Nowemu utworowi towarzyszy oficjalny teledysk przygotowany przez cenioną ekipę Grupa 13. To pierwsza pełna prezentacja materiału, który ma połączyć obecne oblicze zespołu z kierunkiem jego dalszego rozwoju.

Wydawnictwo ukaże się nakładem Massacre Records. W sprzedaży pojawią się wersje CD, LP, MC oraz limitowane edycje kolekcjonerskie. Na albumie znajdzie się osiem utworów, w tym premierowe kompozycje, nowe interpretacje starszych nagrań oraz wyjątkowe covery.

Posłuchaj i obejrzyj „I, Scvlptor”

Nergal: „To pomost między teraźniejszością a przyszłością Behemoth”

Lider grupy Adam „Nergal” Darski podkreśla, że nowe wydawnictwo zajmuje szczególne miejsce w katalogu zespołu.

„Jesteśmy cholernie podekscytowani premierą ‘I, Scvlptor’. Chociaż nie jest to klasyczny album studyjny, sam fakt, że zawiera utwory, których nikt wcześniej nie słyszał, czyni go bardzo ważnym wydawnictwem. Co więcej, niektóre z tych utworów różnią się od tego, co zaprezentowaliśmy na naszym poprzednim albumie ‘The Shit Ov God’. ‘I, Scvlptor’ jest megaistotny – to pomost między tym, gdzie jesteśmy teraz, a tym, co może nastąpić w przyszłości.”

Także utwór tytułowy ma dla zespołu wyjątkowe znaczenie. Według Nergala jest on jednocześnie kontynuacją dotychczasowej drogi oraz początkiem nowego rozdziału.

„‘I, Scvlptor’ to nowa kompozycja Behemoth, zakorzeniona w tradycji monumentalnych utworów takich jak ‘O Father O Satan O Sun!’, ‘Lucifer’ czy ‘Nieboga Czarny Xiądz’, a jednocześnie otwierająca nowy rozdział. Tekstowo jest metaforą niekończącego się procesu kształtowania siebie — nierównej walki z materią i osobistymi ograniczeniami.”

Czym będzie „I, Scvlptor”?

Zapowiedziane wydawnictwo stanowi wyjątkową pozycję w dyskografii gdańskiej formacji. Materiał zawiera premierowe kompozycje, nowe wersje klasycznych nagrań oraz utwory przygotowane specjalnie z myślą o tym projekcie.

Na płycie znajdą się odświeżone interpretacje „Rise of the Blackstorm of Evil” oraz „In Thy Pandemaeternum”, które po latach otrzymały współczesne brzmienie. Nie zabraknie również muzycznych hołdów dla artystów, którzy przez dekady inspirowali twórczość Behemoth.

Wśród gości usłyszymy między innymi Shagratha z Dimmu Borgir w coverze Venom – „In League with Satan” oraz Sakisa Tolisa z Rotting Christ w koncertowej wersji klasyka Bathory – „The Return of Darkness and Evil”.

Tracklista „I, Scvlptor”

1. I, Scvlptor
2. Lord ov the Horizons
3. Rise of the Blackstorm of Evil
4. In Thy Pandemaeternum
5. Begotten
6. In League with Satan
7. The Return of Darkness and Evil [Live]
8. Lord ov the Horizons [Alt. Version]

Premiera we wrześniu

„I, Scvlptor” ukaże się 4 września 2026 roku nakładem Massacre Records. Pre-order jest już dostępny pod adresem www.iscvlptor.com.

Wszystko wskazuje na to, że będzie to jedno z najgłośniejszych wydawnictw ekstremalnego metalu drugiej połowy roku. Materiał ma szansę zainteresować zarówno wieloletnich fanów Behemoth, jak i słuchaczy, którzy poznali zespół dzięki ostatnim sukcesom wydawniczym.

Nergal o utworach z „I, Scvlptor”

Lider Behemoth szczegółowo opowiedział o wszystkich kompozycjach, które znalazły się na nowym wydawnictwie.

Premierowe kompozycje

• „I, Scvlptor” to nowa kompozycja Behemoth, zakorzeniona w tradycji monumentalnych utworów, takich jak „O Father O Satan O Sun!”, „Lucifer” czy „Nieboga Czarny Xiądz”, a jednocześnie otwierająca nowy rozdział. Tekstowo jest metaforą niekończącego się procesu kształtowania siebie — nierównej walki z materią i osobistymi ograniczeniami. Paradoks polega na tym, że od momentu narodzin jesteśmy skazani na śmierć, więc być może nie chodzi o samo zwycięstwo, ale o nieustanny akt kształtowania siebie.
• „Lord ov the Horizons” przywołuje jeden z ważniejszych motywów w twórczości Behemoth — motyw lucyferiański. Przedstawia postać ojca, który odrzuca syna, zmuszając go do przemiany lub całkowitego odejścia. Muzycznie ukazuje bardziej eksperymentalną stronę zespołu, łącząc melodyjne fragmenty z agresywnymi partiami.
• „Begotten” nie znalazł się na „The Shit Ov God”, ponieważ stylistycznie wyróżniał się na tle pozostałego materiału. Utwór zawiera wpływy new wave i elementy post-gotyckie, zachowując przy tym charakterystyczną ciężkość Behemoth.

Powrót do klasycznych utworów

• „Rise of the Black Storm of Evil” to jeden z pierwszych utworów Behemoth, napisany w 1992 roku. Zespół postanowił wrócić do tej kompozycji i nadać jej współczesne brzmienie, zachowując jednocześnie ducha oryginału.
• „In Thy Pandematernvum” pierwotnie pojawił się na albumie „Pandemonic Incantations”. Według Nergala nowe nagranie pozwoliło wydobyć potencjał riffów, które wcześniej ginęły w surowej produkcji.

Hołd dla muzycznych inspiracji

• „In The League with Satan” to interpretacja klasyka Venom nagrana z udziałem Shagratha z Dimmu Borgir. Utwór otrzymał cięższe brzmienie i ma pojawić się również w koncertowych setlistach zespołu.
• „The Return of Darkness and Evil” powstał jako efekt współpracy związanej z Mystic Festival. Behemoth przygotował koncertową wersję utworu Bathory z udziałem Sakisa Tolisa z Rotting Christ, nadając kompozycji własny charakter.

Behemoth wraca z jednym z najbardziej oczekiwanych wydawnictw 2026 roku

„I, Scvlptor” ma łączyć nowe pomysły, premierowe kompozycje oraz szacunek dla historii zespołu. Dla fanów może okazać się ważnym pomostem pomiędzy erą „The Shit Ov God” a kolejnym pełnoprawnym studyjnym albumem Behemoth.

Artykuł BEHEMOTH prezentuje premierowy singiel „I, Scvlptor”. Jest też oficjalny teledysk! pochodzi z serwisu KVLT.

Hello, Wargasm. Jesteście w studiu pod Londynem. Wiadomo, że nagrywacie nowy album. Jak idzie?

Sam Matlock: Tak, właśnie skończyliśmy nagrywanie wokali. Było mnóstwo krzyku. Zdarłem sobie głos – moment, kiedy głos ostatecznie odmawia mi posłuszeństwa może znaleźć się na płycie. Ale dziś jest już lepiej z moimi strunami głosowymi, więc damy radę pogadać. Dzięki takim cudom jak… woda, wróciłem do żywych. Przydałoby się trochę snu, ale trudno – nadrobię, kiedy wrócę do domu.

Jak bardzo jesteście podekscytowani nowym materiałem w skali od 1 do 666?

Milkie Way: 667! Nagrywanie było bardzo ekscytujące.

Sam: Głośniki, które mamy w studiu, są potężne. Dzięki nim ta ekscytacja była kosmiczna. Jaramy się bardzo tym, co tworzymy. Miałem wręcz uczucie, że zwymiotuję z nadmiaru podekscytowania. Po nagrywkach posłuchałem sobie parę razy tego, co stworzyliśmy, i stwierdzam, że… nie powinienem był tego robić. Adrenalinę wywaliło pod sufit. Miałem poczucie, że już nigdy w życiu nie zasnę. Tworząc nową muzykę, staramy się złapać błyskawicę do butelki. Ale nie taką, która uderza tylko raz, lecz taką, która jest stałą, nieustępującą energią.

Milkie: Jesteśmy trochę znudzeni wieloma rzeczami, które ciągle słyszymy, więc to czas eksplozji energii. Czas, żeby ująć w muzyce uczucia i nadać im nieustanny ruch. I to się dzieje, co nas bardzo cieszy.

Sam, niedawno miałeś urodziny. W okolicy twoich urodzin wybiło też trzydzieści lat od wydania przez The Prodigy Firestarter. Czy duch legendy jest dalej żywy w Waszej nowej muzyce, czy nowa płyta będzie czymś innym?

Sam: Tak, znów mam 27 lat. A co do The Prodigy, to jest niesamowite, że mimo takiego upływu czasu ta muzyka dalej brzmi zajebiście i świeżo. Zawsze będzie brzmieć jak przyszłość, jak coś, czego nigdy nie dasz rady stworzyć. Taka prawda. Ale dobrze starać się dążyć do fenomenu, być swoim własnym The Prodigy, znaleźć w swojej twórczości własnego Firestartera. I my to dalej robimy.

Milkie: Duch The Prodigy jest z nami cały czas, choćby w postaci Kierana Peppera. Grał z nimi na perkusji przez trzynaście lat. Świetny przyjaciel, niesamowita osoba do współpracy. Cały czas z nami nagrywa. Jesteśmy bardzo blisko źródła The Prodigy. Ich moc jest z nami.

Sam: No właśnie. Wspomnę tylko, że pracujemy z tymi samymi osobami, z którymi pracowaliśmy przy pierwszej płycie, bo ich kochamy. Są jak rodzina. Pracujemy między innymi z producentem Charliem Russellem, on miksował nasz pierwszy album. To mądry gość, który wie, że musi nas wyciągnąć poza Londyn. Musimy oderwać się od tych wszystkich „przeszkadzaczy” i pokus – ciągle jakieś zaproszenia i imprezy. A tu mamy spokój.

OK, czyli nowa płyta to w dalszym ciągu będą Angry Songs for Sad People?

Milkie: Tak, to będzie nasza mantra po wsze czasy. Nie da się tego ubrać w konkretny genre. Olewam te próby wkładania zespołów w konkretne gatunki, tworzenie nowych dziwnych nazw i kategorii. W stosunku do muzyki Wargasmu, to podejście jest totalnie nieskuteczne.

Sam: Jedyne, co będzie się zmieniać w naszych utworach, to to, że będzie w nich jeszcze więcej złości i będą skierowane do jeszcze smutniejszych ludzi. Będą seksowniejsze i szybsze. Będzie tylko mocniej pod tym względem. Nie jestem w stanie zdefiniować naszej muzyki klasycznie. Rozumiem, że niektórzy potrzebują przypisywać pewne rzeczy do określonych kategorii. Ja na pewno nie jestem jedną z tych osób. Możesz nakleić na coś etykietkę, wybrać konkretny styl, a potem wychodzi ci restauracja typu fusion i przyrządzasz salsę sushi.

Milkie: Nie porównuj nas do salsy czy sushi! Reasumując – gramy Angry Songs for Sad People i kropka.

Jakimi informacjami na temat nowej płyty możecie się już podzielić?

Sam: Nie możemy za wiele zdradzić, bo nie ma jeszcze wielu decyzji, wiele kwestii nie zostało jeszcze  rozstrzygniętych. Ale „Nature Retreat” to nie jest nazwa albumu. Napisaliśmy taki tekst na krótkim teaserze na social mediach, ale to po prostu my pod Londynem w pięknych okolicznościach przyrody. Mogę powiedzieć, że tym razem w procesie twórczym wszystkiemu mówimy „tak”. Pierwszy raz nagraliśmy tak wiele utworów. Powstało około trzydziestu numerów. Z nich będziemy wybierać te, które znajdą się na płycie. Bardzo chcielibyśmy, żeby udało się wydać płytę już w tym roku, ale to trwa, musi przejść przez wielu ludzi z przemysłu muzycznego, którzy mają swoją perspektywę na to, jak wygląda właściwy sposób wydawania albumu. Poza tym trzeba nagrać teledyski, ściągnąć uwagę słuchaczy. Według mnie najlepiej robić to wszystko naraz, siłą rozpędu. Nie można trzymać materiału na twardych dyskach. Chcielibyśmy wydać płytę jak najszybciej, ale to nie w pełni zależy od nas.

Przejdźmy w takim razie do koncertów. W czerwcu zagracie w Polsce pierwszy raz w ramach letniego festiwalu. To będzie Summer Punch Festival w Warszawie. Do tej pory wystąpiliście u nas trzy razy w klubach i raz supportując Electric Callboy w Tauron Arenie. W jakich okolicznościach wolicie grać?

Milkie: Dla mnie zdecydowanie lepsze są duże letnie festiwale, bo mogę nosić bikini i mój pas z nabojami.

Sam: Charakterystyka częstotliwościowa ma tutaj znaczenie. Nasz zespół pasuje na duże sceny. Wargasm to rodzaj brzmienia i energii, które najlepiej sprawdzają się na dużych scenach i w rozległych przestrzeniach. Niektórzy mogą powiedzieć teraz, że gwiazdorzę, podkopuję punkowy etos naszego zespołu. Chodzi jednak o to, że muzyka elektroniczna brzmi lepiej na wielkich głośnikach. Oczywiście vibe w klubach-piwnicach jest nie do podrobienia. Ale kojarzysz na pewno internetowe nagrania wideo z takich miejsc – chłopaki bawią się super, ale jedyne, co słychać to hi-hat i werbel. Ciężko w takich warunkach ustawić perfekcyjne brzmienie. Na dużej scenie jest o to o wiele łatwiej, brzmienie jest precyzyjne, średnie tony siedzą dobrze, a basy wwiercają się w mózg. No i dobrze być na zewnątrz. Bo wydaje mi się, że od siedzenia w piwnicach moja skóra zaczęła się niszczyć.

Milkie: Tak, w takich miejscach totalnie przesiąkasz wszechobecnym potem i on już zostaje na tobie na zawsze.

Sam: Czasami budzę się w nocy z krzykiem z koszmarów o piwnicznych toaletach. Chociaż toalety na festiwalach też mają swój „urok”.

Do festiwali za chwilę przejdziemy. Co do dotychczasowych koncertów w Polsce – macie jakieś wyjątkowe wspomnienia?

Milkie: O, tak! Na naszym pierwszym występie w Warszawie gość z wielkim irokezem zagrał z nami Spit.

Sam: Uwielbiam, kiedy coś takiego się wydarza, bo jak ktoś twierdzi, że potrafi coś zagrać, to mówię „taaak, ziom, na pewno”. Jak mówisz, że potrafisz zagrać, to lepiej, żebyś naprawdę potrafił. Ta sytuacja wyszła super. Ty, Milkie, pewnie dobrze wspominasz polskie jedzenie.

Milkie: Właściwie to podczas koncertów wszystko mi się podobało. Kocham Polskę. Pierogi i cudownie tanie polskie piwo. Świetnie wspominam Polskę. Graliśmy kilka koncertów i tak w ogóle chyba za każdym razem padał śnieg. Miało to swój urok.

Sam: W Londynie w sumie też zawsze gramy w listopadzie albo grudniu. A to jednak dopiero latem to miasto staje się szalone. Taka Sodoma i Gomora. Wychodzi słońce i ludziom odbija całkowicie. W pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Obiecałem temat festiwali. Macie ulubiony festiwal?

Milkie: Ja mam dwa – pierwszy z nich to Louder than Life w Kentucky w Luizjanie. Kiedy graliśmy tam po raz pierwszy, dostaliśmy spersonalizowany kij bejsbolowy z nazwą naszego zespołu. Teraz ten kij przydaje się przy negocjacjach z wytwórnią. Poza tym w trakcie tego festiwalu wylądowaliśmy w tourbusie Anny Cooper, poznaliśmy Alice’a Coopera.

Sam: Ja miałem wtedy okazję dorwać się do gitary Dimebaga (Slime ML). Ekipa wiedziała, że uwielbiam Panterę. Wtedy byłem dosyć mocno pijany, więc szybko mi ją zabrali. Tak, Louder than Life jest super.

Milkie: Moim drugim ulubionym festiwalem jest Hellfest we Francji. Jest świetny, bo jest tam mnóstwo pirotechniki i ze strefy cateringu widać główną scenę, więc mogę jeść i oglądać Suicidal Tendencies.

Sam: Fajny jest też Download, ale to „domowa” impreza. A tak poza tym, to tęsknię za Bloodstockiem. Super jest też Resurrection Fest w Hiszpanii. W przeciwieństwie do trasy klubowej, na festiwalach jest trochę czasu się pokręcić, jesteś uwięziony na terenie festiwalu i możesz posłuchać wielu różnych zespołów. Choć oczywiście po pewnym czasie chciałbyś się już znaleźć w cichym pokoju.

Współpracowaliście z wieloma bardzo znanymi muzykami, czy to twórczo, czy grając koncerty. Corey Taylor, Fred Durst, Enter Shikari, Electric Callboy, Crossfaith, Pendulum, Yungblud, Babymetal, Poppy. Ta lista jest imponująca. Z kim jeszcze marzy Wam się współpraca?

Sam: Jest kilku muzyków, z którymi chcielibyśmy pracować. Na przykład M.I.A. – to byłoby spełnienie marzeń, bo wszystko co robi jest niesamowicie interesujące.

Milkie: Missy Elliot.

Sam: Byłoby świetnie nagrać coś razem z Kornem. Myślę, że głos Jonathana Davisa zabrzmiałby z nami super. Miałoby to sens. Mam wrażenie, że czasami w świecie muzyki podejmuje się współpracę z innym artystą dla samego faktu wykonania czegoś razem, a nie dlatego, że pewne elementy muzyczne naprawdę do siebie pasują. Chętnie stworzyłbym więcej z Pendulum. Współpraca z Robem Swire’em bardzo dobrze nam się układała. Poza tym chętnie stworzyłbym coś z Kreayshawn, Rebeccą Black, Grimes. Same dziewczyny.

Milkie: No i dobrze, już z tyloma facetami nagrywaliśmy. Trzeba iść w inną stronę.

Sam: Jest wielu artystów – mniej i bardziej znanych od Wargasm – z którymi chętnie podjęlibyśmy współpracę. Przykładem niech będą Hanabie. i Pale Dust. Jesteśmy mocno wkręceni w japońską muzykę. Kiedyś w Tokio poszliśmy z częścią zespołu Hanabie. i z Scene Queen na karaoke. Czwórka zawodowych screamerów – to była świetna zabawa. To był prawdopodobnie najlepszy występ, jaki daliśmy, i najbardziej pokręcony line-up, jaki współtworzyliśmy. Gdybym miał nieskończony budżet i czas, to z ciekawości, jak ktoś zabrzmi z Wargasm, pewnie nagrywałbym prawie z każdym.

Wracając do polskiej perspektywy – czy znacie jakieś polskie zespoły?

Milkie: Znamy ten zespół, który nas supportował. Hamulec. Są świetni.

Sam: Znamy Behemotha.

Milkie: Chopin.

Sam: Tak, to mój ulubiony polski zespół. I to chyba tyle.

Następne pytanie może zabrzmieć, jak pytanie z rozmowy o pracę. Wargasm zyskuje rozgłos, wasza muzyka dociera do coraz szerszego grona odbiorców. Gdzie widzicie siebie za dziesięć lat?

Sam: Rozpadniemy się, potem się zejdziemy, znów się rozpadniemy. Będę bogaty albo martwy.

Milkie: Moja przyszłość jest pięć minut od teraz, myślę o śniadaniu. Staram się nie myśleć dużo o przyszłości. Nikt nie przewidzi mojego następnego ruchu, jeśli ja sama nie wiem, co zaraz zrobię. Żyjemy tym, co dzieje się teraz. Nie wybiegamy w daleką przyszłość.

Ostatnie pytanie. Które numery gra Wam się na koncertach najlepiej?

Milkie: Moim ulubionym jest Bad Seed.

Sam: Ja lubię grać Do it so good – tak dużo dzieje się w tej piosence. Venom jest super. Bardzo lubię teraz grać Small World Syndrome i Vigilantes – to jedno z naszych najlepszych dzieł. Świetnie to brzmiało ostatnio na dużych halach. To taki filmowy utwór, jest w nim dużo napięcia. W jego trakcie zmieniam sposób śpiewania – trochę śmiesznie rapuję, za chwilę trochę czystego śpiewu, potem krzyk. Ciągle coś zmieniam, jakbym miał atak astmy albo paniki.

Nie mogę się doczekać, kiedy usłyszę te utwory na Waszym występie w Polsce. Do zobaczenia w czerwcu. Dzięki za rozmowę.

Artykuł WARGASM (UK): „Chcemy złapać błyskawicę do butelki” pochodzi z serwisu KVLT.

Relacja red. Łukasza:

Odkąd w 2019 roku po raz pierwszy zawitałem w Aleksandrowie Łódzkim na Summer Dying Loud nie wyobrażam sobie września bez powrotu na teren tamtejszego MOSiRu. Tym razem również tradycji musiało stać się zadość, a trzy intensywne dni spędzone na żegnaniu lata zapewniły mi mnóstwo wrażeń i wręcz wycisnęły jak cytrynę.

Dzień pierwszy

Czwartek zacząłem od koncertu Sznura na scenie głównej i od lekkiego zaskoczenia w postaci zawodu tym występem. Coś nie do końca zagrało nagłośnieniowo, przez co ciężko mi było cieszyć się zespołem tak jak miało to miejsce kilka razy podczas ich klubowych koncertów. Bardzo rozczarował mnie za to Taraban, który do tej pory na żywo również za każdym razem dowoził – tym razem było o wiele mniej stoneru, a znacznie więcej piosenkowego hard rocka i niestety w wydaniu krakowian ten kierunek kompletnie mi nie leży. No trudno.

Splot mniej i bardziej fortunnych wydarzeń (w tym paskudne piwa browaru Wąsosz serwowane na strefie gastro i związana z nimi konieczność spacerów poza MOSiR) sprawił, że następnie ledwie liznąłem Cancer (to co zdążyłem usłyszeć było całkiem całkiem) i niestety całkowicie przegapiłem będący dla mnie jednym z gwoździ czwartkowego programu Cave In. Końcówka dnia okazała się jednak bardzo mocna – legendy sceny w postaci Davida Vincenta i Pete’a Sandovala reprezentujących barwy Terrorizer spuściły mi solidne bęcki, idealnie naoliwiona maszyna Carcass rozgniotła to co ze mnie zostało, a skocznie melodyjny black metal Taake wieńczący pierwszy dzień festiwalu poderwał mnie do ruchu (no i przede wszystkim Hoest wytrzymał cały koncert, co nie jest takie oczywiste – kto ma wiedzieć ten wie). W międzyczasie zawitałem jeszcze w krypcie na Antediluvium (nie moja bajka) oraz na gigu dnia, jakim okazał się występ francuskiego Blód – mnóstwo emocji, mroczny klimat, po prostu rewelacja. Szkoda jedynie braku perkusji na żywo, która według mnie wzniosłaby ten show na jeszcze wyższy poziom.

Blód

Dzień drugi

Piątek wystartował dla mnie za sprawą Gravekvlt, którzy to wypadli bardzo przyjemnie nawet mimo nieszczególnie rozpieszczającej festiwalowiczów aury. Wszystkich po kątach porozstawiało Deus Mortem – panowie w moim prywatnym rankingu odstawili całą resztę piątkowej stawki o przynajmniej dwie długości, i to pomimo faktu, że widziałem ich niewiele wcześniej na jedenastej edycji Niech Cisza Milczy. A konkurencja do wyprzedzenia była nie byle jaka, bo przecież tego samego dnia na głównej scenie występowały składy takie jak chociażby Orange Goblin (swoją drogą “pożegnalny” koncert Anglików również był z najwyższej półki), energiczny Grave, którego wokalista dziękował publice w języku rosyjskim, czy Samael, który z nich porwał mnie zdecydowanie najmniej.

Działo się też w Krypcie oraz przed nią – to drugie niestety bardzo odczułem podczas koncertu Totenmesse, na który po prostu nie udało mi się dostać. Mam nadzieję, że organizatorzy SDL-a na nadchodzących edycjach wymyślą coś nowego w kwestii mniejszej sceny, bo sprowadzane na nią zespoły ściągają coraz więcej chętnych – a Krypta w obecnej formie z gumy nie jest. Udało mi się za to zerknąć na Węża, który zgodnie z przedfestiwalowymi przewidywaniami mnie nie porwał. Zachwytu nie spowodował również Mortiis – spacer spod sceny głównej do Krypty trwał dłużej niż moje zainteresowanie tym występem i biorąc pod uwagę tempo w jakim sala opustoszała nie byłem pod tym względem osamotniony.

Deus Mortem

Dzień trzeci

Pierwsze sobotnie koncerty tegorocznego SDL-a dostarczyły mi diametralnie różnych wrażeń – najpierw znużył mnie mocno średni Gallileous, a następnie jak zwykle poruszył fenomenalny Dom Zły. Dużo obiecywałem sobie po przedwyjazdowych odsłuchach materiału Year of the Goat, na żywo czegoś mi jednak zabrakło, przez co spod głównej sceny odchodziłem mocno rozczarowany. Kolejna na mojej liście “do zobaczenia” była Darvaza, jednak tutaj pojemność Krypty ponownie dała o sobie znać i niestety musiałem obejść się smakiem.

Kolejne godziny spędziłem przy scenie głównej, gdzie najpierw zameldowali się starzy wyjadacze z Venom i zaprezentowali szereg numerów, które ukształtowały scenę, nawet zbytnio nie udając, że materiał nagrany przez zespół po latach 80-tych mógłby kogoś obchodzić (choć na symboliczną reprezentację ostatnich trzech pełniaków znalazło się miejsce). Świetny był to koncert, choć najlepsze i tak miało dopiero nadejść za sprawą Cult of Luna – dla mnie głównego punktu całego festiwalu. Oczekiwania względem Szwedów miałem absurdalnie wręcz wysokie, a oni nie tyle je spełnili, co wręcz przebili dostarczając pełne emocji post-metalowe przeżycie. Oj tak, to nie był koncert, to było doświadczenie. Wykonawczo bez zarzutu, nagłośnieniowo z mocnym uderzeniem i pracą świateł, która wznosiła zespół na jeszcze wyższy poziom. Liczę na trasę klubową tych gości w niedalekiej przyszłości. Bardzo niedalekiej.

Po tym koncercie nic w Aleksandrowie nie było już dla mnie takie samo – stąd też bardzo porządny występ Terrestrial Hospice nie wzbudził we mnie większych emocji, a zamykający tegoroczną edycję Summer Dying Loud Portal postanowiłem sobie darować, bodajże, po kwadransie.

Dom Zły

———–

Czas na moje wrażenia:

Muzyczna celebracja końca lata za nami. Tegoroczny Summer Dying Loud, czyli najbardziej kameralny z wielkich festiwali (lub jak kto woli największy z zacisznych zjazdów koncertowo-towarzyskich) dostarczył tradycyjnie masy pozytywnych wrażeń. Jak to bywa na tego typu imprezach, niektóre z występów udało się obejrzeć jedynie w części, z wielu trzeba było zrezygnować. Jednak już kilkanaście naprawdę znakomitych punktów programu wystarczyło, by określić tę edycję mianem bardzo udanej.

Dzień pierwszy

Pierwszy dzień festiwalowych zmagań rozpocząłem od Sznura. Śląska załoga gustownie łącząca w swojej stylówie wpływy polskich uroczystości rodzinnych z kulturą bdsm, zabawnie kontrastowała ze słonecznym i pogodnym popołudniem w Aleksandrowie Łódzkim. Muzycznie też było przyzwoicie, choć podczas podziwiania popisów zespołu, z tyłu głowy kołatała mi się myśl, że na dancingi tego typu patent zastrzegła już wcześniej Gruzja.

Prezentujący się po podopiecznych Grega z GoW Taraban już tak pozytywnego wrażenia nie pozostawili. Choć należy oddać uznanie wokaliście, który zdecydował się na występ pomimo poważnie wyglądającej kontuzji nogi, zespół jako całość zaprezentował się co najwyżej średnio. Lekki, niezobowiązujący rock, wyraźnie nastawiony na przebojowe i radiowe klimaty, pozostawił po sobie zbyt mało, by na dłużej zagościć w mojej pamięci.

Znacznie więcej radości przyniósł kolejny z koncertów dużej sceny festiwalu. Gotycki rock zmieszany z occult hejwiorkami – nie ma lepiej. W dźwiękach The Night Eternal (poza klasykami pokroju Danzig, Iron Maiden, czy Angel Witch) pobrzmiewały echa takich składów jak Idle Hands/Unto Others, Tribulation, czy do dziś nieodżałowanego przeze mnie In Solitude. Nie było szans, bym nie został kupiony.

The Night Eternal

Pozytywne wrażenia zdołała podtrzymać też pierwsza wizyta w SDL-owej Krypcie, która zbiegła się w moim przypadku z recitalem Wucan. Niemiecka załoga, dowodzona przez magnetyczną Francis Tobolsky, sięgała w swojej muzyce po elementy stonera, blues rocka i radosnej, amerykańskiej prowincji. Wokalistka grupy zasługiwała zresztą na osobne pochwały, kradnąc show energetycznym zachowaniem, biegłością instrumentalną i pełnym werwy oraz charyzmy głosem. Jedno z najbardziej pozytywnych zaskoczeń pierwszego dnia festiwalu.

Szybki powrót na dużą scenę poskutkował szansą na zobaczenie części występu Cancer. Zasłużeni w historii brytyjskiego death metalu artyści zaprezentowali się więcej niż przyzwoicie, dowożąc klasyczny, wyjęty wprost z bańki czasu death/thrash metal.

Zabrakło mnie niestety na koncercie Cave In, czego – słysząc relacje i opinie uczestników – mogę tylko żałować. Małe pocieszenie zafundowali mi muzycy Terrorizer, odgrywający na głównej estradzie festiwalu pomnikowy World Downfall. Papa na dachu pozostała wprawdzie nienaruszona, ale zobaczenie w akcji Pete’a Sandovala i Davida Vincenta samo w sobie warte było mojego stawiennictwa.

Ostrzej trzewiki poobdzierałem na koncercie Carcass. Brytyjczycy odegrali w Aleksandrowie Łódzkim cudną sztukę. Z jednej strony wyjątkowo precyzyjny, świetnie brzmiący i w każdym calu dopracowany, z drugiej całkowicie bezpretensjonalny, pełen naturalnej radości i zabawy formą występ. Rozradowany Jeff Walker pozostanie dla mnie jednym z symboli pierwszego dnia festiwalu.

Nawrotka do Krypty i koncert Blód, będący kolejnym przykładem tego, że posiadając na froncie mocną i ekspresyjną obsadę kobiecą, można czynić na scenie prawdziwe cuda.

Historie z ostatnio odnotowaną w Polsce niedyspozycją Hoesta, budziły uzasadnione obawy o Taake. Te podsyciło dodatkowo rozpoczęcie show od dwóch utworów instrumentalnych, jednak kiedy Norweg w końcu zagościł za mikrofonem, na deskach sceny rozpętało się prawdziwe piekło. Jasne, można podnosić hasła o drugiej lidze black metalu i przaśnych melodyjkach, jakich w muzyce zespołu pełno, ale kurwa.. Dawką furii, obłędu i dzikiego amoku, Hoest mógłby spokojnie obdarować wielu pozorantów, aspirujących do miana zadeklarowanych rycerzy black metalu. Jebaniutki trzymał za gardło przez cały set, dając jeden z najlepszych popisów pierwszego dnia festiwalu.

Taake

Dzień drugi

Drugi dzień festu rozpocząłem od Gravekvlt, który dostarczył sytej porcji zakwaszonego speed/black punka. Zabawny koncert z kategorii tańca i śpiewu.

Kolejnym punktem mojej wishlisty była próba dostania się do Krypty na premierowy pokaz Baara, jednak jego obsuwa skutecznie mnie z tego pomysłu wyleczyła. W to miejsce cofnąłem się pod główną estradę na jeden z absolutnie obowiązkowych punktów tegorocznej edycji. Deus Mortem dostarczył dokładnie tego, czego po ekipie Necrosodoma należało się spodziewać. Swąd szatańskiej spalenizny uniósł się miłą wonią nad Aleksandrowem Łódzkim, a sam zespół dowiódł, że mimo silnego zakorzenienia w podziemiu, doskonale czuje się także na dużej scenie.

Następny koncert main stage niestety podobnie pozytywnych wrażeń nie przyniósł. Nie ukrywam że mocno liczyłem na Gott (Devil’s Blood love eternal), jednak na żywo zespół nie zdołał wywołać we mnie oczekiwanych, wznioślejszych uczuć. Grupa zaprezentowała się może i solidnie, jednak magicznego pierwiastka (obecnego na wydanych dotychczas EP-kach) nie zdołałem w występie Holendrów odnaleźć.

Szybka przebieżka do Krypty na harcowników z Totenmesse, którzy podobnie jak w czasie tegorocznego Mystica zalali klubową publikę falą jadu, nienawiści i wyrażonej z pogardą mizantropii. Obyło się wprawdzie bez krwawych scen, impakt gigu był jednak porównywalny do odnotowanego w czerwcu w gdańskiej stoczni.

Totenmesse

Po black metalowej nawałnicy przyszedł czas na relaks w towarzystwie Brytyjczyków z Orange Goblin. Najlepszym podsumowaniem setu żegnającej się z publicznością grupy były słowa Bena Warda: “we’ve gathered here to celebrate the simplicity of rock’n’roll!”. Cóż można dodać? Proste środki i szczera energia były orężem, po który sympatyczni Angole sięgali podczas koncertu często i skutecznie.

Zmian stylistycznych i żonglerki emocjami ciąg dalszy – po beztroskich harcach przyszedł czas na wyciszenie i oddanie się uduchowionemu dark folkowi w towarzystwie Darkher. Chwila oddechu, która pozwoliła nieco odpocząć od festiwalowego zgiełku.

Grave stał się w moim przypadku ofiarą obowiązków towarzyskich, jednak już zasłyszane z pobliskiego lasku dźwięki dawały dobry obraz tego, jak solidny i grubo ciosany był to koncert. Cieniem na występie położyły się ponoć podziękowania wyrażone przez Ole Lindgrena w dialekcie polsko-ruskim, małym pocieszeniem jest więc fakt, że nie musiałem być świadkiem tak ciężkiej krindżówy. Przeznaczenie jednak oszukać nie zdołałem, gdyż wspomniana dosięgnęła mnie podczas gigu Szwajcarów z Samael. Jasne, Ceremony of Opposites to płyta absolutnie kultowa, jednak odgrywanie jej w settingu festyniarskiej chałtury nie pozwoliło mi cieszyć się usłyszanymi na żywo klasykami. Pewnych rzeczy ruszać się nie powinno.

Finałowym koncertem dnia był dla mnie przyczajony w Krypcie Mortiis. Strasznie lubię wszelkiej maści odpały w stronę rpgowych, dungeon synthowych i larpowych klimatów, naturalnie więc muzyka artysty trafia dość celnie w moje gusta. Odgrywanie jej jednak w tak niemrawej postaci, jak zaproponowana przez Norwega, poddawało w wątpliwość sens całego przedsięwzięcia. Moje zdanie zdawała się podzielać zresztą spora część Krypty, która początkowo szczelnie wypełniona, z utworu na utwór zauważalnie pustoszała.

Orange Goblin

Dzień trzeci

Po właściwym przygotowaniu energetycznym (Zielona Górka w Pabianicach rulez) przyszła pora na trzeci dzień festiwalowych przygód. Na pierwszy ogień Gallileous, który mimo nieco cekiniarskiego oblicza, zagrał całkiem poprawną i przyjemną sztukę.

Kierunek Krypta, w której black metalowej celebry dokonywał Limbes. Nie miałem pojęcia, czego mogę się po solowym występie Niemca spodziewać i dałem się wziąć mocno z zaskoczenia emocjonalnej wiwisekcji, której z jego strony doświadczyłem. To samo chciałbym powiedzieć o Domu Złym, jednak moje kolejne podejście do tego bandu skończyło się podobnie, jak wszystkie poprzednie (a muszę zauważyć, że widywałem go już w epoce przedlodowcowej, gdy za mikrofonem stał jeszcze Krzysztof Dziak). Właściwemu zestrojeniu nie pomógł na pewno festiwalowy pośpiech, przez który na powrót wycofałem się w kierunku Krypty.

Odium Humani Generis stanęli jak zwykle na wysokości zadania. Black metal z kategorii “ale to już było”, mający jednak na siebie pomysł i potrafiący przyciągać uwagę słuchacza. Tej nie udało się niestety zaskarbić Year of the Goat. Podobnie jak w przypadku Gott, ostrzyłem sobie na nich zęby jak demoniczny Hessyjczyk na głowy mieszkańców Sleepy Hollow. Niestety – energia sceniczna, a raczej jej deficyt oraz średni jak na dorobek studyjny wybór kawałków, nie pozwoliły mi w najmniejszym nawet stopniu nacieszyć się oglądaniem Szwedów. Chyba najmocniejszy zawód tegorocznego SDL-a. Z asystą w powrocie na właściwe tory przyszli Norwegowie z Aura Noir, którzy zagrali surowy, naznaczony też jednak luzem i sceniczną swobodą koncert. Najlepszy Venom tej edycji Summer Dying Loud.

Black metalowy ogień podsycili w Krypcie muzycy Darvazy. Dla wielu był to jeden z najbardziej wyczekiwanych momentów festiwalu, co było widać wyraźnie zarówno po frekwencji jak i przyjęciu grupy. Zespół oddał w naturze z nawiązką, dając koncert pełen black metalowej zaciekłości, niepozbawiony jednak też rock&rollowego feelingu.

Darvaza

Zważywszy na wcześniejszą rundę z Aura Noir, nie spieszyłem się z powrotem pod main stage na recital Venom. Fragment, który zobaczyłem był dla mnie wystarczający do odblokowania achievementu, nie da się jednak nie zauważyć, że zespół coraz wyraźniej przegrywa już dziś swój wyścig z rydwanem czasu.

Cult of Luna uczestniczyli w tegorocznym SDL w podobnej roli, jak w roku ubiegłym Obscure Sphinx, siłą rzeczy trochę oba występy ze sobą porównywałem. Show Szwedów miał wprawdzie urok, zagranie post metalową kartą w ostatnim dniu festiwalu nie było już jednak tak skuteczne, jak przed rokiem. Szczękę straciłem dopiero za sprawą koncertu Terrestrial Hospice, podczas którego skóra zeszła mi z twarzy razem ze ścięgnami. Formalnie pierwsza konfrontacja projektu Skyggena i Inferno z publiką, była moim zdaniem (wraz z Taake i Deus Mortem) najlepszym bleciorowym aktem tegorocznego SDL-a.

Jakby ofiar w ludziach było mało, chwilę później na głównej estradzie, z finałowym setem rozgościł się Portal. Występ Australijczyków od początku traktowałem w kategorii doświadczenia wizualno-dźwiękowego, dzięki czemu odnalazłem się w kontakcie z nimi całkiem dobrze. Zupełnie nie przeszkadzały mi wypominane przez wielu mankamenty akustyczne, bo i tak chłonąłem tę muzykę bez zagłębiania się w brzmieniowe didaskalia. Zabawnym i całkiem rozczulającym był też fakt, że mając w fosie legion profesjonalnych fotografów, po koncercie zespół udostępnił w swoich socialach zdjęcie, zrobione przez mnie dobry kilometr od sceny, w dodatku w pełnym pixel arcie. Tak trzeba żyć.

Portal

To chyba na tyle. Nie będę tym razem silił się na wzniosłe podsumowania, deklarując jedynie, że widzimy się oczywiście w Aleksandrowie Łódzkim już w przyszłym roku!

Autorką zdjęć jest Natalia Krymska (@slembii).

Artykuł Summer Dying Loud 2025 – Aleksandrów Łódzki (4-6.09.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

04-06.09.2025 – Aleksandrów Łódzki, MOSiR im. Włodzimierza Smolarka (wydarzenie)

Na Summer Dying Loud 2025 wystąpią:

Carcass, Terrorizer, Cancer, Cult Of Luna, Terrestrial Hospice, Odium Humani Generis, Jude, Mortiis, Jad, Dom Zły, Backhand Slap, Gash Faith, Wąż, Texas Toast Chainsaw Massacre, Aura Noir, Cave In, Gott, Darkher, Gallileous, Deamonolith, Totenmesse, The Devil’s Trade, Yardburn, Venom, Darvaza, Year Of The Goat, Deus Mortem, Antedivulian, Ceremoniał Bloodbath, Blóð, Wucan, Taraban, Sznur, Grave, Samael, BaarRa, Roadhog, Serotonin Zero, Toń, The Night Eternal, Impetuous Ritual, Portal, Orange Goblin, Taake, Esoteric, Vacuous, Gravekvlt, Galvanizer, Limbes, Scrüda

Karnety można zakupić tutaj.

Artykuł SUMMER DYING LOUD 2025: rozpiska godzinowa imprezy pochodzi z serwisu KVLT.

Jak mówią sami organizatorzy:

Jako headlinerzy wystąpią Venom Inc, czyli stary skład Venom prezentujący na żywo największe hity zespołu z lat 80., oraz Wolfbrigade, szwedzcy hardcore punkowcy, którzy wciąż wiedzą, co oznacza prawdziwa anarchia! Po ekspresowym tempie wyprzedania I puli, II pula biletów skurczyła się już o 35%. Pamiętajcie, to jest prawdziwy zamek. Z kamienia (ang.ROCK).

Przygotujcie się na wieczór pełen wrażeń – żaden z zespołów nie wypuści was do domów ze sprawnymi bębenkami usznymi!

Pełny line-up tegorocznej odsłony festiwalu przedstawia się następująco:

Venom Inc. (heavy metal – Anglia)
Wolfbrigade (hardcore punk – Szwecja)
The Black Thunder (sludge metal/punk – Bytów)
Angrrsth (black metal – Toruń)
Las Trumien (sludge/doom metal – Wrocław)
Species (technical/progressive thrash metal – Warszawa)
Serotonin Zero (black metal/crust punk – Warszawa)
Aquilla (heavy metal – Warszawa)

Bilety na festiwal:
99zł (pula I wyprzedana)
129zł (przedsprzedaż do 31 sierpnia – sprzedanych 35%)
150zł (w dniu koncertu)

Pakiety:
199zł (bilet, koszulka. otwieracz, plakat A2 – limit 100szt.)
249zł (strefa VIP, piwo festiwalowe i osobny bar, bilet, koszulka. otwieracz, plakat A2 – limit 30szt.)
599zł (bilet 5 + 1 gratis)
999zł (bilet 8 + 2 gratis)

Bilety te dostępne są w sieci Biletomat.pl

2.09.2023 – Bytów, Zamek Krzyżacki (wydarzenie)

Rozpad składu Venom w połowie drugiej dekady lat dwutysięcznych poskutkował powstaniem Venom Inc, czyli duchowego spadkobiercy Venom, w którego skład wchodzą Mantas (oryginalny gitarzysta Venom z lat 80.), Tony Dolan (wokalista Venom z przełomu lat 80. i 90.) oraz War Machine (ex Massacre, Inhuman Condition). Czy stary, krzyżacki zamek wytrzyma ciężar klasyków metalu z lat 80.? Śmiemy wątpić!

Szwedzcy punkowcy prezentują swoją bezkompromisową muzykę już prawie trzy dekady, nie zważając na aktualne trendy. Wolfbrigade to potężny atak, z czasem coraz bardziej złowieszczy i ponury, a jednocześnie agresywny i powalający!

Las Trumien, czyli sludge metal oparty na prostych, acz mocarnych kompozycjach, podlany makabrycznym storytellingiem i wokalem polskiego Phila A!

Angrrsth to z kolei black metalowy zespół, który jedną nogą trzyma się sceny i występów na żywo, a drugą kroczy już ku otchłani…

The Black Thunder to bytowska, inspirowana punkiem mieszanka sludge metalu z ciężkim rokendrolem, a w najnowszym wydaniu doprawiona jeszcze sporą ilością czarnego, brudnego metalu rodem ze Skandynawii.

Do miski wrzucamy Iron Maiden i Judas Priest, podgrzewamy do 100st C, a następnie odmładzamy w komorze kriogenicznej, a wychodzi z tego Warszawski zespół Aquilla!

Species, czyli dopalona thrashem mieszanka Death i Coroner na pewno nie pozwoli zasnąć wam pod sceną!

Skład imprezy zamyka Serotonin Zero, czyli połączenie Converge i Baptists z domieszką napalmu!

Na dziedzińcu poza koncertami będzie:
– strefa gastro
– strefa z piwkiem od AleBrowar
– sklepiki zespołów
– stoiska merchowe

Artykuł VENOM INC. i WOLFBRIGADE headlinerami dziesiątej edycji THUNDER FEST w Bytowie pochodzi z serwisu KVLT.

• Welcome to Hell
• Black Metal
• At War with Satan
• Possessed
• Eine kleine Nachtmusik
• Sons of Satan: Rare and Unreleased
• Black, Metal & Beyond I (single i EPki)
• Black, Metal & Beyond II (single i EPki)

Ponadto oprócz 8 kaset, w boxie można znaleźć:

• masywna książka w twardej oprawie z wieloma dotychczas niepublikowanymi zdjęciami i mnóstwem notatek i wywiadów (w tym wywiad z Cronosem specjalnie przeprowadzony na potrzeby tego wydawnictwa)
• wisiorek z łańcuszkiem
• 4 naszywki
• kształtna naszywka
• flaga
• 6 pocztówek
• numerowany certyfikat

Wszystkie kasety w boxie w wersji regularnej są w kolorze czarnym.
Wersja DIE HARD (pierwsze 222 sztuk) posiada kolorowe kasety, a także ekskluzywny longsleeve (Gildan Ultra Cotton), który jest dostępny tylko i wyłącznie w tym boxie. Box w tej wersji jest ręcznie ponumerowany osobiście przez Cronosa.

Zamówienia można składać w sklepie wytwórni Darkness Shall Rise Productions na https://darknessshallrise.de

Artykuł „To Hell and Back”, czyli kasetowy box zespołu VENOM pochodzi z serwisu KVLT.

Na czterdziestolecie ukazania się drugiej płyty grupy, ikonicznego albumu Black Metal, dostajemy od zespołu i BMG dwa prezenty. Pierwszym było jubileuszowe wydanie Czarnego Metalu na winylu, które pokrótce już omawiałem. Drugi stanowi retrospektywny box In Nomine Satanas, zawierający 6 CD i DVD. W 2019 roku pierwsze płyty grupy doczekały się wznowień w podobnej formie na winylach, teraz przyszła pora na srebrne krążki. Wydawnictwo zawiera albumy najistotniejsze dla Venom, a zatem te, które zapisały się czarnymi zgłoskami w piekle, ugruntowując pozycję grupy na mapie najważniejszych metalowych formacji wszech czasów. Na uczczenie rocznicy dostajemy dzieła stworzone w klasycznym składzie przez trio Cronos, Mantas i Abaddon: Welcome to Hell (1981), Black Metal (1982), At War with Satan (1984) i Possessed (1985). Do tego dochodzi klasyczna koncertówka Eine kleine Nachtmusik (1986).

Zestawu dopełnia składanka Sons of Satan zawierająca wczesne nagrania z demówek, które nie znalazły się na regularnych wydawnictwach. Kto jeszcze nie zna tego materiału, będzie mógł uważniej prześledzić, jak kształtował się styl Venom. Towarzysząca wydaniu informacja sugeruje, że mamy do czynienia z nieznaną wcześniej twórczością, jednak wyszła ona już swego czasu na światło dzienne, zresztą pod tym właśnie tytułem. Najciekawsze wydaje mi się tu surowe i ponure, jakby profetyczne dla późniejszego rozwoju black metalu, wykonanie Buried Alive.

Największą zaś gratkę stanowi DVD 7th Date of Hell – Live at Hammersmith Odeon. Piękny to był czas dla Venom – grupa już okrzepła na scenach, wypuściła parę miażdżących albumów, a jednocześnie zachowywała podczas występów na żywo młodzieńczą pasję i złowieszczą aurę. Diaboliczna prezencja muzyków, pirotechnika, klimat, a także wykonanie, nie zawsze technicznie idealne, ale za to napędzane szczerą pasją i wielką mocą – oto odpowiedzi na pytanie, dlaczego styl zespołu okazał się tak bardzo inspirujący. Venom na żywo hipnotyzował oraz rozbudzał mokre i mroczne sny metalowej gawiedzi. Do dziś ogląda się tamten pamiętny koncert z dużą satysfakcją.

Skupię się na moment na samym wydaniu. Box nie prezentuje się jakoś wyjątkowo – ot, płyty CD w kopertach, zamknięte w lśniącym, kartonowym pudełku wraz z książeczką zawierającą kilka zdjęć z epoki, a także garść ciekawostek i wypowiedzi samych muzyków. Jest to jednak doskonałe wprowadzenie w temat. Jeśli ktoś chciałby sprawić prezent wchodzącemu w świat hałasu chrześniakowi – i sprowadzić go na złą drogę – In Nomine Satanas sprawdzi się znakomicie. A może wasz dziadek, który schował już gramofon w pawlaczu, ale wciąż lubi wspomnieć czasy, gdy był pierwszym, ściganym przez milicję metalem na osiedlu, chciałby mieć klasykę Venom na półce? Zróbcie staruszkowi tę przyjemność!

In Nomine Satanas to opcja całkiem rozsądna – zwłaszcza cenowo. Zakupienie wcześniejszych wydań wymagałoby pozbycia się okrągłej sumki, a tak dostajemy minimalistyczną wersję budżetową. Muszę się przyznać, że sam nie potrafię oprzeć się ostatnio czarnej magii Venom i raz po raz sięgam do pudełeczka, przypominając sobie klasykę z rozkoszą, jaka towarzyszyła hrabinie Batory podczas jej osławionych kąpieli.

Muzyka: 9/10
Wydanie: 6/10

Artykuł VENOM – „In Nomine Satanas” CD BOX (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Benighted

Frontierer

Comeback Kid

Swallow the Sun

Sick Of It All

Decapitated

Abbath

Panzerfaust

Ottone Pesante

Suffocation

Venom

Mysticum

Autorki zdjęć: Joanna Cisowska i Monika Zabielska

Artykuł Brutal Assault – dzień 4 (12.08.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Właśnie mija czterdziestolecie ukazania się drugiego albumu Venom. Z tej okazji zespół wraz z wytwórnią BMG przygotował wznowienie płyty Black Metal na winylu. Nie ma sensu omawiać szczegółowo muzycznej zawartości – każdy zna na pamięć takie numery, jak ten tytułowy, złowieszczy Buried Alive czy pełen mocy i majestatu Countess Bathory. Mnożą się w tekstach trzy szóstki, pentagramy i klątwy, a diabeł tańczy z węgierską hrabiną na grobach nieszczęśników pogrzebanych żywcem, co nie przeszkadza snuć podmiotowi lirycznemu erotycznych fantazji o nauczycielkach. Jak na owe lata, to płyta godna stosu. Wszystko zdaje się tu prawdziwie kultowe: niepokorne, proste, nośne riffy, teksty pełne diabolicznych odniesień, ikoniczna okładka i logo, zdjęcia wewnątrz, użyte w druku czcionki, a nawet sam tytuł, który przecież określił nazwę rozwijanego przez epigonów stylu.

Z czarnego ziarna wkrótce miał wykiełkować przeklęty las. Wystarczyło potem nasiąkać, inspirować się i rozwijać te pomysły, zresztą wielu tak czyniło. Venom od razu czarcim pazurem oraz utoczoną z niewinnych krwią zapisywał się w annałach metalu i nakazywał podążać ścieżką zniszczenia. Najlepsza płyta grupy? Na pewno kompletna. Nic już więcej zespół nie wymyślił ponad to, co objawił na Czarnym Metalu. I ów Metal wciąż żre, porusza, zaciekawia, mimo upływu dziesięcioleci.

Z okazji jego rocznicy do wyboru są dwa placki: klasyczny czarny i srebrny rozstrzelony swirl winyl. Otrzymałem do recenzji tę drugą wersję i muszę przyznać, że prezentuje się świetnie! Okładka zachowuje surowy charakter – na szczęście nikt nie próbował jej odświeżać i retuszować rogatej postaci. Tytuł został wytłoczony w głębokiej czerni, krojem pisma, który budzi przyjemny dreszcz. Koperta w środku, zadrukowana na modłę średniowiecznego manuskryptu, objawia wersety czarnej magii, wycharczane zresztą w utworach z płyty przez Cronosa. Tył z enigmatycznymi zdjęciami złowieszczo wyglądających muzyków również przenosi nas do magicznych lat 80.. Rozkładana wkładka niewątpliwie wytyczyła w swych czasach pewne estetyczne trendy. Wszystkie elementy wyglądają jak żywcem wzięte z 1982 roku i odwzorowują oryginalne wydanie, co powinno ucieszyć maniaków. Szlachetna prostota musi się podobać. Nawet jeśli Venom mrugał wtedy okiem, to pewne rozwiązania stały się obowiązującą konwencją. Do tego winyl brzmi dobrze, więc nie można się do niczego przyczepić.

Wobec tego wydawnictwa nie wypada zatem przejść obojętnie. Nie zaspokoi ono wielbicieli masy dodatków, jednak prostota rozwiązań, którą zasłynęła kapela z Newcastle, zyskała w 2022 odpowiednią i godną celebrację. Miłośnikom klasyki powiem więc: sięgajcie po winyl z dziką radością! A zatem „Lay down your souls to the gods rock 'n roll!”.

Artykuł VENOM – „Black Metal (40th Anniversary)” (1982/2022) pochodzi z serwisu KVLT.

“Dla mnie, Venom reprezentuje początek bardzo ważnego ruchu, który później podzielił się na wiele jeszcze innych ruchów. To była rewolucja. Po tamtym wydarzeniu wszystkie gatunki: thrash, death i black metal dosłownie eksplodowały i one wszystkie zawdzięczają swoje istnienie właśnie Venom.” Michel „Away” Langevin (Voivod)

“Nie wiedziałem tego wtedy, bo wszystko wtedy było świeże. Nie wiedzieliśmy czego wtedy szukaliśmy, ale kiedy usłyszałem Venom, już wiedziałem – to było to.” Jørn „Necrobutcher” Stubberud (Mayhem)

Wytwórnia BMG poinformowała, że wyda box set In Nomine Satanas w wersji 6CD + DVD.
Premiera zaplanowana jest na 23 września 2022 roku (pre-order).

Box set zawiera oryginalne nagrania Venom z okresu współpracy z Neat Records, które to zostały poddane remasteringowi. Zawiera on także kolekcję niewydanych nigdy demówek z archiwum zespołu, pod tytułem, Sons Of Satan, na której znajdują się między innymi bardzo wczesne nagrania zespołu na żywo.

Również 23 września ukaże się reedycja drugiego albumu zespołu Black Metal, żeby uświetnić jego 40. rocznicę wydania. Ten legendarny album, będący bezpośrednią inspiracją dla nazwanego tą samą nazwą gatunku ekstremalnego metalu – black metal, ukaże się w ograniczonym do 1500 kopii w UK nakładzie w dwóch wersjach: czarnym i srebrnym rozstrzelonym swirl winylu. Ten niezwykły album nadal inspiruje kolejne generacje fanów
metalu.

CD box set In Nomine Satanas zawiera:
CD1: Welcome To Hell
CD2: Black Metal
CD3: At War With Satan
CD4: Possessed
CD5: Eine Kleine Nachtmusik
CD6: Sons Of Satan
DVD: 7th Date of Hell – Live at The Hammersmith Odeon, 1984

Artykuł VENOM: 40. rocznica albumu „Black Metal” i premiera box setu „In Nomine Satanas” pochodzi z serwisu KVLT.