Muzykę na trzeci studyjny album zatytułowany „Gilgamesh” zmiksował Dmitri Kim (Khors, Mind Conflict, Ignea), a zmasterował Jay Ruston w TRS West Studio (Amon Amarth, Anthrax, Avatar, Corey Taylor, Stone Sour). Okładkę wykonał Viktor Safonkin, słynny surrealistyczny malarz. Na tym albumie wystąpiło kilkoro gości:

• Yossi Sassi (ex-Orphaned Land) na buzuki,
• Laura Guldemond (Burning Witches) jako wokalistka,
• Dmitry Kim (ex-Jinjer) na perkusji.

Nowy album „Gilgamesh” ukazuje się dzisiaj – 26 września 2025 roku we współpracy z amerykańską wytwórnią M-Theory Audio (Fractal Universe, Varmia, Sworn Enemy) w formie cyfrowej, jako jewelcase CD i limitowanym winylu.

Tak lider zespołu komentuje nowy album: „Ten koncepcyjny album opowiada historie o czasach minionych i obecnych. Gilgamesz i Ikar, Odyseusz i Awatar zostali uwolnieni od swojej karmy. Król śpiący pod wzgórzem. Święta wojna tak ciągła jak życie pod słońcem„.

Poniżej prezentujemy klip do singla „Icarus„. Muzykę tego zespołu polecamy fanom takich kapel jak Ne Obliviscaris, Ihsahn, Devin Townsend, Meshuggah, Gojira.

Płyta zatytułowana „Gilgamesh” jest dostępna w formie cyfrowej i nośniku fizycznym tutaj.

Tracklista:
01. Gilgamesh (feat. Yossy Sassy)
02. Far Cry
03. Karma Free
04. Sleeper (feat. Laura Guldemond)
05. Holy War
06. Be My Ghost
07. Odysseus
08. Icarus
09. Avatar
10. Outro

Artykuł Dzisiaj KORYPHEUS wydaje przełomowy album „Gilgamesh” pochodzi z serwisu KVLT.

Jedynie w należącej do Billy’ego Corgana herbaciarni Madame Zuzu’s w Highland Park (Illinois), a także w jej sklepie internetowym, dostępny będzie imponujący winylowy box, na który złoży się 80 nagrań – 48 z płyty „Machina„, a także 32 dodatkowe utwory, w tym demówki, niepublikowane wcześniej wersje oraz wykonania z koncertów. Wydanie winylowe jest jedynym, które zawiera komplet 80 nagrań w jednym miejscu.

Na rynku pojawi się także złożone z 16 utworów wznowienie oryginalnego „Machina/The Machines of God” na winylu. W ramach obchodów 25-lecia oryginału UMe przygotowało także kilka innych wersji zremasterowanego projektu „Machina” – limitowana edycja 2LP w kolorystyce „corona red/black, a także wydania na CD i w digitalu.

Sprzedaż jest dostępna tutaj oraz w dystrybucji. Premiera wydawnictwa odbyła się 22 sierpnia 2025 roku.

– Zajęło nam to jakieś 25 lat, by „MACHINA” mogła ukazać się w takiej formie, w jakiej zawsze chcieliśmy ją zaprezentować jako zespół. I fakt, że jedynym miejscem, w którym można zdobyć to 80-utworowe wydanie, jest MadameZuzus.com, napawa mnie ogromną dumą – powiedział Billy Corgan.

– „MACHINA miała być naszym łabędzim śpiewem. Włożenie serca w ten projekt było aktem miłości – mimo że jako zespół byliśmy wtedy mocno rozbici. Ale w momencie, gdy zbliża się nasza światowa trasa w 2025 r., a ja ruszam z solową trasą, to wydawnictwo jest celebracją i świadectwem wytrwałości. Bo to właśnie te piosenki pomogły Jamesowi, Jimmemu i mnie zachować wiarę” – dodaje.

Artykuł THE SMASHING PUMPKINS wydał reedycję płyty „Machina” z okazji 25-lecia pochodzi z serwisu KVLT.

Wydawnictwo to ukaże się jako 12″ 180g winyl gatefold z plakatem w formacie A2 w trzech wariantach kolorystycznych:

• klasyczny czarny,
• niebiesko-czarny marmur/splatter,
• złoto-czarny swirl

Wydawcą jest Dissonance Records. Pre-order jest dostępny tutaj.

Artykuł Ruszyła przedsprzedaż FAUSTUS „Act I” na winylu pochodzi z serwisu KVLT.

Komponując w pozbawionych światła lochach Delhi, Aquib natknął się na Vedantę w bezduszne popołudnie 2020 roku, dzieląc się przeciwstawnymi światopoglądami zinternalizowanej masowej wiary i hipokryzji, co doprowadziło ich do współpracy, i powstania DISSENTOR. Arun wkrótce dołączył do zespołu aby zaoferować wypełnienie muzyki dolnym pasmem, podczas gdy Krzysztof stał się ostatnim ogniwem, użyczając swojej perkusyjnej finezji.

Utwory na debiutancką EP-kę zatytułowaną „Flagella” zostały skomponowane, zarejestrowane i wyprodukowane przez Aquiba Rahmana. Okładkę wykonał Peapounder. Partie perkusyjne nagrał znany polski perkusista Krzysztof Klingbein, który jest perkusistą Totenmesse, perkusistą koncertowym austriackiego Belphegor i w przeszłości współpracował z takimi świetnymi zespołami jak Vader, Hate, Batushka, Kranium i wieloma innymi.

EP „Flagella” zostanie wydana 24 kwietnia 2025 r. w formacie cyfrowym i limitowanym 7-calowym winylu jako wydawnictwo niezależne. Zamówienia przedpremierowe można składać na Bandcamp (link tutaj).

Dzisiaj DISSENTOR opublikował pierwszy singiel zapowiadający debiutancką EP. Posłuchaj „Serving the Nails” na kanale Metal Worship Promotion.

Tracklista:
1. Serving the Nails 02:06
2. Condemned to Fumes 02:33
3. Slaves After Life 02:20
4. Defiler 03:05

Artykuł DISSENTOR – indyjski death/black metalowy zespół prezentuje debiutancki utwór pochodzi z serwisu KVLT.

Po świetnym odbiorze debiutanckiego albumu zarówno przez fanów, jak i recenzentów, Kamil postanowił pójść za ciosem i wydać materiał na płycie winylowej. Mastering pod winylowe wydanie wykonał Arkadiusz „Aro” Jabłoński w Monroe Sound Studio (Illness, Masachist, Woe Unto Me). Winylowe wydawnictwo będzie miało swoją premierę jutro – 28 marca 2025. Zamówienia przedpremierowe można składać w sklepie internetowym Via Nocturna (link tutaj).

Dziś na kanale Atmospheric Black Metal Albums odbywa się premiera lyric video do utworu otwierającego debiutancki album.

Tracklista:
Strona A
1. Through Lakes, Forest and Swamps
2. Expelling The Zmei
3. The Essence of Decline
4. Heart of Stone
Strona B
5. In The Land Called Night
6. Venomous Words of Virtue
7. Lost In The Carpathian Forest

Artykuł Debiutancki album SVAR na winylu już jutro pochodzi z serwisu KVLT.

„Wiatr” to kościec z heavy metalu, na którym porozwieszano łachmany blacku i rozmaitych, innych hadr. Album ma surowe brzmienie, został nagrany na żywo i nie był poddany poprawkom produkcyjnym. Wersja winylowa otrzymała nowy, analogowy mastering oraz alternatywną w stosunku do płyty kompaktowej okładkę, wszystko zrobione w Piekło Niebo.

„Wiatr” to materiał, który fascynuje, wciąga i zmusza do myślenia – idealny dla prawdziwych koneserów gatunku. Album, który zachwyci zarówno fanów klasycznego black metalu, jak i tych, którzy poszukują w muzyce czegoś więcej.

Wydawca ruszył z przedsprzedażą winyla, którego premiera zaplanowana jest na 13.12.2024 roku. Dostępne są dwie wersja:

• klasyczny czarny winyl
• ekskluzywny smokey marble

Artykuł Przedsprzedaż winyla GENIUS ULTOR „Wiatr” pochodzi z serwisu KVLT.

„Wiatr” to kościec z heavy metalu, na którym porozwieszano łachmany blacku i rozmaitych, innych hadr. Album ma surowe brzmienie, został nagrany na żywo i nie był poddany poprawkom produkcyjnym. Wersja winylowa otrzymała nowy, analogowy mastering oraz alternatywną w stosunku do płyty kompaktowej okładkę, wszystko zrobione w Piekło Niebo.

Muzyka jest efektem pracy zespołowej;
„Z początku podszedłem do sprawy jak zawsze, czyli zacząłem pisać wszystko wszystkim. Szybko jednak zauważyłem, że nie tędy droga, a okazja też nie pojawi się prędko, więc całkowicie odpuściłem i od momentu, kiedy dołączył do nas Mokry Dół, każdy pracował nad swoimi liniami tak, żeby wzbogacić brzmienie całości. Po kilkunastu próbach powiał Wiatr, a na dwóch się zarejestrował.” – Zgorzel

Teksty na „Wietrze” są głębokie, poetyckie i niejednoznaczne, napisane w języku polskim. Ich warstwowa symbolika podkreśla awangardowy charakter albumu. To prawdziwa podróż w głąb dźwiękowego labiryntu, w którym każda ścieżka kryje coś nowego.

„Teksty są chuja głębokie i poetyckie. To plemienna prowokacja i obrzucanie wrogów łajnem, z deserem w postaci zabaw słowem i licznych nawiązań. Możecie też sobie przyjąć za klucz rozczytywanie mechanizmów niszczenia resztek Waszej kultury. Z perspektywy czasu widzę też, że to jakiś sposób zadośćuczynienia za przyłożenie własnej ręki do jej niszczenia w latach pacholęcych.” – Zgorzel

„Wiatr” to materiał, który fascynuje, wciąga i zmusza do myślenia – idealny dla prawdziwych koneserów gatunku. Album, który zachwyci zarówno fanów klasycznego black metalu, jak i tych, którzy poszukują w muzyce czegoś więcej.

Artykuł GENIUS ULTOR: winylowe wydanie ostatniego albumu „Wiatr” pochodzi z serwisu KVLT.

Odkąd muzyka cyfrowa zdominowała świat, winyle zdają się reliktem przeszłości. Ale nie dla koneserów prawdziwego dźwięku! W ostatnich latach winyl przeżywa swoje drugą młodość, a jego ciepłe, analogowe brzmienie przyciąga coraz więcej miłośników. W tej nostalgicznej podróży nie może zabraknąć miejsca na giganta polskiej sceny – zespołu Dżem. Dlaczego warto sięgnąć po ulubione bluesowe albumy na winylach? Wyjaśniamy!

Dżem – skąd ten cały szum?

Zanim przejdziemy do winyli, przypomnijmy sobie, kim są ci bluesmani. Dżem to ikona polskiej muzyki, która na przestrzeni lat zaskarbiła sobie ogromne grono fanów swoją autentycznością i niepowtarzalnym stylem. Od debiutu w 1974 roku, aż po dziś dzień, grupa serwuje słuchaczom mieszankę rocka, bluesa i wszystkiego, co najlepsze w polskiej muzyce.

Winylowy renesans – czemu akurat Dżem na winylu?

Blues winylu to już coś więcej niż muzyka. To ceremoniał! Wysunięcie płyty z okładki, delikatne umieszczanie igły na krążku, pierwsze trzaski przed rozpoczęciem utworu… to wszystko buduje atmosferę oczekiwania i podnosi wartość każdego akordu.

Dla kontrastu streaming może wydawać się nieco sterylny – choć wygodny i dostępny, często pozbawiony jest tej „duszy” muzyki, którą tak łatwo wychwycić, gdy płyta obraca się na talerzu gramofonu. Winyl pozwala celebrować muzykę tak, jak została ona pierwotnie stworzona i zapisana, co jest prawdziwym skarbem dla miłośników głębokiego, pełnego brzmienia.

Jakie albumy Dżemu polecamy na winylu?

Weźmy na tapet kultowy album Czerwony jak cegła. To prawdziwa uczta dla fanów zespołu. Słuchając go na winylu, możemy doświadczyć głębi i ciepła analogowego nagrania, które zdecydowanie różni się od cyfrowej wersji. Gitara gra czysto, harmonijka płacze wyraźniej, a głos wokalisty? Jakby śpiewał tuż obok nas.

Kolejny album, który na winylu zyskuje nowe życie? Według nas to „Zemsta nietoperzy”. Płyta ta pokazuje Dżem od nieco innej, bardziej rockowej strony. Na winylu każde solo gitary brzmi jak wyzwanie rzucone współczesnej produkcji muzycznej, podkreślając surowość i autentyczność wykonania.

Jak zacząć swoją przygodę z Dżemem na winylach?

Czy jesteś gotowy, aby odkryć Dżem w całej okazałości analogowego brzmienia? Wystarczą trzy proste kroki!

1. Zdobądź gramofon – stare dobre drewno najlepiej gra

Nie masz gramofonu? Nic straconego. Rynek oferuje wiele nowoczesnych modeli, które świetnie oddają ducha starych czasów. Wybieraj jednak mądrze – nie każdy gramofon jest wart swojej ceny. Zapoznaj się w opiniami ekspertów – fora fanów winyli wciąż tętnią życiem. Tam ich miłośnicy pomogą Ci wybrać najlepszy sprzęt.

2. Poluj na płyty w sklepie Winylownia

Dżem na winylu znajdziesz np. na targach płytowych, ale pamiętaj, że stan płyty ma kluczowe znaczenie dla jakości dźwięku. Lepiej więc inwestować w nówki. W Internecie znajdziesz je w sklepie Winylownia. Spotkasz tam też ciekawe akcesoria i limitowane edycje różnych wykonawców.

3. Stwórz odpowiedni nastrój

Pamiętaj, że słuchanie winyli to nie tylko muzyka, ale również cała atmosfera. Zadbaj o odpowiednie oświetlenie, wygodny fotel i może kieliszek dobrego wina? Masz znajomych melomanów? Spotkajcie w elitarnym gronie i przeżyjcie te chwile razem!

Winyl pozwala cieszyć się każdą nutą, każdym szeptem harmonijki, z głębią, jakiej nie oferuje żadne inne medium. Czy warto? Odpowiedz sobie sam! Kiedy usłyszysz pierwsze tony Do kołyski na czarnym krążku, to będzie moment, w którym zakochasz się na nowo w bluesie!

MATERIAŁ PROMOCYJNY

Artykuł DŻEM na winylach – dlaczego warto słuchać legendy bluesa z czarnego krążka? pochodzi z serwisu KVLT.

Gary Moore zawsze należał do muzyków, których szanowałem, wiedząc, że był w swej wadze wyjątkowy, ponadczasowy i najzwyczajniej cholernie dobry. Na wieść o zmierzającej do mnie płycie winylowej Gary’ego ucieszyłem się. Album Back to the Blues swą pierwotną premierę miał w 2001 roku, a więc wznowienie jakie ufundowała nam wytwórnia BMG odbywa się po ponad 20 latach i co najważniejsze – po raz pierwszy na czarnym wosku. Label postawił na grube winyle, album rozłożony został na dwie sztuki, gdzie strona D zawiera bonusy w postaci utworu Picture of the Moon w wersji singlowej i dwóch nagrań live (Cold Black Night, Stormy Monday). Całość została spakowana w atrakcyjny gatefold, który wygląda mi na trwały.

A dlaczego się na tę płytę ucieszyłem? Odpowiedź jest prosta: muzyka, jaką grał Moore, obojętnie czy ta nieco bardziej rockowa czy stricte bluesowa z natury, powinna „zagadać” z płyty gramofonowej. Jest to muzyka z duszą, nagrana w sposób bardzo przyjazny dla analogu, a więc łatwa do docenienia przy odsłuchu już na etapie oceny samego brzmienia. Tu się nie pomyliłem, płyta brzmi naprawdę dobrze, soczyście i przestrzennie. Utwory żywsze posiadają odpowiedni drive, a ckliwe ballady potężny klimat. Gitary Moore’a cechuje silny feeling, nie ma znaczenia czy gra solówkę czy pulsujący riff, leją się spod jego palców bogate uczucia. Utwory faktycznie są silnie bluesowe, tytuł mówi sam za siebie, ale nie można zapomnieć, że ich kompozytor sporo lat udzielał się w kapelach rockowych, żeby wspomnieć choćby Thin Lizzy, i w moim odczuciu przekłada się to na energię utworów. Silny nacisk kładziony jest na sekcję rytmiczną i mocne zagrywki, co miłe jest dla mojego ucha. Na perkusji na tym albumie zagrał Darrin Shane Mooney, który oprócz gry u Moore’a wsławił się swym bębnieniem dla Primal Scream i Babylon Zoo (tak, to ci od Spaceman), więc jak się mówi potocznie „lipy nie ma”. Gra perkusisty jest oszczędna, ale równie uczuciowa, co patenty gitarowe i świetnie się z nimi uzupełnia.

Back to the Blues okazuje się winylem, który nie będzie leżał u mnie na półce porzucony. Nie będzie także płytą słuchaną bardzo często, ale powiem szczerze jak na spowiedzi, że podoba mi się i uważam, że warto się z nią zapoznać choćby dla samej wiedzy o muzyce w ogóle. Poznałem ją z odsłuchu CD, a teraz miałem okazję odsłuchać ją na gramofonie i nie będę ukrywał, że druga opcja dała mi większą satysfakcję. Winyl ma duszę, duszę posiadają także nagrania Moore’a, wszystko się pięknie dopełnia, a wiadomo nie od dziś, że przesłuchanie od czasu do czasu albumu niemetalowego nie robi zaraz z nikogo pozera i zdrajcy.

Gary Moore na Facebook’u.

Artykuł GARY MOORE – „Back to the Blues” (2001/2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Warrior z załogą powołał projekt w 2018 roku, czyli rok po śmierci jednego z muzyków Hellhammer, Martina Erica Aina, by oddać hołd muzyce, która go umieściła na mapie światowej sceny metalowej. Decyzja ta zaowocowała koncertami, które ostatecznie przełożyły się na album live noszący tytuł Ressurection of the Flesh (BMG). Płyta została wydana w trzech wersjach: CD mediabooku, w Super Deluxe na podwójnym, czerwonym winylu wraz z 7-calowym singlem oraz na podwójnym winylu w kolorze czarnym lub biało/czarnym swirl.

Na potrzeby recenzji otrzymałem wersję ostatnią, czyli biało/czarny, podwójny swirl zapakowany w solidny gatefold wzbogacony o dwa plakaty i książeczkę. Już po rozerwaniu folii chroniącej całość wiedziałem, że mam w rękach porządny, mocny produkt. Płyty włożone zostały w odpowiednio sztywny gatefold, a każda z nich dodatkowo w koperty ubrane w grafiki i fotki. Jeden plakat przedstawia okładkę płyty Ressurection of the Flesh, drugi – bardzo atrakcyjną fotkę z koncertu. W książeczce znajdują się głównie koncertowe foty, ale oprócz nich znajdziemy też wszystkie informacje techniczne dotyczące koncertów, a także podziękowania dla oddanych fanów, co jest miłym gestem i pokazuje, że Warrior stąpa mocno po ziemi.

Sześćdziesięciominutowy koncert składa się z dwunastu nagrań wybranych z kvltowej dyskografii Hellhammer. Nie ma co tu się dużo czarować – wielkiego wyboru muzycy nie mieli, bo zespół istniejący w latach 1982-84 nie nagrał zbyt wiele materiału, ale jak widać, nie musiał, bo i tak stał się legendą. Ressurection of the Flesh, mimo że nagrany 40 lat później, brzmi godnie i utrzymuje ducha zła unoszącego się na pierwotnym materiale. Jest to wręcz zaskakujące, że Warriorowi udało się stworzyć nowy zespół, który tak świetnie wgryzł się w starocie wykonawczo i brzmieniowo. Utwory w wersji live oczywiście zagrane są poprawniej i lepiej, ale brudne brzmienie instrumentów i zaflegmiony wokal lidera świetnie wklejają się w konwencję i dają coś, czego nie mogliśmy dotychczas doświadczyć. Złowieszcze hymny Szwajcarów odtworzono po mistrzowsku, pamiętając o utrzymaniu ich staroszkolnego charakteru. Mnie Tom nigdy nie zawiódł, bo może i należał zawsze do ludzi poszukujących nowych brzmień, ale jak już coś robił, to robił to dobrze i w sposób, jaki mi odpowiada.

Od Hellhammer, przez Celtic Frost, Triptykon i na Triunph of Death kończąc, mogę nazwać się fanem Toma G. Warriora. Jego muzyczne poczynania zawsze łączą się z profesjonalizmem i magią, która nie opuszcza go mimo biegnącego czasu. O magię tę jest bardzo trudno w czasach teraźniejszych, wszędobylska technologia, cyfryzacja i social media odbierają artystom tajemniczość, wyjątkowość i magiczną otoczkę. Warrior jest jednym z ostatnich muzyków, który skutecznie broni się przed odarciem ze swojego „ja” i ciągle posiada charyzmę, która do niego przyciąga. Ressurection of the Flesh to kolejne jego dzieło, nad którym unosi się energia podobna do tej z czasów undergroundu, a jej wartości nie da się przeliczyć na złotówki.

Triumph of Death na Facebook’u.

Artykuł TRIUMPH OF DEATH – „Ressurection of the Flesh (Live)” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.