Dźwiękowa podróż w czasie, fundowana przez Australijczyków nie jest niczym odkrywczym, zespołów, które bawią się w muzyczne rekonstrukcje jest przecież cała masa (najbliższe skojarzenie wiedzie do Wytch Hazel, choć muzyka Australijczyków nie jest aż tak uduchowiona). Trudno doszukać się na Glimpse Of The Dawn specjalnej oryginalności, jeśli jednak odłoży się w tej kwestii niepotrzebne oczekiwania, można spędzić przy  drugiej płycie Tarot kilka naprawdę miłych momentów.

Pobrzmiewają na Glimpse Of The Dawn wszechobecne echa Deep Purple, Led Zeppelin, Rainbow, czy Uriah Heep. Hammondzik aż grzeje się od wygrywanych melodii, gitary szyją znajome, lekko progresywne i psychodeliczne harmonie, a charakteryzujący się ciepłą barwą wokal The Herophanta spina to wszystko z miejsca zapadającymi w pamięć refrenami.

Potrafi być zarówno sielankowo i przytulnie (tytułowy Glimpse Of The Dawn, Echoes Through Time), jak i rasowo i konkretnie (The Winding Road, The Vagabond’s Return, Heavy Weighs The Crown). Prawdziwą wisienką na torcie jest natomiast Dreamer In The Dark, przy którym dłonie same składają się do oklasków.

Bardzo przyjemny album, idealny na poprawę humoru w coraz zimniejsze, jesienne wieczory (mimo tego, że sam premierę miał wiosną tego roku).

Artykuł TAROT – „Glimpse of the Dawn” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Notka wydawcy:

Zespół powstał w 2019 roku w Pleszewie. Ich muzyka oparta jest na ciężkich motywach inspirowanych przede wszystkim pierwszymi płytami Black Sabbath, dodatkowo uzupełniona mnóstwem zapadających w pamięć melodii. W 2020 roku wydali swój pierwszy album „From Light To The Abyss”, który został entuzjastycznie przyjęty w stoner / doom metalowym podziemiu.

Singla można posłuchać poniżej:

Artykuł Nowy numer zespołu Hydra pochodzi z serwisu KVLT.

Wspomniana sympatia nie oznacza jednak oddania bezkrytycznego, co przy trzeciej płycie Lucifer, mimo bardzo pozytywnego odbioru, nie pozwala mi nie zauważyć pewnych odczuwalnych jej mankamentów.

Zaczynając jednak od „plusów dodatnich” – dziewięć utworów zamieszczonych na III, to zbiór bardzo przyjemnych, przystępnych i zapodających w pamięć w zasadzie od pierwszego kontaktu songów, w których króluje charakterystyczne dla zespołu vintage’owe brzmienie, groove i obudowane tradycyjnie doomowo/sabbathowymi riffami chwytliwe refreny, które beztrosko nuci się wraz z charyzmatyczną frontmanką.

Powyższe nie zmienia jednak faktu, że im częściej odsłuchuję nowy album grupy, tym mocniej brakuje mi na nim jakiejś wyrazistej kropki nad i, punktu kulminacyjnego, momentu większej ekscytacji, wyrazu instynktowego pójścia na żywioł, emocjonalności, która byłaby czymś więcej niż poprawnie odegraną i utrzymaną w ścisłych ryzach kalkulacją. III pod tym względem sprawia wrażenie pracy domowej piątkowego ucznia, który odrobił zadanie z jednej strony bez zarzutu, z drugiej jednak też bez zbytniego zaangażowania i wysiłku.

Może trochę marudzę, uważam jednak, że Lucifer stać na coś więcej i o ile do III wracać będę pewnie z przyjemnością (jako muzyka tła na niezobowiązujące popołudnie sprawdzać się będzie znakomicie), mam jeszcze nadzieję otrzymać od nich w przyszłości materiał dużo bardziej soczysty i chwytający za gardziel.

Artykuł LUCIFER – „Lucifer III” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Zwykle buńczuczne zapowiedzi typu, „niesiemy kaganek prawdziwej, gitarowej muzyki” okazują się płonne, a efekt może budzić jedynie politowanie. Ale nie w przypadku Backwater! Te piosenki wchodzą do głowy od razu. Od hard rockowego kawałka Jack The Ripper po podanego ze szczyptą celtyckich dźwięków Whiskey In The Jar (nie mylić z doskonale znanym numerem pod tym samym tytułem). Mamy do czynienia z bardzo chwytliwymi numerami. I nie ma na Rock’n’Roll History ani jednego wypełniacza.

Mieści się te numery w okolicach stylistyki AC/DC, Free, Thin Lizzy czy Lynyrd Skynyrd. Jasne, że niekoniecznie przypadnie to do gustu tym, którzy szukają nowych brzmień, ale to już ich problem. Wokalista, Marc Vermont, dysponuje charakterystycznym, lekko „zapiaszczonym” głosem, a w dodatku choć nim się nie popisuje, potrafi przekazać sporo emocji. Fajnie wypadają tutaj chórki, dodając trochę werwy. Sekcja gra w prosty, dobitny sposób. Gitarowe riffy to zwykle parę akordów, ale okraszonych dobrymi solówkami. Skuteczne to jak cholera. I nawet zalatująca południem Stanów ballada Angel Of Devil wypada wiarygodnie – a już myślałem, że na bardziej romantycznych dźwiękach się wyłożą!

Dużo tu prostego hard rocka, wyrazistego rock and rolla, trochę bujającej, bluesowej nuty. Przede wszystkim zaś wiele tu wyczucia i serca do gitarowego grania. Rzeczywiście ma się wrażenie, jakby ta muzyka żywcem została przeniesiona do nas sprzed dekad, a jednocześnie bez żenady, udawania. Jeśli czujecie się nieusatysfakcjonowani brakiem dogłębnej analizy, to powiem tylko tyle – „it’s only rock, but I like it”. Niestety nic więcej nie da się dodać. Ująć zresztą też nie.

Artykuł BACKWATER – „Rock’n’Roll History” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Dziesięć utworów, w tym parę bardzo krótkich (instrumentalne Szyfry, Walka z instynktem), dostarcza sporo skojarzeń. Komety przemierzają firmament dobrze sobie znany, a zatem nie pozwalają sobie na kiksy ani eksperymenty. Liczni goście skutecznie uzupełniają klasyczne rockowe trio. Na Alfa Centauri rozbrzmiewają instrumenty klawiszowe (organy i melotron), perkusyjne (wibrafon oraz ksylofon), a dęte (puzon i trąbka) dodają całości nieco charakteru, czasem psychodelicznego zacięcia. Proste to dźwięki, ale podane z wyczuciem, zgodnie ze starymi recepturami z książki kucharskiej babci, która przed dekadami szalała na dancingach, ale też dostrzegała niedostatki otaczającej jej rzeczywistości. Bo Alfa Centauri to mimo wszystko płyta aktualna, nieuciekająca od lirycznych komentarzy dotyczących współczesnych spraw i codziennych rozterek.

Faworyci? Choć łyknąłem całość na raz, a potem jeszcze i znów, to jednak pokuszę się o swoje typy. A niechże to będzie piosenkowy i przebojowy kawałek Upiory w szuwarach, albo hipisowskie, bliskie temu, co grało się u zarania epoki „flower power” Horyzonty. To w pierwszej kolejności. Może podobać się także miks wręcz hardrockowych dźwięków z psychodelicznym rozmyciem w Rezonansie. Wpada w ucho wakacyjny, sławiący Trójmiasto, singlowy numer Gdańsk, Sopot, Gdynia. A jest jeszcze dancingowy Nigdy, napędzana marszowym rytmem piosenka Na sprzedaż, skoczny kawałek Dominika się waha…

Dla każdego coś miłego? A niekoniecznie, bo Komety to specyficzny świat. Nie każdy go zaakceptuje, ale niektórzy się zakochają w tych dwudziestu paru minutach vintydżowych nawiązań i poetyckich tekstach, wyśpiewanych w charakterystyczny sposób przez Lesława. Bo przecież zespół od lat ma swoich wiernych fanów, nie tylko w Polsce. I to się już nie zmieni, bo dobrze Kometom w pewnym anturażu romantyczno-egzystencjalnego rockabilly na kwasie. Alfa Centauri nie jest może nowym otwarciem po latach i podróżą do innej galaktyki, ale gwarantuje ciekawe doznania.

Artykuł KOMETY – „Alfa Centauri” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Talk Is Cheap to album dający upust muzycznym fascynacjom gitarzysty (aż dziw, że nie ma numeru w stylu reggae), bardzo eklektyczny, pozbawiony radiowych hitów i nie tak dynamiczny jak płyty macierzystej formacji, ale jednocześnie pełen energii, choć nie zawsze ewidentnie rockowej. Przede wszystkim zaś to rzecz pozbawiona wpadek. Keith niewątpliwie wyszedł z tarczą z przedsięwzięcia, co nie udało się wcześniej Mick’owi Jaggerowi – albumy solowe wokalisty Stonesów były raczej porażkami, zarówno pod względem komercyjnym, jak i artystycznym. Niemniej jednak Richards, nie mając przy swoim boku starych kolegów z zespołów, musiał nauczyć się nowych metod pracy. Nie było to łatwe, o czym zresztą sam gitarzysta wspomina w swojej autobiografii.

Plejada znakomitych muzyków, producentów, realizatorów okazała się jednak zespołem kreatywnym i inspirującym, sprawiając, że Talk Is Cheap można spokojnie ustawić pośród najlepszych płyt The Rolling Stones, a już na pewno tych z dekady lat 80. i 90. Oczywiście rdzeń zawartych na solowej płycie Richardsa numerów jest amerykański z gruntu i bardzo stonesowski. Keith pozostał zatem sobie wierny, ale też znać tu autorski sznyt. Muzyka stoi na fundamencie prostych, nośnych, przybrudzonych, nonszalanckich riffów (Take It So Hard, Struggle, You Don’t Move Me czy Whip It Up) i wtórującego im głosu, z pewnością nie nazbyt czystego, pozbawionego ozdobników, ale pełnego szorstkiej prawdy.

Znalazły się na Talk Is Cheap także rzeczy mniej oczywiste. Choćby taneczny, rozedrgany, wyraźnie funkujący Big Enough, gdzie przyjemnie pulsuje bas Bootsy’ego Collinsa, a saksofon Maceo Parkera dodaje całości okrasy. W I Could Have Stood You Up (z gościnnym udziałem grającego w Stonesach na przełomie lat 60. i 70. Micka Taylora) odzywa się miłość Richardsa do klasycznego rock’n’rolla, a kompozycja ta – zwłaszcza zagrane na fortepianie partie Johnnie’go Johnsona – przenosi nas wprost do czasów Elvisa i Fatsa Domino. Make No Mistake z kolei koi słuchacza soulowymi inklinacjami, co podkreśla zmysłowy wokal Sarah Dash, a także sekcja dęta, jakby żywcem wyjęta z płyt Motown. Równie refleksyjnie wypada balladowy Locked Away, tym razem jednak z folkową nutą, która pojawia się głównie za sprawą grającego tu na skrzypcach Michaela Douceta. Całość zaś doskonale wieńczy oparty na motorycznym rytmie It Means a Lot.

Ci, którzy zadecydują się na zakup wersji Super Deluxe (bardzo „wypaśnej”) albo Deluxe (którą można mieć za stosunkowo nieduże pieniądze), otrzymają też dodatkowy dysk z kilkoma pozostałościami po sesji. Jak w przypadku tego typu „odrzutów” trudno doszukać się tam jakichś wyjątkowo cennych pereł, ale fani Richardsa z pewnością znajdą coś dla siebie. W ucho mogą wpaść chociażby luźne bluesowe improwizacje, jak w Blues Jam i Slim, albo interesujące wersje klasyków w postaci My Babe Williego Dixona (najbardziej znana i chyba najlepsza wersja to ta zaproponowana w latach 50. przez Little Waltera) czy Big Town Playboy Little Johnny’ego Jonesa. Miłośnicy starego bluesa docenią robotę muzyków i wyłapią wiele smaczków, jak choćby świetne popisy pianisty, Johnnie’ego Johnsona. Stawkę uzupełniają dwa kawałki napisane już przez samego Richardsa i Steve’a Jordana (współautora materiału na tę płytę i jej producenta), ciekawe, ale nie tak dobre jak te, które ostatecznie trafiły na album.

Najważniejsze jest jednak to, że płyta wciąż się broni – przede wszystkim naturalnością i wkładem znakomitych muzyków. Warto więc po nią sięgnąć, zwłaszcza przy takim wyborze – rocznicowych wydań jest sporo, każdego można obdzielić podług zasobności kieszeni i fantazji: od najprostszego CD po kolekcjonerskie boksy pełne niespodzianek. Malkontenci mogą oczywiście kręcić nosem, że oryginalną okładkę na potrzeby niektórych wydań zmodyfikowano (pomniejszając zdjęcie), ale to szczegół. Wszystko brzmi jak należy, a nawet lepiej, to zaś najważniejsze.

Oficjalna strona artysty na Facebooku

 

Artykuł KEITH RICHARDS – „Talk Is Cheap” (1988/2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Od prekursorów stylu w postaci Coven, poprzez Wielkich Mistrzów, na czele z Black Sabbath, a kończąc na wspaniałych epigonach (by wymienić amerykański Pentagram) – śmiało możemy wskazywać te zespoły, które połączyły ciężkie rockowe riffy z okultystycznymi tekstami i duszną, zmysłową atmosferą. The Ossuary kontynuują tę tradycję, nie rozwijając jej co prawda – i to może być pewny zarzut – ale skutecznie czerpiąc energię z twórczości swych sławniejszych poprzedników, która napędza tutaj autorskie opowieści, pełne demonicznych nawiązań i przesterowanych dźwięków.

Witają nas na Southern Funeral bardzo staroświecko i brzmiące klawisze Hammonda, które przechodzą w ciężki, hardrockowy riff Walk into Sepulchral Haze. I ta lekko mroczna, surowa, analogowa estetyka niesie krążek ku cudownie niemodnym rejonom. Włosi potrafią wypaść w tej konwencji na wskroś przebojowo (by wymienić proste w wyrazie Eternal Pyre), ale też dobrze odnajdują się w nieco bardziej rozbudowanych formach, czego doskonałym przykładem tytułowa, balladowa kompozycja, łącząca czar oraz klimat z ciężarem, a także Sleep Demon, gdzie również udało się oprzeć całość na pewnych kontrastach, a do tego sprzedać nieco psychodelicznej atmosfery.

Pewnie da się jeszcze lepiej, ale i tak zespół bardzo sprawnie odnajduje się w obranej stylistyce i zebrane tutaj numery nie odbiegają od dość wysokiej średniej. Gitarowe riffy wypuszczane spod palców Domenica Mele są odpowiednio mocne i mięsiste, a jednocześnie nie brak im pewnej naturalnej, bujającej siły. Wokal Stefano Fiore ma tę nieco wysiloną, przybrudzoną, charakterystyczną barwę, która z dodatkiem odrobiny vibratto również przenosi nas ku estetyce sprzed dekad. Dario De Falco (bas) i Max Marzocca (bębny) gwarantują prostą, ale głęboko brzmiącą pracę sekcji rytmicznej.

Szkoda, że niektóre pomysły nie znalazły rozwinięcia (jak wykorzystanie dźwięków mini-mooga pod koniec Shadow of Plague), ale i tak z gruntu nie ma na co narzekać. Oldschoolowo i rytualnie, może nie tak hipnotycznie jak u mistrzów, niemniej jednak bardzo stylowo. Dla fanów klasycznego hard i occult rocka, pierwotnego doom metalu i stonera, jak znalazł.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł THE OSSUARY – „Southern Funeral” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Już debiut kwartetu, zatytułowany po prostu Lucy In Blue, zdradzał spore umiejętności i wrażliwość muzyków zasłuchanych w Pink Floyd przede wszystkim, ale nie tylko, bo muzycznych tropów można było znaleźć w ich nagraniach całkiem sporo. Być może poprzednia płyta była bardziej efektowna niż In Flight, pozornie bogatsza w pomysły, mocniejsza pod względem zastosowanych środków, jednak niektóre z zawartych na niej nawiązań mogły nieco razić zbytnią dosłownością – jakby zespół nieco cynicznie kopiował pewne patenty (inna sprawa, że momentami w sposób mistrzowski). Tym razem mamy do czynienia z większą subtelnością działań.

Owszem, wciąż rozpoznamy w twórczości Lucy In Blue floydowskie klimaty – już wstęp do pierwszej części otwierającej płytę kompozycji Alight, Pt. I bliski jest kołyszącym, sennym dźwiękom Breath (In the Air) z Dark Side Of The Moon, a praca sekcji rytmicznej w pewnym fragmencie tytułowego In Flight mogłaby być wzięta z albumu Wish You Were Here. Znajdziemy tu też pewną baśniową zwiewność propozycji Camel albo Genesis, słyszalną przede wszystkim w analogowych, klawiszowych plamach, które przenoszą nas myślami do innych wymiarów. Z kolei gitara Gíslasona pod koniec znakomitego Respire zabrzmi bardzo „frippowsko” (duch King Crimson także jest obecny na tym albumie, zwłaszcza w melodyce). Niemniej poprowadzone to wszystko z taką finezją, wyczuciem, lekkością, jakąś mistyczną, podskórną tajemnicą, że zwyczajnie In Flight przykuwa uwagę i czaruje słuchacza, a pewne słyszalne inspiracje nie zabierają przyjemności obcowania z propozycją Islandczyków.

Zespół stawia na prostotę środków, podaną jednak w formalnie rozbudowanych kompozycjach. Można odnaleźć w nich sporo klimatu i raczej nastrojowych pejzaży, ale muzycy potrafią też pobawić się rytmiką, nieco bardziej poszaleć, ciut odpłynąć, może nawet zaniepokoić, albo po prostu podać dźwięki z większym nerwem (jak w Matricide albo w Tempest). In Flight to jednak płyta bardzo oniryczna (ale nie usypiająca), pełna melodii, snująca się z pozoru leniwie, ale jednocześnie zanurzająca słuchacza w oceanie intensywnych, lekko psychodelicznych doznań, które zmuszają do uwagi. Potrafią na tym wydawnictwie zachwycić detale – a to prosta melodia (motyw przewodni z początku Respire czy tytułowego In Flight), a to interesujące harmonie wokali (Alight, Pt. II), albo rozedrgana gitara akustyczna (początek Núverandi), czy w końcu bogactwo klawiszowych rozwiązań (od dźwięków fortepianu, poprzez hammondowe zagrywki, po niemal meletronowe ściany dźwięku) serwowanych przez Jónssona.

Jedno jest pewne – płyta In Flight to album, który miłośnicy art rocka i wintydżowych, lekko psychodelicznych klimatów muszą sprawdzić. Wierzę też, że muzyka Lucy In Blue może przypaść do gustu nie tylko fanom prog rockowych gigantów sprzed dekad, ale też tym, którzy zasłuchują się w nowszych dokonaniach Opeth – w końcu także spadkobiercach tamtej tradycji – czy miłośnikom retro klimatów przywoływanych przez Jacco Gardnera albo The Coral (zwłaszcza z okresu jednego z moich ulubionych albumów, The Curse Of Love).

Ktoś powie – no dobrze, wszystko się tu zgadza, tyle tylko, że szlaki wytyczali giganci, a młodzi muzycy poszli ich tropem. Może. Natomiast wiem na pewno, że będę do nagrań chłopaków powracał i z niecierpliwością wyczekiwał kolejnych albumów. Intuicja podpowiada mi, że Lucy In Blue stać na jeszcze więcej, a przebłyski genialności, które niewątpliwie słychać na In Flight można rozwinąć w coś, co pozwoli – zwłaszcza przy zwiększonej dawce oryginalności – zajść naprawdę daleko. Na razie nie padłem na kolana, ale przyklęknąłem przed nimi. Czy ocena jest zawyżona? Może ciut. No i nieładnie rozpieszczać tak młody zespół zbyt dużą ilością pochwał. Z drugiej strony warto odnotować pojawienie się płyty niosącej ze sobą całkiem sporą dawkę dźwiękowej magii.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

 

Artykuł LUCY IN BLUE – „In Flight” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Bez względu na to, czy Panowie serwują dziarskie, przybrudzone, rock and rollowe brzmienia (Be Yourself), czy nie stronią od wręcz popowej melodyki, ale podanej z lekkością, wdziękiem, stylem (Order i Shade), albo z kolei zapraszają do podziwiania rozmarzonych, psychodelicznych pejzaży (instrumentalne Awaiting lub”ukryta” końcówka Miss You), Rust brzmi po prostu przekonująco. Bywa na Night Will Fall zadziornie, niemal garażowo (Greed i Revolution), ale i romantycznie, z nostalgią, choć nigdy nie nudno (Balloon) – a jednak mimo tej różnorodności, mamy do czynienia z niezwykle stylowym i spójnym albumem.

Czuć tutaj oczywiście ducha amerykańskiego, klasycznego grania, bo choć rdzeń kompozycji RusT jest rockowy, to przecież odzywają się tutaj pateny bluesowe, funkowe, folkowe, podobnie zresztą jak w złotych dekadach lat 60. i 70. Przede wszystkim jednak wszystko doskonale się ze sobą zgrywa, muzycy świetnie się rozumieją, a każdy element układanki pasuje do innych, jednocześnie zachowując niewymuszoną lekkość. Nie będę chwalił każdego z muzyków oddzielnie, bo RusT to dla mnie rewelacyjny kolektyw, w którym poszczególne elementy doskonale się uzupełniają: Michał Przybylski (wokal), Michał Gołąbek (gitara), Marcin Zimmer (bas) i Jakub Martuzalski (bębny) potrafią zabrzmieć „brudno”, z jajem, ale i delikatnie, z wyczuciem. Oprócz rzetelnej, riffowej roboty, grającej z feelingiem sekcji i sporych możliwości głosowych Michała, nie brak tu drobnych smaczków, aranżacyjnych detali, podanych z dużym wyczuciem drobiazgów, które czynią z Night Will Fall obietnicę tego, że klasyczne rockowe granie nie zginie.

Oczywiście można przy tej okazji wskazać na takie tropy jak projekty Jacka White’a, The Black Keys, albo na Islandczyków z The Vintage Caravan lub Kaleo, a gdybyśmy chcieli sięgnąć jeszcze głębiej do źródeł, to wypadałoby przywołać takie nazwy jak Bad Company. Tylko po co? RusT jest dojrzałym tworem, który nie potrzebuje żadnych porównań. Robią doskonale swoje i myślę, że to inni powinni się do nich odnosić, i mam nadzieję, że wkrótce będzie to normą. Fani wintydżowych, ale wciąż świeżo brzmiących dźwięków – wsiadajcie do kolorowych balonów wypełnionych psychodelicznym wyziewem i dajcie się ponieść w świat odlotów, szlachetnej chwytliwości i klasycznego podejścia do rockowego rzemiosła.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł RUST – „Night Will Fall” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.