W sieci ukazała się informacja, że Lipa przygotowuje się do wydania solowej płyty pod tytułem Dźwięki słowa, a premiera zaplanowana jest na 23.04.2021.
O książce napisano:
Co siedzi w głowie Lipy? Nikt by nie zgadł. „Dzięki słowa” to muzyka bez granic i teksty znad krawędzi. Zabawa nutami, brzmieniami i słowem. Bez konwenansów. To miała być płyta na jego pięćdziesiąte urodziny, ale pracował nad nią od czasu do czasu, jak go dopadało. Napisał słowa, potem dogrywał dźwięki – muzykę, odgłosy chodzenia po śniegu, szum wichru czy szczekanie psa. I tak powstawał ten materiał – powoli.

Nie ma w nim dużo piosenek o typowej formie. Najważniejsza jest deklamacja i jego głos. W solowych utworach pojawiają się gościnne partie – piękne linie gitary basowej, elektryczne skrzypce, instrumenty perkusyjne i słodki kobiecy wokal. Produkcja z kosmosu – pomoże się odciąć, nabrać dystansu do otaczającego nas świata. Polecamy odsłuch na słuchawkach – wzmagają przeżycia jak teleskop Hubbla.

Pre-order jest możliwy na oficjalnej stronie artysty.

Tracklista:
01. Piąty wymiar
02. Pieśń na wyjście
03. Kondycja narodu
04. Ech, wojenko, wojenko
05. Nad zamglonym jeziorem
06. Śnieg
07. Ballada na umieranie
08. Kto na tak?
09. Licho
10. Kobieta i kot
11. Hurt

Ponadto zaanonsowano premierę książki (pre-order) pod tytułem Jeżozwierz, czyli swego rodzaju wywiad-rzeka z Lipą, która ukaże się w formie standardowej, jako audiobook oraz w limitowanej do 500 stuk edycji zawierająca autograf, unikatową, białą okładką, audiobookiem, zakładką i sześcioma gitarowymi kostkami z logosami Illusion, Lipali i Lipy!

Artykuł Tomasz „Lipa” Lipnicki wyda solową płytę oraz książkę Jeżozwierz pochodzi z serwisu KVLT.

Szósty studyjny krążek Lipali to jak wejście do nieznanego nocnego baru w porcie. Na początku czujesz zakłopotanie, niepewność. Po chwili dostajesz zastrzyk adrenaliny i pozbywasz się wszelkich obaw i zahamowań. Na końcu wylatujesz z hukiem tylnymi drzwiami, ale wiesz, że musisz tam wrócić.

Ten album mówi dużo prawdy o nas samych. Jest pełen kontrastów jak dzisiejsze społeczeństwo. Tytułowe rzeki to odniesienie do światopoglądów, religii, potrzeb. Mosty są elementami łączącymi ludzi, których dzielą rzeki. To zbiór wyrazistych, emocjonalnych, słodko-gorzkich historii niosących jednak dużą dawkę nadziei.

10 bardzo różnorodnych utworów, które otwierają nowy, jeszcze bardziej dojrzały rozdział w historii zespołu. Przesterowane akordy, rozbudowana warstwa klawiszy, basu i interesujących brzmień. Płyta eklektyczna – z jednej strony lekka, przyjemna, z drugiej ciężka jak walec.

Tracklista:

1. Będzie dobrze
2. Kim jestem?
3. Od brudu
4. PA
5. Trzy serca
6. Ocalimy nas
7. Stoimy na ramionach skał
8. Zapasy w błocie
9. Świat upada
10. Przed siebie, od siebie, za siebie
11. Spać czy pić?

Zespół wyruszy w trasę koncertową, na której będzie promował najnowsze wydawnictwo:

09.11.2019 – Tychy, Pub Underground
10.11.2019 – Bielsko-Biała, Miasto
11.11.2019 – Mogilno, MDK
22.11.2019 – Wojkowice, MOK
23.11.2019 – Poznań, u Bazyla
30.11.2019 – Gdańsk, Wydział Remontowy
01.12.2019 – Gdańsk, Wydział Remontowy
06.12.2019 – Białystok, Zmiana Klimatu
07.12.2019 – Bydgoszcz, Estrada
14.12.2019 – Kraków, Zaścianek
15.12.2019 – Łódź, Magnetofon
16.12.2019 – Warszawa, Stodoła

źródło: lipali.net, profil zespołu na Facebooku

Artykuł Lipali: singiel z nowej płyty i trasa koncertowa pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Kto jest winien?
02. Okruchy udręki
03. Niby
04. Od zawsze donikąd
05. Śladem krwi
06. Tchórz
07. Metamorfozy
08. Do zobaczenia
09. Dalej
10. Zanurzam się

zdjęcie: Oskar Szramka
źródło: Illusion

Artykuł Nowy teledysk zespołu Illusion pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Illusion – Gdańsk (19.11.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Poznański przystanek trasy koncertowej zaplanowano na piątek 17 listopada br, a organizacji podjęła się agencja koncertowa PW Events.

Zanim na scenie wystąpili Lipa i spółka, publikę rozgrzał lokalny suport w postaci Alpha Dog. Zespół jest zaprzyjaźniony z Tomkiem Lipnickim, który udzielał się gościnnie na jedynej dotychczas wydanej LP poznaniaków Long Way Home (2016). Wcześniej kapela także supportowała koncerty Lipali (drugi zespół Tomka). Jak z zadania wywiązał się ów kwartet? Muszę przyznać, że całkiem przyzwoicie, choć szczerze powiedziawszy wolałbym coś zdecydowanie mocniejszego, na miarę Flapjack lub Tuff Enuff. W szczególności lepiej wypadły utwory zaśpiewane w języku polskim, z tego względu, że angielszczyzna prezentowana przez wokalistę delta niekoniecznie dobrze brzmiała. Muzycy pokazali swoje umiejętności bezbłędnie; na scenie debiut zaliczył nowy perkusista. Wokalista zachęcał do interakcji z zespołem, co od połowy występu przedłożyło się na coraz częściej zbierane brawa.

Po krótkiej przerwie na scenę weszli: Jerry, Paweł, Jarek oraz Lipa, czyli krótko mówiąc zespół Illusion. Przywitani zostali oczywiście gromkimi brawami, a Lipa od samego początku zaprezentował humorystyczną konferansjerkę:
Nie będę dużo mówił, żebym Was nie zaraził– rzucił Lipa.
Czym? – zapytała publika
Jak to czym? Lewactwem! – powiedział Lipa.

Po czym cała sala buchnęła śmiechem, a zespół rozpoczął set od petardy z płyty „3”, czyli utworu Vendetta. Momentalnie przed sceną stworzył się młyn. W sumie na każdym szybszym kawałku publika bawiła się fenomenalnie, przez co nie raz można było oberwać łokciem. Potem był Nikt, podczas którego publika dość mocno wspierała Tomka w wykrzyczanych wersach utworu. Zespół zagrał również trzy nowe kawałki z nadchodzącej płyty, której premiera przesunięta została na marzec 2018 roku. Powiem Wam jedno – będziecie zadowoleni. Utwory Dalej, Zanurzam Się oraz Niby pokazały, że płyta będzie utrzymana w zdecydowanie mocniejszym tonie aniżeli Opowieści, a gdybym miał ją porównać do poprzednich dokonań, to pierwszym skojarzeniem była płyta „6”. Nie mogę nie wspomnieć o zagranym utworze Cierń, wyjątkowo potęgującym ciary na całym ciele. Nie zabrakło również kvltowej ballady Bracie oraz To Co Ma Nadejść.
Od samego początku koncertu publika skandowała: 14O!, 14O , który rzecz jasna został zagrany. Kapela wyciskała z siebie siódme poty i było widać, że między nimi jest chemia, że ten powrót na scenę to nie jest skok na kasę. Po twarzach muzyków było widać, że granie muzyki dla swoich fanów daje im nie lada satysfakcję. Zresztą koncert w Poznaniu został wyprzedany, w innych miastach zainteresowanie Illusion na scenie również wzrasta, co daje jasny sygnał, że ten zespół nadal znajduje się w czołówce.
Wracając do piątkowego koncertu Illusion, kiedy Lipa ogłosił ostatni wykonywany numer, zrobiło mi się cholernie smutno. Ten koncert przeleciał niczym TGV we Francji. Słuchając ich muzyki na żywo, przenosiłem się do lat młodości, kiedy to polowałem i kupowałem ich kasety.

Pozostała nadzieja na bisy. Gdzie hicior Nóż? No właśnie. Illusion nie zawiodło fanów brakiem tak sztandarowego numeru, a ci znowu wykrzyczeli słowa najbardziej rozpoznawalnego utworu Gdańszczan. Kolejnym bisem był Skoczny, a na koniec została niesamowicie klimatyczna piosenka Tylko i wyśpiewane przez publiczność „Sto lat”.

To był wspaniały koncert. Wyśmienita setlista, fenomenalna miejscówka i bardzo dobra akustyka Sali Wielkej w Centrum Kultury Zamek. Zespołowi Illusion życzę, abyśmy się razem z innymi fanami spotkali i świętowali 50-lecie zespołu.
Dziękuję.

Autorką zdjęć jest Justyna Szadkowska.

Artykuł Illusion – Poznań (17.11.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

A właśnie w tym roku mija okrągłe ćwierć wieku od chwili założenia Illusion. Z tej okazji muzycy ruszają w trasę, która obejmuje 9 miast!

Trasa koncertowa będzie również promować nowy album, który zostanie wydany w grudniu bieżącego roku.

17.11.2017 – Poznań, CK Zamek (wydarzenie)
18.11.2017 – Szczecin, DK Słowianin (wydarzenie)
19.11.2017 – Gdańsk, B90 (wydarzenie)
24.11.2017 – Warszawa, Proxima (wydarzenie)
25.11.2017 – Lublin, Graffiti (wydarzenie)
26.11.2017 – Bydgoszcz, Estrada (wydarzenie)
01.12.2017 – Wrocław, Zaklęte Rewiry (wydarzenie)
02.12.2017 – Katowice, Mega Club (wydarzenie)
03.12.2017 – Kraków, Forty Kleparz (wydarzenie)

Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie, w którym można wygrać po dwa bilety na każdy z koncertów. Aby wziąć w nim udział należy:

1) Być fanem KVLT Magazine.
2) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Illusion_miasto dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu.

Na zgłoszenia czekamy do niedzieli (12.11.2017) do godziny 20:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.

Artykuł Wygraj bilet na Illusion pochodzi z serwisu KVLT.

Gwiazdy gwiazdami, ale czymże by był festiwal bez wybornych supportów?
Z lekkim opóźnieniem, jako pierwszy na scenie zaprezentował się śląski zespół Spatial. Jako że widziałem ich po raz pierwszy na żywo, to powoli, a dokładniej dopiero w połowie koncertu wszedłem w ich rytm. Zagrali kapitalny kawałek Revenge, przy którym trudno było ustać w miejscu, a solówka w okolicach refrenu okazała niesamowita. No i drugi miażdżący kawałek, na który zwróciłem uwagę, czyli Nights of the Forgotten Realm, przywołał na myśl inspiracje zespołem Tristania, przez co oceniam zespół bardzo pozytywnie. Na pewno będę miał ich na oku, tym bardziej, że przymierzają się do rejestracji nowego materiału.

Podczas koncertu Shinigami spadła konkretna ulewa, więc z przyczyn niezależnych odpuściłem ich występ. Po czym wziąłem sobie za punkt honoru, ażeby zobaczyć na żywo Koronal, zespół, o którym było głośno przy premierze debiutanckiej płyty, jak i kapitalnego klipu do Usurper. Co Panowie grają? Gdybym miał komuś wytłumaczyć w 3 sekundy, niech będzie tak – polska wersja Meshuggah, pomieszanie progresywnego deathu z djentową manierą i asymetrycznymi riffami Toola. Zagrali bardzo dobrze, a nawet na tyle dobrze, że z chęcią bym ich jeszcze zobaczył. Poza tym zostali bezbłędnie nagłośnieni (dzięki Fotis Sound).

https://www.facebook.com/materiafestofficial/videos/715707058635658/

Potem nastąpiła dość drastyczna jak dla mnie zmiana stylistyki muzyki w postaci koncertu Retrospective. Progrockowej muzyki najlepiej mi się słucha w zaciszu pokoju. W ogóle nie podeszła mi maniera wokalu, a sam występ muszę zaliczyć to niezbyt porywających. Poza tym oprócz wokalisty reszta zespołu była bardzo statyczna, tak jakby mieli betonowe buty. Nie będę ujmował umiejętności zespołowi Retrospective, bo te zdecydowanie są, ale może innym razem bardziej mi przypadną do gustu.

Za to kiedy na scenie zaczęła naparzać Materia, to serce od razu mocniej zaczęło bić. Na tym koncercie było wszystko. Solówkowe wariacje, djentowe riffy, bijąca po uszach perkusja, czyste zaśpiewy, jak i krzyk. Ze sceny wylewała się potężna energia. Nie mogło być inaczej, koncert podobał się nie tylko mnie, co było widać po szalejącej publice. Bracia Piesiak wraz z zespołowymi ziomeczkami doskonale wiedzą jak grać ten swój djent. Dobra robota Panowie!

Illusion jest jedną z moich ukochanych kapel i każdorazowo ich występ ekstrahuje ze mnie niemałe pokłady emocji. Tak było i tym razem. Zespół zaczął klasycznie utworem To co ma nadejść. A co miało nadejść? Rewelacyjny koncert! Już na samym początku roznieśli Vendettą, a Nikt rozbujał. Po raz pierwszy mogliśmy usłyszeć dwa kawałki z nowego albumu, który ukaże się w grudniu br. Powiem tak: będziecie zadowoleni. Zza kulisowych rozmów zdradzę, że nowy materiał ma być ciężki, a sam Lipa pytania o skalę tej ciężkości krótko skwitował:„bliżej dwójki i trójki”. Nie mogło zabraknąć kawałka Solą w oku z wiecznie aktualnym przesłaniem oraz niemal chóralnie odśpiewanego Noża. Koniec zwieńczył Wojtek, 14O oraz wyjątkowe dla mnie liryki piosenki: „Jeśli tylko bardzo mocno chcesz
Jeśli chcesz uczynić mały cud
Pompuj w serce swoje świeżą krew
I z całych sił wydmuchaj nos”(…)

Nie wiem jak jest z Wami, ale koncerty Illusion nigdy mi się nie znudzą. Do tego wszystkiego pokręcona konferansjerka Tomka oraz uśmiech członków zespołu pokazujący to, jaką mają frajdę z tego, co robią. Dzięki Lipa, Paweł, Jerry i Jarek za powrót na scenę.

O Riverside słów kilka od Wiktorii:

Od początku (Panic Room) dawało się wyczuć bardziej ostry rys,  którego Mariusz Duda nadawał całemu występowi, miejscami eksperymentując z agresywniejszym wokalem, czego nie można było słyszeć na dotychczasowych koncertach promujących album Love, Fear and Time Machine. Jeśli zaś chodzi o utwory pochodzące z tego wydawnictwa, ich dobór do setlisty właśnie na ten festiwal nie pozostawiał wiele do życzenia – Saturate Me i Addicted zdecydowanie rozbujały, a Caterpillar and the Barbed Wire popłynęło kołysząco i smutno, jak ścieżka dźwiękowa do ostatnich dni lata, zakończona elektryzującym riffem, przypominającym, że na szczecineckiej imprezie jesteśmy przecież, żeby jeszcze się bawić. Długość festiwalowego setu pozwoliła na zaprezentowanie zaledwie siedmiu utworów, w co należy wliczyć dwie kilkunastominutowe kolosalne kompozycje: Second Life Syndrome z rozbudowanym o dodatkowe minuty interludium i obligatoryjne Escalator Shrine. Na dokładkę usłyszeliśmy monumentalny, przypominający o Piotrze Grudzińskim i niesamowicie emocjonalny Before.
Można by twierdzić, że Riverside z założenia do całej imprezy muzycznie nie pasowało i właściwie ciężko byłoby się z tym nie zgodzić. Publika jednak udowodniła, że muzyka przede wszystkim jednoczy, a Panowie w szerokim repertuarze mają z czego wybierać i przecież nie zawsze chodzi o wpisywanie się w gatunkowy konwenans. Wynik podsumować należy zdecydowanie piątką z plusem. 

Na koniec festu w postaci przysłowiowej wisienki na torcie, zobaczyliśmy show zespołu Behemoth. Wszystko dopracowane co do ostatniej joty. Co prawda set mają już chyba niemiłosiernie ograny, ale nie ma się czemu dziwić, bo The Satanist to bardzo dobra płyta. Oprócz utworów z ostatniego albumu usłyszeliśmy: Ov Fire and the Void, Conquer All, At the Left Hand ov God, Slaves Shall Serve oraz Chant for Eschaton 2000! Oczywiście cała pirotechniczna oprawa dosłownie niszczyła, Nergal biegał po scenie i zarażał energią. Zespół mu nie ustępował i wspólnie doprowadzali do wrzenia publiki. Pod koniec show frontman podziękował fanom za wsparcie, natomiast słynne już przed-festiwalowe zamieszanie ze strony środowisk katolickich skomentował słowami w charakterystycznym dla siebie stylu, że spoglądanie na świat z pozycji kolan nie jest fajne. Słowa te spotkały się – rzecz jasna – z gromkimi brawami.

Cały festiwal z czystym sumieniem mogę zaliczyć do niezwykle udanych. Co szczególnie dla mnie ważne, wszystkie koncerty były nagłośnione na wysokim poziomie. Trudno mi powiedzieć ilu fanów odwiedziło ów fest, ale było ich naprawdę sporo. W końcu taki skład w atrakcyjnej cenie 60zł? Grzechem było się tam nie stawić. Strefa gastronomiczna bardzo udana, przy której nie zauważyłem męczących kolejek. Jedynie namioty z merchem były dość ubogie, ale w końcu nie można mieć wszystkiego.

Polecam i do zobaczenia za ro(c)k!

Artykuł Materiafest – Szczecinek (02.09.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

GASTRONOMIA
Muszę przyznać, że punkty gastronomiczne były bardzo dobrze zorganizowane. Fani mogli się napić polskiego piwa Tyskie oraz dwóch marek czeskiego złotego trunku: Budweisera oraz Primatora. Zarówno na stoiskach garmażeryjnych jak i tych z napojami panie szybko się uwijały, więc nie było mowy o kolejkach.

Gwoli przypomnienia, na festiwalu zagrali: Warbell, Disorder, Cinis, The Sixpounder, Terrordome, Bloodthirst, Tortharry, Illusion, Decapitated, Luna Ad Noctum.

Na terenie Starej Kopalni zameldowaliśmy się przed czasem. Nieco opóźniło się wpuszczanie fanów, jednak był to dobry moment aby „rzucić okiem” na ten cały kompleks, który zwyczajnie można zwiedzać z przewodnikiem. Po wejściu na teren festiwalu okazało się, że start się nieco opóźni. Sound check uskuteczniał Decap, więc był to dobry moment na ugaszenie pragnienia zimnym piwkiem.
Nie trwało to jednak długo i pierwszy band zameldował się na scenie. Od samego początku wokalistka Warbell zachęcała ludzi do przybycia pod scenę, jednak kiedy okazało się, że pod scenę nie można wchodzić z piwkiem fani byli zmuszeni do dość szybkiego opróżnienia swoich kubeczków.
Zespół Warbell znałem, bowiem jakiś czas temu na stronie KVLT magazine ukazała się recenzja. Nie bez powodu otrzymali wysoką notę (link), więc tym bardziej miałem ochotę zobaczyć ich na żywo. Kapela gra bardzo energiczny i melodyjny death metal, tak jakby skrzyżować Amon Amarth z Arch Enemy. Niestety ze względów czasowej obsuwy zespół musiał zagrać o dwa kawałki krócej. Niemniej formacja zrobiła świetne show i pomimo wczesnej pory zachęciła fanów metalowej muzyki do wspólnej zabawy.

Następnym bandem, który dał popis swoich możliwości był Disorder. Grają death metal, lecz nieco w bardziej brutalnej odsłonie. Sącząc piwo i słysząc co się wyprawia na scenie postanowiłem zostać w ogródku i spokojnie dokończyć piwo rozmawiając z redakcyjną koleżanką.

Po Disorder na scenie zamontował się Cinis. Dwa lata temu dzięki Old Temple wydali dobrą płytę zatytułowaną Subterranean Antiquity (recenzja) i na set składały się piosenki głównie z tego krążka. Wokalista zaanonsował, że zespół zjechał się na ów fest z kilku stron świata aby zaprezentować swoją muzykę po czym zaczął napierdalać z całych sił. Rzec muszę, że Cinis wyciskał z Siebie ostatnie poty i zagrał bardzo dobry koncert. Wszystko bezbłędnie. Brawo chłopaki!

W dniu festiwalu okazało się, że jedna z gwiazd – Obscure Sphinx nie zagra ze względu na wypadek i kontuzję pałkera (fuck!). No cóż…życzymy szybkiego powrotu do zdrowia, bo zespół ma za pasem trasę promującą nowy album.
Zastępcą tej post-metalowej kapeli został The Sixpounder, czyli skrzyżowanie groove metalu z metalcorem. Niestety nie jestem zagorzałym fanem ani jednego ani drugiego gatunku, więc koncert słuchałem ze strefy relaksu (tuż przy wejściu na fest). Jednak z czystej ciekawości wpadłem pod scenę na kawałek The New World Order i trzeba przyznać, że na scenie Panowie dają radę a przed sceną zameldowało się jeszcze więcej fanów gitarowego grania.

Szybka przepinka i na scenie swoimi dźwiękami atakował Terrordome (thrash metal/crossover). Niestety po tym jak thrash metal mi totalnie zbrzydł po ostatniej edycji Brutal Assault postanowiłem pominąć ten występ.

Następnie swoje możliwości pokazał Bloodthirst. Co to był za koncert! Widziałem ten zespół raz może dwa w małym klubie i specjalnego wrażenia na mnie nie zrobił. Słuchanie ich muzyki z płyt też mnie jakoś nie powaliło. Ale to co zobaczyłem na żywo to…….kwintesencja black/thrash metalu i w tym momencie „wyrzuciło mnie z kapci”. Stałem wryty przed sceną i obserwowałem co ten zespół odjaniepawla na scenie. Niesamowity gig! Po koncercie Poznaniaków „odzyskałem buty” i pomaszerowałem wypić ich zdrowie żeby napierdalali taką muzykę kolejne lata.

Następnie po małej przerwie do koncertu szykował się weteran czeskiej death metalowej sceny. Weteran? Tak! Bowiem w tym roku stuknęło im 25-lecie. Przyznam się bez bicia, że pomimo bliskości Polski do Czech, tamtejszą scenę kojarzę jedynie z zespołu Krabathor i Gutalax, a nazwa Tortharry jedynie gdzieś mi się tam przewinęła…a szkoda. Zespół naparzał śmierć metal jak opętany i był to kolejny koncert, który wywołał we mnie mega pozytywne wrażenie. Refleksja jest jedna – przemielić ich całą dyskografię. Aa wspomnę jeszcze, że w połowie koncertu organizator wparował na scenę z tortem a lider z zaskoczenia ledwo ustał na nogach. Zdmuchnął świeczki po czym zespół kontynuował swoje metalowe zniszczenie.

Kolejnym koncertem, na który czekałem był koncert legendy polskiego ciężkiego rocka czyli Illusion. Lipa wraz z kolegami zaczęli od pierwszych dwóch kawałków z „trójki”, czyli To co ma nadejść a następnie z mocarnym utworem Vendetta! Na koncercie zagrali jeszcze między innymi: Nikt, Dont’Creep i 14O, z „jedynki”: Na Luzie, Kły oraz Dobranoc, a z „dwójki”: Bracie, Big Black Hole oraz Wojtek. Był jeszcze singiel Solą w oku oraz O przyszłości z ostatniego krążka Opowieści. Zagrali jeszcze utwór Nóż, z gościnnym udziałem Vogga i Rasty z Decapitated! To było coś. Po tym kawałku Lipa skomentował „oni mogą wpaść do nas na scenę i coś zagrać, ale my do nich to nie bardzo, oni grają takie skomplikowane rzeczy”. Suma summarum po Illusion nieco straciłem głos, ale warto było.

Po takim koncercie należało nieco złapać oddechu. Bo następnym w kolejce był Decapitated. Początek to intro zaczerpnięte od Lux Occulta a zaraz po nim singiel z Blood Mantra, który dosłownie rozwala wszystko – The Blasphemous Psalm To The Dummy God Creation. Zespół grał głównie kawałki z dwóch ostatnich płyt. Nie mogło oczywiście zabraknąć kvltowego Spheres of Madness. Szkoda, że do setlisty nie wpakowali mojego ulubionego Day69. Bardzo dobry koncert. Z resztą nie ma się czego dziwić, bowiem zespół koncertuje niemal na całym świecie z kapelami z najwyższej półki. Wspomnę jeszcze, że nowy basowy – Hubert Więcek headbangował jak mało kto tego dnia na scenie i myślę, że na dobre wpisał się w skład zespołu.

Na koniec tego fantastycznego eventu zagrała miejscowa Luna Ad Noctum, czyli polska odpowiedź na Dimmu Borgir. I było to fantastyczne uwieńczenie tego dnia. Klimatyczny i symfoniczny black metal. Na koniec zagrali cover Kata, w którym Rafał Kotylak wpadł na scenę i headbangował jak na prawdziwego metala przystało!

Po koncercie wałbrzyskiego zespołu wszystkim fanom podziękował organizator oraz fotograf Rafał Kotylak kończąc słowami „do zobaczenia za rok, heavy metal!”

W punkcie kulminacyjnym festiwalu, czyli podczas koncertów Illusion oraz Decapitated zanotowano największą ilość fanów, na moje oko 500, może nawet 600 osób. Wydaje mi się, że jak na pierwszą edycję jest to sukces.

Na szczególną uwagę zasługuje jakość nagłośnienia. Myślę, że nie przesadzę, mówiąc o tym jako „klasa światowa”. Nie raz na Brutal Assault notowano wpadki. A tutaj wszystko pięknie grało i uważam, że właśnie ten element się niesamowicie przyczynił do takiego a nie innego odbioru całości imprezy. Bardzo mocny punkt! Światła na scenie? 10/10. Dziękuję.

Rzeczy do poprawienia? Dwie, może trzy: umożliwić wejście z piwem „przed scenę”, umożliwić wychodzenie z terenu festiwalu oraz lepsze menu z jedzeniem.

Artykuł Metal Mine Festival 2016 – Wałbrzych (20.08.2016) pochodzi z serwisu KVLT.