I po odsłuchu pierwszego utworu zaniemówiłem. Kompozycja Null jest skonstruowana w dość prosty sposób, gitara prowadząca i zapętlony riff z miejsca hipnotyzuje. Do tego prosta, nieskomplikowana partia perkusji oraz lekko plumkające klawisze przypominające mi o zespole Lifelover. No i ten grobowy, ciężki growl. Pod koniec utworu tempo rośnie i kapela pokazuje, że w szybszych partiach prezentuje  się równie dobrze. W tle słyszalne są również syntetyczne, elektroniczne sample, nadając lekko kosmicznego charakteru. W utworze Apocalypsis uwagę zwraca świetnie podkręcony bas, a w szczególności na początku utworu czuć jego głębię. Ośmiominutowy kolos w postaci utworu Ad Infinitum rozpoczyna się dość ambientowo, by następnie wymieszać się z doom i black metalem. Do tego momentu  utwory na płycie były utrzymane w klimacie mocno doomowym, co zmienia piąta kompozycja The Beast We Have Created, zdecydowanie szybsza, z przyjemnym heavy metalowym riffem.
Tetragon, czyli ostatni utwór na płycie aż się prosi aby go skrócić. Z tych 15 minut najlepiej posłuchać fragmentu od 5 do 7 minuty.

Czy ta płyta ma jakieś wady? Otóż tak. Przede wszystkim utwór Agitation – Consent – War, czyli 4,5 minuty miksu ambietu z elektroniką i gitarowym przesterem oraz mrocznym wokalem. Mogę się domyślać, że zespół chciał w ten sposób uatrakcyjnić wydawnictwo, ale totalnie mi to tutaj nie pasuje. Również Black Hole Dementia wydaje się wciśnięty na siłę, brakuje mu tego klimatu, które mają poprzednie utwory. Nie ratuje go nawet ciekawa elektronika.

Po odsłuchu mam bardzo pozytywne wrażenia. Czas trwania płyty, czyli aż 61 minut paradoksalnie nie nuży, ale gdyby wyciąć z niej wspomniane wcześniej fragmenty – byłoby idealnie.

Artykuł STELLAR MASTER ELITE – „Hologram Temple” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Na początku słyszymy… flet. Piękne, klimatyczne intro po minucie przeradza się w blackmetalowy wybuch, po którym znowu następuje całkowita zmiana nastroju i bardziej liryczny, spokojny fragment. Sześciominutowy Die Habsucht szybko dał mi do zrozumienia, że w moje ręce wpadł krążek będący spełnieniem moich marzeń. Moritat jest zróżnicowany, oprócz utworów kompozycyjnie wyglądających jak wspomniany otwieracz, nie brakuje również stricte blackowych petard, takich jak chociażby następujący zaraz po nim świetny Drohende Schatten, czy długich i rozbudowanych kolosów – w rolę tego wciela się tytułowy jedenastominutowy Moritat sam w sobie będący małym arcydziełem. Całość jest bardzo melodyjna, wokalista żongluje blackmetalowym skrzekiem oraz nasuwającym skojarzenia z death metalem growlem (chociaż nie zabraknie również rozpaczliwych krzyków czy nastrojowych szeptów podczas spokojniejszych partii utworów), plus brzmienie jest wyjątkowo dopieszczone. Do tego Niemcy są doskonali w kreowaniu atmosfery za pomocą dźwięków, czego przykładem może z kolei być Der Letzte Galgen.

Słabe punkty? Szczerze przyznam, że nie zauważyłem istotnych. Na siłę mógłbym się jedynie przyczepić do czasu trwania albumu, jednak to tylko dlatego, że czterdzieści minut z tak wysokiej próby black metalem to zdecydowanie za mało.

Niezwykle rzadko się zdarza, abym rzeczywiście był aż tak zachwycony. Do takiego stanu doprowadziło mnie nowe wydawnictwo Der Rote Milan. Moim zdaniem Moritat mógłby, a w zasadzie to nawet powinien zasiadać w jednym rzędzie z dziełami melodyjnego black metalu spod znaku na przykład Dissection – a to chyba największy z możliwych komplementów. Tej płyty nie wypada nie znać, a jednak kapela nie cieszy się tak wielką sławą, na jaką według mnie zasługuje.

Dzieło, którego będą słuchały wnuki moich wnuków. Jakoś tego dopilnuję.

Artykuł DER ROTE MILAN – „Moritat” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.