Power And The Glory to osiem utworów, o których można by rzec, iż doskonale pokazują, czym był brytyjski heavy pierwszej połowy lat 80. Pewne zmiany stylistyczne w stosunku do poprzednich albumów są słyszalne od pierwszej chwili. Przede wszystkim brzmienie wydaje się czystsze i bardziej dopracowane. Znacznie lepiej niż na poprzednich albumach słychać bas.

Album rozpoczyna się od utworu tytułowego, który od razu budzi skojarzenia ze ówczesnymi dokonaniami Iron Maiden. Możliwe, że to właśnie sukces tamtego zespołu skłonił Biffa i ekipę do pójścia tą drogą. Redline to natomiast nawiązanie do starej szkoły brytyjskiego hardrocka (pobrzmiewają tutaj echa UFO). I ten wesolutki, luzacki tekst. Nieco przyspieszenia grupa oferuje w następnym kawałku pod tytułem Warrior. Po nim następuje utwór Nightmare, w którym mamy do czynienia z kolejną na tym albumie próbą odświeżenia stylu. Zdaje się, jakoby zespół spoglądał w stronę dopiero raczkującej amerykańskiej sceny glam-metalowej. Takie skojarzenia może budzić chóralnie śpiewany refren na tle zwolnionej gitary. This Town Rocks to niestety wypełniacz niewiele wnoszący do ogólnego wizerunku albumu (jeśli go nie psujący). W Watching The Sky ponownie robi się hardrockowo. W sumie zawsze uważałem, że wczesnemu (podkreślam wczesnemu, nie obecnemu) Saxon zdecydowanie bliżej do hardrocka niż heavy metalu. Bluesowe (a hardrock przecież wyszedł z bluesa) ciągoty w ich muzyce są słyszalne na każdym kroku. Kolejny numer to zdecydowanie wyróżniający się z całości Midas Touch. Tutaj znów pobrzmiewa Iron Maiden. Ta pływająca gitara bardzo przypomina mi ich utwór pod tytułem Revelations. Chociaż tu raczej ciężko mówić o inspiracji, gdyż wspomniany kawałek Maidenów również pochodzi z roku 1983, zatem wszystko wskazuje, iż to podobieństwo jest zupełnie przypadkowe. Album kończy jeden ze sztandarowych hymnów grupy pod tytułem The Eagle Has Landed. Jest to prawie siedmiominutowa ballada bardzo idąca w stronę progresji. Słychać tu inspiracje YES. To pierwszy taki utwór w historii tej grupy.

Jak to zazwyczaj bywa przy okazji reedycji, również tutaj otrzymujemy sporą liczbę bonusów. Są to dwa odrzuty z sesji nagraniowej, mianowicie Make’Em Rock oraz Turn Out The Lights, a ponadto wersje demo siedmiu utworów pochodzących z płyty. Bonusów wychodzi tu więcej niż utworów podstawowych, a tego typu zabiegi nigdy mnie nie przekonywały. Ale to temat na osobne dywagacje.

Power And The Glory to album ukazujący Saxon jako zespół, który mimo jasno sprecyzowanego stylu, nie bał się poszukiwać i rozszerzać swych horyzontów. Ostatecznym efektem tych zabiegów było nagranie jednej z najlepszych płyt w całej dyskografii. Powinien ją znać każdy szanujący się fan zarówno hardrocka, jak i klasycznego heavy metalu.

Artykuł SAXON – „Power And The Glory” (1983/2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwszą ze wznowionych płyt jest czwarty album w dyskografii Saxon, zatytułowany Denim And Leather. Płyta pierwotnie ukazała się w roku 1981. Był to czas, gdy ruch nazwany New Wave Of British Heavy Metal przestał już być małą sceną skupiającą młode bandy występujące w lokalnych pubach. Wręcz przeciwnie – na dobre wdarł się do mainstreamu. Saxon czując na plecach coraz mocniejszy oddech konkurencji, nie mógł sobie pozwolić na nagranie słabego albumu. I z zadania wywiązał się wzorowo, gdyż Denim And Leather jest płytą, która tylko wzmocniła pozycję grupy.

Album rozpoczyna się od opartego na ostrym, ciętym riffie utworu Princess Of The Night, po dziś dzień pozostającym koncertowym hitem grupy. Kolejny Never Surrender to dynamiczny rockendrollowy song ozdobiony wspaniałym solo. Numer trzy czyli Out Of Control, to kawałek mający spory radiowy potencjał. Idealny balans między starym hard rockiem a heavy metalem. Tak jak następne kawałki w kolejności, czyli Rough And Ready i Play It Loud, w którym znajdziemy echa wczesnego Rainbow. Riff przewodni od razu przywodzi na myśl Man On The Silver Mountain. Solówka również mogłaby wyjść spod palców Ritchiego Blackmoore’a. And The Bands Played On to już kawałek typowo „saxonowy”. Wstęp przypomina nieco ich kultowy numer 747 (Strangers In The Night) z wydanej rok wcześniej płyty Wheels Of Steel. A że to naprawdę wspaniała gitarowa partia, nie ma się co czepiać. Najdłuższy na płycie Midnight Rider to typowo heavy metalowy utwór bazujący na ciętym riffie. Przedostatni Fire In The Sky sprawia za to wrażenie nagranego na siłę wypełniacza, niestety psującego ogólny wydźwięk płyty. Jednak prawdziwą perełkę dostajemy na koniec. Mowa tu o utworze tytułowym, w którym heavy metal spotyka się z motywami… bluesowymi. Tekstowo natomiast mógłby być hymnem metalowców tamtych czasów. Tak, tych noszących skórę i dżinsy.

Oczywiście tego typu reedycje zazwyczaj zawierają sporo bonusów. Tak jest i tym razem. Dostajemy tu kilka nagrań pochodzących z koncertów. Są to nagrania z trasy z 1981 roku, głównie utwory pochodzące z omawianej płyty. Koncertowe wykonania, jak to zazwyczaj bywa, nadają im nowego wyrazu. Chociaż słychać, że zespół nie miał jeszcze tych utworów ogranych na żywo.

Jest to absolutna klasyka NWOBHM. Jeżeli ktoś nie zna jeszcze tego albumu, to nowe, piękne wydanie jest doskonałym pretekstem, by to zmienić. Jeśli masz na półce jakąś starszą wersję Denim And Leather, sprzedaj ją i zakup wydanie z BMG. Na pewno nie pożałujesz.

Artykuł SAXON – „Denim And Leather” (1981/2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Obecnie jedynym przedstawicielem oryginalnego składu jest obdarzony wspaniałym głosem i niezwykłą charyzmą wokalista Andy Muck (dawniej występujący pod pseudonimem Andy Aldrian). Muzyka Niemców też dziś jest inna, gdyż zdecydowanie bliżej tu do melodyjnego power metalu niż niemieckiego zadziornego heavy. Zresztą nie powinno to dziwić, bo grupa ta już w latach 80. zdradzała ewidentne ciągoty w te rejony muzyczne. Za to ciągle wpływy NWOBHM są u nich wyraźnie słyszalne.

Bound To The Witch to jedenasta płyta Stormwitch. Muzycznie jest ona kontynuacją albumów wydanych po reaktywacji. Słuchacz zatem może się spodziewać sporej dawki ładnych melodii, wpadających w ucho refrenów, energetycznych solówek oraz riffów nie pozbawionych odpowiedniego ciężaru. Znajdziemy to już w otwierającym Songs Of Steel. W tym utworze słychać najbardziej wpływy starego, brytyjskiego heavy. Szczególnie grupy Saxon. Zresztą sprawa ma się podobnie z następnymi kawałkami w kolejce, czyli Odin’s Ravens i Choir Of The Dead. Piosenka tytułowa to zaś utwór nieco bardziej wesoły, oparty na typowo rockendrollowym riffie. Wstęp do kawałka pod tytułem Stormwitch przywołuje na myśl komiczny pirate metal, który przechodzi w nieco folkową (mam tu na myśli melodię, nie brzmienie) zwrotkę. Kolejnym utworem, który warto wyróżnić jest moim zdaniem najlepszy w tym zestawieniu King George. Niby wszystko tu jest proste – riff, melodia, zwrotki, wniosłość trochę przesadzona, momentami nawet pretensjonalna. Jednak mimo wszystko ma to swój niezwykły urok. Ten kawałek bardzo może kojarzyć się z twórczością Iron Maiden. Przypuszczam, że brzmiałby niesamowicie, gdyby był zaśpiewany przez Bruce’a Dickinsona. Podstawową część albumu kończy ładna, akustyczna ballada pod tytułem Nightingale.

Ewidentnie sam Andy zdaje sobie sprawę, że kultowość jego formacji opiera się w dużej mierze na trzech pierwszych albumach. Świadczy o tym fakt, że edycja płyty, którą posiadam wzbogacona jest o trzy utwory pochodzące właśnie z tych płyt – nagrane zupełnie na nowo. Są to Stronger Than Heaven pierwotnie pochodzący z płyty o tym samym tytule, Rats in The Attic z Tales Of Terror oraz Priest Of Evil z debiutanckiej Walpurgis Night. Osobiście nie jestem zwolennikiem re-recordingu i w tym wypadku również mam bardzo mieszane uczucia. Te wersje brzmią zdecydowanie nowocześniej, jednak brakuje im tego pazura, który posiadały oryginalne pierwowzory.

Bound To The Witch to dobry przykład czegoś, co ja nazywam „heavy metalem środka”, czyli muzyki, której nie można odmówić „metalowości”, jednak jest podana w tak przystępnej formie, iż spokojnie może się spodobać niejednej osobie spoza tak zwanego „klimatu”. Na pewno jest to album lepszy niż poprzedzający go Season OF The Witch z 2015, który mimo kilku ciekawych momentów sprawiał wrażenie nagranego nieco na siłę. Tym, którzy jednak twórczości zespołu nie znają i chcieliby to zmienić, polecam na początek któryś ze starszych, przywoływanych w tej recenzji albumów.

Artykuł STORMWITCH – „Bound To The Witch” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.