Tak, ten split to nie przelewki. Niecałe pół godziny rąbanki w postaci czystego mroku i bluźnierstwa. Nie będę robił tu tajemnicy, że unholy metal nie jest moim pierwszym wyborem wśród ekstremalnych odmian metalowego draństwa. Często wręcz go omijam bo kapele próbują wcisnąć pseudokvltowe rzeczy, a w moim uznaniu w taki sposób nadrabiają braki w umiejętnościach. Jestem zdania, że prymitywnie czy prostolinijnie trzeba potrafić zagrać, i tu oba projekty sprawdzają się bez pudła.
Na pierwszy strzał lecą kompozycje od Trance of the Undead. Ten jednoosobowy projekt wprowadza iście grobowy, spływający smołą klimat. Utwory są nieskomplikowane, ale natchnione mrokiem. Pierwsza, dziewięciominutowa kompozycja Retribution for the Dead (Astral Punishment) wprowadza na dodatek sample zapożyczone z filmu Ostatnia Fala (1977 reż. Peter Weir), kreując wyżyny piekielnego zła. Odbieram tę część splitu jako równie brutalną, co uduchowioną.
Wraz z numerem trzy swoją diabelską obecność oznajmia Chaos Perversion. Chilijscy metale nie mają zamiaru pozwolić na dominację poprzedzającego ich wykon materiału i serwują piekło na swój własny sposób. Jest to niskostrojony, prymitywny black/death metal bardzo zakorzeniony w war metalowych załogach typu Blasphemy. Gruzujące gitary do spółki z mrocznymi klawiszami nadają całości czysto satanicznego kształtu, a górujące nad całością szaleńcze wokale Daniela Harmosilla są świetnym wykończeniem tego opętanego stuffu.

Trance of Perversion to zaskakująco spójny materiał. Obie hordy grają po swojemu, a jednak dopełniają się symbiotycznie. Podmiotem całości jest mrok, zło najczystszej próby. Zadziwia mnie tu, że w tak brutalnych utworach udało się muzykom utrzymać ten horrorowy klimat. Ufam, że materiał ten znalazł już sporo fanów w naszym kraju, a jeżeli jeszcze nie dotarł do wszystkich maniaków smoły, to mam nadzieję, że ten tekst w tym pomoże. Warto sprawdzić.

Artykuł TRANCE OF THE UNDEAD/CHAOS PERVERSION – „Trance of Perversion” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Nie pamiętam, czy miałem okazję słuchać debiutu zespołu, ale nazwa zdecydowanie obiła mi się o uszy. Znalezienie nowej płyty w paczce z nowościami przyjąłem więc z zadowoleniem. Byłem pewien, że będzie old schoolowo, i nie myliłem się. Beneath the Shroud to absolutny ukłon dla starych czasów i prostoty w metalu. Utwory są tu prostolinijne, przewidywalne, ale skrajnie agresywne. Dominuje zezwierzęcenie i metalowe barbarzyństwo, co nie znaczy, że jest prostacko. Muzycy swój nieskomplikowany metal potrafią napisać tak, by się go dobrze słuchało, bez znudzenia i z nieschodzącą z ryja podkową. Tempa oscylują wokół d-beatowych zwrotek, z których band czasami poleci w półblasty lub zwolni. Daje to ostatecznie bardzo energetyczny atak, którego dobrze się słucha i mimo niewielkiego urozmaicenia – lubi.
Styl zespołu nazwałbym mieszanką unholy metalu z thrash blackiem w stylu wczesnego Bathory, domieszką Szwecji w stylu Carnage, wczesnego Entombed i Samaela czasów Worship Him/Blood Ritual. Długo się zastanawiałem, z czym mi się to wszystko kojarzy i po czasie przyszła odpowiedź. Nagrano kiedyś album In Cospiracy With Satan – A Tribute to Bathory i klimat tej kompilacji wydaje mi się podobny do nowej płyty Sepulchral. Czyli muzyka lat 80. została przełożona na trochę bardziej nowoczesny sound i styl. Bo prawda jest taka, że dzisiaj, choćby nie wiem co się robiło, nie da się zabrzmieć w stu procentach jak kiedyś. Sepulchral brzmi brudno, ohydnie, a wokale ubrane są w głębokie pogłosy, składniki uwielbiane przez polskich maniaków true metalu.

Jedynym minusem, jaki bym musiał wytknąć, jest trochę przydługi czas trwania płyty. Czterdzieści trzy minuty może zmęczyć. Ustawiłbym to gdzieś na poziomie trzydziestu pięciu
i byłoby pewne, że każdy będzie zadowolony, bez szans na zmęczenie czy utratę uwagi. Nawet najlepiej zrobiona muza w tym stylu przy długim obcowaniu może wydać się jednostajna.

Ostatecznie uważam nowe dzieło Sepulchral za bardzo udane. Długo nie natrafiłem na tak skuteczny, barbarzyński metal. Dzieło to stworzono w totalnym hołdzie dla undergroundu i do maniax podziemia ma trafić. Jestem pewien, że jest w naszym kraju wielu metaluchów, którzy te dźwięki będą wielbić.

Artykuł SEPULCHRAL – „Beneath the Shroud” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

II Opposition od początku ładuje w słuchacza nienawistnym death/black metalem, ubranym w old schoolowe brzmienie. Wszystko spięte jest wulgarnym, satanicznym przekazem i imidżem, w którym ilość ćwieków liczyć można na kilogramy, a sztuczną krew na litry. Bez dwóch zdań jest to odmiana metalu, która w ostatnich latach zyskała sobie rzeszę fanów w naszym kraju, co jest dosyć specyficzne, bo z jednej strony pompuje się u nas miliony w kościół, a z drugiej wielbi sztukę szatana… No, ale nie o tym miało być.

Diabelskie trio w prostej linii oddaje hołd takim legendom jak Blasphemy, Angelcorpse, Revenge, staremu Deicide. Dodaje do tego sporą ilość black metalowych riffów. Wokale w zespole są dwa, dzięki czemu nie wątpię, iż na żywo wszystkie nakładki i smaczki są odtwarzane. Nie od dziś wiadomo, że dobrze współpracujący growl i scream dają mocne efekty, w Goath są użyte poprawnie. Wszystko jest na miejscu, choć też mocno przewidywalnie. To słowo niestety ma też odniesienie do samej muzyki – po dobrym starcie w postaci czterech/pięciu utworów zaczyna się lekkie, przysłowiowe „męczenie buły”. Ep złożona z utworów z początku płyty byłaby mordercza, niestety z trwającego ponad czterdzieści minut albumu bije monotonia. Gdzieś tu uciekły zapadające w pamięć momenty i charyzma, a starania, by siać zło spełzły na niczym, usypiając Pana Ciemności końcówką płyty. Przydałoby się więcej ciosów podobnych do Revenge i Born of Fornication, które zawierają w sobie odpowiednią dozę urozmaicenia i emocji. Mam też wrażenie, że na płycie za bardzo schowane są gitary. Old school old schoolem, ale gitary muszą napier…..

Przyznaję, że przy pierwszym słuchaniu ostatniej propozycji Goath – II Oppostion byłem pewny, że dam jej wysoką notę. Niestety z czasem zacząłem odczuwać lekkie znużenie i wewnętrzne rozdarcie. Nie jest to zła płyta, ale też nie jest porywająca, stąd ocena bliska połowie.

Goath na Facebook’u.

Artykuł GOATH – „II Opposition” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.