W 2008 roku, czyli wtedy kiedy powstał zespół GHOST, jednak dwa lata przed wydaniem debiutanckiego albumu „Opvs Eponymovs„, Tobias Forge nagrał i wyprodukował debiutancki solowy album pod tytułem „Passiflora„. Jak się okazuje, materiał ten ukazał się jedynie w bardzo niewielkim nakładzie na płycie CD-r, które powstały celem zainteresowania potencjalnych wytwórni muzycznych. Jednak po totalnym braku zainteresowania ze strony wydawców, materiał ten został rozdany znajomym i fanom.

Kilkanaście dni temu na platfomie Youtube umieszczono odsłuch całej płyty. Jak podaje Discogs, jedna z kopii została sprzedana za 5000 euro!

Artykuł Wyciekł niewydany dotychczas solowy album Tobiasa Forge z GHOST pochodzi z serwisu KVLT.

Premiera płyty Impera zaplanowana jest na 11 marca 2022 roku nakładem Loma Vista Recordings/Concord/Spinefarm (pre-order).
Autorem okładki jest Zbigniew Bielak. Produkcją płyty zajął się Klas Åhlund, a za miksy odpowiada Andy Wallace.

Twenties, ze swoim profetycznym przesłaniem i pełną mocy warstwą muzyczną, stoi w mocnym kontraście do poprzednika, hipnotycznego singla Call Me Little Sunshine. Apokaliptyczny klimat Twenties – zwłaszcza jego tekstowa adekwatność (dodajmy: zupełnie przypadkowa) do historycznych wydarzeń rozgrywających się obecnie na światowej arenie – nadaje tej pozycji w dyskografii Ghost szczególnego znaczenia.

Tracklista:

1. Imperium
2. Kaisarion
3. Spillways
4. Call Me Little Sunshine
5. Hunter’s Moon
6. Watcher In The Sky
7. Dominion
8. Twenties
9. Darkness At The Heart Of My Love
10. Griftwood
11. Bite Of Passage
12. Respite On The Spital Fields

Artykuł Ghost prezentuje trzeci singiel z płyty Impera pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:

1. Imperium
2. Kaisarion
3. Spillways
4. Call Me Little Sunshine
5. Hunter’s Moon
6. Watcher In The Sky
7. Dominion
8. Twenties
9. Darkness At The Heart Of My Love
10. Griftwood
11. Bite Of Passage
12. Respite On The Spital Fields

Artykuł Ghost zapowiada nowy album, premiera singla pochodzi z serwisu KVLT.

Podczas Imperatour Europe 2022 jako supporty wystąpią Uncle Acid & The Dead Beats oraz Twin Temple.
Sprzedaż biletów rozpocznie się w najbliższy piątek 26 listopada 2021 roku o godzinie 10:00 (CET) za pośrednictwem strony www.ghost-official.com.

Na plakacie trasy koncertowej nie ma daty występu w Polsce, ale pomiędzy 24 (Praga) a 27 kwietnia (Tampere, Finlandia) jest dość spora luka.

Rozpiska trasy koncertowej:

Kwiecień
9 – Manchester, Arena, UK
11- Londyn, O2 Arena, UK
13 – Glasgow, Hydro, UK
15 – Birmingham, RWA Arena, UK
17 – Rotterdam, RTM Stage Ahoy, Niderlandy
18 – Paryż, Accor Arena, Francja
19 – Kolonia, Lanxess Arena, Niemcy
21 – LipskQuarterback Immobillen Arena, Niemcy
22 – Frankfurt, Festhalle, Niemcy
24 – Praga, Arena, CZECH REPUBLIC
27 – Tampere, Nokia Arena, Finlandia
29 – Sztockhom, Avicii Arena, Szwecja
30 – Oslo, Spektrum, Norwegia

Maj
1 – Malmo, Malmo Arena, Szwecja
3 – Bruksela, Vorst Nationaal, Belgia
5 – Mediolan, Mediolanum Forum, Włochy
7 – Barcelona, Olympic Arena Badalona, Spain
8 – Madryt, Vistalegre Arena, Spain
11 – Wiedeń, Stadthalle, Austria
13 – Zurych, Hallenstadion, Szwajcaria
15 – Hannover ZAG Arena, Niemcy
16 – Monachium, Olympiahalle, Niemcy
18 – Budapeszt, Arena, Węgry

Artykuł Europejska trasa zespołu Ghost. Czy przyjadą do Polski? pochodzi z serwisu KVLT.

Zabawa konwencją trwa w najlepsze i trzeba przyznać, że Forge jest w tym absolutnym mistrzem. Zaprezentowany jako część zapowiedzi wydawnictwa Kiss a Go-Goat (czy tylko ja widzę tu nawiązanie do niezwykle popularnego w latach 60. klubu Whisky A Go Go, w którym przebijały się kapele takie jak chociażby The Doors?) stylistycznie jest bardzo zbliżony do Dance Macabre z Prequelle i części z was to zdanie zapewne wystarczy do wyrobienia sobie opinii na temat całości. Trzyminutowy kawałek mógłby ze wspomnianym utworem iść za rękę jeśli chodzi o najbardziej popowe wydanie Szwedów, jednak nie sposób odmówić mu tej niesamowitej chwytliwości, za którą zespół Forge’a bardzo cenię. Śmiem nawet stwierdzić, że przystępność Ghost większej publice jest teraz podana w najlepszym możliwym wydaniu. Na pierwszy plan wychodzą tu klawisze oraz jak zawsze świetny wokal lidera formacji (tym razem jako Papa Nihil, o czym dowiadujemy się ze wspomnianej zapowiedzi i co może tłumaczyć „diabelską” tematykę), a żwawy, choć skrajnie pop rockowy numer ma spore szanse na miejsce w setliście zespołu, gdyż wydaje się wprost skrojony pod wykonanie live. Drugim kawałkiem jest Mary on a Cross, który wprawdzie również nie grzeszy ciężarem, jednak jest czymś, czego po Ghost można było się zdecydowanie bardziej spodziewać. Mniej skoczny niż poprzednik, nawet pokusiłbym się o stwierdzenie, że balladowy, jednak wciąż chwytliwy numer ze świetnym refrenem, który można nucić już podczas pierwszego odsłuchu, ponownie z ważną rolą klawiszy i znakomitym wokalem Papy Nihila dla mnie mógłby wyznaczyć kierunek, w którym Forge podąży na piątym albumie kapeli.

Seven Inches Of Satanic Panic kontynuuje więc drogę zapoczątkowaną (nomen omen) na Prequelle, prezentując póki co najbardziej „lekką” wersję zespołu. Mnie to pasuje, w końcu nie od dziś wiadomo, że Tobias Forge ma rękę do pisania hitowych melodii, jednak jestem w stanie zrozumieć tych, którym taka konwencja się nie podoba, i którzy woleliby powrót do brzmień, jakie można było usłyszeć jeszcze na Meliorze. Cóż, może kolejny rozdział pisanej przez Ghost historii właśnie do tego doprowadzi.

Artykuł GHOST – „Seven Inches of Satanic Panic” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Zamiast obiecanego powrotu ‘ciemnych wieków” Forge, już nie jako Papa Emeritus, lecz swoje nowe alter ego – Cardinal Copia, postanowił wyruszyć na podbój amerykańskich aren z tym, co Amerykanie lubią najbardziej – staroszkolnym rockiem tworzonym przez takich gigantów jak KISS, Kansas, Alice Cooper, Journey czy Scorpions. Zazwyczaj kiedy dzisiaj jakiś artysta próbuje wykonać taki manewr, efekt końcowy jest w najlepszym razie zabawny, a w najgorszym asłuchalny – ale nie każdy ma taki dryg do pisania hitów jak Forge.

Jeśli ktoś łudził się, że singlowy Rats to jednorazowy glam rockowy wyskok, w celu przyciągnięcia nowych odbiorców, to po odpaleniu Prequelle pewnie mocno się zdziwił. Akurat w tym wypadku singiel okazał się bardzo miarodajny – proste, nośne riffy, zabójczy refren, chórki, chwytliwa solówka, olsdkulowe klawisze; to wszystko stałe elementy niemal każdej kompozycji. Według Forge’a Rats miało konkurować z hitowym Square Hammer, i trzeba przyznać, że jest naprawdę blisko.

Żeby był zabawnej, chociaż wielu fanom ten muzyczny zwrot w kierunku arena rocka może być niezbyt w smak, to uważam, że był to słuszny pomysł. Wystarczy posłuchać Faith, który ewidentnie brzmi jak wyjęty z Meliory i napisany na podobieństwo Cirice – tyle że jednak sporo słabszy. To samo, choć w mniejszym stopniu tyczy się See The Light, który z kolei momentalnie przywodzi na myśl He Is. To nadal są niezłe kompozycje, bo na Prequelle nie ma zapychaczy, ale brzmią jak słabsze wersje utworów z Meliory. Cały taki album byłby dość rozczarowującą drogą po najmniejszej linii oporu.

Tymczasem stanowczo najbardziej kiczowaty i stosunkowo prosty Dance Macabre jest absolutnym hiciorem, gdzie w pełni objawia się talent Forge’a do pisania rewelacyjnych popowych melodii i ubierania ich w rockowe ciuszki. To samo tyczy się Witch Image, z tym że tutaj jest dużo gęściej aranżacyjnie, ale ponownie refren kładzie na łopatki. Najbardziej mieszane odczucie budzi u mnie pompatyczna, oparta głównie na klawiszach Pro Memoria, która instrumentalnie jest świetna i ciekawie nabiera rozmachu, ale wokal wypada dość kulawo. Zupełnie inaczej jest w doskonałym Life Eternal, który jest równie wzniosły, ale chórki i melodyka podciągnięta od Queen robią swoje dając w efekcie świetną kompozycję zamykającą album.

Jednak na każdym albumie Ghost znajdowało się do tej pory coś zaskakującego i nie inaczej jest tym razem. Na Prequelle są aż dwa długie, instrumentalne utwory. Pokombinowana konstrukcyjnie, ale chwytliwa Miasma ze swoimi syntezatorami i kapitalnym saksofonem brzmi jak wyjęta z filmu akcji z lat osiemdziesiątych. Natomiast autentycznie piękny Helvetesfonster prowadzony przez intrygującą średniowieczną melodię, to równie kompletna, co udana zmiana klimatu.

Ghost zawsze był nieco przekornym tworem, więc takie też będzie podsumowanie: Prequelle to prawdopodobnie jeden z lepszych popowych albumów tego roku, który na dodatek nie próbuje udawać, że jest czymś więcej. I chociaż nie wiem, czy wytrzyma próbę czasu, to póki co słucha się go wyśmienicie.

Artykuł GHOST – „Prequelle” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.