Tracklista:
01. Indigenous Inquisition
02. Storm the Gates
03. Nihilist
04. No Pain = No Power
05. Ghenna
06. Black Hole Scum
07. Favela / Dystopia
08. Always Was, Always Will Be…
09. Soulfly XIII
10. Chama

Artykuł SOULFLY: klip do utworu No Pain = No Power pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. They Came from Space
2. What I Did…
3. Robots
4. Halloween (Misfits cover)
5. Pet Sematary (Ramones cover)

Artykuł Odsłuch nowej EPki zespołu UNTO OTHERS pochodzi z serwisu KVLT.

Relacja red. Łukasza:

Odkąd w 2019 roku po raz pierwszy zawitałem w Aleksandrowie Łódzkim na Summer Dying Loud nie wyobrażam sobie września bez powrotu na teren tamtejszego MOSiRu. Tym razem również tradycji musiało stać się zadość, a trzy intensywne dni spędzone na żegnaniu lata zapewniły mi mnóstwo wrażeń i wręcz wycisnęły jak cytrynę.

Dzień pierwszy

Czwartek zacząłem od koncertu Sznura na scenie głównej i od lekkiego zaskoczenia w postaci zawodu tym występem. Coś nie do końca zagrało nagłośnieniowo, przez co ciężko mi było cieszyć się zespołem tak jak miało to miejsce kilka razy podczas ich klubowych koncertów. Bardzo rozczarował mnie za to Taraban, który do tej pory na żywo również za każdym razem dowoził – tym razem było o wiele mniej stoneru, a znacznie więcej piosenkowego hard rocka i niestety w wydaniu krakowian ten kierunek kompletnie mi nie leży. No trudno.

Splot mniej i bardziej fortunnych wydarzeń (w tym paskudne piwa browaru Wąsosz serwowane na strefie gastro i związana z nimi konieczność spacerów poza MOSiR) sprawił, że następnie ledwie liznąłem Cancer (to co zdążyłem usłyszeć było całkiem całkiem) i niestety całkowicie przegapiłem będący dla mnie jednym z gwoździ czwartkowego programu Cave In. Końcówka dnia okazała się jednak bardzo mocna – legendy sceny w postaci Davida Vincenta i Pete’a Sandovala reprezentujących barwy Terrorizer spuściły mi solidne bęcki, idealnie naoliwiona maszyna Carcass rozgniotła to co ze mnie zostało, a skocznie melodyjny black metal Taake wieńczący pierwszy dzień festiwalu poderwał mnie do ruchu (no i przede wszystkim Hoest wytrzymał cały koncert, co nie jest takie oczywiste – kto ma wiedzieć ten wie). W międzyczasie zawitałem jeszcze w krypcie na Antediluvium (nie moja bajka) oraz na gigu dnia, jakim okazał się występ francuskiego Blód – mnóstwo emocji, mroczny klimat, po prostu rewelacja. Szkoda jedynie braku perkusji na żywo, która według mnie wzniosłaby ten show na jeszcze wyższy poziom.

Blód

Dzień drugi

Piątek wystartował dla mnie za sprawą Gravekvlt, którzy to wypadli bardzo przyjemnie nawet mimo nieszczególnie rozpieszczającej festiwalowiczów aury. Wszystkich po kątach porozstawiało Deus Mortem – panowie w moim prywatnym rankingu odstawili całą resztę piątkowej stawki o przynajmniej dwie długości, i to pomimo faktu, że widziałem ich niewiele wcześniej na jedenastej edycji Niech Cisza Milczy. A konkurencja do wyprzedzenia była nie byle jaka, bo przecież tego samego dnia na głównej scenie występowały składy takie jak chociażby Orange Goblin (swoją drogą “pożegnalny” koncert Anglików również był z najwyższej półki), energiczny Grave, którego wokalista dziękował publice w języku rosyjskim, czy Samael, który z nich porwał mnie zdecydowanie najmniej.

Działo się też w Krypcie oraz przed nią – to drugie niestety bardzo odczułem podczas koncertu Totenmesse, na który po prostu nie udało mi się dostać. Mam nadzieję, że organizatorzy SDL-a na nadchodzących edycjach wymyślą coś nowego w kwestii mniejszej sceny, bo sprowadzane na nią zespoły ściągają coraz więcej chętnych – a Krypta w obecnej formie z gumy nie jest. Udało mi się za to zerknąć na Węża, który zgodnie z przedfestiwalowymi przewidywaniami mnie nie porwał. Zachwytu nie spowodował również Mortiis – spacer spod sceny głównej do Krypty trwał dłużej niż moje zainteresowanie tym występem i biorąc pod uwagę tempo w jakim sala opustoszała nie byłem pod tym względem osamotniony.

Deus Mortem

Dzień trzeci

Pierwsze sobotnie koncerty tegorocznego SDL-a dostarczyły mi diametralnie różnych wrażeń – najpierw znużył mnie mocno średni Gallileous, a następnie jak zwykle poruszył fenomenalny Dom Zły. Dużo obiecywałem sobie po przedwyjazdowych odsłuchach materiału Year of the Goat, na żywo czegoś mi jednak zabrakło, przez co spod głównej sceny odchodziłem mocno rozczarowany. Kolejna na mojej liście “do zobaczenia” była Darvaza, jednak tutaj pojemność Krypty ponownie dała o sobie znać i niestety musiałem obejść się smakiem.

Kolejne godziny spędziłem przy scenie głównej, gdzie najpierw zameldowali się starzy wyjadacze z Venom i zaprezentowali szereg numerów, które ukształtowały scenę, nawet zbytnio nie udając, że materiał nagrany przez zespół po latach 80-tych mógłby kogoś obchodzić (choć na symboliczną reprezentację ostatnich trzech pełniaków znalazło się miejsce). Świetny był to koncert, choć najlepsze i tak miało dopiero nadejść za sprawą Cult of Luna – dla mnie głównego punktu całego festiwalu. Oczekiwania względem Szwedów miałem absurdalnie wręcz wysokie, a oni nie tyle je spełnili, co wręcz przebili dostarczając pełne emocji post-metalowe przeżycie. Oj tak, to nie był koncert, to było doświadczenie. Wykonawczo bez zarzutu, nagłośnieniowo z mocnym uderzeniem i pracą świateł, która wznosiła zespół na jeszcze wyższy poziom. Liczę na trasę klubową tych gości w niedalekiej przyszłości. Bardzo niedalekiej.

Po tym koncercie nic w Aleksandrowie nie było już dla mnie takie samo – stąd też bardzo porządny występ Terrestrial Hospice nie wzbudził we mnie większych emocji, a zamykający tegoroczną edycję Summer Dying Loud Portal postanowiłem sobie darować, bodajże, po kwadransie.

Dom Zły

———–

Czas na moje wrażenia:

Muzyczna celebracja końca lata za nami. Tegoroczny Summer Dying Loud, czyli najbardziej kameralny z wielkich festiwali (lub jak kto woli największy z zacisznych zjazdów koncertowo-towarzyskich) dostarczył tradycyjnie masy pozytywnych wrażeń. Jak to bywa na tego typu imprezach, niektóre z występów udało się obejrzeć jedynie w części, z wielu trzeba było zrezygnować. Jednak już kilkanaście naprawdę znakomitych punktów programu wystarczyło, by określić tę edycję mianem bardzo udanej.

Dzień pierwszy

Pierwszy dzień festiwalowych zmagań rozpocząłem od Sznura. Śląska załoga gustownie łącząca w swojej stylówie wpływy polskich uroczystości rodzinnych z kulturą bdsm, zabawnie kontrastowała ze słonecznym i pogodnym popołudniem w Aleksandrowie Łódzkim. Muzycznie też było przyzwoicie, choć podczas podziwiania popisów zespołu, z tyłu głowy kołatała mi się myśl, że na dancingi tego typu patent zastrzegła już wcześniej Gruzja.

Prezentujący się po podopiecznych Grega z GoW Taraban już tak pozytywnego wrażenia nie pozostawili. Choć należy oddać uznanie wokaliście, który zdecydował się na występ pomimo poważnie wyglądającej kontuzji nogi, zespół jako całość zaprezentował się co najwyżej średnio. Lekki, niezobowiązujący rock, wyraźnie nastawiony na przebojowe i radiowe klimaty, pozostawił po sobie zbyt mało, by na dłużej zagościć w mojej pamięci.

Znacznie więcej radości przyniósł kolejny z koncertów dużej sceny festiwalu. Gotycki rock zmieszany z occult hejwiorkami – nie ma lepiej. W dźwiękach The Night Eternal (poza klasykami pokroju Danzig, Iron Maiden, czy Angel Witch) pobrzmiewały echa takich składów jak Idle Hands/Unto Others, Tribulation, czy do dziś nieodżałowanego przeze mnie In Solitude. Nie było szans, bym nie został kupiony.

The Night Eternal

Pozytywne wrażenia zdołała podtrzymać też pierwsza wizyta w SDL-owej Krypcie, która zbiegła się w moim przypadku z recitalem Wucan. Niemiecka załoga, dowodzona przez magnetyczną Francis Tobolsky, sięgała w swojej muzyce po elementy stonera, blues rocka i radosnej, amerykańskiej prowincji. Wokalistka grupy zasługiwała zresztą na osobne pochwały, kradnąc show energetycznym zachowaniem, biegłością instrumentalną i pełnym werwy oraz charyzmy głosem. Jedno z najbardziej pozytywnych zaskoczeń pierwszego dnia festiwalu.

Szybki powrót na dużą scenę poskutkował szansą na zobaczenie części występu Cancer. Zasłużeni w historii brytyjskiego death metalu artyści zaprezentowali się więcej niż przyzwoicie, dowożąc klasyczny, wyjęty wprost z bańki czasu death/thrash metal.

Zabrakło mnie niestety na koncercie Cave In, czego – słysząc relacje i opinie uczestników – mogę tylko żałować. Małe pocieszenie zafundowali mi muzycy Terrorizer, odgrywający na głównej estradzie festiwalu pomnikowy World Downfall. Papa na dachu pozostała wprawdzie nienaruszona, ale zobaczenie w akcji Pete’a Sandovala i Davida Vincenta samo w sobie warte było mojego stawiennictwa.

Ostrzej trzewiki poobdzierałem na koncercie Carcass. Brytyjczycy odegrali w Aleksandrowie Łódzkim cudną sztukę. Z jednej strony wyjątkowo precyzyjny, świetnie brzmiący i w każdym calu dopracowany, z drugiej całkowicie bezpretensjonalny, pełen naturalnej radości i zabawy formą występ. Rozradowany Jeff Walker pozostanie dla mnie jednym z symboli pierwszego dnia festiwalu.

Nawrotka do Krypty i koncert Blód, będący kolejnym przykładem tego, że posiadając na froncie mocną i ekspresyjną obsadę kobiecą, można czynić na scenie prawdziwe cuda.

Historie z ostatnio odnotowaną w Polsce niedyspozycją Hoesta, budziły uzasadnione obawy o Taake. Te podsyciło dodatkowo rozpoczęcie show od dwóch utworów instrumentalnych, jednak kiedy Norweg w końcu zagościł za mikrofonem, na deskach sceny rozpętało się prawdziwe piekło. Jasne, można podnosić hasła o drugiej lidze black metalu i przaśnych melodyjkach, jakich w muzyce zespołu pełno, ale kurwa.. Dawką furii, obłędu i dzikiego amoku, Hoest mógłby spokojnie obdarować wielu pozorantów, aspirujących do miana zadeklarowanych rycerzy black metalu. Jebaniutki trzymał za gardło przez cały set, dając jeden z najlepszych popisów pierwszego dnia festiwalu.

Taake

Dzień drugi

Drugi dzień festu rozpocząłem od Gravekvlt, który dostarczył sytej porcji zakwaszonego speed/black punka. Zabawny koncert z kategorii tańca i śpiewu.

Kolejnym punktem mojej wishlisty była próba dostania się do Krypty na premierowy pokaz Baara, jednak jego obsuwa skutecznie mnie z tego pomysłu wyleczyła. W to miejsce cofnąłem się pod główną estradę na jeden z absolutnie obowiązkowych punktów tegorocznej edycji. Deus Mortem dostarczył dokładnie tego, czego po ekipie Necrosodoma należało się spodziewać. Swąd szatańskiej spalenizny uniósł się miłą wonią nad Aleksandrowem Łódzkim, a sam zespół dowiódł, że mimo silnego zakorzenienia w podziemiu, doskonale czuje się także na dużej scenie.

Następny koncert main stage niestety podobnie pozytywnych wrażeń nie przyniósł. Nie ukrywam że mocno liczyłem na Gott (Devil’s Blood love eternal), jednak na żywo zespół nie zdołał wywołać we mnie oczekiwanych, wznioślejszych uczuć. Grupa zaprezentowała się może i solidnie, jednak magicznego pierwiastka (obecnego na wydanych dotychczas EP-kach) nie zdołałem w występie Holendrów odnaleźć.

Szybka przebieżka do Krypty na harcowników z Totenmesse, którzy podobnie jak w czasie tegorocznego Mystica zalali klubową publikę falą jadu, nienawiści i wyrażonej z pogardą mizantropii. Obyło się wprawdzie bez krwawych scen, impakt gigu był jednak porównywalny do odnotowanego w czerwcu w gdańskiej stoczni.

Totenmesse

Po black metalowej nawałnicy przyszedł czas na relaks w towarzystwie Brytyjczyków z Orange Goblin. Najlepszym podsumowaniem setu żegnającej się z publicznością grupy były słowa Bena Warda: “we’ve gathered here to celebrate the simplicity of rock’n’roll!”. Cóż można dodać? Proste środki i szczera energia były orężem, po który sympatyczni Angole sięgali podczas koncertu często i skutecznie.

Zmian stylistycznych i żonglerki emocjami ciąg dalszy – po beztroskich harcach przyszedł czas na wyciszenie i oddanie się uduchowionemu dark folkowi w towarzystwie Darkher. Chwila oddechu, która pozwoliła nieco odpocząć od festiwalowego zgiełku.

Grave stał się w moim przypadku ofiarą obowiązków towarzyskich, jednak już zasłyszane z pobliskiego lasku dźwięki dawały dobry obraz tego, jak solidny i grubo ciosany był to koncert. Cieniem na występie położyły się ponoć podziękowania wyrażone przez Ole Lindgrena w dialekcie polsko-ruskim, małym pocieszeniem jest więc fakt, że nie musiałem być świadkiem tak ciężkiej krindżówy. Przeznaczenie jednak oszukać nie zdołałem, gdyż wspomniana dosięgnęła mnie podczas gigu Szwajcarów z Samael. Jasne, Ceremony of Opposites to płyta absolutnie kultowa, jednak odgrywanie jej w settingu festyniarskiej chałtury nie pozwoliło mi cieszyć się usłyszanymi na żywo klasykami. Pewnych rzeczy ruszać się nie powinno.

Finałowym koncertem dnia był dla mnie przyczajony w Krypcie Mortiis. Strasznie lubię wszelkiej maści odpały w stronę rpgowych, dungeon synthowych i larpowych klimatów, naturalnie więc muzyka artysty trafia dość celnie w moje gusta. Odgrywanie jej jednak w tak niemrawej postaci, jak zaproponowana przez Norwega, poddawało w wątpliwość sens całego przedsięwzięcia. Moje zdanie zdawała się podzielać zresztą spora część Krypty, która początkowo szczelnie wypełniona, z utworu na utwór zauważalnie pustoszała.

Orange Goblin

Dzień trzeci

Po właściwym przygotowaniu energetycznym (Zielona Górka w Pabianicach rulez) przyszła pora na trzeci dzień festiwalowych przygód. Na pierwszy ogień Gallileous, który mimo nieco cekiniarskiego oblicza, zagrał całkiem poprawną i przyjemną sztukę.

Kierunek Krypta, w której black metalowej celebry dokonywał Limbes. Nie miałem pojęcia, czego mogę się po solowym występie Niemca spodziewać i dałem się wziąć mocno z zaskoczenia emocjonalnej wiwisekcji, której z jego strony doświadczyłem. To samo chciałbym powiedzieć o Domu Złym, jednak moje kolejne podejście do tego bandu skończyło się podobnie, jak wszystkie poprzednie (a muszę zauważyć, że widywałem go już w epoce przedlodowcowej, gdy za mikrofonem stał jeszcze Krzysztof Dziak). Właściwemu zestrojeniu nie pomógł na pewno festiwalowy pośpiech, przez który na powrót wycofałem się w kierunku Krypty.

Odium Humani Generis stanęli jak zwykle na wysokości zadania. Black metal z kategorii “ale to już było”, mający jednak na siebie pomysł i potrafiący przyciągać uwagę słuchacza. Tej nie udało się niestety zaskarbić Year of the Goat. Podobnie jak w przypadku Gott, ostrzyłem sobie na nich zęby jak demoniczny Hessyjczyk na głowy mieszkańców Sleepy Hollow. Niestety – energia sceniczna, a raczej jej deficyt oraz średni jak na dorobek studyjny wybór kawałków, nie pozwoliły mi w najmniejszym nawet stopniu nacieszyć się oglądaniem Szwedów. Chyba najmocniejszy zawód tegorocznego SDL-a. Z asystą w powrocie na właściwe tory przyszli Norwegowie z Aura Noir, którzy zagrali surowy, naznaczony też jednak luzem i sceniczną swobodą koncert. Najlepszy Venom tej edycji Summer Dying Loud.

Black metalowy ogień podsycili w Krypcie muzycy Darvazy. Dla wielu był to jeden z najbardziej wyczekiwanych momentów festiwalu, co było widać wyraźnie zarówno po frekwencji jak i przyjęciu grupy. Zespół oddał w naturze z nawiązką, dając koncert pełen black metalowej zaciekłości, niepozbawiony jednak też rock&rollowego feelingu.

Darvaza

Zważywszy na wcześniejszą rundę z Aura Noir, nie spieszyłem się z powrotem pod main stage na recital Venom. Fragment, który zobaczyłem był dla mnie wystarczający do odblokowania achievementu, nie da się jednak nie zauważyć, że zespół coraz wyraźniej przegrywa już dziś swój wyścig z rydwanem czasu.

Cult of Luna uczestniczyli w tegorocznym SDL w podobnej roli, jak w roku ubiegłym Obscure Sphinx, siłą rzeczy trochę oba występy ze sobą porównywałem. Show Szwedów miał wprawdzie urok, zagranie post metalową kartą w ostatnim dniu festiwalu nie było już jednak tak skuteczne, jak przed rokiem. Szczękę straciłem dopiero za sprawą koncertu Terrestrial Hospice, podczas którego skóra zeszła mi z twarzy razem ze ścięgnami. Formalnie pierwsza konfrontacja projektu Skyggena i Inferno z publiką, była moim zdaniem (wraz z Taake i Deus Mortem) najlepszym bleciorowym aktem tegorocznego SDL-a.

Jakby ofiar w ludziach było mało, chwilę później na głównej estradzie, z finałowym setem rozgościł się Portal. Występ Australijczyków od początku traktowałem w kategorii doświadczenia wizualno-dźwiękowego, dzięki czemu odnalazłem się w kontakcie z nimi całkiem dobrze. Zupełnie nie przeszkadzały mi wypominane przez wielu mankamenty akustyczne, bo i tak chłonąłem tę muzykę bez zagłębiania się w brzmieniowe didaskalia. Zabawnym i całkiem rozczulającym był też fakt, że mając w fosie legion profesjonalnych fotografów, po koncercie zespół udostępnił w swoich socialach zdjęcie, zrobione przez mnie dobry kilometr od sceny, w dodatku w pełnym pixel arcie. Tak trzeba żyć.

Portal

To chyba na tyle. Nie będę tym razem silił się na wzniosłe podsumowania, deklarując jedynie, że widzimy się oczywiście w Aleksandrowie Łódzkim już w przyszłym roku!

Autorką zdjęć jest Natalia Krymska (@slembii).

Artykuł Summer Dying Loud 2025 – Aleksandrów Łódzki (4-6.09.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Hubert Pomykała: Witajcie ponownie w Poznaniu. Wiem, że graliście tu w 2019 roku jeszcze pod nazwą Idle Hands. Wówczas rozgrzewaliście publiczność przed UADĄ, Tribulation i Gaahl’s Wyrd na dwóch polskich koncertach. Drugi z nich odbył się w Warszawie. Macie jakieś wspomnienia z tamtej wizyty w naszym kraju? 

Gabe Franco, lider i frontman grupy: Cześć, zgadza się. Pamiętam, że w Poznaniu występowaliśmy w okolicach rynku (chodzi o nieistniejący już Klub u Bazyla – przyp. red.), a później strasznie się nawaliliśmy podczas grania w bilard. Brandon (Hill, basista grupy – przyp. red.) i Gaahl „walczyli” zresztą do jakiejś szóstej rano. Prawdziwe szaleństwo.

Colin Vranizan, perkusista: To nie wszystko. Wtedy w Poznaniu zagraliśmy pierwszy numer w całkowitych ciemnościach, ponieważ nikt z nas nie włączył świateł na scenie (śmiech). Przy czym wyszło zgrabnie, bo rozpoczynaliśmy od Nightfall.

H: Teraz odwiedzacie 2Progi, które mieszczą się zaraz obok cmentarza. Czy to nie idealne miejsce dla kapeli parającej się metalem gotyckim?

G: Tak sądzę. Ciekawe. Niemniej czujemy się tylko połowicznie gotyckim zespołem, więc dobrze, że cmentarz znajduje się po drugiej stronie ulicy. To wystarczająco blisko.

H: Wracacie do nas regularnie; po pandemii koronawirusa przyjechaliście do Katowic, by rozgrzać publiczność przed Carcass, Arch Enemy i Behemoth, a wczoraj graliście w Gdyni, poprzedzając Toxic Holocaust. Dzisiaj sami zamykacie wieczór setem. Odnoszę wrażenie, że Unto Others staje się coraz bardziej rozpoznawalne. Jak przebiega aktualna trasa?

G: Prawdę mówiąc, dopiero teraz czujemy, że wszystko przebiega tak, jak powinno, bo przez pierwsze cztery dni trasy nie mieliśmy dostępu do sprzętu. Nasze rzeczy po prostu zaginęły, więc bywało nerwowo, ale wydaje się, że wreszcie wszystko zaczyna iść gładko. Reakcje publiczności są żywiołowe. Jest w porządku.

C: Tak, każdy kolejny koncert zaskakiwał nas pozytywnym odzewem fanów.

H: Jakie są wady i zalety zamiany kolejności setów z innymi zespołami? (oprócz występów stricte festiwalowych, w trakcie trasy Summer Lightning Over Europe 2024 Unto Others wymieniało się naprzemiennie slotami headlinera z Toxic Holocaust – przyp. red.)

G: Nie ma zbyt wielu wad. Ta bodaj największa polega na konieczności pilnowania sprzętu w trakcie rozkładania i pakowania. W warunkach klubowych, gdy nigdy do końca nie wiadomo, jak danego wieczoru będzie wyglądać scena, niespecjalnie da się wypracować schemat działania możliwy do powielania każdego dnia. Akurat dzisiaj udało nam się szybko ogarnąć temat „przepinki”, więc jest spokojniej. Najważniejsze pozostaje jednak wspieranie kolegów z innych kapel. Gramy w końcu dla tej samej publiczności. Dbamy o przyjacielskie relacje z zespołami, które z nami grają. Gości z Toxic Holocaust znamy od dawna, a Joel (Grind, lider TC – przyp. red.) nagrywał zresztą jeden z albumów mojego byłego zespołu jeszcze w 2013 roku (chodzi o długogrający debiut formacji Spellcaster – przyp. red.). To ciekawe, że spędzamy czas z nim również teraz, w zupełnie innej części planety.

H: Dzisiaj występujecie jako ostatni, co oznacza pewnie, że zagracie dłużej. Zdradzicie, ile numerów więcej można się spodziewać? 

G: Byłeś wczoraj w Gdyni?

H: Niestety nie.

G: Ach, w porządku. Wczoraj graliśmy około godziny, a dzisiaj usłyszycie pewnie jakieś 4-5 utworów więcej. Wszystko zależy od publiczności; jeżeli ta reaguje żywiołowo, jesteśmy w stanie zaprezentować nawet i osiem numerów ekstra. Zobaczymy, jak będzie dzisiaj. (ostatecznie w Gdyni zagrano 12 kompozycji, a w Poznaniu „tylko” 15 – przyp. red.)

H: Brzmi obiecująco. Przejdźmy do nowego albumu. Płyta ukaże się 20 września i dotychczas opublikowaliście trzy single: Butterfly, Raigeki i Angel of the Night. Słyszałem niedawno pewien wywiad z Tobą, Gabe. Opowiadałeś w nim, że utwory z Never, Neverland będą mocno się od siebie różniły. Po odsłuchu singli zauważam, że rzeczywiście tak jest, a na dodatek postawiliście większy nacisk na melodie. Czy można zatem spodziewać się po Was zróżnicowanego krążka?

G: O tak, to bardzo zróżnicowany album. Owszem, zawarliśmy na nim coś o motylach i słonecznej pogodzie, ale jest tu także thrash metal, a nawet tekst traktujący o ludobójstwie bombardowaniem. Zebranie tego w całość mogłoby wydawać się trudne, ale udało nam się to wszystko jakoś splątać pewną cienką nicią, która ciągnie się przez cały czas trwania płyty. Może reszta zespołu chciałaby się tym razem wypowiedzieć? (śmiech)

C: Myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie. Zarejestrowaliśmy sporo melodii, jak i mocnego, metalowego grania. Moim zdaniem to świetna płyta. Z pewnością polubią ją fani naszych wcześniejszych dokonań.

H: Gabe, opowiesz więcej o tematyce, jaką poruszasz w tekstach na najnowszym krążku? Gdzieś wspominałeś, że starałeś się uchwycić więcej pozytywnego przekazu.

G: W jakimś stopniu rzeczywiście jest on tu obecny, ponieważ niektóre piosenki mają wydźwięk mający budzić nadzieję. To dlatego, że nie jestem już tak przygnębiony czy pochłonięty depresją jak wtedy, gdy pisałem słowa na poprzednie krążki. Aczkolwiek zaznaczam, że na Never, Neverland starałem się uchwycić znacznie szerszy przekrój emocji, nie skupiając się wyłącznie na tych radosnych czy przyjemnych.

H: Jak przebiegały prace z producentem nowej płyty, Tomem Dalgetym? Wydaje się, że to przyjazny i sympatyczny człowiek. Trzeba przyznać, że lista jego dokonań budzi uznanie. (Tom pracował m.in.: z Rammstein, Pixies, Ghost czy The Cult – przyp. red.)

G: Najlepiej, by na to pytanie odpowiedział Brandon.

B: Tom to świetny facet. Wspaniale było przebywać w jego towarzystwie i słuchać zarówno jego opowieści o wielu muzykach, jak i samej muzyce. Oczywiście to także znakomity fachowiec, a nagrane przez niego krążki brzmią rewelacyjnie. Przebywanie z nim w studiu sprawiało nam radochę każdego dnia.

G: Jego podejście do realizowania nagrań jest kompletnie inne niż nasze dotychczasowe. Pierwszego dnia próbował nas rozgryźć i już drugiego dnia byłem przekonany, że Tom doskonale wiedział, jakim zespołem jesteśmy. To o tyle ciekawe, że ja sam nie wiem, jakim zespołem jesteśmy. Początkowo wcale nie miał łatwo, bo już pierwszego dnia trochę się z nim pospinaliśmy, dyskutując między innymi o stylu komponowania, ale już nazajutrz byliśmy jak najlepsi przyjaciele. Tom jest bardzo zabawny, non stop rzuca głupimi dowcipami, albo toczy się po ziemi niczym pędrak (śmiech całego zespołu). Bywało bardzo zabawnie.

H: Opowiedzcie coś więcej o pracy w studio?

G: Byliśmy tam jakieś 20 dni, a sam proces był tak samo wyczerpujący, jak przy każdej wcześniejszej płycie. Momentami stres sięgał zenitu. Bodaj najbardziej hardkorowo było w trakcie pracy nad tekstami, pewnymi riffami i zakończeniami utworów. Było dużo zastanawiania się, co chcemy wykorzystać, a co należy odrzucić, wiele pomysłów wydawało się do bani. Wydawało mi się też, że sam jestem do bani! (śmiech)

H: Nie obyło się bez zwątpień.

G: No cóż, tak to bywa z pracą kreatywną.

C: Rejestracja przebiegła bez zarzutów. Nagrywaliśmy wszystkie partie współtworzące dany numer, po czym łapaliśmy się za następny. Szybko poszło, bo zazwyczaj nagrywamy wszystko za pierwszym razem, ale skoro mieliśmy dostęp do studia na ponad 20 dni, zostawiliśmy w nim sprzęt, który zawsze na nas czekał. Nie musiałem więc martwić się na przykład koniecznością nagrania 20 utworów na perkusji w ciągu raptem trzech-czterech dni, ponieważ do części niezarejestrowanego wcześniej materiału można było wrócić później, więc było całkiem przyjemnie.

H: Jakich albumów powinni posłuchać nasi czytelnicy przed odpaleniem Never, Neverland?

G: Hmm, dobre pytanie. Sprawdźcie Grace Under Pressure od Rush oraz płytę self-titled z katalogu Suicidal Tendencies. Poza tym jakiś Slayer, bo Slayer jest znakomity. Uwielbiam słuchać Reign in Blood głośno.

H: Reign in Blood to kompletne przeciwieństwo twórczości zespołu, który nagrał singiel Butterfly! (śmiech)

G: (śmiech) No tak, zgadza się. Ale pozostając w temacie, koniecznie sprawdźcie też The Smiths, album The Queen is Death.

C: Nazwy wszystkich krążków, które sam bym wymienił, już padły.

Sebastian Silva, gitarzysta prowadzący: Przed nagraniami zawsze słucham Steve’a Vaia. Niezależnie której płyty. Jego twórczość zawsze wprowadza mnie w odpowiedni sposób myślenia. Zastanawiam się wtedy więcej nad solówkami i aranżacją partii.

G: Slayer z pewnością mocno oddziałuje również na bębnienie Colina, bo to jedna z jego ulubionych kapel.

C: Rzeczywiście, podpatrzyłem u Slayera sporo patentów perkusyjnych. Gdybym miał scharakteryzować swój styl gry, trzeba byłoby zmiksować podejście Dave’a Lombardo ze Slayera, Danny’ego Careya z Tool, Neila Pearta z Rush oraz kilku innych gości. Wracając do pytania: tak samo jak Gabe, polecam Grace Under Pressure oraz Reign in Blood.

H: Kojarzycie może jak brzmi aktualnie najbardziej lajkowany komentarz na YouTubie pod klipem do Raigeki?

G: Coś w stylu, że ten numer ssie?

H: Nie, coś kompletnie innego. „Zniszcz wszystkie potwory kontrolowane przez przeciwnika”.

(śmiech całego zespołu)

H: Gabe, czy możesz potwierdzić, że tytuł utworu zapożyczyłeś z opisu karty czaru do gry „Yu-Gi-Oh!”?

G: (z szelmowskim uśmiechem na ustach) Nie, nigdy nie grałem w tę grę. Nie jestem jebanym nerdem! (śmiech reszty zespołu)

H: (śmiech) A w jeszcze innym wywiadzie, gdy zapytano Cię o Twój firmowy ryk, przyznałeś się do inspiracji okrzykiem barbarzyńcy z Diablo II. Mógłbyś powiedzieć nieco więcej na temat odniesień do popkultury w muzyce Unto Others?

G: Większość dzieciaków z naszego pokolenia dorastała z grami wideo. My z Brandonem graliśmy tak dużo w StarCrafta i Diablo, że jako dorośli ludzie nie jesteśmy w stanie zapomnieć o tych produkcjach. Bywamy też nostalgiczni, a ja staram się być szczery wobec samego siebie; jeżeli zainspiruję się grami z mojego dzieciństwa, pozwalam tej inspiracji swobodnie płynąć. Nie ograniczam jej tylko dlatego, że ktoś sobie pomyśli “oj, ten cały Gabe jest nerdem”. To byłoby chujowe. Widziałeś tego kolesia, który na tegorocznej olimpiadzie zrobił cieszynkę z Dragon Ball Z? (chodzi o biegacza Noah Lylesa – przyp.red.) Kultura po prostu przenika do naszego społeczeństwa. Trzeba być w porządku wobec samego siebie i się nią cieszyć, niezależnie od jej formy.

H: Być może się mylę, ale czy krótka partia instrumentalna z drugiej części Raigeki nie jest przypadkiem hołdem dla Akiry Yamaoki?

G: Kogo?

H: No cóż, w takim razie nie jest. Chodzi o kompozytora, który stworzył ścieżkę dźwiękową do wielu gier z serii „Silent Hill”.

G: A, kojarzę go. Cóż, sporo słuchałem utworu Theme of Laura z drugiej części Silent Hilla, ale nie było to intencjonalne. Może inspiracja przyszła podświadomie?

H: Dzięki za rozmowę.

Artykuł UNTO OTHERS: „Bywamy nostalgiczni” pochodzi z serwisu KVLT.

Unto Others na rockowo-metalowe salony weszli z buta. Jeszcze jako Idle Hands pochodzący z Portland kwartet wydał w 2018 roku EPkę “Don’t Waste Your Time” i był to debiut z wysokiego C. Zawarte na niej przebojowe melodie, podniosłe refreny oraz gotyk mieszający się z crossoverem to elementy, które na stałe zagościły w twórczości zespołu. Do tej pory wydali dwa duże albumy – “Mana” w 2019 i “Strength” dwa lata później. Idealnie wyważone inspiracje ubrane w oryginalny sposób i drzemiąca w sercu tęsknota za latami 80. czyni Unto Others jedną z najciekawszych formacji swojego pokolenia, o czym przekonała się publika na całym świecie, zarówno na jej solowych koncertach, trasach u boku Kinga Diamonda, Behemoth, Carcass, Gaahls Wyrd czy Tribulation, jak i na największych festiwalach. Amerykanie zgodnie z tytułem pierwszego wydawnictwa nie marnują czasu – w bieżącym roku możemy spodziewać się ich nowego albumu, którego częścią na pewno podzielą się z nami na sierpniowych koncertach.

O hitach śmiało można też mówić w kontekście dowodzonego przez Joela Grinda – Toxic Holocaust. Sama mieszanka thrash metalu z hardcore punkiem, west coastowym hard rockiem czy proto death metalem już na papierze wygląda solidnie, ale zarówno na płytach, jak i koncertowo TH to niezwykle energiczny strzał w każdym dźwięku. Założony pod koniec poprzedniego millenium projekt w swoim dorobku ma 6 dużych albumów. Ostatni z nich, “Primal Future: 2019” ukazał się 5 lat temu, ale coraz częściej słychać głosy o jego następcy. Czy latem usłyszymy jego zalążki? Ciężko stwierdzić, ale Toxic Holocaust to na tyle sprawdzona marka, że nie możecie przeoczyć tych koncertów.

Wieczór otworzy kalifornijski skład Take Offense, który 10 maja podzieli się swoim nowym, czwartym w dorobku krążkiem “T.O.tality”. Zamiast opierania swojego charakteru na białych high topach czy analizowania utworów DRI, Judas Priest lub Celtic Frost po raz setny, formacja patrzy w przyszłość i czerpie inspiracje ze sceny swojego regionu. W opatrzności ducha zespołów z Venice Beach grupa łączy thrashowy etos ze speed-metalową finezją oraz charakterystyczną dla hardcore’a energią, a na nowym albumie wdrapują się na szczyt crossoverowej gry.

05.08.2024 – Gdynia, Podwórko.art (wydarzenie)
06.08.2024 – Poznań, 2Progi (wydarzenie)

Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie, w którym mamy do wygrania dwa pojedyncze bilety na każdy koncert.

Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine.
2) Polubienie i publiczne udostępnienie konkursowego postu nie jest niezbędne, ale mile widziane i wykonanie tych czynności może zwiększyć szanse na wygraną.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule UNTO OTHERS_miasto_2024 dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu oraz pod konkursowym postem w komentarzu wkleić link do ulubionego utworu zespołu UNTO OTHERS lub TOXIC HOLOCAUST.

Na zgłoszenia czekamy do poniedziałku (05.08.2024) do godziny 12:00.
Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.
Biorąc udział w konkursie, akceptujesz regulamin strony internetowej www.KVLT.pl.

Artykuł Wygraj bilet na koncert zespołu UNTO OTHERS pochodzi z serwisu KVLT.

07-10.08.2024 – Jaromer, Twierdza Josefov (wydarzenie)

Organizatorzy Brutal Assault 2024 poinformowali, że ze składu wypadły następujące zespoły:

After The Burial, Darkest Hour, Devil Master, My Dying Bride, Pig Destroyer, Spiritworld, Ten56

W zastępstwie do składu dołączyły:

Acid Row, Aeon Winds, Candlemass, Cephalic Carnage, Deadroots, Distant, Doomas, Exorcizphobia, Ions, Mallephyr, Oceans Ate Alaska, Persefone, Stellvris, Take Offense

Wcześniej potwierdzono udział:

1914, Cloak, Chthe’ilist, Hellripper, Srefa, Worm, The Dilinger Esc Plan, Bewitched, Emma Ruth Rundle, Finntroll, Imperial Triumphant, Mortuary Drape, My Diligence, Sylosis, The Omnific, Totenmesse, Diskord, Gorod, Kronos, Pestilence, Julie Christmas, Laibach, New Model Army, Blockheads, Hatebreed, Humanity’s Last Breath, Baroness, Dopelord, Gaupa, The Obsessed, Exumer, Forbidden, Heathen, Hirax, Akhlys, Carcass, Cytotoxin, Deathstars, Escuela Grind, Hexvessel, Kalmah, Master Boot Record, Rotten Sound, Soil, Svalbard, Unto Others, Vltimas, Yellow Eyes, Aborted, Cynic, Dark Tranquillity, Misery Index, Cancer Bats, Madball, Show Me The Body, This Is Hell, Spiritbox, The Amity Affliction, Cryptopsy, Deicide, Obscura, Severe Torture, Red Fang, Villagers Of Ioannina City, Dopethrone, Stoned Jesus, Textures, Plini, Riverside, Night Verses, Armored Saint, Exodus, Havok, Laid To Waste, Sadus, Testament, Toxic Holocaust, Abbath, Darvaza, DHG, Grand Magus, Impaled Nazarene, Khold, Primordial, Triumph Of Death, Tulus, Uada, Ved Buens Ende, Broken Hope, Čad, Evil Invaders, Guilt Trip, Kampfar, LiK, Mental Cruelty, Party Cannon, Skeletal Remains, Sněť, The Black Dahlia Murder, Whitechapel, Satyricon, Born Of Osiris, God Is An Astronaut, Incantation, Jinjer, Necrot, Terrorizer, Vomitory, Architects, Behemoth, Bodysnatcher, Brutus, Emperor, Left To Die, Legion Of The Damned, Motionless In White, Ufomammut

Podczas czterech dni festiwalu na pięciu scenach wystąpi 130 zespołów. Dodatkowymi  atrakcjami są kino horrorów, wystawy oraz impreza Warm-Up. Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Zmiany w składzie BRUTAL ASSAULT 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł UNTO OTHERS udostępnia nowy teledysk pochodzi z serwisu KVLT.

07-10.08.2024 – Jaromer, Twierdza Josefov (wydarzenie)

Organizatorzy Brutal Assault 2024 ogłosili nowe formacje, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

1914, Cloak, Chthe’ilist, Hellripper, Srefa, Worm

Wcześniej potwierdzono udział:

The Dilinger Esc Plan, Bewitched, Emma Ruth Rundle, Finntroll, Imperial Triumphant, Mortuary Drape, My Diligence, Sylosis, The Omnific, Totenmesse, Diskord, Gorod, Kronos, Pestilence, Julie Christmas, Laibach, New Model Army, Blockheads, Hatebreed, Humanity’s Last Breath, Spiritworld, Baroness, Dopelord, Gaupa, The Obsessed, Exumer, Forbidden, Heathen, Hirax, Akhlys, Carcass, Cytotoxin, Deathstars, Escuela Grind, Hexvessel, Kalmah, Master Boot Record, Pig Destroyer, Rotten Sound, Soil, Svalbard, Unto Others, Vltimas, Yellow Eyes, Aborted, Cynic, Dark Tranquillity, Misery Index, Cancer Bats, Madball, Show Me The Body, This Is Hell, After The Burial, Spiritbox, Ten56, The Amity Affliction, Cryptopsy, Deicide, Obscura, Severe Torture, Red Fang, Villagers Of Ioannina City, Dopethrone, Stoned Jesus, Textures, Plini, Riverside, Night Verses, Armored Saint, Exodus, Havok, Laid To Waste, Sadus, Testament, Toxic Holocaust, Abbath, Darvaza, Devil Master, DHG, Grand Magus, Impaled Nazarene, Khold, Primordial, Triumph Of Death, Tulus, Uada, Ved Buens Ende, Broken Hope, Čad, Darkest Hour, Evil Invaders, Guilt Trip, Kampfar, LiK, Mental Cruelty, Party Cannon, Skeletal Remains, Sněť, The Black Dahlia Murder, Whitechapel, Satyricon, Born Of Osiris, God Is An Astronaut, Incantation, Jinjer, My Dying Bride, Necrot, Terrorizer, Vomitory, Architects, Behemoth, Bodysnatcher, Brutus, Emperor, Left To Die, Legion Of The Damned, Motionless In White, Ufomammut

Podczas czterech dni festiwalu na pięciu scenach wystąpi 130 zespołów. Dodatkowymi  atrakcjami są kino horrorów, wystawy oraz impreza Warm-Up. Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Nowe zespoły zasilają BRUTAL ASSAULT 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

07-10.08.2024 – Jaromer, Twierdza Josefov (wydarzenie)

Organizatorzy Brutal Assault 2024 ogłosili nowych wykonawców, którzy zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

Exumer, Forbidden, Heathen, Hirax

Wcześniej potwierdzono udział:

Akhlys, Carcass, Cytotoxin, Deathstars, Escuela Grind, Hexvessel, Kalmah, Master Boot Record, Pig Destroyer, Rotten Sound, Soil, Svalbard, Unto Others, Vltimas, Yellow Eyes, Aborted, Cynic, Dark Tranquillity, Misery Index, Cancer Bats, Madball, Show Me The Body, This Is Hell, After The Burial, Spiritbox, Ten56, The Amity Affliction, Cryptopsy, Deicide, Obscura, Severe Torture, Red Fang, Villagers Of Ioannina City, Dopethrone, Stoned Jesus, Textures, Plini, Riverside, Night Verses, Armored Saint, Exodus, Havok, Laid To Waste, Sadus, Testament, Toxic Holocaust, Abbath, Darvaza, Devil Master, DHG, Grand Magus, Impaled Nazarene, Khold, Primordial, Triumph Of Death, Tulus, Uada, Ved Buens Ende, Broken Hope, Čad, Darkest Hour, Evil Invaders, Guilt Trip, Kampfar, LiK, Mental Cruelty, Party Cannon, Skeletal Remains, Sněť, The Black Dahlia Murder, Whitechapel, Satyricon, Born Of Osiris, God Is An Astronaut, Incantation, Jinjer, My Dying Bride, Necrot, Terrorizer, Vomitory, Architects, Behemoth, Bodysnatcher, Brutus, Emperor, Left To Die, Legion Of The Damned, Motionless In White, Ufomammut

Podczas czterech dni festiwalu na pięciu scenach wystąpi 130 zespołów. Dodatkowymi  atrakcjami są kino horrorów, wystawy oraz impreza Warm-Up. Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Nowi wykonawcy na BRUTAL ASSAULT 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

09-12.08.2023 – Jaromer, Twierdza Josefov (wydarzenie)

Podczas Brutal Assault 2023 wystąpią:

Belphegor, Rising Insane, Artificial Brain, Coffin Feeder, Grave Miasma, Nero Di Marte, Obsidious, Sijjin, Car Bomb, Cro-Mags, Downset, Feastem, Ingested, Knocked Loose, Volumes, Cobra The Impaler, Crippled Black Phoenix, Cult Of Luna, Kurokuma, Llnn, Maybeshewill, Messa, Moonspell, Profetus, The Ocean, Unto Others, Heaven Shall Burn, Holy Fawn, Ithaca, Lionheart, Spy, The Acacia Strain, The Callous Daoboys, While She Sleeps, Birds In Row, Bleed From Within, Cult Of Fire, Enslaved, Gang Green, Heilung, Immolation, Infected Rain, Konvent, Krisiun, Meshuggah, Miasmatic Necrosis, Mork, Obituary, Orbit Culture, Possessed, Saturnus, The Agonist, Tribulation,  Carpenter Brut, Dödsrit, Horskh, Church Of The Cosmic Skull, Church Of Misery, Lamp Of Murmuur, Manes, Mantar, Pensées Nocturnes, Perturbator, Russian Circles, White Ward, Wiegedood, Zeal & Ardor, Angelus Apatrida, Crisix, Evildead, Exciter, Insanity Alert, Legion Of The Damned, Overkill, Sodom, Agnostic Front, Brand Of Sacrifice, Cabal, Capra, Converge, Crowbar, Death Before Dishonor, Eyehategod, Get The Shot, Malevolence, Shadow Of Intent, Slapshot, Concrete Winds, Dismember, LIK, Mysphirming, Nordjevel, Sacramentum, Skinless, Solothus, Spectral Wound, Watain, Be’Lakor, Borknagar, In Flames, Omnium Gatherum, Wolfheart, Anthrax, Benediction, Fit For An Autopsy, I Am Morbid, Marduk, Sepultura, Signs Of The Swarm, Suicidal Angels, Terror, Within Destruction, Archspire, Beartooth, Biohazard, Deicide, Dying Fetus, Gatecreeper, Hypocrisy, Napalm Death, Nile, Trivium

Artykuł Już w środę rusza BRUTAL ASSAULT 2023 pochodzi z serwisu KVLT.