Ale historia grupy zaczęła się jednak dużo wcześniej. Wspólna muzyczna pasja zaczęła przechodzić na kolejne pokolenie. Maciej Wróbel od najmłodszych lat próbował naśladować perkusistów, wykorzystując do tego taborety, krzesła i wszystko, co mogło zastąpić zestaw perkusyjny. Gdy tylko był w stanie dosięgnąć pedałów prawdziwej perkusji, rozpoczął regularną naukę gry. Marcin Sokołowski wybrał natomiast mikrofon, a jego pierwszym „instrumentem” była tenisowa paletka.

Pandemia stała się impulsem do rozpoczęcia wspólnego muzykowania. Marcin Sokołowski (7 lat) objął rolę wokalisty, Maciej Wróbel (10 lat) usiadł za perkusją, a Krzysztof i Mariusz chwycili za gitary. Początkowo rodzinny skład wykonywał utwory Paradise Lost, Anathemy i Insomnium, dając kameralne koncerty w domowej piwnicy. Wkrótce do grupy dołączyli basista Tymoteusz Wróbel (17 lat) oraz Aleksandra (mama wokalisty), która uzupełniła brzmienie zespołu partiami klawiszy. Pierwszy koncert (jeszcze bez nazwy), grupa zagrała w 2022 roku podczas prywatnej imprezy charytatywnej. Od tego czasu WOLIERA występowała w klubach i na festiwalach, dzieląc scenę między innymi z Turbo, Betrayer, Czernią, Hamulcem, Schizmą oraz nowojorskim Madball.

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów WOLIERY jest jej skład, tworzony przez dwa pokolenia muzyków z dwóch zaprzyjaźnionych rodzin. Krzysztof Sokołowski i Mariusz Wróbel zaprosili do wspólnego grania swoje dzieci, przekształcając domowe muzykowanie w pełnoprawny zespół. Nie jest to jednak projekt oparty wyłącznie na rodzinnym akcencie. WOLIERA stawia na ciężkie, melancholijne kompozycje, melodyjne gitarowe harmonie i atmosferę zakorzenioną w death oraz doom metalu.

Materiał na debiutancką płytę został zarejestrowany, poddany miksowi i masteringowi przez Toma Bishopa w katowickim Nest Studio (Ballkick, Czesław Mozil, Tuff Enuff). Sesję zdjęciową zespołu wykonał  Bartłomiej Czajkowski. Autorem okładki jest Bartłomiej Czajkowski, a layout wydawnictwa wykonał Kuba Szajer. Album zostanie wydany 30 września 2026 roku w formie cyfrowej oraz na płycie CD nakładem polskiej podziemnej wytwórni BRR.

Wczoraj, na kanale Forever Misanthropia premierę miał oficjalny klip do tytułowej kompozycji „Bagienny stan„, który nakręcono na Górze Lemana w Piasznie. Za produkcję teledysku odpowiada duet Tomek Kuźma i Paweł Raubo z EternalFire.Art.

Tracklista:
01. Intro
02. Błoto obcych ust
03. Ukryte rany
04. Zatrute umysły
05. Bagienny stan
06. Grudy
07. Otępiałych świat
08. Woliera
09. Outro

Artykuł WOLIERA – rodzinny death metalowy zespół prezentuje klip z debiutanckiego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

Dzisiaj – 17 października 2025 VOICE zaprezentował nowy singiel „God of Fire„. Utwór łączy w sobie najlepszy metal lat 90. z nowoczesną produkcją, gdzie chwytliwy refren z ekstremalnym, skandowanym wokalem przeplata się z ciężkimi, wolniejszymi fragmentami i szalonymi solówkami gitarowymi. Za proces rejestracji i miksu odpowiada perkusista zespołu The Materia – Jeremiasz Baum‬, natomiast nad masteringiem pracował Sebastian Mardzyński.

Skład VOICE przdstawia się następująco:
Rafał Taracha – wokal (Tuff Enuff)
Daniel „Ludwass” Ludwiczak – gitara (LaNinia)
Tomasz „Magik” Osiński – gitara (Sweet Noise)
Piotr „Anioł” Wącisz – gitara basowa (Corruption, Virgin Snatch)
Piotr „Szp AI” Szpalik – perkusja (The Legacy, The Legend Of Rock Symphonic, Polish Metal Alliance)

Artykuł Muzycy SWEET NOISE, VIRGIN SNATCH i TUFF ENUFF wystartowali z nowym projektem pochodzi z serwisu KVLT.

Wasz zespół pamiętam z lat 90., kiedy to w programie Clipol można było zobaczyć klip do utworu Blood On Ice. Jak wspominasz te czasy, kiedy muzyka alternatywna miała swoje miejsce w publicznej telewizji?

Tak, pamiętam ten program, choć nie było tej alternatywy zbyt wiele, zdarzało się jednak nawet w telewizji państwowej trafić na bandy typu Dezerter, Armia, Kryzys, a czasem nawet Vader. Nasz klip poleciał kilka razy, chyba dlatego że były dość dynamiczne ujęcia z meczów NHL (śmiech).  Poza tym wtedy MTV czy Atomic TV miały takie bloki programowe w nocy z alternatywną muzą. Teraz takiej muzyki w TV nie uświadczysz, ale jest internet, który ma dużo większą siłę niż jakakolwiek telewizja, więc kapele mają dużo łatwiej. Zresztą nie odczuliśmy wtedy, żeby dwa klipy i 3 wywiady jakoś wymiernie pomogły nam w promocji zespołu. Ale fajnie było pijąc piwo w knajpie, zobaczyć swój teledysk .

Czym jest dla Was właściwie Bandog? To odskocznia od dnia codziennego, tego całego szarego życia? Czy może planujecie tak na 200% pokazać się „na scenie”?

Nasze życie nigdy nie było szare!  I nie musimy od niczego odskakiwać.Ja gram muzykę HC od 32 lat (!), z krótką przerwą na leczenie. Jestem już starym dziodem i pewnie w czasach, kiedy zakładałem pierwszy skład, czy też  jak grałem w U.O.M. przyszłe mamy dzisiejszych „scenowców” właśnie kończyły podstawówkę (śmiech). Podobnie reszta kapeli, więc granie jest integralną  częścią naszego życia, a nie odskocznią od jakichkolwiek problemów.  To  raczej czasem granie te problemy generuje (śmiech).

Płyta Way To Disorder miała sporo problemów, aby zaistnieć na muzycznym rynku. Zdecydowana większość materiału została zarejestrowana 18 lat temu. Co się stało? Co wpłynęło na tak gigantyczne opóźnienie?

No cóż, po prostu straciłem głos. Już po trasie, na której śpiewałem 14 dni z rzędu z anginą, zaczęło się coś niedobrego dziać. Materiał był nagrany, ale mnie udało się zarejestrować jedynie Jest Sobota i przestałem właściwie mówić. Okazało się, że to nie jest jakieś mechaniczne uszkodzenie głosu, tylko rodzaj wirusa nadającego się do operacji. Zresztą lekarze nie dawali mi zbyt wiele szans na to, że ktokolwiek mnie usłyszy przez telefon, o śpiewaniu nie było  w ogóle mowy. Zespół zawiesił działalność, a właściwie przestał istnieć. Załamany, że nie będę więcej śpiewać, skupiłem się na gitarze i założyłem No More Hippies. Zresztą 3/5 tego składu jest obecnie w Bandgod.

Wow, to bardzo przykra sprawa. Współczuję. Workie, a czy po udanych operacjach gardła zamierzasz pokazać swoje możliwości gdzieś oprócz Bandog? Osobiście cholernie dobrze wspominam płytę  Diablos Tequilos zespołu Tuff Enuff.

Heh, też mam sentyment do tej płyty, choć to nie były do końca muzycznie moje klimaty – lubię ten materiał. Zaśpiewałem go po swojemu. Poznałem  te utwory dopiero w studio.  Sivy i Ziuta przyjechali do Krakowa z pytaniem, czy nie zaśpiewałbym w Tuff Enuff, bo nagrywać będą nowy LP – to był poniedziałek – więc pytam kiedy wchodzimy do studia? A oni na to, że w środę. Wracając do Twojego pytania, po pierwsze Tuff już zakończył działalność. Po drugie, na 3-kę wrócił Taracha, który świetnie sobie poradził. Mnie nie do końca udało się przekonać wszystkich starych fanów Tuff –  dla niektórych byłem zbyt hard core’owy, więc podzielili się na tych, którzy Diablos uwielbiali, i tych, którzy uznali moje zatrudnienie w tej kapeli za zdradę (śmiech).

Nie, nie zamierzam się udzielać wokalnie nigdzie poza moją macierzysta kapelą. Bandog absorbuje całą moją uwagę.

Co do stanu zdrowia Twojego gardła, czy już wszystko jest w porządku w 100%, czy musisz się specjalnie jakoś oszczędzać podczas śpiewania?

Przeszedłem 3 operacje w ciągu dwóch lat, na szczęście medycyna przez te lata poszła na tyle do przodu, że właściwie nie ma śladu jakiejkolwiek ingerencji. Nie, poza kontrolowaniem gardła u laryngologa co pół roku nie muszę się oszczędzać. Śpiewam tak jak dawniej, może odrobinę obniżył mi się głos, ale to nawet lepiej.

A gdyby ponownie po Twoją osobę zgłosili się chłopaki z Tuff Enuff, to dałbyś się namówić?

Nie. Bandog zajmuje mi wystarczająco dużo czasu i niech tak zostanie.

Wracając więc do Bandoga. Według mnie różnica pomiędzy „starym” a „nowym” Bandogiem jest taka, że wcześniej motorem napędowym była ciężka gitarowa muzyka, a dęciaki były lekkim urozmaiceniem całości. Nowa płyta jest lżejsza i zdecydowanie bardziej ska niż HC. Skąd ta zmiana? Czy to ówczesny młodzieńczy bunt?

(śmiech).my nigdy nie byliśmy młodzi jak Herod, a tak poważnie – te utwory są dość melodyjne, jednak grane na żywo zyskują dużo więcej mocy! Zestaw koncertowy dobraliśmy tak, że jednak 75% materiału to będą utwory HC, a w 25% SKA. I w tę stronę zamierzamy iść z następnym materiałem. To będzie hard core z elementami Ska a nie odwrotnie. Bliżej nam do klimatów Murphy’s Law niż MMB. Ja nie słucham czystego ska w ogóle, chłopaki też nie. Toasters jest jedyną kapelą grającą czyste ska, jaką trawie, reszta brzmi jak z wesela albo z dożynek. U nas jest to mocno poprzeplatane i taki był zamysł, żeby czad urozmaicić bujanką, ale nie jest to pitolenie w stylu makumby. Zrezygnowaliśmy celowo z sekcji dętej, te utwory teraz brzmią mocniej, inaczej niż na płytach, ale naprawdę dobrze. Na liście koncertowej są również numery z pierwszych dwóch albumów i to właśnie te z wykopem.

Z tego, co wiem, mieliście problem z wydaniem, bo wytworni nie spodobał się jeden z utworów na płycie. To prawda? Opowiedz proszę jak to było i o co mieli ten „ból”?

Rzeczywiście pierwsza wytwórnia, która się do nas zgłosiła była bardzo zainteresowana wydaniem Bandoga. Właściwie wszystko było dogadane, nawet płyta matka pojechała już do tłoczni,  kiedy pojawił się nagle problem tekstu jednego z utworów, czyli Rainbow. Utwór ten jest komentarzem do  ekspansywnej działalności lobby związanego ze środowiskiem LGBT. Nie jest wymierzony w odmienne orientacje seksualne, nie obchodzi nas kto z kim sypia, i czy ma chłopaka, czy dziewczynę, albo nawet dwie. Jest raczej krytyką nachalnej i bardzo roszczeniowej postawy mniejszości, które żądają nowelizacji  praw adopcyjnych,  uważając, że jakikolwiek sprzeciw wobec ich postawy jest łamaniem demokracji i wszelkich swobód. Fakt – tekst jest dość mocny, ale raczej prześmiewczy, a poza tym to jest hard core, a nie kurwa rurki z kremem i  cenzurowanie tekstów tak, aby spełniały normy poprawności jest lekką przesada. Tak zwana „scena”, jak i cały punk, walcząc o swobody wypowiedzi, równocześnie chce  zakładać kaganiec wszystkim,  którzy w jakikolwiek  sposób odstają od ideologicznej jedynie zresztą słusznej linii aktywu. To kurwa jakiś absurd. I coraz mniej ma wspólnego z HC, jaki znam, i na jakim się wychowałem. Wytwórnia naciskała, by z tego utworu zrezygnować, byłby to jednak jakiś fałszywy kompromis, więc poszukaliśmy innego wydawcy. Pojawiło się Defense Rec., które okazało się optymalnym rozwiązaniem dla nas.

W marcu poinformowaliście, że album ukaże się zarówno na CD jak i winylu. Od premiery CD minęło już kilka miesięcy, kiedy możemy się spodziewać „czarnego placka”?

Był taki plan z pierwszym wydawcą,  że trzy tygodnie po CD ukaże się również winyl. Mamy nawet specjalnie zrobiony mastering na czarną płytę. Sprawy się jednak lekko skomplikowały i na winyl trzeba będzie jeszcze trochę zaczekać. Na razie umieściliśmy za to całą dyskografię Bandog, tzn. 3 płyty i unikatowe demo z 1993 roku. Można to wszystko znaleźć na głównych platformach typu Bandcamp, Spotify, iTunes czy Tidal.

Skoro jesteśmy przy temacie wydawnictw, to czy myślicie o wznowieniu starych tytułów? Chyba nie jeden fan chciałby przytulić poprzednie materiały na fizycznym nośniku.

Sam bym chętnie przytulił jedynkę i dwójkę, bo wszystkie dawno beztrosko rozdałem i teraz  nie mam, a na Allegro były w takiej cenie, że mnie nie stać. Myślimy o reedycji, jednak wydanie trzech płyt na winylach to spory koszt, więc może jednak najpierw trochę pogramy i zobaczymy, czy jeszcze ktokolwiek chce tego słuchać?

Dotychczas ogłosiliście jedną datę koncertu, czyli tylko krakowianie (wydarzenie) będą mogli zobaczyć na żywo Bandog. Czy pracujecie nad kolejnymi przystankami trasy koncertowej?

Oczywiście, że nie tylko krakowianie mogą przyjechać na koncert Bandoga, każdy z poza miasta, jeśli tylko załapie się na PKS również może śmiało walić na koncert! Ale na poważnie, ponieważ mieszkamy w różnych miejscach w kraju i zagranicą, logistyka jest nieco skomplikowana. Co 2-3 miesiące, o ile będzie zainteresowanie, możemy grać gigi w 3-4 -dniowych blokach. Być może uda się zagrać jakieś festiwale w Europie. Więc gdyby ktoś był zainteresowany organizacją koncertu w swoim mieście, na pewno bez trudu się z nami może skontaktować na stronie zespołu.

Czy partie instrumentów dętych będziecie dogrywać z sampli czy ułożycie setlistę bez „tych” utworów?

Zastanawialiśmy się czy szukać „dętek” na koncerty,  czy też zaaranżować  utwory  na bardziej surowe. Choć znalezienie instrumentalistów na koncerty nie stanowiłoby jakiegoś większego problemu, wybraliśmy opcje drugą. Będziemy grali z większym wykopem.

Zastanawiałem się również, z kim moglibyście zagrać na takowej trasie? Do jakiej sceny Waszym zdaniem jest Wam bliżej: HC czy metalowej?

Możemy zagrać z każdym, kto nie jest jakimś ekstremistą mieszającym  politykę do muzyki. Kapele niosące jakiś nazbyt ideowy przekaz, obojętne, z której to skrajnej strony, nie będą nam po drodze. Od zawsze byliśmy w nurcie HC, choć są i tacy, dla których właśnie ze względu na apolityczno-uliczny przekaz do tzw. „sceny HC” nie należymy. Tylko co to tak naprawdę ma za znaczenie?

To tak na rozluźnienie – nazwa zespołu wzięła się od rasy psów, które posiadaliście. Czy nadal jesteście właścicielami tych czworonogów? Te psiaki mają coś szczególnego w sobie?

Tak, dawno temu miałem takiego psa, zresztą był tego cały miot, niesfornych, dożartych, wszystko niszczących szkrabów. Wszystkie pieski mają w sobie coś szczególnego, bez względu na rasę. A nazwa w staro-angielskim [bandogge] oznacza psa, spuszczanego nocą z łańcucha i po prostu dobrze brzmi. Teraz mam sunię pitbulla.

Uważam, że artyści związani z ciężką muzyką są wyjątkowo otwarci na różne gatunki muzyczne. Tak więc podziel się proszę nowiną, co nie-rockowego/hard core’owego i nie-metalowego lubisz słuchać. Co byś mi ciekawego polecił ?

Słucham głównie jednak HC we wszystkich jego odmianach, ale lubię czasem muzykę klasyczną zwłaszcza Beethovena, Rossiniego, słucham też Stinga, czasem Massive Attack, i uwielbiam soundtrack z Blues Brothers.

Czego najbardziej oczekujesz po wydaniu płyty? Chcesz się przebić do większej świadomości młodych ludzi z muzyką Bandog, czy może obecnie nie ma to dla Ciebie znaczenia?

Nigdy nie myślałem, żeby się utrzymywać z muzyki, skończyłem szkołę muzyczną w klasie fortepianu jako młody chłopak. Gdybym chciał z tego żyć, to wybrałbym granie na statku albo uczenie dzieci zamiast łupania riffów po piwnicach (śmiech). Ale każdy, kto coś tworzy, podświadomie liczy na dotarcie do jak największej grupy odbiorców, jeżeli mówi, że tak nie jest, to kłamie. Nigdy nie miałem jednak pragnienia bycia rozpoznawalnym czy popularnym, o ile w tym gatunku to w ogóle możliwe. Wystarczy mi, jak ktoś podchodzi do mnie i mówi: zajebista muza …podoba mi się!!!  To najlepsze uczucie!

Artykuł WORKIE (Bandog): „to jest hard core, a nie rurki z kremem” pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Tuff Enuff – Wrocław (16.10.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

1) Twój ulubiony kolor, potrawa i alkohol to?
Niebieski, bigos, tequila.

2) Jakie miejsce na świecie chciałbyś odwiedzić?
Japonię.

3) Gdybyś miał do wyboru zamieszkać na bezludnej wyspie lub ruchliwym mieście, wybrałbyś?
Bezludną wyspę.

4) Co chciałbyś robić gdybyś nie grał w zespole?
Żeglować.

5) Jaka jedna negatywna cecha u człowieka jest najbardziej parszywa?
Zakłamanie.

6) Jaka była Twoja pierwsza kaseta lub płyta CD którą kupiłeś?
Budka Suflera.

7) Wymień 3 najbardziej wpływowe płyty na rozwój metalowej muzyki.
Za cholerę nie wiem.

8) Sport oglądasz w TV czy uprawiasz, jaki?
Uprawiam – żeglarstwo, narciarstwo zjazdowe, pływanie.

9) Sytuacja podczas trasy koncertowej, którą najczęściej wspominasz to…
Bania 😉

10) Co byś zrobił gdybyś wygrał na loterii 5 milionów euro?
Postarałbym się żyć z odsetek.

11) Co chciałbyś jeszcze osiągnąć na muzycznej płaszczyźnie?
Chciałbym móc z tego godnie żyć.

12) Płyta, której nigdy byś nie wrzucił do odtwarzacza CD?
Winylowa (hehe).

13) Kim chciałeś zostać będąc dzieckiem?
Marynarzem.

14) Co miałeś (nie)przyjemność zjeść kiedy to nie mogłeś odmówić?
Jak byłem mały to salceson. Teraz jem wszystko.

15) Najdziwniejszy prezent, który otrzymałeś od fana to…
Kwiaty, najdziwniejszy a zarazem najmilszy.

16) Wymień najsłabszą płytę Slayera.
Była taka ? Na Slayera się nie bluzga!

17) Co Cię najbardziej wkurwia?
Głupota, dwulicowość, zazdrość i brak szczerości.

18) Utwory/Płyty/Zespoły, których fenomenu nigdy nie zrozumiesz mimo legendarnego statutu.
Cała „kultura” disco polo.

19) Jaki jest najlepszy serial który widziałeś?
Janosik, Stawka Większa niż Życie, Czterej pancerni…

20) Najgłupsza rzecz jaką zrobiłeś w życiu?
Odmówiłem nagrania płyty disco polo i bycia prezenterem w programie dla dzieci w Polsacie.

Artykuł Spowiedź artysty: Tomasz „Ziuta” Zdebik (Tuff Enuff) pochodzi z serwisu KVLT.

Tegoroczna, ósma edycja festiwalu Summer Dying Loud była pierwszą, na którą zaproszono zagraniczne gwiazdy metalowej muzyki. Tak! Nieprzeciętne zespoły, a gwiazdy: Bombers (z Abbathem w składzie), Sinister oraz Grave i Jinjer. Nie sposób nie wspomnieć o gwieździe pierwszego dnia, zespole Sweet Noise, który po dobrych kilku latach niebytu powrócił (tego lata zagrał na trzech festiwalach) do aktywności muzycznej.
No ale…po kolei.
Na miejscu zameldowałem się przed czasem, bowiem byłem umówiony na rozmowę z liderem Sweet Noise – Glacą, czyli Piotrem Mohamedem. Zaraz po wywiadzie przywitałem się ze znajomymi z Mad Lion Records oraz Hellshop, którzy to rozkładali swoje stoisko z płytami. Następnie dorwałem organizatora Tomasza oraz Remigiusza – konfenansjera całej imprezy i przy piwku zamieniliśmy kilka zdań o jego przeszłości muzycznej jak i tym co nas czeka na SDL.

Impreza zaczęła się punktualnie o 15:00, a na scenie swoje umiejętności pokazywał zespół Rockasta. Zespół ten gra mieszankę mocnego rocka z dodatkiem akordeonu. Muszę przyznać, że kapela wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie. Instrumentalnie się wszystko zgadzało, a czego zabrakło? Myślę, że wokalu. Z dobrze dobranym głosem formacja zyskałaby wiele i mogłaby sporo namieszać na folk rock/metalowej scenie.
Następnym zespołem był Tester Gier. Ślązacy grają thrash metal/crossover. Niestety, zdecydowanie nie są to moje klimaty. Zespół ten zagrał chyba najwięcej utworów spośród wszystkich innych zespołów (czas trwania kawałka około 2 minuty, hehe). Technicznie chłopaki wymiatają, a humor nie opuszczał wokalisty ani na chwilę.

Tuff Enuff to zespół z mojej młodości, lat 90-tych, który przykuł uwagę jajcarskim kawałkiem Piosenka z filmu o Korkim, a następnie zmiażdżył potężnym albumem Diablos Tequilos. Po kilku latach wrócili z nowym albumem Sugar, Death and 222 Imperial Bitches. Od niedawna w zespole doszło do zmian wokalisty, więc tym bardziej byłem ciekaw jak chłopak sobie daje radę. Prawda jest taka, że gardłowy obronił się w każdym zagranym utworze! Z Cyborgów poleciały między innymi: Ma No Samos Gamines, I’m A Man, Disco Relax, Grass Only; z Diablos: Quanto Diablos Anarchismo, Dancing, a z Imperial Bitches mocarny Wróć do Korzeni, Sucidal Girl, I’m Your Conscience. Zespół jest w bardzo dobrej formie i widać, że koncerty dają im dużo frajdy.

Po nich na scenę wkroczył Jinjer, który w tym roku podpisał kontrakt z wytwórnią Napalm Records! Zespół ten miałem przyjemność widzieć przy okazji koncertu Totem w Poznaniu. Nie można im zarzucić braku scenicznej energii. Wokalistka Tatiana dwoiła się i troiła na scenie, zagrzewając publikę do interakcji. W ogóle, na tym koncercie można było zauważyć spory wzrost fanów ciężkiego grania. Jinjer to bardzo zgrabna mieszanka progresywnego metalu z dodatkiem groove’u i elementami djentu. Wokalnie? Znakomicie! Czyste wokale poprzeplatane ciężkim growlem. Jeśli będziecie mieli szansę ich zobaczyć – nie wahajcie się.

Sweet Noise. Bardzo wyczekiwałem tej sztuki. Zespół został przyjęty bardzo gorącą przez liczną, festiwalową publikę. Set był mocno przekrojowy, który zadowolił każdego fana SN! Do tej pory na same wspomnienia mam ciarki. Z Respect poleciała Cisza oraz Godność, z Getto: 9/1 oraz miażdżący i klasyczny Bruk, Koniec Wieku reprezentowały Będę Trwał oraz W Imię Boga, ponadto była też N.U.E.R.H.A., Dzisiaj mnie kochasz, jutro nienawidzisz, Skurwiel. A na koniec zespół zaserwował dwa nowe utwory: Czas Ludzi Słońca oraz Nie oddamy. Glaca biegał po całej scenie, wchodził w interakcje z fanami tuż przy barierkach po obydwu stronach, podczas jednego kawałka przeskoczył przez barierki i wdał się w tłum śpiewając z nimi. Tak energetycznego koncertu dawno nie przeżyłem, to co było do przewidzenia stało się rzeczywistością, czyli mocno nadszarpnięty głos. Teraz czekam na kolejne sztuki tego zespołu i wydawnictwo koncertowe, które ma się ukazać jeszcze w tym roku.

Closterkeller to legenda gotyckiego rocka w Polsce, tak więc nie trzeba specjalnie ich przedstawiać. Kilka lat temu widziałem zespół Anji na żywo, a tym razem byłem ciekaw jak po zmianach personalnych trzyma się zespół. Muzycznie było dobrze, wokalnie tylko porawnie. Setlista? Na festiwal zespół powinien przygotować raczej bardziej hiciarski zbiór piosenek, których im nie brakuje, więc summa summarum się zawiodłem. No i do tego klops z nagłośnieniem gitary.

Następnym zespołem był post-metalowy Vidian. Muszę przyznać, że koncertowo kapela rozwala. Zespół był idealnie nagłośniony, a na dodatek zaserwował niecodzienne koncertowe ustawienie – wokalista był nieco schowany z tyłu (na podwyższeniu za perkusją). Widać, że na pierwszym miejscu jest muzyka. Kawałki zagrane z najlepszego wydawnictwa zespołu, czyli albumu Transgressing the Horizon wypadają na żywo świetnie i wgniatają słuchacza w ziemię.

Na koniec dnia na scenie zagrała legenda punkrocka – KSU. Zespół podszedł do sprawy totalnie niepoważnie, bowiem wyjeżdżając „z domu” miał być na miejscu dosłownie „na zero”. Dodatkowo zepsuł im się środek lokomocji. Niby zespół doświadczony, grający ponad 30 lat a taka wtopa. No comments!

Dzień drugi

Dzień drugi Summer Dying Loud można śmiało określić jednoznacznie metalowym. Przynajmniej dla mnie taki był, bo z powodu upału dopiero przybyłem po 4-tej.
Thermit

Wkrótce rozstawiła się Sunnata, na która zresztą cholernie czekałem. Ciężko jednoznacznie sprecyzować muzykę tej kapeli, aczkolwiek słowo klimatyczna jednoznacznie kłóci się z upałem i światłem dnia… Po prostu kapela miała pecha, że tego dnia wieczór zarezerwowany był dla mocniejszych nazw. Szkoda, bo poprzedniego dnia Vidian grał bardzo późno i w połączeniu ze światłami całość się prezentowała o wiele ciekawiej. Mnie ten misz –masz sludge’a, doomu i transu kupił bezapelacyjnie. Niemniej Sunnata potrzebuje – jakkolwiek to infantylnie zabrzmi – ciemności. A tak – wysłuchałem z przyjemnością, mając na uwadze, by następny ich koncert wyłapać w bardziej kameralnym miejscu.

Antigama
Zawsze doceniam ich warsztat i żywiołowość. Totalny amok oraz finezja odegrania poszczególnych partii może śmiało deklasować większość konkurencji (jakiej konkurencji???). Do tego dodam, że chłopaki z Antigamy mieli naprawdę dobrze ustawiony dźwięk i mimo natłoku poszczególnych riffów nie można rzec, ze to była ściana dźwięku. Antigama to po prostu masakra, a mi momentami przypomniał się ostatni koncert Napalm Death z Gdańska, zatem skojarzenie jak dla mnie hiper pozytywne. Zresztą ponownie najlepszą recenzją był młyn pod sceną i totalne opustoszenie płyty po ostatnich akordach – upał plus masakra dźwiękowa? Antigama jest niczym piwo na kaca. Absolutnie pożądana.

Bombers
Kuźwa tu miałem totalnie mieszane odczucia, bo z jednej strony cover band niczym z zatęchłej knajpy spod pierwszej z brzegu mieściny i opierający się o komizm pomysł odegrania roli frontmana. Wszak Lemmy był tylko jeden!!!
Ale już po dwóch, trzech utworach nie miałem w głowie tych durnych myśli! Ta trójka kolesi ze Skandynawii postanowiła pokazać, że była zajebista kapela i trzeba po prostu Bogom podziękować, że raczyła nas swoją muzyką przez dekady. Oczywiście repertuar oparty o żelazne klasyki: Ace of Spades czy Iron Fist. Czy mega wyk…scie odegrany Orgasmatron. Jeżeli tak ma wyglądać hołd, to ja jestem totalnie kupiony. Cały koncert przeleciał totalnie szybko, człowiek się wyluzował, a piwo było tak oczywistym dodatkiem, jak powietrze dla płuc. Totalny rock&roll’owy koncert. Kto tego nie kuma, ten po prostu niech … po prostu niech sobie odpuści, masa ludzi totalnie odleciała. Ja też. Wielkie brawa dla organizatora, za to, że ich ściągnął, to była świetna odskocznia przed resztą kapel.

Sinister
Ostatni raz widziałem Sinister za czasów Rachel. Nie było to zbyt wielkie wydarzenie, ot dwa koncerty dosyć blisko siebie rozłożone w czasie, gdy uznałem, ze czasy Hate czy Cross the Styx nie powrócą, a oto kapela, która dawno temu była wymieniana jednym tchem z najlepszymi, to już zaledwie końcówka drugiej ligi. W międzyczasie zaszło sporo zmian, również personalnych. Obecnie Sinister nadrabia straty, a ostatnie krążki ostro zacierają złe wspomnienia słabych płyt. Set był rozpisany znakomicie, bowiem wybitnie wspierali ostatnie dwa krążki. Niemniej Holendrzy nie odpuścili sobie klasycznych kawałków,a koncert otworzyło Intro znane z debiutu. Nie za wiele, ale dobrze, bowiem obecnie tych pięcioro (a i owszem jest na pokładzie niewiasta, zresztą atrakcyjna) ludzi stawia na promowanie się nowym materiałem, nie zaś jechanie na sentymentach. I całe szczęście, że brzmienie dopisało, nie było żadnych irytujących zdarzeń. Po prostu udany koncert weteranów.
Dobry koncert, dobrej kapeli. Tylko i aż tyle.

Grave
No i mój mocno wyczekiwany punkt programu – Grave. Nie tak popularni jak Entombed, nie tak melodyjni jak Unleashed, ale kopiący dupę band, który ostatnimi laty zwyżkuje. Out of Respect… i Endless Procession.., – na tych krążkach kapela oparła swój występ. Nie powiem, obecny poziom zgrania, atmosfery w kapeli to chyba jedne z najlepszych lat dla kapeli, a gdy odegrali kawałki z Soulless, w tym tytułowy, to po prostu mogłem tylko machać łbem nie zastanawiając się, czy jutrzejszy dzień nie będzie moim koszmarem z naderwanym karkiem. Był. Ale to nic. Grave to obecnie czołówka Szwecji, to pieprzony death metal, gdzie finezja, specyficzna melodyka i brutalność tworzą rewelacyjny konglomerat. Wybór ich na ten fest to po prostu strzał w przysłowiową dziesiątkę. You will never see… Heaven!!! Słyszeliście w Aleksandrowie Łódzkim? Nie? A ja kuźwa tak. I zaraz sobie odpalę dwójeczkę I będzie zajebiście. Grave, byliście, jesteście bogami!

Mord’a’Stigmata
Weszli cholernie późno, a na dodatek po dwóch kapelach, które nie oszczędzały publiki. Ale… to był jeden z najlepszych koncertów tego festu. Klimatycznie i zarazem agresywnie. Ta muza płynie, poraża swoistą nieodgadnioną konstrukcją. Przez cała podróż, jaka odbyłem na ten fest, a była ona sporo wydłużona przez wypadek na przejeździe, słuchałem sobie płyty Ansia, zastanawiając, czy jest realne odtworzenie tego klimatu na żywo, w upalny dzień? Żaden problem, zagrali na końcu, w klimatycznej atmosferze, totalnie angażując publikę, sprawiając, ze oczekiwanie na nowy materiał jest po prostu koszmarem, bo to na pewno będzie mocny punkt przyszłego roku.

Podsumowując…..

Bardzo udana, kolejna edycja Summer Dying Loud. Podobno są plany, aby w przyszłym roku festiwal objął trzy dni. Wg mnie to świetny pomysł. Piątek dobrze by było rozpocząć od godziny nie wcześniej niż 18-tej, sobota bez zmian, a w niedzielę koncerty zakończyć maksymalnie o 20-21 w nocy. Na pewno w ten sposób kapele grające na początku w pierwszy dzień będą miały znacznie bardziej liczną publikę.
Które punkty są do poprawy?
Przede wszystkim światła. Były chaotyczne, nie współgrały z muzyką, na dodatek brakowało oświetlenia na przodzie sceny, przez co wieczorem postacie muzyków były mało widzialne. Na koncertach zespołów Sweet Noise oraz Closterkeller nie popisali się akustycy, gitara była zbyt cicha a i perkusji też jakby zabrakło mocy.
Gastronomia bardzo smaczna, piwko zimne, choć warto by było pomyśleć nad redukcją kolejek.
Przy zwiększającej się frekwencji festiwalowiczów i powiększającym się polu namiotowym można by rozważyć wprowadzenie opasek upoważniających do wejścia na teren pola namiotowego wraz z kilkoma ochroniarzami pilnującymi wejścia (komuś w tym roku zwędzono prostownicę do włosów, hehe).

Tomasz, wielkie podziękowania za tak dobry festiwal.
Oby tak dalej!

Wielkie podziękowania dla Łukasza Orłowskiego za udostępnienie zdjęć do relacji.
Autorami relacji są Piotr Czwarkiel i Tomasz Antosik.

Artykuł Summer Dying Loud 2016 – Aleksandrów Łódzki (9-10.09.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

09-10.09.2016 – Aleksandrów Łódzki, Mosir im. Włodzimierza Smolarka (wydarzenie)

W konkursie mamy do wygrania trzy karnety na festiwal. Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine oraz Summer Dying Loud.
2) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku.
3) Pod postem konkursowym w komentarzu wkleić ulubiony utwór jednego z festiwalowych zespołów.
4) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule SDL2016 dołączając link do profilu na FB celem weryfikacji wymogów konkursu.

Rozstrzygnięcie konkursu w piątek – 02.09.2016 o godzinie 20:00. Informacje będzie opublikowana pod postem konkursowym. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji.

Artykuł Wygraj karnet na Summer Dying Loud 2016 pochodzi z serwisu KVLT.