Sześć kawałków trwa zaledwie 25 minut, ale jest to czas wystarczający, żeby wyrobić sobie zdanie o włoskim twórcy. Przede wszystkim jest klasycznie surowo, prosto i bez „ostatnich”, a nawet pierwszych „szlifów”. Z jednej strony co się dziwić, materiał ma już dobrze ponad dekadę. Z drugiej strony taka muzyka tworzona była nie czternaście a prawie trzydzieści lat temu.

Ramy demówki kreują klimatyczne i elektorniczne Intro i Outro (Ode). Sielanka, spokój i nutka nostalgii. Ale już drugi na płycie utwór Tetebra od pierwszych sekund powala bezlitosnym tempem perkusji (nie, nie są to trigerowane blasty, tylko klasyczna nawalanka tak surowa i prosta, jak to tylko możliwe). Do tego partie gitarowe a’la Hades Almighty z czasów, kiedy był tylko Hadesem i ostry, surowy growl. Nie inaczej jest w kawałku numer trzy (Phlaegrea), cztery (Eternal Rest) oraz pięć (Dancing Souls). Niech nie zwiodą Was chwilowe zmiany (spowolnenia) tempa. Muzyka jest surowa i brutalna, prosta i dobitna. No właśnie. I tylko taka.

Słuchając czegoś, co w zarysie ogólnym przypomina mi trochę Unholy Congregation czy Alone Walkyng, oczekuję zapachu siarki i oddechu piekieł. Czekam, aż te ciężkie wyziewy wydobywające się wprost z czeluści Ziemi powalą mnie na glebę i odbiorą oddech. Zamroczą mnie w swojej surowości, prostocie i sile. Autentyczność przekazu spowoduje pęknięcia naczyń krwionośnych i degradację narządu wzroku i słuchu przynajmniej. Zamiast tego, Tenebra daje mi namiastkę muzyki z lat dziewięćdziesiątych. Udaną i ciekawą, ale zaledwie namiastkę.

Artykuł TENEBRA – „Through Crying Souls I See What I Was” (2007) pochodzi z serwisu KVLT.