Wciągający, lekko psychodeliczny klimat Lilith Crimson Deep, sztuka operowania brudem i hałasem (Horrorshow), zawiesisty charakter nagrań, które skutecznie zapraszają do królestwa przesteru, czasem prezentującego się w nieco żwawszych tempach (With Darkened Eyes) – to niewątpliwe atuty, zresztą typowe dla doomowego nurtu.

Wszystko zagrane zostało w sposób programowo niedbały, przytłaczający i surowy – bas oraz wokal Tommy’ego, a do tego bębny Erica Vogta, wystarczają tutaj za cały muzyczny świat. W dodatku produkcja też jest dość siermiężna, a dźwięk wydaje się brudny i dobiega, jakby zza ściany. W tej jednak konwencji ma to sens i się sprawdza. Poradę samego Stewarta, by słuchać tego materiału głośno, należy sobie wziąć do serca – kompozycje z albumu należycie zahipnotyzują wtedy swoją brudną siłą. Jednak całość jest dość jednostajna, riffy podobne do siebie, a zawodzący zaśpiew wokalisty – choć utrzymany w kanonach stylu – po pewnym czasie bywa męczący.

Jakąś próbą urozmaicenia jest przeróbka pochodzącej w drugiej połowy lat 60. kawałka Porpoise Song, autorstwa znanych amerykańskich songwriterów, Carole King i Gerry’ego Coffina. Jak mniemam miał to być hołd dla psychodelicznej końcówki tamtej dekady, ale wyszedł niemal pastisz, zwłaszcza biorąc pod uwagę nieznośną manierę wokalną. Mimo wszystko płytę powinni sprawdzić fani doomowego grania. Tommy Stewart może się podobać, ale przy wysypie rzeczywiście dobrych albumów w tym stylu, wypada co najwyżej nieźle.

Oficjalna strona Tommy Stewart’s Dyerwulf na Facebooku

Artykuł TOMMY STEWART’S DYERWULF – „Tommy Stewart’s Dyerwulf” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.