17. edycja tylko to przekonanie umocniła. Patrząc na rozpiskę festiwalową można było wprawdzie odnieść wrażenie, że w tym roku organizatorzy zagrali nieco zachowawczą kartą, na miejscu okazało się jednak, że po raz kolejny, bez większego trudu poradzili sobie z bardzo wysoko zawieszoną poprzednimi latami poprzeczką.

Pierwszy dzień SDL

RED. SYNU

Pobyt na tegorocznym SDL rozpocząłem od koncertu Hydry. Wiadomo, że trudno było zespołowi w pełni rozpostrzeć skrzydła przez nieco ponad 30 minut, ale i tak udało się wykrzesać Hydrze trochę diabła na scenie. Darzę ten zespół sympatią szczerą i bezwarunkową i mimo nieco obniżonych ostatnio lotów oraz dziwnych zawirowań z dotychczasowym wydawcą, mój entuzjazm w stosunku do ich muzyki praktycznie w ogóle nie zmalał.

Po odwiedzeniu sceny głównej postanowiłem dokonać rozpieczętowania Krypty. Padło na występ death metalowców z Putridarium. Mimo wczesnej pory Niemcy rozkręcili w sali aleksandrowskiego MOSiR-u ostrą rzeźnię. Z jednej strony odpowiednio grobowy, z drugiej – zadziwiająco ożywczy death metal zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie.

Trzeba powiedzieć, że w ogóle ten dzień w Krypcie zdominowany był przez death metalowe klimaty. Można było uznać to za ukłon w stronę posiadaczy biletów jednodniowych, wydaje się jednak, że nieco rozsądniejsze rozłożenie czwartkowych akcentów na pozostałe dni mogłoby zwiększyć ich użyteczność krańcową.

Ad rem.

Kolejni, ustawieni w kolejce do zbiorowego mordu w Krypcie, byli harcownicy ze Sněť. Koncert formacji udowodnił, że nawet w takiej stylistyce Czesi potrafili zaszyć cechujący ich nację luz i dystans. Wyobraźcie sobie całkowitą swobodę, zabawę i nonszalancki uśmiech przy gruzowaniu publiki do spodu. Nie było większych szans, żeby się nie spodobało.

Po rzeźni w Krypcie koncert Baest wydawał mi się wręcz balladowy. Źle nie było, ale też niczym szczególnie zespół nie zaskoczył, dlatego w poszukiwaniu wrażeń postanowiłem szybko wrócić pod mniejszą scenę Krypty.

Stellar Blight pozostaje dla mnie zespołem-zagadką. Teoretycznie powinienem konsumować ich bez zapijania, bo to bezsprzecznie udany cosplay Dissection, starannie odegrany i całkiem gustownie zaprezentowany. Słuchając jednak ich debiutanckiej płyty (czy oglądając teraz poczynania zespołu na scenie), łapałem się na tym, że jeśli mam ochotę na Reinkaos, dużo bardziej wolę odpalić sobie oryginał, niż przymuszać się do polubienia fanowskiej rekonstrukcji. Tym razem też się nie udało, ale życzę powodzenia i zbijam piątkę za wspólnotę upodobań.

To, że Japończycy nadają na zupełnie innych częstotliwościach świadomości, uwydatnił koncert Sigh. Czego tam nie było: kuglarskie miny, kimona, przedziwny orientalizm, manga, anime, japońskie rpgi, power rangers na przesterze, płonące katany i japońskie horrory z dna studni. Podobała mi się bardzo cała ta przesada i karnawał dziwności, choć nie sądzę, by w większych ilościach mogło skończyć się inaczej niż (spowodowanym przesytem) rozstrojem żołądka.

Lucifer zagrywał drugie tego dnia piosenki o miłości i diable (oraz miłości do diabła). Bardzo przyjemne na żywo, ciekawsze nawet niż z ostatnich płyt. Mimo zmian personalnych zespół wciąż prezentuje się godnie, co oczywiście jest głównie zasługą jego charyzmatycznej liderki.

By nie było zbyt lekko i zwiewnie, po Lucifer zawitałem na powrót do Krypty, gdzie swoją sztukę prezentowali Amerykanie z Of Feather and Bone. Cóż rzec, poziom gruzowania został utrzymany, kości zmielone na proszek, a głowa rozwałkowana pod naporem ściany dźwięków.

Triptykon udowodnił, że metal z powodzeniem może przejawiać się potęgą pojedynczych riffów. I ta kulminacyjnie zagęszczająca się publiczność pod sceną, zbierająca się, by zgodnie oddać hołd ikonie metalu, jaką niewątpliwie jest Tom Warrior. Szwajcar z wysmakowaniem konsumuje dziś profity wynikające z pozycji, dorobku i szacunku jakim jest powszechnie obdarzany. Nie ma w nim jednocześnie ani grama gwiazdorki. Jest jedynie stoicki spokój, stonowanie i charyzmatyczna powściągliwość. A sam koncert? Usłyszeć na żywo kawałki z Monotheist, poprawione pięknymi numerami sygnowanymi logiem pogrobowego projektu Celtic Frost, były bezapelacyjnie peakiem dnia, i jednym z najpiękniejszych momentów całego festiwalu.

Cult of Fire był dla odmiany najładniej pachnącym koncertem czwartku. Rozmach tego występu i jego oprawa – oraz poświęcenie muzyków do ogrywania pełnego setu w całym tym rynsztunku – budziły uzasadniony podziw. Same melodie, łatwo przyswajalne, zagrane z lekkim (w końcu Czesi) dystansem i rezerwą do własnego anturażu, tworzyły cudownie bezpretensjonalne, wręcz eskapistyczne doznanie. Bardzo udany finał pierwszego dnia festiwalu.

RED. ŁUKASZ

Tegoroczne SDLowe zmagania rozpocząłem niespodziewanie późno, bo dopiero dopiero koło godziny siedemnastej drugą festiwalową rundką z duńskim Baest. Za ich krążki jakoś nie umiem się zabrać, ale jak można „przy okazji” złapać na żywo, to staram się z tego nie rezygnować. To dlatego, że mają ci goście sporo luzu i nie są podczas koncertów napięci jak plandeka na żuku, co często traktuję jako bolączkę death metalowych sztuk. Tym razem było podobnie, a widok Simona Olsena wyrzygującego do mikrofonu utwór w samym środku dość niewielkiego młyna ponownie poskutkował bananem na mojej twarzy. Równie dobrze było w Krypcie na krajowym Stellar Blight, na którym fani Dissection, ale też innych mocno melodyjnych blacków, mogli poczuć się jak w domu.  

Po przerwie na jedzenie (wizyta na centrum, w Indian Burgerze, to dla mnie również od kilku lat stały punkt programu) wróciłem do Krypty na Civerous i niespodziewanie okazał się to jeden z lepszych gigów na tegorocznej edycji. Połączenie gniotących słuchacza death doomowych riffów z wypełnioną po brzegi chochlą psychodeli na papierze brzmiało dość karkołomnie, w rzeczywistości okazało się jednak strzałem w dziesiątkę. Nie mogłem jednak zostać do końca, bo trzeba było jeszcze dać się na chwilę porwać przyjemnie rockującemu niemieckiemu Luciferowi. Daniem dnia był jednak niewątpliwie czwartkowy headliner, powracający na SDL po kilku latach Triptykon. Nieco zmieniona względem występu na sierpniowym Brutal Assault setlista nie zmieniła moich wrażeń – świetny, przygniatający koncert, choć przyznaję bez bicia, że nie obraziłbym się na nieco więcej numerów nagranych właśnie pod tym szyldem. Marzenie o usłyszeniu na żywo Boleskine House może uda się spełnić następnym razem, bo mam nadzieję że taki będzie. Na koniec udałem się jeszcze na moment zobaczyć Cult of Fire i „zobaczyć” jest tutaj słowem pasującym wręcz w punkt – o ile oprawa tego występu zrobiła na mnie wielkie wrażenie, to muzycznie… meh.  

Drugi dzień SDL

RED. SYNU

Drugi dzień SDL rozpoczął się dla mnie od wizyty w Krypcie. Wolfpack Heading Nowhere to kapela prezentująca się bardzo przyzwoicie wykonawczo, ale podobnie jak w przypadku Stellar Blight, za dużo jest w niej dla mnie worshipu i zabawy w rekonstrukcję, żebym potrafił autentycznie cieszyć się tą muzyką. Przyznać jednak trzeba, że temperatura – i to nie tylko za sprawą niesprawnej wentylacji – i odbiór koncertu wśród publiczności były bardzo gorące.

Dużo większe oczekiwania, a chyba przez to większy zawód, poczułem na Königreichssaal. Liczyłem na siarczysty, blackmetalowy liść w lico, jednak po części za sprawą nagłośnienia (mało selektywne brzmienie), a po części stonowanej formy samego zespołu, poczułem jedynie lekkie mrowienie. Spróbuję w przyszłości jeszcze raz, bo z płyt za dobre jest to granie, żeby nie dać mu drugiej szansy.

Małe rozczarowania Kryptą wynagrodził mi na szczęście trip pod scenę główną, gdzie swoje szalone tańce prezentowało Ponte del Diavolo. Lubię kapele, które potrafią cudownie – jednocześnie nie cudacznie – się wyróżniać i z takim przypadkiem miałem właśnie do czynienia. Mam też słabość do wszystkiego, co włoskie (czy to kuchnia, kultura, muzyka, kinematografia czy historia), nie było więc szans, bym w takim wydaniu nie przytulił tych makaroniarzy do serduszka.

Postanowiłem pozostać pod sceną główną, by na własnej skórze przekonać się, jak wygląda Człowiek Sentyment. Blaze Bayley to chodząca melancholia i tkliwa tęsknota za czasem jego angażu w Iron Maiden. Widocznie nieprzepracowana krzywda wybrzmiewała w zasadzie w każdym słowie i wersie wyśpiewanym przez Brytyjczyka na SDL-owej scenie. Wydaje się jednak, że przyjęcie i wyraźna sympatia, z jaką obdarzyła go aleksandrowska publiczność, pozwoliły wspólnie nieco ulżyć zaznanym przez muzyka krzywdom. Czego by jednak nie mówić, zapisania się na kartach historii heavy metalu nikt artyście nie odmówi, a usłyszeć klasyki pokroju The Clansman na żywo, z oryginalnym wokalem, to w końcu nie byle jakie przeżycie. I te mowy motywacyjne między utworami! Psychoterapia w cenie festiwalowego biletu.

Nergal et (islandzcy) consortes w repertuarze z debiutanckiego Sventevitha sprawdzili się w praktyce powyżej oczekiwań. Lider Behemoth jest ostatnio w ogóle na fali wznoszącej (najpierw olbrzymi koncert na Mysticu, teraz bardzo udana trasa z Misþyrming) co było wyraźnie widać i słychać na scenie w Aleksandrowie Łódzkim. Nie obyło się oczywiście bez charakterystycznego dla Nergala scenicznego przeszarżowania, na szczęście nie przeszkadzało to tak, jak podczas gościnnego występu na mysticowym Blood Fire Death przed rokiem. Sventevith to wciąż świetny materiał, wykonany w bardzo dzikiej, ale jednak uwspółcześnionej aranżacji sprawdził się znakomicie, a żelazne klasyki pokroju Moonspell Rites czy From the Pagan Vastlands pokazały na żywo swoją przeokrutną moc.

Niebo nad Aleksandrowem zaczynało się chmurzyć, trzeba więc było pomyśleć o ewakuacji do Krypty. Tam Imha Tarikat brali swoją sztukę na 100% serio. Pierwotna, rozedrgana i kotłująca się siła muzyki Niemców, okazała się dobrą dogrywką po Sventevith i jednocześnie doskonałą rozgrzewką przed czekającym fanów tego dnia „solowym” występem Misþyrming.

Przechodząca nad Aleksandrowem ulewa nie mogła mnie powstrzymać przed powrotem na dużą scenę, gdzie swoje wdzięki prezentował Satyricon. Satyr, jak przystało na pana w średnim wieku, wyglądał, jakby ktoś właśnie kazał mu odejść od biurka, założyć skórzaną kamizelkę na casualowo ubrany t-shirt i wyjść na scenę, do wydzierającej się, zgromadzonej w jakimś niejasnym celu publiki. Tyle tylko, że jednocześnie za jego plecami sypał się grad blastów, a riffy zwiastowały nadchodzący koniec świata. Setlista jako całość nie była może zestawem marzeń, ale jak już Norwegowie zahaczali o szlagiery z Nemesis Divina, Now, Diabolical, czyThe Age of Nero, z głównej sceny SDL szło samo gęste. Mother North to wciąż hymn nad hymnami, a Satyricon wciąż jest królem lasu – nawet jeśli już dziś odwiedza go coraz rzadziej.

O koncercie Blindead23 nie powiem za dużo, bo wytrwałem jedynie dwa numery, nie mogłem jednak (patrząc na średnią frekwencję pod sceną) pozbyć się wrażenia, że zespół jest jedną z najbardziej pechowych grup polskiej sceny muzyki metalowej. Prześladujące grupę obsuwy premier, przedłużające się produkcje płyt, roszady w składzie i sypiące się trasy koncertowe, wydają się skutecznie utrudniać ekipie Havoca pełne osiągnięcie zamierzonych celów. Bo o potencjale muzyki zespołu przecież nikt o zdrowych zmysłach nie dyskutuje.

Z chwyceniem publiki za gardło i roztrzaskaniem jej zbiorowej twarzy o podłogę nie mieli za to najmniejszego problemu Islandczycy z Misþyrming. Cholera jasna, goście grali tego wieczoru drugi koncert, a rozpętali na scenie Krypty taki kataklizm, że trzask pękających gnatów zagłuszała tylko ściana gitarowych riffów i tętent galopującej perkusji. Powiedzieć, że był to koncert dnia, to jakby nie powiedzieć nic. Jeżeli ktoś nie dostał się do Krypty na tę sztukę, przegrał piątkowe rozdanie i jedyne, co może w tej kwestii poczynić, to stawić się na któryś z październikowych koncertów klubowych grupy w Polsce.

RED. ŁUKASZ

Równie bogaty w koncertowe wrażenia okazał się dzień środkowy, choć… zacząłem go od wtopy w postaci nie trafienia na Konigreichssaal, czego żałuję i będę żałował jeszcze długo, bo doskonale wiem jak rewelacyjni są ci goście. Dałem za to szansę Ponte del Diavolo z głównej sceny, jednak była to szansa dość krótka, bo niestety nie żażarło. Można więc powiedzieć, że właściwe koncertowanie rozpocząłem od Blaze’a Bayleya odgrywającego materiał Iron Maiden nagrany ze swoim udziałem. Tutaj mam mocno mieszane odczucia: z jednej strony fajnie było usłyszeć na żywo sporo kompozycji, których w innej sytuacji (takiej jak chociażby koncert Żelaznej Dziewicy) nie usłyszymy, z drugiej najlepsze wrażenie zrobiły na mnie Clansman, Sign of the Cross i Man of the Edge, a więc te najpopularniejsze pozycje z Blaze’owego czasu w kapeli. Pozostała część seta dobitnie udowodniła mi, że to nie brak Bruce’a Dickinsona jest powodem, przez który w ogóle nie wracam to The X Factor czy Virtual XI – to po prostu kwestia nieszczególnie porywającej warstwy muzycznej. Po reakcjach publiki na poszczególne kawałki wnioskuję jednak, że byłem tutaj w zdecydowanej mniejszości. 

Końcówka piątku to już stricte black metalowe doznania. Najpierw powtórka świetnego Sventevith, czyl Nergala i Mysthyrming grających debiut Behemoth. Mimo że widziałem ten projekt ledwie miesiąc wcześniej, to ponownie okazał się on niesamowicie odświeżającym doświadczeniem – tym bardziej, że byłem świeżo po odsłuchu I, Scvlptor. Szalejący na scenie Darski, dziko wyglądający Islandczycy (do których zaraz wrócę)… wykrzykiwane przez Nergala w tekście Chant of the Eastern Lands hasło „pure barbarity” było tutaj wręcz namacalne. Coraz bardziej żałuję, że koncerty Pomorskiej Bestii skupiają się już na „pure theatricality”, ale dzięki temu jeszcze bardziej doceniam, że mogłem doświadczyć nie jednego a dwóch koncertów tego projektu/tribute’u. Nie było za to zbytniej teatralności w koncercie headlinera drugiego dnia i największej z nazw na plakacie tegorocznego SDLa. Mowa oczywiście o Satyriconie, który według mnie w pełni wykorzystał otrzymany najdłuższy czas sceniczny i odkopał kilka rzadziej granych numerów, takich jak Nemesis Divina czy Walk the Path of Sorrow. Nie zgadzam się z opiniami, jakoby spokojnie przechadzający się po scenie, czasem chwytający za gitarę Satyr w jakimś stopniu „zamulał”. Może i faktycznie nie był on takim wulkanem energii jak goszczący wcześniej na scenie Nergal, ale też jest to po prostu inne granie. Jeśli o mnie chodzi, to mógłby on wręcz siedzieć na scenie i jedynie ruszać ustami, petardy z Now, Diabolical wzbogacone mocnymi strzałami z The Age of Nero, nieśmiertelnym Mother North czy dzikim Fuel For Hatred obroniłyby się same. Wieczór zakończyłem w Krypcie na Misthyrming, niestety w tym celu odpuszczając całkowicie Blindead 23. Nie mogę jednak powiedzieć abym żałował, bo Islandczycy dali według mnie najlepszy koncert festiwalu. Klimat wylewał się ze sceny, pokłady agresji były w tym wszystkim spore, najważniejsze jest jednak dla mnie to, że muzycznie dowieźli, oj dowieźli. Po tym wszystkim w pełni zrozumiałem, dlaczego akurat oni zostali wybrani do grania z Nergalem.  

Trzeci dzień SDL

RED. SYNU

Trzeci dzień festiwalu dawał się już nieco we znaki, więc liczba koncertów siłą rzeczy musiała się zmniejszyć. Nie miałem jednak zamiaru całkowicie składać broni. Finałowy dzień festiwalu rozpocząłem więc od wizyty w Krypcie.

Tam swój pierwszy w historii koncert grał zespół Atavia. Jestem fanem głosu Mai od swojego pierwszego kontaktu live z Daturą, nie mogłem więc przegapić występu artystki w jej praktycznie solowym projekcie. Energia i magia sceniczna wytworzone podczas koncertu okazały się dokładnie tak imponujące, jak się spodziewałem. Skromna, bardzo naturalna i całkowicie pozbawiona efekciarskiego zacięcia wokalistka na scenie potrafi otworzyć się emocjonalnie i zaoferować szczere doznania, dysponując przy tym niesamowitym głosem i darem przekonywania.

Mniej wyraziście wypadła Hekla, z której wyszedłem po 10 minutach przedziwnego intro – choć nie mogę wykluczyć, że były to już pełnoprawne utwory. Pocieszenia nie znalazłem też pod dużą sceną, na której swój koncert grał Jesu. Wierzę, że w nieco bardziej sprzyjających okolicznościach i przy sposobności większego skupienia mógłbym spróbować dostroić się do częstotliwości, na których swój przekaz nadawał Justin Broadrick (vide koncert Godflesh sprzed dwóch lat), tym razem jednak sił na przedziwny britpop, wędrujący na heroinowym głodzie po industrialnym pogorzelisku, nieco mi zabrakło.

Wycelowany w serce zastrzyk adrenaliny zaaplikował mi na szczęście Årabrot. Szalone jak zwykle – i jak zwykle zjawiskowe – nabożeństwo pary Norwegów, z rock’n’rollem jako osnową ich Ewangelii, pozwoliło mi przepędzić oznaki festiwalowego zmęczenia. Choć koncert sprzed kilku lat w poznańskiej Minodze wypełniony był znacznie większą liczbą hitów, skłamałbym mówiąc, że tym razem też nie bawiłem się bardzo przyzwoicie.

Kolejnej porcji endorfin w hurcie dostarczył Dool. Holendrów miałem okazję widzieć już w akcji podczas jednego z zeszłorocznych koncertów w Polsce, wiedziałem więc doskonale, czego mogę się po nich spodziewać. Zastanawiałem się jedynie, czy duże festiwalowe sztuki dźwigają z podobną gracją jak koncerty klubowe. Dźwigają. Jeszcze jak.

Szybka nawrotka do Krypty pozwoliła mi na wysłuchanie koncertu Rope Sect. Pomny doskonałego występu zespołu w Toruniu, z radością przyglądałem się zdziwieniu przemieszanemu z zachwytem, które malowały się na twarzach fanów zdających się widzieć zespół po raz pierwszy. Zasłyszane pod Kryptą rozmowy tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że zespół zyskał sobie tym koncertem w naszym kraju wielu nowych fanów.

Nevermore – choć opinie osób, które miały okazję zobaczyć wcześniejsze występy reaktywowanej legendy amerykańskiego power metalu, były jednoznacznie pozytywne – sam koncert pozostawał bądź co bądź sporą zagadką. Tak charyzmatycznej postaci jak Warrel Dane nie może przecież zastąpić byle kto. Berzan Önen okazał się jednak cosplayerem doskonałym – z właściwym szacunkiem i wyraźnym namaszczeniem, a jednocześnie bardzo swobodnie odnalazł się w swojej roli. Dokładając do tego imponujące warunki wokalne, mamy gotowy przepis na sukces. O technicznych popisach i gracji scenicznej Jeffa Loomisa nie muszę chyba wiele mówić, warto jednak wskazać jeszcze jednego bohatera koncertu, jakim był młodziutki Jack Cattoi, w wielu momentach z powodzeniem kradnący Loomisowi sceniczne show.

Kręcąc się po terenie festiwalu i domykając piąteczkami ostatnie rozmowy, zahaczyłem o scenę główną, na kończący tegoroczną edycję akt w wykonaniu Ahab. Niewdzięczna rola grania dla ostatnich festiwalowych niedobitków nie zbiła z pantałyku pociesznych Niemców, którzy swoją dołującą doomową muzyką, z gracją i elegancją wyprawili lato w definitywną podróż za morze, zanurzając się jednocześnie w swoim dźwiękowym polowaniu na największe potwory głębin. Bardzo udany finał jeszcze bardziej udanej odsłony SDL.

Co za rok na osiemnastą, jubileuszową edycję? Giełdę propozycji można już rozpocząć, podobnie jak rezerwowanie terminu w przyszłorocznym kalendarzu. Nie ma bowiem siły, która skłoniłaby mnie do rezygnacji z przyjazdu na Summer Dying Loud 2027. Zbyt mocno jestem już z tym festiwalem zżyty, bym w ogóle rozważał najmniejszą nawet absencję.

RED. ŁUKASZ

W tym roku to ostatni dzień okazał się w moich oczach tym lineupowo najsłabszym, potraktowałem go więc zdecydowanie najluźniej. Zacząłem od świetnej i poruszającej Atavii w Krypcie, gdzie przywołała mnie w zasadzie jedynie obecność Mai z Datury. Zespół ten usłyszałem w sobotę po raz pierwszy i było to bardzo przyjemne, chętnie kiedyś powtórzę. Za to nie powtórzę już chyba Frontside – kiedyś bardzo lubiłem ten skład, ale w ciągu kilku ostatnich lat mój entuzjazm mocno opadł i sobotnie znużenie w trakcie ich występu było chyba tego kulminacją. Muzycy ewidentnie bawili się dobrze, ja niekoniecznie i chyba w tym momencie nasze drogi się rozchodzą. Tak samo nie trafiła do mnie kolejna z SDLowych wizyt Justina Broadricka – dwa lata temu wynudził mnie Godflesh, teraz miałem dość podobne wrażenia w trakcie show Jesu. No koncertowo to po prostu nie dla mnie. 

Żeby wyłącznie nie narzekać, kolejne trzy pozycje wypadły w moich oczach całkowicie inaczej. Najpierw dałem się wciągnąć do kościoła Årabrot, i choć moja opinia co do dyskusyjności wokalu Kjetila Nernesa raczej nie ulegnie już nigdy zmianie, tak jako całość po prostu kupuję ten zespół. W Krypcie małżeństwo tworzące Årabrot było wulkanem energii, a chwytliwość ich muzyki mocno poprawiła mój humor. Bardzo pozytywnie wypadł też Dool na głównej scenie – sporo w tej muzyce emocji, a do tego dochodzi świetny wokal Ravena van Dorsta. Czas w końcu nadrobić ich studyjny katalog. Klasowy był również koncert Destruction, ale wiadomo jak to jest z thrashem – na żywo to zawsze działa i rozbudza, a dokładnie taki pobudzający strzał był mi potrzebny, aby w ogóle podjąć próbę dotrzymania do kończącej festiwal trójcy. 

Trójcą tą były kolejno: odpuszczone przeze mnie na Brutal Assault Nevermore – w miarę mi się podobało, ale jednak nie na tyle, aby zatrzymać mnie pod sceną na dłużej niż kwadrans, choć to może bardziej kwestia potęgującego się zmęczenia niż artystycznej strony występu. Trochę dłużej zostałem w Krypcie na Azarath, który dostarczył wszystko to, czego można było się spodziewać – była smoła, był Szatan, było niszczenie Chrystusa i jego ekipy. Tutaj wykonawczo tez nie mam się do czego przyczepić, ale również i w tym przypadku odniosłem wrażenie, że kilka/naście lat temu muzyka tego zasłużonego składu ekscytowała mnie o wiele bardziej. No nic na to nie poradzę, że gusta ewoluują. Niestety AHAB odpuściłem całkowicie, już drugi raz w tym roku. Może jeszcze kiedyś się uda. 

Autorem zdjęć jest Dariusz Gracki (pełna fotorelacja z festiwalu do obejrzenia tutaj).

Artykuł Summer Dying Loud 2026 – Aleksandrów Łódzki (3-5.09.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Dyskografię zespołu tworzą: „Nuclear Nightmare” (LP, 2013), „Blood Honour Vendetta” (EP, 2015), „The Manifest” (LP, 2017), a po wydaniu drugiego albumu działalność kapeli mocno wyhamowała ze względu na tragiczne wydarzenie w życiu lidera zespołu Marka „Agnostic” Molendy oraz panującą pandemię COVID-19.
Tak brutalną przeszłość komentuje Marek „Agnostic” Molenda: „25 lutego 2020 roku, tydzień przed ogłoszeniem lockdownu, spłonął mój dom wraz z całym dobytkiem. Musiałem skupić się na odbudowie miejsca do życia dla siebie i pięcioletniego syna, z którym zimę spędziłem w przyczepie kempingowej. Gdy ponownie mieliśmy dach nad głową, wrócił głód tworzenia muzyki. Kilka lat później złamałem nadgarstek. Podczas półtoramiesięcznego zwolnienia, grając z lewą ręką w gipsie, napisałem nowy materiał, a trzy nowe utwory trafiły na EP-kę Blood for God.”

WAR-SAW powraca jak feniks z popiołów i rusza z pełną mocą, z nową energią, aby zaprezentować potężny, energetyczny thrash metal. Kilka miesięcy temu, a dokładniej 20.06.2026 roku warszawski zespół wydał EP-kę „Blood for God„.

Miks i mastering materiału wykonał Filip „Heinrich” Hałucha w Heinrich House Studio, natomiast sesyjnie partie perkusji zarejestrował Paweł „Pavulon” Jaroszewicz (Patriarkh, ex-Antigama). Partie solowe Marek „Agnostic” Molenda nagrał na gitarze Dean Vengeance Fluence, a Paweł „Abaddon” Rekowski na Solar 1.6V RD Artist EverTune. Nowym wokalistą zespołu od 2024 roku został Meksykanin – Alex „Growler” Quintero, a w dwóch coverach zaśpiewała Sylwia Ciszewska, której gościnnie towarzyszyli mąż Paweł i córka Sabina. Oprawę graficzną wydawnictwa przygotował Michał „Xaay” Loranc, znany ze współpracy m.in. z Nile, Pestilence, God Dethroned czy Mysthicon. Nowa EP-ka „Blood for God” ukazała się w formie cyfrowej i jest dostępna do odsłuchu na popularnych platformach streamingowych oraz własnym sumptem na płycie CD.

Marek „Agnostic” Molenda dodaje:

„Cover zespołu Running Wild pod tytułem Under Jolly Roger, jak i cała ep-ka jest dedykowany tragicznie zmarłemu Arturowi „Arnoldowi” Papierskiemu, mężowi naszej byłej wokalistki Sylwii Ciszewskiej. To był jego ulubiony utwór, który został również odtworzony w oryginalnej wersji na jego pogrzebie.„

Tracklista:
1. Blood for God
2. Behind the Mask
3. Fight for All
4. Under Jolly Roger (Running Wild cover)
5. God Is Dead! (Carnivore cover)

Artykuł WAR-SAW powraca niczym feniks z popiołów i prezentuje EP-kę „Blood for God” pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół przyjedzie do Polski w ramach trasy „The Force From Hell Tour”, celebrującej dwa najważniejsze wydawnictwa w historii grupy: „Power From Hell” oraz „The Force”. Szczególne znaczenie ma przy tym druga z wymienionych płyt, ponieważ w tym roku przypada 40. rocznica jej premiery.

Założony w 1982 roku w Bristolu Onslaught należy do grona pionierów brytyjskiego thrash metalu. Formacja rozpoczynała działalność od inspirowanego punkiem ekstremalnego grania, by z czasem wypracować charakterystyczne połączenie speed i thrash metalu, które zapewniło jej status jednego z najważniejszych europejskich zespołów gatunku. Przez ponad cztery dekady działalności grupa pozostaje symbolem bezkompromisowej energii, agresji i klasycznego metalowego rzemiosła.

Towarzyszyć im będą niemiecki The Prophecy 23 oraz brytyjski Toranaga.

18.10.2026 – Kraków, Klub Zaścianek (wydarzenie)

Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie, w którym mamy do wygrania 2 podwójne bilety na koncert!
Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine.
2) Polubienie i publiczne udostępnienie konkursowego postu nie jest niezbędne, ale mile widziane i wykonanie tych czynności może zwiększyć szanse na wygraną.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule ONSLAUGHT _KRK_2026 dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu oraz pod konkursowym postem w komentarzu wkleić link do ulubionego utworu. Zgłoszenia przyjmujemy do niedzieli 11.10.2026 roku i godziny 18:00.

Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.
Biorąc udział w konkursie, akceptujesz regulamin strony internetowej www.KVLT.pl.

Artykuł Wygraj bilet na koncert ONSLAUGHT w Krakowie pochodzi z serwisu KVLT.

Anthrax – „Cursum Perficio”

Jedną z najważniejszych pozycji wśród dzisiejszych premier jest „Cursum Perficio” grupy Anthrax. Amerykańska formacja pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych przedstawicieli thrash metalu, a jej nowy pełnowymiarowy album został sklasyfikowany jako połączenie thrashu i groove metalu. To obowiązkowy punkt dzisiejszych odsłuchów dla słuchaczy szukających ciężkich riffów, mocnego rytmu i bezpośredniej metalowej energii.

Uncle Acid and the Deadbeats – „Shapes of Midnight”

Brytyjski Uncle Acid and the Deadbeats powraca z albumem „Shapes of Midnight”. Zespół ponownie porusza się na styku psychodelicznego rocka i doom metalu, kierując swoją propozycję do fanów ciężkich, hipnotycznych i zanurzonych w retroestetyce brzmień. To album, który powinien zainteresować zarówno miłośników klasycznego hard rocka, jak i słuchaczy poszukujących mroczniejszej odmiany psychodelii.

Posłuchaj albumu na Youtube Music.

Krallice – „Scour Order”

Nowojorski Krallice prezentuje album „Scour Order”. Formacja od lat kojarzona jest z poszukującym i awangardowym podejściem do black metalu, dlatego również ta premiera powinna znaleźć się na radarze słuchaczy oczekujących od gatunku czegoś więcej niż przywiązania do klasycznych schematów. To jedna z najbardziej nieoczywistych i eksperymentalnych propozycji dzisiejszego zestawienia.

Runemagick – „After Chaos: Nocturnal Vigil”

Szwedzki Runemagick wraca z pełnowymiarowym albumem „After Chaos: Nocturnal Vigil”. Materiał reprezentuje death/doom metal, łącząc ciężar deathmetalowego brzmienia z wolniejszym, przytłaczającym charakterem doom metalu. To propozycja dla słuchaczy ceniących masywne riffy, ponurą atmosferę i muzykę rozwijającą się z dala od pośpiechu.

Profeci – „Troska”

Polski akcent w dzisiejszym zestawieniu zapewnia Profeci. Nowy pełnowymiarowy album grupy nosi tytuł „Troska” i został sklasyfikowany jako black metal. To pozycja, na którą powinni zwrócić uwagę słuchacze śledzący współczesną polską scenę ekstremalną oraz poszukujący nowych wydawnictw poza najbardziej rozpoznawalnymi nazwami.

Early Moods – „Ready for the Grave”

Amerykański Early Moods prezentuje album „Ready for the Grave”. Zespół reprezentuje doom metal, a nowa płyta powinna zainteresować miłośników ciężkich riffów i tradycyjnego podejścia do tego gatunku. To jedna z propozycji przeznaczonych dla słuchaczy, którzy w metalu najbardziej cenią posępny klimat, wyraziste melodie i powolnie narastające napięcie.

Hanging Garden – „Dream Death”

Album „Dream Death” grupy Hanging Garden jest jedną z progresywnych pozycji wśród premier przypadających na 18 września. Materiał został sklasyfikowany jako progressive death metal, co zapowiada połączenie ciężkiego grania z bardziej rozbudowanymi strukturami. To propozycja dla słuchaczy poszukujących death metalu wykraczającego poza najbardziej bezpośrednie i tradycyjne rozwiązania.

Blodtår – „Monark”

Szwedzki Blodtår wydaje pełnowymiarowy album „Monark”. Płyta reprezentuje black metal i stanowi jedną z propozycji przygotowanych z myślą o odbiorcach regularnie zaglądających do skandynawskiego podziemia. Warto zwrócić na nią uwagę szczególnie wtedy, gdy wśród dzisiejszych premier szukacie materiału skoncentrowanego na blackmetalowym brzmieniu.

Revel in Flesh – „Flesh for the Kult of Death”

Niemiecka formacja Revel in Flesh powraca z albumem „Flesh for the Kult of Death”. To pełnowymiarowa propozycja utrzymana w deathmetalowej stylistyce, skierowana przede wszystkim do fanów klasycznie rozumianej ekstremy. Już sam tytuł wydawnictwa jasno wskazuje, że zespół pozostaje wierny swojemu przywiązaniu do śmierćmetalowej tradycji.

Kissin’ Dynamite – „Kissin’ Dynamite”

Dzisiejsze zestawienie zamyka imienny album niemieckiego zespołu Kissin’ Dynamite. Płyta „Kissin’ Dynamite” porusza się pomiędzy heavy metalem a hard rockiem i jest propozycją dla słuchaczy poszukujących bardziej melodyjnego, przystępnego oraz koncertowego oblicza ciężkiej muzyki. To również dobry wybór dla fanów tradycyjnego europejskiego grania opartego na gitarach i mocnych refrenach.

To oczywiście jedynie wycinek premier przypadających na 18 września 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Asenblut, Maunah, The Bleeding, Bees Made Honey in the Vein Tree, Komutator, The Noctambulant, Game Over, Necrocene, Novae Militiae, Ch’ahom, Sea Sleeper, Plèvre, Stinking Lizaveta, Death Dealer Union, Sorrowful, Skeithan, Hypaethral czy Myridia.

Jak zawsze warto przejrzeć pełną listę premier, ponieważ nawet poza najbardziej rozpoznawalnymi nazwami każdy piątek przynosi wiele interesujących metalowych odkryć.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (18.09.2026): ANTHRAX, BLODTÅR, PROFECI i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Muzycy Ov Sulfur przefiltrowali jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów Slayera przez swoje blackened deathcore’owe brzmienie. Zespół przygotował również oficjalny teledysk towarzyszący premierze nagrania.

Ov Sulfur wykonuje „Disciple” Slayera

„God Hates Us All zawsze był jednym z moich ulubionych albumów Slayera. Bardzo się cieszę, że mogliśmy przedstawić własną interpretację jednego z najmocniejszych utworów znajdujących się na tej płycie.”

Wokalista Ricky Hoover potraktował nagranie coveru jako okazję do zmierzenia się ze stylem wokalnym Toma Arayi.

„Ucieszyłem się, kiedy chłopaki zdecydowali, że nagramy cover Slayera. Pozwoliło mi to sprawdzić, czy potrafię zaśpiewać w stylu Toma Arayi. Jego głos jest wyjątkowy i natychmiast rozpoznawalny w świecie metalu. Ciekawie było przekonać się, czy mogę wzbogacić swój repertuar o jego charakterystyczny, melodyjny krzyk.”

25 lat albumu „God Hates Us All”

Slayer wydał „God Hates Us All” w 2001 roku. „Disciple” otwiera właściwą część albumu po krótkim utworze „Darkness of Christ” i należy do najbardziej znanych kompozycji z tego wydawnictwa.

Nowa interpretacja przygotowana przez Ov Sulfur ukazała się dokładnie 25 lat po premierze albumu i stanowi hołd dla wpływu, jaki Slayer wywarł na kolejne pokolenia wykonawców ekstremalnego metalu.

Artykuł OV SULFUR świętuje 25-lecie „God Hates Us All” coverem SLAYERA pochodzi z serwisu KVLT.

Green Lung – „Necropolitan”

Jedna z najgłośniejszych rockowo-metalowych premier tego tygodnia. Brytyjski Green Lung na albumie „Necropolitan” ponownie sięga po mieszankę stoner metalu, doom metalu, psychodelicznego rocka i charakterystycznej dla zespołu okultystyczno-folkowej atmosfery. To płyta dla słuchaczy ceniących ciężkie, ale jednocześnie bardzo chwytliwe riffy, wyraziste melodie i klimat rodem z brytyjskiego horroru. Bez wątpienia jeden z najważniejszych punktów dzisiejszych odsłuchów.

Archgoat – „Nightbringer, Lightbringer”

Fiński Archgoat od wielu lat zajmuje szczególne miejsce w świecie ekstremalnego metalu. „Nightbringer, Lightbringer” to propozycja przeznaczona dla fanów brutalnego połączenia black i death metalu, surowego brzmienia oraz bezkompromisowej atmosfery. Album przypomina, dlaczego Archgoat pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów black/deathmetalowego podziemia.

Tygers of Pan Tang – „Electrifyed”

Weterani brytyjskiego heavy metalu wracają z nowym albumem. Na „Electrifyed” muzycy Tygers of Pan Tang stawiają na cięższe i bardziej agresywne riffy, nie rezygnując przy tym z melodyjności, która od dekad pozostaje jednym z najważniejszych elementów ich stylu. To propozycja dla fanów klasycznego heavy metalu, tradycji NWOBHM oraz energetycznych, opartych na gitarach kompozycji.

Fluisteraars – „Jacht der mysteriën”

Holenderski Fluisteraars prezentuje jeden z najbardziej nieoczywistych albumów dzisiejszego zestawienia. „Jacht der mysteriën” łączy post-blackmetalową intensywność z przestrzennymi, psychodelicznymi i niemal filmowymi fragmentami. To materiał wymagający skupienia, ale jednocześnie oferujący znacznie więcej niż standardowo rozumiany black metal.

Space Chaser – „Razorblade Bay”

Fani szybkiego i bezpośredniego thrash metalu powinni zwrócić uwagę na nowy album niemieckiego Space Chaser. „Razorblade Bay” opiera się na ostrych riffach, wysokiej dynamice i połączeniu klasycznego niemieckiego thrashu z punkową energią oraz elementami speed metalu. Całość uzupełnia charakterystyczna dla zespołu fascynacja fantastyką naukową i kosmicznym horrorem.

Harlott – „Exsequiis”

Australijski Harlott wraca z pełnowymiarowym albumem. „Exsequiis” rozwija wysokoenergetyczne podejście grupy do thrash metalu, dodając do niego więcej melodii, rozbudowane partie gitarowe oraz elementy wykraczające poza prostą rekonstrukcję brzmienia lat osiemdziesiątych. To jedna z najmocniejszych propozycji tego tygodnia dla zwolenników szybkiego i technicznie dopracowanego grania.

Gammacide – „Toxic Mercenaries”

Premiera materiału Gammacide może być jednym z największych zaskoczeń dla miłośników amerykańskiego thrash metalu. „Toxic Mercenaries” powinien zainteresować słuchaczy poszukujących agresywnego, surowego i zakorzenionego w starej szkole teksańskiego thrashu.

Whispered – „Honorbound”

Fiński Whispered powraca z albumem „Honorbound”, łącząc melodyjny death metal, symfoniczne aranżacje oraz inspiracje japońską muzyką ludową i kulturą samurajską. To efektowna propozycja dla fanów epickiego, melodyjnego grania, w którym agresywne gitary spotykają się z rozbudowaną orkiestracją i orientalnym instrumentarium.

Terrestrial Hospice – „Omnicide – Chapter I”

Polski akcent w dzisiejszym zestawieniu zapewnia Terrestrial Hospice. Na albumie „Omnicide – Chapter I” zespół konsekwentnie rozwija swoją wizję surowego, ponurego i intensywnego black metalu. Materiał tworzy zwartą całość opartą na lodowatych melodiach, gwałtownej pracy perkusji i wszechobecnej atmosferze nihilizmu. To jedna z najważniejszych propozycji tego piątku dla fanów polskiej ekstremy.

Killer – „The Grand Finale”

Belgijska formacja Killer, działająca od początku lat osiemdziesiątych, prezentuje album „The Grand Finale”. Zgodnie z tradycją zespołu materiał porusza się pomiędzy klasycznym heavy metalem a szybszym, bardziej zadziornym graniem. Album powinien przypaść do gustu słuchaczom ceniącym tradycyjne riffy, mocne refreny i bezpretensjonalnego ducha europejskiego metalu.

To oczywiście jedynie wycinek premier przypadających na 11 września 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Horizon Ablaze, Discouraged, Filth, Vulgar Mephitis, Wintering Grounds, Cartilage, Shrineburner, Bocc, Epitaphe, Hate Meditation, Vingulmork, Funus, Offernat, Godslave czy Winds of Winter.
Jak zawsze warto przejrzeć pełną listę premier, ponieważ nawet poza najbardziej rozpoznawalnymi nazwami każdy piątek przynosi wiele interesujących metalowych odkryć.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (11.09.2026): GREEN LUNG, ARCHGOAT, TYGERS OF PAN TANG i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Zapoznanie się z Hallowed Be the Game rozpocząłem klasycznie od spraw technicznych. Tu nie ma lipy, materiał nagrano w Iguana Studios pod okiem producenta Christopha Brandesa. W studiu tym nagrywały się takie zespoły jak Necrophagist, The Spirit czy Thulcandra, więc poziom jest. Bitterness wyciągnęło ze studia ile się dało, dzięki czemu płyta brzmi mocno i żywo. Za okładkę odpowiada Andrei Bouzikov, który ma na koncie współpracę na przykład z Muncipial Waste i Havok. Nie powiedziałbym, że okładka mi się podoba, ale artysta sam w sobie należy do zasłużonych. Miłym akcentem wzbogacającym płytę są gościnne, wokalne wykony Andreasa „Gerre” Geremia (Tankard) i gitarowe popełnione przez Michaela Goldschmidta (Goldsmith, Blackened).

Nowy album zespołu bez owijania w bawełnę można nazwać czystym thrash metalem. Pomimo niemieckiego pochodzenia muzycy gustują silniej w metalu z rejonów Bay Area, a szczególnie wyczuć tu można miłość do Exodus. Kilka bardziej melodyjnych zagrywek przywołuje skojarzenia z Kreatorem okresu Violent Revolution, jednakże całość to pure thrash. W tym nieco przekraczającym czterdzieści minut albumie można odnaleźć dużą liczbę świetnych riffów, które wraz z bardzo dynamiczną grą perkusji dają silnie energetyczny efekt.
Moje pierwsze odsłuchy odbyły się z wielką dawką entuzjazmu, bo zawiedziony ostatnim albumem Exodus marzyłem o trafieniu na jakąś thrashową perełkę. Jak się z czasem okazało, płyta mnie całkowicie nie oczarowała, ale przyznać muszę muzykom, że większość się tu zgadza. Rzemiosło jest opanowane na poziomie wysokim, utwory skonstruowane są bardzo „koncertowo” i podejrzewam, że w wersji live kopią tyłki wzorowo. Jedyne, co muszę zarzucić płycie, to sposób aranżu wokali. Do samej barwy nie ma żadnych zastrzeżeń, Frank brzmi rasowo, wokal jest zdarty i w punkt. Jednak Frank jest też gitarzystą i można bez problemu wyczuć, że swoje głosy pisze pod riffy. Czasami jest to jak najbardziej na miejscu, ale brakuje mi tu jakichś wariacji w tym temacie, przydałoby się czasami wybić ze schematu, pójść pod prąd. Bez tego wdziera się fragmentami monotonia i kładzie delikatnie odbiór całości. Nie jest to zarzut, który może dyskwalifikować płytę, ale gdyby w tej materii działo się więcej, album byłby skuteczniejszy.

Bitterness nadal walczy o wzmocnienie pozycji. Jego długa historia do tej pory nie przyniosła większego rozgłosu, jednak ruchy jakie muzycy wykonali przy okazji nowej płyty wskazują, że myślą i działają jak należy. Ruchy w kierunku stworzenia wartościowego, pełnego produktu muszą przynieść efekty. Osobiście uważam, iż band zasługuje na większą rozpoznawalność, a jego muzyka powinna pojawiać w przestrzeni publicznej gęściej. Hellowed Be the Game nie jest albumem idealnym, ale zjada wiele popularniejszych płyt „konkurencji”. Warto sprawdzić.

Artykuł BITTERNESS – „Hallowed Be the Game” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

ReLoad zostało wypuszczone w kilku formatach, dla każdego coś dobrego. Mamy podstawowe wydania CD i winylowe, mamy MC, rozszerzone CD, kolorowe winylowe, streamingowe w Spatial Audio Atmos oraz dla bogatych DeLuxe box set, w którym można znaleźć wiele świetnych kolekcjonerskich dodatków (np. single, trzy dyski koncertowe, piętnaście płyt z demówkami, cztery DVD).
Na potrzeby unboxingu i recenzji otrzymałem od Universal Music Polska wydanie winylowe, dwupłytowe, zwane podstawowym. Byłem bardzo ciekaw, jak odnowiona płyta zabrzmi, o wykonanie nośnika i obwoluty się nie obawiałem. Miałem do czynienia ze wznowieniami Mety wcześniej i byłem pewien, że oburzenia nie będzie.

Jak się okazało, przypuszczenia były uzasadnione, ReLoad został włożony do sztywnego gatefoldu, który odpowiednio użytkowany powinien posłużyć kilka ładnych lat. W środku znajdują się dwa, czarne placki oraz dwie kartki ze zdjęciami i tekstami. Kto ma stare wydania CD czy MC (bo jednak płyta miała premierę, gdy kasety licencyjne jeszcze dominowały na rynku), ten nie znajdzie w nowym wydaniu niczego, czego by wcześniej nie zobaczył. Nówka jest wizualnie kopią wydania pierwszego, dla jednych spoko, dla innych pewnie już mniej.

Największą niewiadomą w tym przypadku było odnowione brzmienie. Load i ReLoad są albumami produkcyjnie perfekcyjnymi. Pewnie do dziś znajdą się ludzie nie darzący sympatią kompozycji z nich pochodzących, ale do samego brzmienia nikt nie ma prawa się przyczepić. Oryginalne wersje mają po trzydzieści lat, a w moim uznaniu nie postarzały się ani trochę. Każdy szczegół, każdy element, nawet najmniejszy, jest tu „wymaxowany”, dopracowany, podciągnięty do ideału jak to tylko możliwe. Takie produkcje posiadają tylko albumy popowe i właśnie Metallica – głównie na tych dwóch, bliźniaczych krążkach. Przez to przekonanie byłem dosyć sceptycznie nastawiony do remastera, ale nie na tyle, by tego nie sprawdzić. Umówmy się też, że dzisiejsze wznowienia posiadające mastering są prowadzone w takim kierunku, by nie zmieniać drastycznie odbioru w porównaniu z oryginałem. Był taki okres, kiedy wytwórnie i zespoły ścigały się we wznowieniach tak podkręconych, że mieliśmy praktycznie do czynienia z innymi krążkami. Ludzie tego nie załapali, większość dissowała i precedens się zakończył. Dziś wznowienia skupiają się raczej na podbiciu soundu oryginału. Utrzymaniu oryginalnego charakteru, przy jednoczesnym wzmocnieniu brzmienia. Tak też jest z ReLoad A.D. 2026. Nie ma tu mowy o zaskakujących przebudowach, rewolucjach. Nowy mastering wzmocnił dźwięk, dynamikę i witalność całości. Dzięki tym procesom mam wrażenie, jakbym był nieco „bliżej” zespołu, instrumenty brzmią jakby ciut mocniej i obok mnie. Nie do końca wiem, jak to wytłumaczyć, jak dla mnie album brzmi trochę świeżej, soprany są czystsze, a bas głębszy, ale nie buczący. Nie da też się ukryć, że ten nazwijmy to, hard rockowy materiał najnormalniej dobrze wypada słuchany z czarnej płyty.

ReLoad zawsze mniej mi się podobał od Load. Tego już nic nie zmieni, żaden remaster czy bonus, czy kto wie, co jeszcze. Jednakże nie mam z nim żadnych problemów, dla mnie jest okej, a niektóre utwory całkiem zajebiste. Lubię też go bardziej niż wszystkie późniejsze razem wzięte. Jakoś tak wyszło, że po odejściu Newsteada Metallica nie nagrała już żadnej płyty, którą chciało mi się słuchać. Owszem, sprawdziłem, stwierdziłem „no dobra” i nigdy nie wracałem. Wznowienie ReLoad uważam za coś bardzo pozytywnego, ubranego w perfekcyjne brzmienie, z soundem winylu, którym mógłbym przekonać kumpla do zakupu gramofonu. Metallica drugiej połowy lat 90. zmieniła zasady gry. Stworzyła albumy, które podzieliły fanów, ale jednocześnie osiągnęły ogromne sukcesy komercyjne. Load jest albumem ambitnym, dosyć mrocznym, nowoczesnym, a ReLoad z kolei pokazał zespół jako bardziej „amerykański” i rockowy. Muzycy w tamtym czasie byli w świetnej formie, wokal Jamesa wskoczył na nowy level i do dziś nie raz się zastanawiam, jak on wyciągnął niektóre z partii tam nagranych. Dlatego powiem wprost, dla mnie ReLoad to rzecz obowiązkowa na półce i cieszę się, że mogę się pochwalić dziś tym tłustym wznowieniem. Czy uważam, że jest to totalny „must have”? Raczej nie, ale każdy ma inne podejście do zbierania swoich kolekcji. Metallikowcy powinni je mieć, nie po to, by się nim chwalić, ale po to, by móc słuchać go w nowym wymiarze.

Artykuł METALLICA – „ReLoad” (1997/2026) pochodzi z serwisu KVLT.

10.09.2026 – Kraków, Klub Gwarek (wydarzenie)

Bilety można kupić tutaj.

Na czele przedsięwzięcia stoi basista i wokalista Geraldo „Incubus” Minelli, do którego dołączył były perkusista grupy, Armando „Leprous” Sampaio. Wspólnie z muzykami The Laws zaprezentują na żywo klasyczne kompozycje Sarcófago, w tym materiał z kultowego albumu „I.N.R.I.” z 1987 roku oraz dema „Satanic Lust”.

Koncert będzie niepowtarzalną okazją, aby usłyszeć utwory formacji, która wywarła ogromny wpływ na rozwój black, death i thrash metalu. Surowe brzmienie, bezkompromisowy wizerunek oraz ekstremalna muzyka Brazylijczyków stały się ważnym punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń zespołów z całego świata.

Sarcófago powstało w 1985 roku w Belo Horizonte, w brazylijskim stanie Minas Gerais. Grupę założyli Wagner Lamounier, pierwszy wokalista Sepultury, oraz Geraldo Minelli. Zespół jest uznawany za jeden z fundamentów południowoamerykańskiej sceny metalowej oraz jeden z najważniejszych składów dla rozwoju black/thrash metalu.

Supporty: Herzoga i Sznyt

Wieczór otworzy krakowska Herzoga, wykonująca thrash metal inspirowany niemiecką i brazylijską sceną lat 80. W 2025 roku zespół wydał nakładem Virulent Records album „Evil Waits for Its Messiah”.

Drugim supportem będzie warszawski Sznyt, łączący black i death metal w szybkim, brudnym oraz oldschoolowym wydaniu. Formacja ma na koncie demo „2025” i przygotowuje kolejny materiał.

Artykuł Muzycy SARCÓFAGO zagrają kultowy materiał w Krakowie pochodzi z serwisu KVLT.

Mastodon – „Marrow Deep”

Jedna z najgłośniejszych premier tego tygodnia. Amerykański Mastodon powraca z albumem „Marrow Deep”, który według zapowiedzi kontynuuje charakterystyczne dla zespołu połączenie progresywnego metalu, sludge’u i rozbudowanych kompozycji. Dla wielu słuchaczy będzie to bez wątpienia obowiązkowy punkt dzisiejszych odsłuchów.

Flotsam and Jetsam – „Rats in the Temple”

Weterani amerykańskiego thrash metalu wracają z nowym pełnowymiarowym materiałem. „Rats in the Temple” powinien zainteresować zarówno wieloletnich fanów zespołu, jak i miłośników klasycznego, dynamicznego grania spod znaku starej szkoły thrashu.

Gorod – „The Ember Gone”

Francuski Gorod od lat pozostaje jednym z najciekawszych przedstawicieli technicznego death metalu. „The Ember Gone” zapowiada kolejną dawkę skomplikowanych aranżacji, instrumentalnej wirtuozerii i charakterystycznego progresywnego podejścia do ekstremy.

Kamelot – „Dark Asylum”

Fani melodyjnego i symfonicznego grania również mają dziś powody do zadowolenia. Kamelot prezentuje album „Dark Asylum”, który powinien dostarczyć wszystko, za co zespół ceniony jest od lat: chwytliwe melodie, bogate aranżacje oraz charakterystyczną epicką atmosferę.

Exumer – „Death Mask Messiah”

Niemiecki Exumer pozostaje wierny bezkompromisowemu thrash metalowi. „Death Mask Messiah” to propozycja dla słuchaczy szukających szybkich riffów, agresji i oldschoolowego ducha lat osiemdziesiątych.

Miscreance – „Reminiscence”

Dla sympatyków bardziej technicznego i nowoczesnego spojrzenia na thrash metal interesującą propozycją będzie nowy album Miscreance. Na „Reminiscence” zespół łączy elementy technicznego death i thrash metalu, tworząc materiał skierowany do wymagających odbiorców.

Static Abyss – „The Dying Hunt”

Miłośnicy cięższych i wolniejszych klimatów powinni zwrócić uwagę na Static Abyss. Album „The Dying Hunt” reprezentuje death/doom metal, a więc gatunek oparty na monumentalnych riffach, mrocznej atmosferze i przytłaczającym ciężarze.

Russian Circles – „Nine”

Choć Russian Circles funkcjonuje na pograniczu post-metalu i post-rocka, nowa płyta grupy tradycyjnie powinna zainteresować także metalową publiczność. „Nine” zapowiada kolejną porcję instrumentalnych pejzaży budowanych na ciężkich gitarach i hipnotycznych strukturach kompozycyjnych.

Epicardiectomy – „Dismal Landscapes of Voluptuous Pustular Cadaverosis”

Jedna z najbardziej ekstremalnych premier dzisiejszego dnia. Czeski Epicardiectomy dostarcza nowy album utrzymany w stylistyce slam i brutal death metalu. Już sam tytuł wydawnictwa sugeruje, że nie będzie to propozycja dla osób o słabych nerwach.

Kulk – „Choosing to Die”

Na zakończenie coś dla fanów sludge’u, drone i doom metalu. Kulk na albumie „Choosing to Die” łączy ciężkie, powolne riffy z noise rockową surowością, tworząc materiał idealny dla słuchaczy poszukujących bardziej eksperymentalnych i dusznych klimatów.

Besvärjelsen – „Till glömskan ad oblivionem”

Szwedzki Besvärjelsen prezentuje nową dawkę stonerowo-doomowego grania wzbogaconego wpływami psychodelicznego rocka. „Till glömskan ad oblivionem” może okazać się jedną z ciekawszych propozycji dla fanów ciężkiego, ale bardziej klimatycznego grania.

To oczywiście jedynie niewielki wycinek premier zaplanowanych na 28 sierpnia 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Triosphere, Beseech, Ninth Realm, Noekk, Fane, Atomic Aggressor, Projector, Angoixa, Lord Carrion czy Enemies Everywhere. Jak zawsze warto przejrzeć pełną listę premier, bo każdy piątek przynosi kolejne metalowe odkrycia.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (28.08.2026): MASTODON, GOROD, EXUMER i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.