Trøst rzucił mnie na podłogę tak, że długo nie będę mógł się pozbierać. Rozumiem, że mało jest wielbicieli takiej muzyki, ale żeby docenić artyzm, nie trzeba wcale być jej fanem.

To przede wszystkim odegrany w sposób nietuzinkowy prog metal z elementami fusion i tradycyjnym feelingiem nordyckiej kultury. Całość odśpiewana jest w języku duńskim i tak naprawdę tylko po tytułach mogę dojść, o co w tym chodzi. A są to po prostu osobiste historie, emocjonalne rozterki inspirowane nordyckimi legendami ludowymi. Komponuje się to w całość i tworzy dzieło pełne uroku, ciepła, uczucia, ale też gniewu i rozpaczy, pełne samotności. Takie też emocje mi towarzyszą, kiedy słucham muzyki czwórki Duńczyków. To muzyka niesamowicie przemyślana i nie ma tu miejsca na chociażby jedną fałszywą nutę. Niezwykły, delikatny i pełen emocji głos Anne Olesen potęguje tylko wrażenie szczerości i talentu, który drzemie we frontwoman Danefae. Wcale nie trzeba rozumieć tych tekstów, żeby poczuć atmosferę albumu.

Trøst słucha się wybornie i słychać, że ta muzyka nie jest robiona na siłę, a z potrzeby serca. Płynie wprost z wnętrza muzyków i rozkwita niczym kwiat na wiosnę w gęstej atmosferze. Delikatnie kołyszące się akordy i wokale sprawiają, że język duński wcale nie jest tu przeszkodą, a wręcz łapię się na odczuciu, że jest stworzony do aury Danefae i kompletnie nie kłuje mnie już w uszy. Muzyka jest melodyjna i rozbudowana, oparta na patentach, które dzięki artystom zyskują na autentyczności i szczerości .

Ja zostałem przekonany i kibicuję zespołowi, bo wiem, że jest w stanie osiągnąć bardzo dużo, a Trøst to tylko początek ich kariery i tego im życzę. Takie utwory jak P.S. Far er død czy zamykający album Sang om Håb to istne perełki, które świecą niczym Leprous za czasów Coal.

Artykuł DANEFAE – „Trøst” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

W ich muzycznych podróżach to jazz znajduje się najbliżej na tej mapie. Jednak ich wizja jest skrajnie daleka od miękkiego fusion czy balladowych pościelówek. To jazz dziki, drapieżny, który w swej furii i bezkompromisowości aplikuje szorstki, punkowy wręcz pazur. Ta dźwiękowa nawałnica doskonale pokazuje swą moc w najdłuższym utworze, będącym w zasadzie osią tej płyty „Sur Face”. Gdy saksofony Gustafssona chrypią, skowyczą w atonalnych hałaśliwych erupcjach, z czasem przychodzą też chwile wyciszenia, kiedy ową burzę trzeba wyciszyć. Wówczas trio łapie nieco bluesowej lekkości, aby nabrać sił przed kolejnymi frontalnymi atakami. Kolejne dwa nagrania „Desiction In Paradise” i „Vicky Di” ponownie miotają się pomiędzy hałaśliwym, rozpędzonym graniem a tymi wysmakowanymi zwolnieniami. Jednak nawet w tych wolniejszych fragmentach czuć w muzyce The Thing tę ostrość i niechęć pójścia na jakiekolwiek kompromisy. W żaden sposób nie próbują oni szlifować i wygładzać kantów swojej sztuki, a kiedy wydaje się, że tak właśnie robią, na nowo uderzają z impetem w ścianę, by jeszcze bardziej wyszczerbić i podostrzyć jej brzmienie.

To znakomity acz niełatwy materiał, który stawia The Thing w czołówce drapieżnego grania. „Again” to swoisty miks, będący wpół drogi między skrajnie drapieżnym free jazzem, bluesowym, ale złamanym liryzmem i niemal hardcore’owym czadem.

Autorem jest Robert Moczydłowski

Artykuł THE THING – „Again” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.