejszych składów dla rozwoju black/thrash metalu.

Supporty: Herzoga i Sznyt

Wieczór otworzy krakowska Herzoga, wykonująca thrash metal inspirowany niemiecką i brazylijską sceną lat 80. W 2025 roku zespół wydał nakładem Virulent Records album „Evil Waits for Its Messiah”.

Drugim supportem będzie warszawski Sznyt, łączący black i death metal w szybkim, brudnym oraz oldschoolowym wydaniu. Formacja ma na koncie demo „2025” i przygotowuje kolejny materiał.

Artykuł Muzycy SARCÓFAGO zagrają kultowy materiał w Krakowie pochodzi z serwisu KVLT.

Mastodon – „Marrow Deep”

Jedna z najgłośniejszych premier tego tygodnia. Amerykański Mastodon powraca z albumem „Marrow Deep”, który według zapowiedzi kontynuuje charakterystyczne dla zespołu połączenie progresywnego metalu, sludge’u i rozbudowanych kompozycji. Dla wielu słuchaczy będzie to bez wątpienia obowiązkowy punkt dzisiejszych odsłuchów.

Flotsam and Jetsam – „Rats in the Temple”

Weterani amerykańskiego thrash metalu wracają z nowym pełnowymiarowym materiałem. „Rats in the Temple” powinien zainteresować zarówno wieloletnich fanów zespołu, jak i miłośników klasycznego, dynamicznego grania spod znaku starej szkoły thrashu.

Gorod – „The Ember Gone”

Francuski Gorod od lat pozostaje jednym z najciekawszych przedstawicieli technicznego death metalu. „The Ember Gone” zapowiada kolejną dawkę skomplikowanych aranżacji, instrumentalnej wirtuozerii i charakterystycznego progresywnego podejścia do ekstremy.

Kamelot – „Dark Asylum”

Fani melodyjnego i symfonicznego grania również mają dziś powody do zadowolenia. Kamelot prezentuje album „Dark Asylum”, który powinien dostarczyć wszystko, za co zespół ceniony jest od lat: chwytliwe melodie, bogate aranżacje oraz charakterystyczną epicką atmosferę.

Exumer – „Death Mask Messiah”

Niemiecki Exumer pozostaje wierny bezkompromisowemu thrash metalowi. „Death Mask Messiah” to propozycja dla słuchaczy szukających szybkich riffów, agresji i oldschoolowego ducha lat osiemdziesiątych.

Miscreance – „Reminiscence”

Dla sympatyków bardziej technicznego i nowoczesnego spojrzenia na thrash metal interesującą propozycją będzie nowy album Miscreance. Na „Reminiscence” zespół łączy elementy technicznego death i thrash metalu, tworząc materiał skierowany do wymagających odbiorców.

Static Abyss – „The Dying Hunt”

Miłośnicy cięższych i wolniejszych klimatów powinni zwrócić uwagę na Static Abyss. Album „The Dying Hunt” reprezentuje death/doom metal, a więc gatunek oparty na monumentalnych riffach, mrocznej atmosferze i przytłaczającym ciężarze.

Russian Circles – „Nine”

Choć Russian Circles funkcjonuje na pograniczu post-metalu i post-rocka, nowa płyta grupy tradycyjnie powinna zainteresować także metalową publiczność. „Nine” zapowiada kolejną porcję instrumentalnych pejzaży budowanych na ciężkich gitarach i hipnotycznych strukturach kompozycyjnych.

Epicardiectomy – „Dismal Landscapes of Voluptuous Pustular Cadaverosis”

Jedna z najbardziej ekstremalnych premier dzisiejszego dnia. Czeski Epicardiectomy dostarcza nowy album utrzymany w stylistyce slam i brutal death metalu. Już sam tytuł wydawnictwa sugeruje, że nie będzie to propozycja dla osób o słabych nerwach.

Kulk – „Choosing to Die”

Na zakończenie coś dla fanów sludge’u, drone i doom metalu. Kulk na albumie „Choosing to Die” łączy ciężkie, powolne riffy z noise rockową surowością, tworząc materiał idealny dla słuchaczy poszukujących bardziej eksperymentalnych i dusznych klimatów.

Besvärjelsen – „Till glömskan ad oblivionem”

Szwedzki Besvärjelsen prezentuje nową dawkę stonerowo-doomowego grania wzbogaconego wpływami psychodelicznego rocka. „Till glömskan ad oblivionem” może okazać się jedną z ciekawszych propozycji dla fanów ciężkiego, ale bardziej klimatycznego grania.

To oczywiście jedynie niewielki wycinek premier zaplanowanych na 28 sierpnia 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Triosphere, Beseech, Ninth Realm, Noekk, Fane, Atomic Aggressor, Projector, Angoixa, Lord Carrion czy Enemies Everywhere. Jak zawsze warto przejrzeć pełną listę premier, bo każdy piątek przynosi kolejne metalowe odkrycia.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (28.08.2026): MASTODON, GOROD, EXUMER i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Założony w 2006 roku przez gitarzystę Michała „Kindera” Kowalskiego, KOMUTATOR szybko zaznaczył swoją obecność na polskiej scenie metalowego undergroundu debiutanckim albumem „Metal Sadism”. Po latach nieaktywności zespół powraca po trzynastoletniej przerwie, prezentując nową energię i odświeżoną wizję artystyczną, pozostając jednocześnie wiernym swojemu bezkompromisowemu podejściu do ciężkiej muzyki.

Materiał na „We Don’t Owe You Anything” powstawał i był nagrywany w latach 2024-2026. Długi proces pracy nad albumem pozwolił kompozycjom naturalnie dojrzewać podczas kolejnych sesji nagraniowych. Nagrania zrealizowano w Heinrich House Studio oraz Turnia Studio (Halny). Za miks i mastering odpowia Filip Hałucha z Heinrich House Studio, znany ze współpracy z takimi zespołami jak Baalzagoth, Behemoth czy Deus Mortem, co przełożyło się na nowoczesne, potężne i bezkompromisowe brzmienie wydawnictwa.

Pod względem muzycznym jest to najbardziej różnorodny materiał w dotychczasowej historii kapeli KOMUTATOR. Album łączy bezlitosną agresję thrash metalu z momentami melancholii, napięcia i refleksji.

Warstwa liryczna albumu skupia się na samodestrukcyjnym charakterze współczesnej cywilizacji. Zespół kreśli obraz świata, w którym prawda ulega zniekształceniu, wolność staje się iluzją, a ludzie traktowani są bardziej jak zasoby niż jednostki. Poprzez swoje bezkompromisowe spojrzenie KOMUTATOR zachęca słuchaczy do refleksji nad tym, jak duża część tego procesu wynika z własnych wyborów i działań człowieka.

Na albumie usłyszeć można również zaproszonych gości: Wojciecha Kostrzewę (Asgaard), Szczepana Inglota (Wolfpack Heading Nowhere) oraz Jacka Hiro (Sceptic).

„We Don’t Owe You Anything” ukaże się 18 września 2026 roku w formacie cyfrowym oraz na płycie CD nakładem polskiej wytwórni Via Nocturna (pre-order).

Michał „Kinder” Kowalski komentuje:

„To nasze najbardziej różnorodne wydawnictwo. Porusza się pomiędzy bezkompromisową agresją a momentami melancholii, napięcia i refleksji. Nigdy nie próbowaliśmy sztucznie równoważyć tych skrajności. Chcieliśmy jedynie, aby muzyka odzwierciedlała emocje stojące za każdym utworem. We Don’t Owe You Anything to szczery i bezkompromisowy album. Nie oferuje łatwych odpowiedzi. Zamiast tego zachęca słuchacza do zmierzenia się ze światem takim, jakim jest, oraz do zastanowienia się, jak duża część upadku człowieczeństwa jest konsekwencją naszych własnych wyborów„.

KOMUTATOR prezentuje lyric video do nowego singla „Inhuman Resources”, który jest już dostępny do odsłuchu na wszystkich serwisach streamingowych (pre-save). Utwór stanowi drugą zapowiedź nadchodzącego albumu „We Don’t Owe You Anything”.

Tracklista:
1. Harbinger
2. The Doom We Crave
3. Let It Bomb
4. Inhuman Resources
5. Metathesiophobia (utwór instrumentalny)
6. Watch Beauty Die
7. Monster
8. Season of Storms
9. We Don’t Owe You Anything

Artykuł Thrash metalowy KOMUTATOR prezentuje nowy singiel „Inhuman Resources” pochodzi z serwisu KVLT.

Mija 40 lat, a Exumer mają się świetnie i nagrywają nowe albumy. Tuż za progiem szykuje się premiera ich najnowszego albumu, Death Mask Messiah. I jak jest?

Utwory na Death Mask Messiah nie mają w sobie nic z retro. To współczesny, świeży i bezkompromisowy thrash. Nagrany między grudniem 2025 a styczniem 2026. Szósta płyta Exumer, czwarta dla Metal Blade, jest jednocześnie pierwszym albumem z udziałem perkusisty Jerome’a Reila i basisty Alexa Vossa. Ich wejście do składu okazało się katalizatorem. Młoda energia spotyka tu agresywny styl i doświadczenie Mema von Steina oraz Raya Menscha. Zespół brzmi jakby był bardziej skupiony, bardziej surowo, bardziej jak jedna, zjednoczona maszyna, która nie ogląda się na przeszłość, tylko pędzi naprzód z pełną mocą.

Exumer na Death Mask Messiah podkręca agresję do poziomu, którego nie było słychać od lat, odchodząc od bardziej kontrolowanego podejścia znanego z Hostile Defiance (2019). To powrót do thrashu, który nie owija w bawełnę, jest szybki, brutalny, bezpośredni. Jednocześnie zespół kontynuuje drogę wytyczoną na Fire & Damnation (2012), gdzie po raz pierwszy połączyli współczesne brzmienie z nieśmiertelną energią lat 80. Efekt jest taki, że nowy album brzmi jak Exumer w swojej najczystszej, najbardziej pierwotnej formie, ale z mocą i klarownością XXI wieku. To ewidentnie słychać w Fratricide czy tytułowym Death Mask Messsiah.

Death Mask Messiah jeszcze mocniej cementuje dziedzictwo Exumer jako nieustraszonej instytucji thrash metalu. Ten album to logiczna, bezkompromisowa kontynuacja trzech poprzednich płyt niemieckiej legendy. To powrót do brutalności, która nie pozostawia miejsca na wytchnienie. Jedenaście utworów, wyprodukowanych przez Dominica Paraskevopoulosa (Kreator, Caliban) i zmiksowanych oraz zmasterowanych przez Arthura Rizka (Soulfly, King Diamond), pulsuje gniewem, prymitywną energią i chirurgiczną precyzją. To Exumer w najbardziej pierwotnej, nieokiełznanej formie. Zespół, który nie tylko pamięta swoje korzenie, ale potrafi je na nowo rozpalić.

I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że odnoszę wrażenie zmęczenia. Nie chodzi o to, że Mem stracił energię. Raczej o to, że jego gniew zmienił temperaturę. W latach Possessed By Fire to była czysta, nieprzefiltrowana agresja, krzyk młodego człowieka, który chce rozerwać świat na pół. Dziś to bardziej zmęczenie wojownika, który widział już wszystko, przeżył swoje bitwy i nie musi udowadniać niczego krzykiem. To nie jest słabość. To jest inna emocja.

A gitary Raya? Kiedyś cięły jak brzytwa, bo taka była potrzeba. Thrash musiał być ostry, szybki, bezlitosny. Teraz Ray gra bardziej świadomie, bardziej „z głowy niż z żył”. Tak mi się wydaje, że to nie jest brak energii, tylko zmiana priorytetów. Mniej siekania, więcej struktury, więcej ciężaru niż ostrości.

Na Death Mask Messiah Exumer chce pomóc słuchaczom nie czuć się samotnie. Niezależnie od tego, czy mierzą się z osobistymi kryzysami, czy z bardziej uniwersalnymi, wspólnymi dla nas wszystkich. Publiczność odnajduje się w ich lirycznych przekazach i intensywnym wykonaniu, które działa jak emocjonalny wentyl. Brutalny, szczery, ale paradoksalnie wspierający.

Sekwencjonowanie Death Mask Messiah staje się tu rytuałem. Precyzyjnie ułożonym ciągiem dźwiękowych zaklęć, które Ray i Marc Bräutigam wykuwali niczym runy na stalowej płycie. Każdy utwór otwiera kolejne wrota, prowadząc słuchacza przez labirynt emocji, gdzie gniew, ekstaza i mrok splatają się w jedną, niepowstrzymaną narrację. To nie jest zwykła podróż. To pędząca kolejka górska zbudowana z riffów, krzyku i żaru, której finał domaga się natychmiastowego powrotu na trasę.

Współczesne kompozycje i odświeżone, a jednocześnie bezlitośnie ostre brzmienie Death Mask Messiah wzmacniają thrashowy majestat Exumer. Zespół brzmi tu jak siła, która pamięta swoje korzenie, ale nie boi się ich przetopić w nową, potężniejszą formę. Jakby każdy riff był klingą, a każdy wers pieczęcią potwierdzającą ich miejsce w panteonie gatunku.

Artykuł EXUMER – „Death Mask Messiah” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Fen – „Elemental (Part 1: Mourning Earth)”

Brytyjski Fen od lat pozostaje jednym z najważniejszych przedstawicieli atmosferycznego black metalu z post-rockowym zacięciem. Album „Elemental (Part 1: Mourning Earth)” zapowiada kolejną podróż przez melancholijne pejzaże, monumentalne kompozycje i charakterystyczny dla zespołu klimat natury oraz egzystencjalnej refleksji. To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier dzisiejszego dnia.

Noumena – „Maanääri”

Fiński Noumena wraca z nowym materiałem, który powinien zainteresować wszystkich sympatyków melodyjnego death metalu spod znaku Insomnium czy Omnium Gatherum. „Maanääri” ma szansę połączyć chwytliwe melodie z typowo fińską melancholią i ciężarem gitarowych riffów.

Mind Affliction – „No Future, No Light”

Po dziesięciu latach milczenia powraca polski Mind Affliction. Album „No Future, No Light” rozwija brzmienie zespołu na styku black i death metalu, oferując mroczną atmosferę, agresję oraz wyraźnie współczesne podejście do ekstremalnego grania. To bez wątpienia jedna z najważniejszych polskich premier tego tygodnia.

Deathgrave – „Hell Is Evil”

Amerykański Deathgrave pozostaje wierny brutalnemu połączeniu death metalu i grindcore’u. „Hell Is Evil” powinien przypaść do gustu fanom bezkompromisowego naporu, krótkich eksplozji agresji i brudnego, podziemnego charakteru ekstremalnej muzyki.

Street Tombs – „Existence Is Corruption”

Dla miłośników ciężkiego i oldschoolowego death metalu interesującą propozycją będzie nowy album Street Tombs. Już sam tytuł „Existence Is Corruption” zdradza zamiłowanie zespołu do dystopijnej tematyki i bezpośredniego, brutalnego przekazu.

Shabti – „Haze, Cacophony, and White Light”

Sympatycy bardziej wymagających form ekstremalnego metalu powinni zwrócić uwagę na Shabti. Album „Haze, Cacophony, and White Light” reprezentuje progresywny death metal, który stawia na technikę, niestandardowe aranżacje i rozbudowane struktury kompozycyjne.

Nethergate – „Sanguivoria”

Kolejną propozycją dla fanów technicznej odmiany death metalu jest „Sanguivoria”. Nethergate oferuje materiał skierowany do słuchaczy ceniących precyzję wykonania, skomplikowane partie instrumentalne i ekstremalną intensywność.

T.O.S. – „Heliophobic”

Na liście nie mogło zabraknąć czegoś dla fanów sludge’u i crustowego brudu. T.O.S. prezentuje album „Heliophobic”, który powinien zainteresować odbiorców szukających ciężkich riffów, nihilistycznego klimatu i surowej energii.

Teratum – „Ordnance of Spiritual Warfare” (EP)

Miłośnicy black/thrashowego uderzenia otrzymują dziś nową EP-kę Teratum. „Ordnance of Spiritual Warfare” zapowiada szybkie tempa, agresywne riffy oraz klimat inspirowany klasycznym ekstremalnym metalem przełomu lat 80. i 90.

Rapid – „Enter the Realm of Fire”

Zestawienie zamyka Rapid z albumem „Enter the Realm of Fire”. Połączenie black i speed metalu oznacza dużą dawkę energii, motorycznych riffów oraz bezpośredniego, oldschoolowego podejścia do gatunku. To pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów pierwszej fali ekstremalnego metalu.

To oczywiście tylko niewielki wycinek premier zaplanowanych na 21 sierpnia 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Tokyo Blade, The Night Eternal, Oddland, Noveria, Fejd, Deceptor, Martyrium, Cobrafuma, Dysthymia czy Sylve. Jak zawsze warto samodzielnie przejrzeć pełną listę premier, ponieważ każdy piątek przynosi kolejne metalowe odkrycia.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (24.07.2026): FEN, MIND AFFLICTION i osiem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Po jedenastoletniej przerwie w działalności studyjnej MORR powraca z najnowszym albumem, tym razem napędzanym wyraźnie thrashmetalową energią. Nowy materiał łączy dynamiczne, agresywne riffy z melodyjnym podejściem charakterystycznym dla wcześniejszej twórczości zespołu. Jego brzmienie czerpie inspirację zarówno z klasyków polskiego metalu, takich jak KAT, Hunter i Dragon, jak i z dokonań Metalliki, Slayera, Megadeth, Death Angel oraz Nevermore.

Nowy materiał został nagrany, zmiksowany i zmasterowany przez Daniela Klimczaka w radomskim FFF Studio. Najnowszy album „Kości zostały rzucone” ukazał się niezależnie 1 lipca 2026 roku w formacie cyfrowym oraz na płycie CD. Wydawnictwo promują dwa single: „Kości zostały rzucone” oraz „Trupi jad”.

Lider zespołu, Daniel Klimczak, tak komentuje nowy album: „Nowe kompozycje czerpią inspirację z klasycznego thrash metalu, ale są również odzwierciedleniem naszych muzycznych gustów i przemyśleń dotyczących mroczniejszych aspektów życia. Chcieliśmy połączyć thrashmetalową energię z wyczuciem melodii, które było już obecne na wcześniejszych wydawnictwach MORR.”

Tracklista:
1. Wilczyca
2. Łowcy głów
3. Uśpieni
4. Cmentarny szlak
5. Ubrana w czerń
6. Trupi jad
7. W płomieniach
8. Kości zostały rzucone

Artykuł Polscy thrashmetalowcy z MORR powracają z mocnym uderzeniem i albumem „Kości zostały rzucone” pochodzi z serwisu KVLT.