Terminus serwuje klasyczny heavy w odsłonie bitewno-wojowniczej. Mocarne riffy, miarowe tempo, upodobania do kombinowania i dłuższych form, podskórna fascynacja takimi legendami jak Omen czy Heavy Load, melodie przywołujące przed oczy obrazki wyjęte z Conana Barbarzyńcy. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie dwa zgrzyty – jedno z postaci wokalu, drugie w postaci brzmienia. James Beattie przed mikrofonem niby robi, co może, ale co poradzić, skoro możliwości bardzo skromne. Jego głos jest zwyczajnie nijaki, pozbawiony mocy, płaski i niepasujący do charakteru kompozycji. Przy takiej muzyce oczekiwałbym większej odwagi w ryczeniu i śmielszego wchodzenia w krzyki – szkoda, że nie można tego uświadczyć na tej płycie.

Równie nijakie i pozbawione mocy jest brzmienie albumu. Utwory mają naprawdę duży potencjał na wykrzesanie z nich mocy i ognia. Nie wiedzieć czemu, jest zbyt czysto i sterylnie. Podejrzewam, że Panowie bardzo nie chcieli brzmieć jak mnóstwo innych kapel i być postrzegani, jako naśladowcy paru zacnych legend z lat 80. Chyba trochę za bardzo zatracili się w swoim niechceniu, bo naprawdę lepiej by było dla tych numerów, gdyby zabrzmiały jak skrzyżowanie Attacker i Manowar, a nie siódma woda po Hammerfall. Co prawda słuchając takich fragmentów jak refren w Mhira, Tell Me The Nature Of Your Existence, wszystko wydaje się w porządku, ale moc jest generowana niemal wyłącznie przez sekcję. Gdyby dodać więcej ognia do warstwy gitarowej, to mogłaby być pełnia szczęścia.

To płyta niewykorzystanej szansy. Wielki żal, bo kompozycyjnie jest po prostu znakomicie. Jest klimat, jest wojna, jest bitewny szał. Riffy, melodie, ograne, ale ciągle fascynujące motywy – na tym poziomie wszystko się zgadza i wygląda doskonale. Słychać w tym zarówno spuściznę bitewnego, klasycznego metalu sprzed lat, epickość Eternal Champion, surowiznę Slough Feg i melodykę Twisted Tower Dire.

Każdemu, współczesnemu heavy metalowemu zespołowi życzyłbym takiej muzyki. A grupie Terminus życzyłbym odpowiedniego wokalisty i pracy na brzmieniem. Aż się prosi, żeby ten album nagrać jeszcze raz – z ogniem i powerem. Wówczas byłoby pełne zwycięstwo.

Artykuł TERMINUS – „A Single Point Of Light” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Kilka lat przerwy po mocno średnim Digital Resistance zrobiło dobrze zespołowi. Nie ma śladu po bezmyślnych kompozycjach, sileniu się na szczyty heavy metalowej kombinatoryki i sztucznym zadęciu całości. Scalzi i spółka wracają wypoczęci, rozluźnieni, silniejsi i głodni tego, w czym kiedyś wiedli prym. Ci, którzy zespół znają, a trzeba podkreślić, że grono fanów w Polsce nie jest wcale takie małe (wzrosło po wydaniu płyty Made In Poland, albumu live z koncertu w Warszawie), mogą odetchnąć – The Lord Weird Slough Feg znowu wkroczył na właściwe tory, i wydaje najlepszą płytę od czasów Hardworlder, i to w zasadzie wystarczy za recenzję.

Ci, którzy zespołu nie znają, muszą nastawić się na bardzo specyficzne doznania, nawet w obrębie klasycznego heavy metalu. A ten jest punktem wyjścia do całego bagażu pokrewnych naleciałości, które same w sobie są swoistym wehikułem czasu i przenoszą słuchacza w magiczne lata 70., a nawet dalej, zamieniając się w jedyny w swoim rodzaju proto-metal (z racji braku lepszego określenia). Oczywiście heavy proponowany przez The Lord Weird Slough Feg też jest specyficzny – to odarty z wszelkich ozdobników prymitywny riff osadzony na topornym tempie, przy którym surowizna Cirith Ungol i jaskiniowe brzmienie Brocas Helm to szczyt wyrafinowania, techniki i dźwiękowego bogactwa. To jest świadomy, naturalny powrót do czasów, kiedy kształtował się hard rock w swej pierwotnej, wywodzącej się z bluesa formie. Słuchając New Organon, trudno oprzeć się wrażeniu, że przenieśliśmy się do czasów, kiedy swój debiut wydawał Heavy Load, a każdy kolejny numer to kolejne kroki wstecz. Oczywiście tylko w sensie ściśle chronologicznym brzmieniowo, bo im mniej kombinowania, tym więcej klimatu i coraz fajniejszych piosenek. Do The Apology włącznie jest to jeszcze heavy metal wykrzesany spod maczugi jaskiniowca, ale już Being And Nothingness ma w sobie sporo żaru z czasów prapoczątków NWOBHM. Prawdziwa jazda zaczyna się pod koniec płyty, która już bez pardonu czerpie z brytyjskich tradycji początku lat 70.. Raz będzie to Thin Lizzy przefiltrowany przez doom metal, innym razem przaśna melodia zagrana przez podpitych, heavy metalowych zgrywusów. Nie zabraknie bluesowych motywów i zagrywek, które dziwnie pięknie wpasowują się w ciężkie, sunące riffy.

Trudno powiedzieć, że to niepowtarzalny charakter, choć jest on oczywiście wyczuwalny, ale Amerykanie chyba troszeczkę przedobrzyli. Do Uncanny, album jest bliski absolutu w swej kategorii, ale końcówka, choć rewelacyjnie rozluźniona i pozbawiona wszelkich hamulców, lekko gryzie się z resztą materiału. Efekt jest taki, że mamy dziesięć doskonałych piosenek, które zestawione razem, dają bardzo dobry album. A w takim przypadku powinien być album doskonały. Mało brakowało.

Artykuł THE LORD WEIRD SLOUGH FEG – „New Organon” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.