Jednak Rosja potrafi zaskakiwać. Na krążku znajdziemy cztery kawałki o dość barwnej strukturze, których koncepcje trzyma w swoich rękach I.S.M., odpowiadający za muzykę i teksty. Gdy pierwszy raz natknęłam się na Trivmph, nie mogłam przejść obok materiału obojętnie, przeczuwając, że lepsze zaznajomienie zaowocuje pełniejszym odbiorem.

Wschodnie wpływy słychać już w wokalu, którego charakterystycznego akcentu nie da się pominąć. Brzmienie nie jest specjalnie selektywne, ale dzięki zmianom tempa i struktury melodyjnej nie doświadczymy monotonni. W pierwszym utworze Voice-Key pojawiają się epickie momenty w połączeniu z drapieżnością i żywiołowością. W kolejnym Awakening tylko przyspiesza, na dodatek mam nieodparte wrażenie, że zespół czerpie z dokonań Watain, gdzie to brzmienie do złudzenia może przypominać Szwedów. Największe emocje wzbudza we mnie ostatni kawałek zatytułowany Trivmph, rozpoczynający się niczym wschodnie misterium – głos z którego przebija smutek i żałość w zestawieniu z subtelnym ambientowym tłem. W dalszej części utwór przekształca się zupełnie, zamieniając instrumenty na żwawe łojenie. Tu muzyka Rosjan jest swego rodzaju kompromisem pomiędzy typowo zabarwionym blackiem oraz delikatną materią, nie zatracając przy tym harmonii.

Podsumowując całą płytę, odczuwam pewien niedosyt, tak jakby wszystkie karty zostały odkryte już na początku i w miarę dłuższego odsłuchiwania materiał nie raczy już tą świeżością. O ile smaczniejsze są płyty, w których za każdym razem odkrywamy coś nowego. Całość wypada jednak dobrze i z nadzieją patrzę w blackmetalową przyszłość, bo spodziewam się dobrego wydawnictwa od tej formacji, które zaplanowane jest już na początek 2018r.

Artykuł VETER DAEMONAZ – „Trivmph” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.