Artykuł Tester Gier-Rybnik, Poland (24.01.26) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Triple XX Tour- Banisher, Terrordome, Dormant Ordeal – Kraków (06.11.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Metallica, Architects, Mammoth WVH – Warszawa (05.07.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Jeśli dane wam było zapoznać się z poprzednim materiałem Servitude, zaledwie dwie minuty krótszą epeczką/maxisinglem Evedyray Poison z 2022 roku, to jednak być może zwrócicie uwagę, że na The Origin kwartet mimo wszystko nieco odsunął się od skojarzeń z pewnym fińskim zespołem ze wspomnianym jeziorem w nazwie. Nowa epka chyba nieco bardziej eksploruje meandry szerzej pojętego melodeathu ukośnik współczesnego thrashu, nowe numery mają w sobie więcej bujającego groove, ale też chaosu. Zespół jest jednak bardzo bezpośredni i to, przyznaję szczerze, podoba mi się. Nie ma tu za bardzo chwili oddechu, riff goni riff, harmonia harmonię. W poszczególnych numerach jest sporo zamieszania, dużo gitarowych detali, małych efekciarskich zagrywek, przez co widzimy, że muzykom nie brakuje ani wyobraźni, ani umiejętności do wykonania tego, co sobie wymyślą. W tym szaleństwie jest metoda. Materiał jest rzetelniejszy, odważniejszy, mniej szablonowy od poprzedniej epki i mile się patrzy, jak zespół zrobił naprawdę fajny krok do przodu.

Nie mogę się nim jednak w pełni cieszyć. Szalenie przeszkadza mi jego brzmienie. Jest wręcz przegięte, jakby absolutnie wszystkie gały były wykręcone na 11 bez względu na to, jaki miks z tego wyjdzie. To po prostu mi nie siedzi, jest zbyt głośne, przez co trzeszczy i sprawia wrażenie bardzo sztucznego. Tak mógłby brzmieć bootleg. W tym przypadku zabrakło chyba nieco bardziej holistycznego spojrzenia na realizację dźwięku – poszczególnych puzzli w muzycznej układance, tych wspomnianych mniejszych ozdobniczków, popisówek i detali jest tak dużo, że nieco bardziej poskromiony dźwięk pozwalałby się w tym wszystkim połapać, pewne rzeczy podkreślić, inne schować, dać czemuś rolę wiodącą. Tymczasem jest odwrotnie, podkreślone jest wszystko, i to właśnie brzmienie potęguje wrażenie chaosu.

Sprawdźcie zresztą sami. Zobaczcie, jak wszystko wybucha z dużą intensywnością w końcówce Bells of Rebellion i jaki fajny oddech daje wtedy bardziej poukładany początek następnego Chains of Suffering.

Ale okej, lekcje będą odrobione. The Origin muzycznie się broni i znów powinno zainteresować każdego, kto tęskni za melodyjnym, acz zdecydowanym graniem z pierwszej dekady tego milenium z dodatkiem technicznego kombinowania. Małe poślizgnięcie się na realizacji dźwięku może stać się nauczką, by następnym razem oddać się w ręce sprawniejszego realizatora. Wtedy, przy odpowiednim podkreśleniu atutów, Servitude może nam bardzo ładnie rozkwitnąć.

Sprawdź też: Linus Klausenitzer, Hellias, Messiah, Shrapnel Storm, Perpetual

Artykuł SERVITUDE – „The Origin” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Cavalera Conspiracy

Artykuł Cavalera Conspiracy, Incite – Krakow (28.11.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Tekst ten będzie krótki proporcjonalnie do materiału muzycznego, bo HateSpeech to zaledwie 25 minut, zamkniętych w 10 szybkich strzałach. Forma jak najbardziej dopuszczalna, zważywszy na fakt, że R.O.D łupie bardzo prosty i niewyszukany w środkach thrash/death/groove metal z domieszką crossovera i grindu. Innymi słowy krzykliwie, hałaśliwie i do przodu.

Instrumentalnie podegrane jest tu całkiem konkretnie, poziom surowizny, adrenaliny i agresji się zgadza, nóżka zgrabnie przy tym wszystkim chodzi i nawet mimo dość ograniczonego arsenału zaprezentowanych pomysłów, słucha się HateSpeech całkiem przyjemnie.

Zgrzyt pojawia się jednak, kiedy rzuci się uchem na warstwę „liryczną” płyty. Pomijam już nawet antysystemowe frazesy, wykrzykiwane ze śmiertelną powagą prawicowe slogany rodem z koszulek ometkowanych brandem Red is Bad („Commie flag, marxist head, stinking breath, smell of shit„, albo „no mercy for the reds, they show them polish strength”), czy nieporadne cytowanie Orwella, jednak kiedy słyszy się na płycie negacjonistyczne hasła typu „Holocaust industry that thrives on the untruth”, trudno zaprosić do jakiejkolwiek poważniejszej dyskusji.

Podsumowując: muzycznie jest ok, album pod względem tekstowym wymaga jednak tolerancji na odczuwalną dawkę cringe’u.

Artykuł R.O.D. – „HateSpeech” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Excursion Demise z 1991 roku to pełnometrażowy debiut Invocator, dodajmy od razu, że bardzo dobry i niesłusznie nie otoczony kultem. Zespół w późniejszych latach wydał jeszcze trzy długograje (ostatni w 2003 roku), nie doszedłem jeszcze do nich, więc nie wiem jak z formą. Do tego na koncie grupy jest szereg pomniejszych wydawnictw, głównie demówek, dwie składanki i koncertówka.

Teraz w rękach trzymam jedno z wydawnictw, które może przywrócić, a właściwie nadać świetność Invocatorowi – reedycję Excursion Demise, zremasterowaną przez – no kto by pomyślał – Jacoba Hansena i uzupełnioną o dodatkowy dysk z bonusami w postaci dwóch całych demówek, jednego trzyutworowego promo i jednego numeru nagranego na nowo. Album w nowej wersji ukazuje się też na winylu.

Zakładam, że dla wielu z was nazwa Invocator też nie niesie ze sobą znaczenia, więc zacznijmy od samego początku – z czym to się je? Otóż, drodzy państwo, Invocator na Excursion Demise to światowej klasy techniczny thrash/death, koniec, kropka. Myślcie jednak tutaj bardziej o Chucku Schuldinerze niż np. Megadeth. Dla fanów Death album ten może być naprawdę nie lada gratką, tym bardziej gdyby się kiedyś zastanawiali co by wyszło z miksu zespołu z Florydy z takim na przykład Kreator.

Excursion Demise dla mnie to ewenement. Zdecydowana większość technicznego thrashu mnie po prostu nudzi, bo wydaje mi się, że te wszystkie zmiany temp, przekładki riffów i szukanie czegoś na siłę nie niesie ze sobą żadnej wartości muzycznej a najczęściej jest jedynie po to, żeby zespół mógł się zmieścić do szufladki „techniczny thrash”, a muzycy mogli się szczycić tym, jacy to są biegli w swoim rzemiośle. Takich przemyśleń nie mam przy debiucie Invocator. Ci muzycy bez wątpienia są za pan brat ze swoimi instrumentami, teorią i praktyką muzyki. Nie zawiedziecie się tymi sprawami. Kombinowania też jest tutaj bez liku, w zasadzie trudno nawet za tym nadążyć. Ale w odróżnieniu od całej masy innych zespołów, na Excursion Demise to wszystko czemuś służy. Zespół bez wątpienia miał na siebie pomysł, który może nie był oryginalny, ale dawał im pole do popisu: chcieli być najszybsi, chcieli być najagresywniejsi. I to w tej muzyce jest. Kwartet pędzi przed siebie nieustannie, zostawiając w tyle wielu kolegów po fachu, a przypomnijmy, że w 1991 roku, kiedy ukazywał się ten krążek, akurat w świecie thrash metalu nie brakowało porządnych albumów.

W tym pędzie nie da się zgubić, nie da się też nudzić. Nie bez powodu porównałem Invocator do Death – jest na Excursion Demise doza brutalności, która sprawia, że album ten trzyma w napięciu od początku do końca. Okej, przy takiej porcji chaosu można przez pewien czas mieć wrażenie, że wszystko się zlewa, ale bardzo szybko z thrashowej magmy wyrastają punkty zaczepne, które dla słuchacza są mapą po albumie.

Powinienem wspomnieć o robocie, jaką Jacob Hansen wykonał przy remasterze albumu, sęk w tym, że nie znam poprzedniego wydania, trudno mi zatem powiedzieć, jak zmieniło się brzmienie. To, co mogę stwierdzić na pewno, to że nowe wydanie Excursion Demise brzmi bardzo dobrze. Jest sporo surowizny, która od razu pozwala odróżnić nagranie z początku lat 90-tych od tych, które trzy dekady później próbują imitować tamto brzmienie. Ale zachowane zostało to, co najważniejsze: energia i ambicje młodych muzyków. Ta muzyka jest żywa i frapująca również dzięki brzmieniu.

Ach, byłbym zapomniał. Mamy jeszcze przecież cały bonusowy krążek! Dorzucono do niego trochę archiwów. To bardziej ciekawostka dla tych, którzy chcą prześledzić rozwój grupy. Mamy tu demówkę Genetic Confusion z 1988 oferującą surowy i o wiele mniej złożony death/thrash, która na dzień dobry pokazuje, że trzy lata przed wydaniem Excursion Demise Invocator był kompletnie innym zespołem z zupełnie innymi celami (ale wciąż grał bardzo szybko). Kolejne cztery numery na bonusowym krążku to kolejny rok – 1989 – i kolejne demo Alterations. To fascynujące, w jakim tempie ten zespół się rozwijał – już przy otwierającym tę demówkę tytułowym numerze słychać, że grupa wkroczyła w nowe realia, nabrała nieco więcej ogłady, ale wciąż pozostała niebezpieczna i nie porzuciła żądzy pędzenia na złamanie karku, choć teraz jej muzyka zrobiła się znacznie ciekawsza i urozmaicona. Potem mamy jeszcze mały kroczek w tył – nieco późniejsze niż na Genetic Confusion nagranie jednego z numerów z tego demo w postaci Insurrected Despair. Bonusowy krążek zamykają już trzy numery, które znalazły się na Excursion Demise, ale w wersji promo: Beyond Insufferable Dormancy, Inner Contraries i Absurd Temptation. Innymi słowy, CD 2 jest fajnym oknem w drogę, jaką w krótkim czasie pokonał Invocator, ale pozostaje rzeczywiście jedynie bonusem nie przysłaniającym dania głównego.

A to jest naprawdę smaczne. Duża piątka dla Hammerheart Records za przywrócenie światu tego kąska.

Sprawdź też: Funeral Vision, Nunslaughter, Wolf Spider, Servitude, Species

Artykuł INVOCATOR – „Excursion Demise” (1991/2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Mam świadomość, że Pogromca załogi Formis trochę nie trafia w swoje czasy. Tego typu rzeczy biły rekordy popularności gdzieś w pierwszej dekadzie tego tysiąclecia, kiedy dużym krojem pisma na festiwalowych posterach pisano nazwy wszystkich groove metalowych kapel i tych wszystkich, które zaadaptowały do siebie nieco nowszych (wtedy) brzmień. Formis pasowałby tam idealnie. Po Polsce jeździły zresztą wtedy z mniejszym lub większym powodzeniem np. Totem, Lostbone (do tych nazw jeszcze wrócimy), czy Virgin Snatch. Ja i pewnie wielu innych trzydziestoparoletnich miłośników metalu z rozrzewnieniem wspominam te czasy, kiedy jeszcze plecy nie bolały pod sceną. I do tej publiczności Formis powinien z najnowszym wydawnictwem trafić bez problemu. Ale nie chodzi tu jedynie o nutkę sentymentu do lat młodości i czasów minionych. Pogromca to po prostu fajna, dobra metalowa płyta.

Nie znam poprzednich albumów Formis, więc nie wiem jak rozwijał się zespół by dojść do stylistyki i formy, którą prezentują na Pogromcy. W każdym razie na swoim zeszłorocznym albumie ansambl serwuje bardzo skuteczny, agresywny i głośny współczesny metal, z naciskiem na groove, death i thrash. I na dobrą sprawę patrząc na listę twórców nie powinienem być zaskoczony, że to dobra płyta. Formis obecnie tworzą gitarzysta Hubert Nowak będący w zespole od początku, do tego znani doskonale z Frontside Daron i Nowak (ten drugi również m.in. Totem) odpowiednio na drugiej gitce i basie, ponadto perkusista Marcin Zdeb (m.in. ex-Vane) i wokalista Barton (m.in. Lostbone). Ta grupa weteranów krzesa na Pogromcy mnóstwo iskier. Album jest bardzo intensywny w dobrym znaczeniu tego słowa i wszyscy mają mnóstwo roboty. Do tego jest to jedna wielka rifforama. W gitarach mamy niemal pełną paletę tego, co zwykło się robić w tej stylistyce – od groovików, przez klasyczne thrashowe, cięte riffy, po ultraciężkie i wybuchowe walce, do tego gdzieniegdzie trochę zaczepnych melodyjek i całkiem sporo solówek. Generalnie popisówka, ale zarówno efektowna, jak i efektywna. I do tego poziomu dostosowuje się cała reszta. Bębny, choć mam wątpliwości, czy nie pomogło to mocno MIDI, trzymają te zróżnicowane aranżacje w kupie, a nad wszystkim fruwa sobie Barton. I to jest moje kolejne zaskoczenie – choć lubiłem Lostbone, to akurat do wokalisty miałem stosunek ambiwalentny. Ale w barwach Formis i w języku polskim Barton błyszczy. Jest agresywny, jego partie są zróżnicowane, po prostu czuć, że facet ma duże możliwości i w końcu poczuł luz i zaczął pozwalać sobie na więcej.

Pogromca to album do headbangingu, bez dwóch zdań. Może i ktoś powie, że na tej muzyce leży trochę sera – nie interesuje mnie to. Bardzo dobrze się bawię przy nowym Formis, choć nikt nie wymyśla na tym albumie koła. Na dodatek nie ma tutaj zapychaczy. Pogromca nie powiela schematu zbyt wielu płyt, które zaczynają się z wysokiego C, a potem jest tylko gorzej. Formis trzyma formę od początku do końca, dlatego nie potrafię wskazać jakiegoś konkretnego utworu, który byłby dla mnie highlightem albumu: zarówno Gargulec umieszczony na początku, jak i trącący frontsajdowym Zapalnikiem intensywny Przeklęty na samym końcu albumu robią mi tak samo dobrze. Podobnie zresztą w środku: czy to Antysymbiot czy utwór tytułowy – ciśnienie cały czas wysokie, kolejne patenty, groovy i okazjonalne blasty latają w tym bardzo głośnym miksie i cieszą. Duża ekscytacja, dużo adrenaliny.

Reasumując – wszystkim tym, którzy kiedyś jarali się np. Chimairą czy starym DevilDriver, ale tez tym, którzy dzisiaj jarają się choćby Decapitated, Machine Head, Sylosis, innymi słowy tym, którzy gustują w tak zwanym współczesnym metalu, Pogromcę z całego serca polecam. A i innym też – płyta może i brzmi na wskroś współcześnie, ale Formis wpakował tam tyle rzeczy, że wielu bywalców wychwyci bez problemu coś dla siebie.

Sprawdź też: Vane, Perpetual, Eye For An Eye, Trauma, In Flames

Artykuł FORMIS – „Pogromca” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Od strony wizualnej płyta jest przygotowana bardzo starannie, dobry papier, wiele stron mieszczących w sobie treści wywiadów, recenzje, fotki i flyersy z czasów początków łódzkich klimaciarzy. Na samym krążku odnajdujemy materiały, które umieściły zespół na metalowej mapie czyli demo Dreams of Destiny (1992), debiutancki album The Shadow of the Golden Fire (1994) i dwa nagrania z demówki, które zrealizowano podczas sesji debiutu, ale nigdy nie wydano. Nagrania zostały poddane nowej obróbce z oryginalnych taśm, co słychać i znacznie podnosi jakość całości.

Wydawnictwo to przyczyniło się w prostej linii do reaktywacji zespołu, który postanowił w ten sposób oddać hołd początkom swej drogi i na ten moment skupić się na nieco agresywniejszej twarzy w dyskografii. Krążek rozpoczyna danie główne, czyli album debiutancki. Kto nie zna, bądź nie pamięta, a lubi metal okołogotycki początku lat 90., czyli jego najlepszej prosperity, powinien go sprawdzić. Nostalgiczna wycieczka trwać będzie aż 45 minut i jest to wycieczka w mocno zakurzone klimaty, gdzie duża ilość klawiszy i różnorakich zmiękczaczy klasycznego instrumentarium były czymś nowym. Mi osobiście tej płyty słucha się wyśmienicie. Słychać tu silne echa początków Tiamat, słychać wczesną Anathemę, Cemetary, a także to, co można nazwać polskim stylem, który słychać było na albumach Sirrah, Cemetary of Scream czy wczesnego Corruption. Klimat, styl, sposób budowania kompozycji, brzmienie – wszystko to zabiera nas na wspominkową wycieczkę do czasów jakie uznaję za najbliższe mojej duszy, ponieważ były to lata początku mojej przygody z muzyką i silnie jestem z tym okresem związany do dziś. The Shadow of the Golden Fire to naprawdę solidnie przygotowany album, z dużą ilością pomysłów, które jakościowo nie odstawały od światowej sceny. Jak zwykle nasz reprezentant padł ofiarą powstania w małym kraju, który nie ułatwiał w żaden sposób przebicia się poza granice. Słuchając tej płyty szczerze przyznaję, że widziałbym Sacriversum podczas jej promocji na trasie z Moonspell czy Paradise Lost, wstydu by nie przyniósł, a taka trasa na pewno wywindowałaby zespół wyżej i pozwoliła rozwinąć skrzydła na kolejnych wydawnictwach.

Po daniu głównym wskakuje bez czajenia się po krzakach demo Dreams of Sanity, które w odbiorze jest znacznie surowsze od pełniaka. Słyszę tu także wpływy Tiamat (pewnie przez siłowe krzyki Remo Mielczarka), ale jest to materiał znacznie bardziej osadzony w metalu tradycyjnym. Sposób pisania riffów jest bardzo podobny do późniejszych wydawnictw, słychać już zaczątki chęci poszukiwań, ale nacisk kładziony jest na gitary, co daje swoisty miks thrashu i deathu z małymi wstawkami metalu klimatycznego. Jest to demo pewnie bardziej nakierowane na starych fanów niż na łowienie nowych, aczkolwiek warte odsłuchu równie mocno jak debiut. Takiej muzyki się już nie pisze i dobrze jest sobie przypomnieć ducha, który towarzyszył jej tworzeniu.

Dwa bonusowe nagrania z nieco lepszym brzmieniem następujące po demo (Defeated Land, Taste of Defeat) są ciekawym dodatkiem. Podejrzewam, że mimo chęci zespołu odstawały nieco stylistycznie od nagranego z nimi albumu debiutanckiego i dlatego trafiły do szuflady, ale dobrze, że zostały odkopane, bo mamy pogląd jak brzmiałoby demo z silniejszym soundem.
Podsumowując: jeżeli pamiętasz początki metalowej sceny lat 90., to wiesz dlaczego warto zakupić to wydawnictwo, a jeżeli tej sceny nie znasz, a chcesz poznać, to jest to jej świetny reprezentant. Metal klimatyczny miał się bardzo dobrze w naszym kraju, mieliśmy silne załogi, które miały ambicje stać się dużymi zespołami. Zjadła je rzeczywistość grania w Polsce. Najważniejsze, że mamy szansę po 30 latach dotrzeć do takich kvltów. Duma.

Artykuł SACRIVERSUM – „The Shadow of the Golden Fire – Early Days” (1994/2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Fast forward, końcówka 2022 roku, przede mną leży album To Find Deliverance rodzimego techniczno-thrashowego Species. Wałkuję go raz po raz. Początkowo gdzieś w tle, w drodze do pracy, w samochodzie, podczas robienia innych rzeczy, z czasem staram się poświęcić mu coraz więcej uwagi. Wszystko na nic. To Find Deliverance z uporem maniaka wchodzi jednym uchem, wychodzi drugim. Stosuję wszystkie sztuczki: a to daję albumowi odleżeć chwilę, żeby wrócić do niego z jakimś świeżym nastawieniem, a to coś sobie poczytam – może opinie i przemyślenia innych otworzą we mnie jakąś czakrę, a to w końcu daję z siebie wszystko skupiając się na albumie maksymalnie, odcinając od bodźców zewnętrznych, na pełnym fokusie i bez dystrakcji. Nic z tego.

Gros innych płyt mogłoby pozazdrościć To Find Deliverance tego, jak wiele szans jej dałem. Sęk w tym, że nie skorzystała z tego. Nie zapamiętałem z niej nic. Nie znalazłem żadnego momentu, który by mnie chwycił, który byłby dla mnie haczykiem, który mnie przyciągnie.

Przypomniałem sobie więc wspomnianą na wstępie rozmowę z Tomaszem Stańko. Kimże jestem, by nie pochylić głowy przed mądrością mistrza. Usiadłem zatem z To Find Deliverance i popatrzyliśmy sobie w oczy po raz kolejny. Postanowiłem rozłożyć ten album krok po kroku, by zrozumieć co się na nim dzieje, dlaczego jest, jaki jest, co zespół chce mi właściwie przekazać tymi zmianami tempa, przeskokami dynamicznymi, przełamaniem metrum co moment. Co to wnosi, nośnikiem jakiej historii właściwie jest?

I nie zrozumiałem.

Okej, pewne rzeczy są jasne jak słońce. Species chcą być w pewnej niszy – techniczny thrash to wbrew pozorom nie jest zbyt pojemna szufladka, ale dała radę wypracować pewne klisze, które stołeczne trio przytula do serduszka. No i To Find Deliverance nimi ocieka: od brzydkiej okładki (to ostatnio plaga w rodzimym podziemiu), która wygląda trochę jak narysowane kredkami prace internetowych schizofreników, przez zupełnie niedzisiejsze brzmienie, którego sens akurat rozumiem, nie popieram, ale rozumiem. Ale okej, najważniejsze to muzyka. I tutaj odpowiedzi mi brakuje. Nie wiem dlaczego na tym albumie dzieją się poszczególne zawijasy. Species bez dwóch zdań potrafią grać i okej, niech tam się sobie szpanują techniką i zgraniem. Sęk w tym, że przez prawie cały czas trwania albumu mam wrażenie, że te wszystkie łamańce i popisy odbywają się kosztem muzyki, są wepchnięte na siłę, by tylko zmieścić się w szufladce. Innymi słowy: nie służą niczemu. Zaciemniają obraz, odwracają uwagę od tego, co na tej płycie naprawdę fajne i perspektywiczne.

A tych fragmentów, które dają słuchaczowi jakąś frajdę, trochę jest – nie jest tak, że To Find Deliverance to album fatalny i bez znaczenia. Nie, to mogłaby być naprawdę przyjemna EP-ka, gdyby skrócić ją o niepotrzebne wywijańce, skupić się na konkretnym celu i – o dziwo – uprościć.

Myślę, że Species mogliby się w tym wykazać. To Find Deliverance w obecnym kształcie oferuje za dużo, próbuje być wszystkim naraz, fajne riffy przetasowane są z zupełnie przeciętnymi, przez co znikają. Ale one tam przecież są, zarówno w otwierającym album Parasite jak i wieńczącym go Ex Machina i wszędzie pomiędzy, być może nawet ze wskazaniem na Falls the Tower. Ale jest to album tak niezdecydowany i tak niesprzyjający brzmieniowo, że obieranie go ze skorupki przeciętności nie sprawia mi frajdy. Nie czuję tego.

Jeśli chodzi o moje odczucia, jako słuchacza, to przed Species dwie drogi. Pierwsza to jeszcze większe skomplikowanie i szukanie znaczenia i motywu przewodniego dla swojej muzyki w eksponowaniu techniki gry i złożoności aranżacji. Druga to lekkie uproszczenie i poszukanie odpowiedzi na to, co właściwie zespół chce przekazać. Nie każdy musi być Voivod czy Coroner, nie ma w tym nic złego, wyżej sobie cenię fajną, dobrze napisaną piosenkę, niż prężenie muskułów. Co zabawne, każda z tych dróg może przynieść nam bardzo fajne rezultaty. Póki co To Find Deliverance może być co najwyżej punktem wyjścia – za dużo w tym barszczu grzybów, obraz jest zbyt zaciemniony, ale kto wie, może wyłoni się z niego jakiś ładny potwór.

Sprawdź też: Distrüster, Hellhaim, Silent Knight, Las Trumien, Cornada, Warfist

Artykuł SPECIES – „To Find Deliverance” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.