Powiedzieć jednak, że to płyta black metalowa stricte, byłoby mylące. Jako że autor tego projektu pochodzi z Wielkiej Brytanii, nawiązuje często (być może niekoniecznie świadomie) do bogatej spuścizny ekstremalnego Albionu. W początkach Miser Destructor słychać coś ze starej szkoły grindowej – riffy tu z czasem przybierają na sile, opanowując słuchacza jak szaleńcza choroba pożerająca kolejne zwoje mózgu. Gdzieniegdzie także odezwą się pewne death metalowe wtręty, w siermiężnej raczej postaci. Self Burial Ceremony od pierwszych dźwięków wprowadza atmosferę niepokoju, człapiąc w ponurym rytmie, jak demony, które łakną naszej duszy i mięsa. Być może tytułowy kawałek To Further Dreams of Failure przynosi ze sobą najwięcej klasycznego blacku, ale to nadal pewna autorska wariacja w temacie, a nie powielanie dobrze znanych patentów – szybka perkusja w tle wolnych, nihilistycznych riffów, posmak groteski, potem „przebojowa” partia gitary i kolejna zmiana, przynosząca intensywne dźwięki i chóralny zaśpiew zza grobu, jakbyśmy uczestniczyli w jakimś złowrogim rytuale. W Usurper in the House of God odzywa się wokal, jakby ktoś przemawiał spod łachy cmentarnej ziemi, za muzyczną oprawę opowieści mając ścianę brudnych dźwięków. W Catacomb Chant riffy brzmią jak stado szykujących się do ataku szerszeni, a złowieszczy rozmach miesza się tu z dark ambientowym prologiem i dziwnymi, złowieszczymi melorecytacjami w tle.

Ktoś powie: co ten recenzent bredzi i nad czym tak się zachwyca? Ano, istnieje możliwość, że się sztachnąłem trupimi wyziewami i mi się w głowie pomieszało. Puścić sobie płytę Abduction, to jak zaprosić do domu umarlaka z okładki – nieprzyjemnie od niego czuć zgnilizną, ziemi z cmentarza naniesie na dywany, a atmosfera pogawędki będzie raczej grobowa i nie znajdziemy w niej nawet echa porzuconej radości. Większość gospodarzy wyprosi podobnego gościa, i nie można mieć im tego za złe. Abduction nie można jednak odmówić pewnej odwagi twórczej i śmiałości. Gdy inni mówią o tym, jacy to są źli, twórca To Further Dreams of Failure przywołuje realną grozę z pomocą prostych, topornych środków, użytych jednak z pomysłem i konsekwencją, zadziwiającą jak na debiutanta.

P.S. Brawa dla litewskiej wytwórni Inferna Profundus Records, która ma zwyczaj poszukiwać na niezależnej metalowej scenie rzeczy niesztampowych.

Oficjalna strona na Facebooku

Artykuł ABDUCTION – „To Further Dreams of Failure” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.