Tracklista:
01. The Many Licit Paths
02. Extreme Fire Hazard
03. Full HD
04. Macarena Mosh
05. Speak Your Truth
06. Beast
07. John Was Born for Metal
08. Shõnen Fist
09. W.N.M. United
10. Boc De Biterna
11. Escape the Electric Fate

Artykuł Nowy klip formacji Crisix pochodzi z serwisu KVLT.

W tym roku byłem świadkiem około 40 koncertów w mniejszym lub większym wymiarze czasowym, więc w niniejszej relacji postanowiłem skupić się tylko na tych zespołach, których występy zapisały się w mojej pamięci najlepiej. Mimo że z początku wydawało się, że na papierze tegoroczny line-up wypada gorzej niż ten sprzed roku, opuściłem Jaroměř równie rozżalony, że festiwal dobiegł końca. Przejdźmy więc do rejestru pamięci mojego mózgu, który podczas tegorocznego BA zarejestrował wydarzenia, które pozostaną w jego szufladach na długie lata.

Moja lekko opóźniona przygoda rozpoczęła się w środę koncertem kanadyjskiej grupy Voivod, której najnowsza płyta (The Wake) sprawiła, że na nowo zacząłem słuchać tego zespołu. Ciekawy koncert, którego repertuar niestety mnie nie powalił mnie na łopatki, ale i tak cieszę się, że po raz kolejny mogłem zobaczyć mistrzów kosmicznego thrash metalu w akcji. Po ich koncercie, będąc nieco przytłoczony ogromnym tłumem ludzi, w który wpakowałem się zaraz po przekroczeniu festiwalowych bramek, zacząłem zwiedzać teren twierdzy. Na pierwszy rzut oka nie dostrzegłem żadnych drastycznych zmian w ulokowaniu stoisk i miejscówek oferujących wszelakie udogodnienia. W tym roku rozlokowano więcej miejsc, w których można było doładować swoje konto w systemie Cashless, co w ostatecznym rozrachunku okazało się być zbawienne dla zaoszczędzenia czasu, którego – jak to bywa na festiwalach masowych – ostatecznie zawsze jest za mało, by sprawdzić wszystkie upragnione punkty programu. Premierowy rekonesans wykonany, czas na muzykę!

Po przystawce, którą zaserwowali Panowie z Voivod, nadszedł czas na nieco bardziej energiczne rytmy w wykonaniu Soilwork. Szwedzi zaprezentowali się całkiem nieźle. To właśnie ich występ uznaję za pierwszy „właściwy” koncert, jaki miałem przyjemność oglądać na tegorocznej edycji BA. Może było trochę zbyt statycznie, jak na frontmana i lidera metalowej grupy, ale Björn Strid zdołał już nas do tego przyzwyczaić. Na szczęście jego umiejętności wokalne utrzymują się na bardzo wysokim poziomie, przez co zawsze chętnie obserwuję poczynania tej melodeathowej ekipy. Incantation po raz kolejny udowodnili, że są jedną z najlepszych death metalowych grup. Grupa Johna McEntee zagrała praktycznie same utwory z pierwszych trzech albumów, z dodatkiem nowszego Carrion Prophecy. Świetny koncert. Z wielkim żalem opuściłem koncert moich ulubieńców z Eyehategod ze względu na problemy z polem namiotowym, ale wierzę, że w przyszłości nadrobię tę zaległość z nawiązką. Środa zakończyła się z przytupem, bowiem występy Cult of Luna, Hypocrisy, a także The Ocean pozostawiły mnie w emocjonalnej ruinie. Ci pierwsi zmiażdżyli mój układ nerwowy bardzo ciężkim setem, w którym znalazły się dwa utwory z nadchodzącego albumu The Silent Man i Nightwalkers, a także takie monolity jak Finland, Ghost Trail czy katartyczny In Awe Of, który rozdarł moją duszę na strzępy. To nie był koncert, to był transcendentalny rytuał przeprowadzony w sprzyjających gęstej atmosferze opadach deszczu. Hypocrisy dołożyli niesamowicie energiczny set, który sprawił, że awansowali w moim melo-deathowym zestawieniu do ścisłej czołówki. Przejście z The Final Chapter w kultowy Roswell 47 było imponujące, a siła i intensywność wokalu Petera Tägtgrena jest wprost nie do uwierzenia. Całości zniszczenia dopełnił niemiecki The Ocean. Po ich koncercie nie było już czego zbierać.

Czwartek był przeze mnie dniem najbardziej wyczekiwanym ze względu na koncert grupy Daughters, którą czczę i wielbię, i nie ma w tym ani kropli przesady. Koncert amerykańskiej ekipy – choć dosyć krótki – był moim zdaniem najlepszym występem, jaki zaobserwowałem na tegorocznym BA. Chwilę po wyjściu na scenę wokalista Alexis Marshall surfował już na rękach fanów, którzy razem z nim wykrzykiwali słowa kolejnych utworów. Grupa zaprezentowała 8 strzałów, a wszystkie z nich pochodziły z wydanej rok wcześniej monumentalnej płyty You Won’t Get What You Want. Satan in the Wait, Less Sex czy zamykający gig Ocean Song elektryzowały publikę, która jeszcze długo po tym koncercie nie mogła przestać zachwycać się tym, co właśnie się wydarzyło na scenie. Koncert Deicide został odwołany, ponieważ zespół nie zdołał pojawić się na czas na lotnisku. Cóż, byłem tym faktem mocno zawiedziony, gdyż chciałem zobaczyć ekipę Glena Bentona już od dłuższego czasu. Niemniej jednak, czwartek był kolejnym solidnym dniem. Brawa za świetne koncerty Decapitated, Meshuggah i Sick of It All. Pechowo dla mnie, występ fińskiego Vargrav zazębił się z rytuałem Daughters, a opuszczenie koncertu Amerykanów nie wchodziło w grę. Występ thrasherów z Anthrax jakimś cudem nie zrobił na mnie specjalnego wrażenia, pomimo faktu, iż naprawdę lubię ich muzykę. Byłem już w tym momencie naprawdę zmęczony, a po odegraniu kultowych Caught in a Mosh i Madhouse uznałem, że czas na przerwę. W secie Amerykanów dość rażąco brakowało utworu Be All, End All, którego gorliwie domagała się publiczność, jednak na ich niedoczekanie. Dzień zakończyłem z legendarnym Discharge, co okazało się wyborem trafnym. Niezwykle energiczny koncert na sam koniec dnia – woda na młyn dla spragnionego ekstremalnych wrażeń fana ciężkich brzmień.

Piątek to przede wszystkim kapitalne występy absolutnej death metalowej czołówki, czyli Aborted oraz Immolation. Elektryzujący gig crust punkowców z Wolfbrigade to jedno z najbardziej pozytywnych zaskoczeń tegorocznego festiwalu – świetnie się bawiłem przy takich kawałkach jak Outlaw Vagabond czy War on Rules. Nieco nudnawy i pozbawiony polotu występ Anathemy nie popsuł wspaniałego wieczoru, który zwieńczony został dźwiękami fantastycznej trójki, którą tego dnia tworzyli Electric Wizard, Emperor, a także Primordial. Pierwsi z nich na nowo rozpalili moją miłość do swojej muzyki. Ależ to był ciężar! Satanic Rites of Drugula, Witchcult Today i końcowy Funeralopolis dosłownie miażdżyły bębenki. Perfekcyjne nagłośnienie i brzmienie gitar – po prostu gig idealny. Emperor można widzieć na żywo naście razy i wciąż chce się więcej. To jeden z tych zespołów, który przyciąga jak magnes. I choć po raz kolejny dane mi było usłyszeć Anthems to the Welkin at Dusk w całości, kończący wersję studyjną płyty With Strength I Burn wzbudza masę emocji tak samo lub mocniej. Prawdziwa esencja black metalu. Koncert Irlandczyków z Primordial – choć naznaczony problemami sprzętowymi – był piękny w swojej dramaturgii, a końcowe The Coffin Ships i sztandarowy Empire Falls urzekły publiczność. Szkoda tylko, że A.A. Nemtheanga trochę po macoszemu podchodził do growlu, ale za to jego czysty wokal to wciąż okaz najwyższej jakości. Słowa uznania dla chińskiego ansamblu Zuriaake za zaprezentowanie atmosferycznego obrzędu na deskach sceny Octagon, jednak w tym w tym samym czasie odbywało się misterium grupy Heilung, które – mimo że stanowiło bardzo fajną odskocznię dla potrzebującego chwili wytchnienia fana ekstremalnego metalu – nie wywarło na mnie chyba tak mocnego wrażenia, jak na reszcie publiczności.

Sobota rozpoczęła się niespotykanym występem czeskiej goregrindowej grupy Gutalax, podczas którego toi-toi noszony był na fali crowdsurfingu. Ubrani w białe kombinezony muzycy stworzyli niezapomniane show, o którym długo jeszcze będzie się mówić. Kolejnym zespołem z dużej sceny, którego występ zrobił na mnie nie lada wrażenie byli Niemieccy psotnicy z Cytotoxin. Nie ukrywam, że jest to jedna z moich ulubionych death metalowych kapel młodego pokolenia. Fantastycznie odegrane zostały Radiophobia, Frontier of Perception czy też końcowe Chernopolis. Wokalista Sebastian „Grimo” Grihm świetnie bawił się z publicznością, raz po raz skacząc z i uderzając w rekwizyty wzorowane na katastrofie z Czarnobyla. Na sam koniec dodał, że nigdy nie wolno zapomnieć nam o tym dniu, by w przyszłości nie popełnić podobnego błędu. Kapitalny występ niedocenianego death metalowego kolosa Necros Christos zachęcił mnie do uważniejszego prześledzenia dyskografii niemieckiej kapeli. Świetny gig brazylijskiej thrash metalowej machiny o nazwie Violator przypomniał mi, jak świetny jest to zespół. Przemowy lidera grupy Pedro Arcanjo były ciekawe, a anarchistyczny i zarazem naturalny styl zespołu naprawdę mi się podobał. Po Violatorze nadszedł czas na weteranów z Demolition Hammer, których brutalny styl udzielił się moshującej publiczności. Umiejscowienie tych dwóch zespołów jeden po drugim to był strzał w dziesiątkę! Nieco rozczarował mnie koncert Ved Buens Ende, na który bardzo czekałem. Nie potrafiłem wczuć się w aurę tak starannie kreowaną przez muzyków norweskiego projektu. Chyba lepiej doświadcza mi się ich twórczości na słuchawkach w zaciszu domowym. Koncert Greków z Rotting Christ również nie dostaje ode mnie wysokiej noty; najnowsze dokonania tej ekipy nie robią na mnie najmniejszego wrażenia, a to właśnie na nich opierała się koncertowa setlista. Pozytywnym akcentem było odegranie klasycznego King of a Stellar War, lecz nie mogę uznać całego występu za specjalnie udany. Bardzo entuzjastycznie przywitani na scenie zostali muzycy Mgły. W ich secie, poza absolutnymi klasykami z With Hearts Toward None i Exercises in Futility, znalazło się miejsce dla dwóch nowych utworów z nadchodzącej płyty Age of Excuse. Na koniec festiwalu dwa bardzo mocne strzały w postaci Napalm Death i Anaal Nathrakh, czyli moje dwa ulubione grindcore’owe (jeżeli w ogóle wypada tak nazywać twórczość AN) zespoły, których absolutnie nie mogłem przegapić. Świetny gig Napalmu. Wreszcie dane mi było usłyszeć kawałki Narcoleptic, Greed Killing, a także kończący set Persona Non Grata przechodzący w Smear Campaign. Po raczej średnim koncercie na zeszłorocznej Metalmanii, Brytyjczycy kupili mnie ponownie. To kolejny z zespołów, na których koncerty będę chodzić chyba aż do końca moich dni. W nieustającym wirze koncertowych emocji kompletnie zapomniałem o bardzo gorliwie wyczekiwanym przeze mnie występie grupy Midnight, czego nie mogę sobie wybaczyć. Cóż, taki urok festiwali – jeden koncert umyka uwadze, a inny – często nie figurujący w planach – wypada wprost wspaniale. Po solidnym, przekrojowym gigu Carcass, który oglądałem spod sceny obok, nadszedł czas na Anaal Nathrakh. Ze względu na spóźniony przyjazd do twierdzy Josefov, ekipa Dave’a Hunta i Michaela Kenneya zaczęła grać dopiero kilkanaście minut po godzinie pierwszej nad ranem. Utrudnienia logistyczne nie przeszkodziły jednak Anglikom, którzy zagrali krótki acz bardzo treściwy i przepełniony energią koncert. Świetny Forward! z najnowszego A New Kind of Horror został poprzedzony przemową Hunta dotyczącą brexitu, w której porównał decyzje polityków do współczesnej formy faszyzmu. I tak jak rok temu ostatnim zespołem festiwalu był nieziemsko ciężki Esoteric (fun fact: zespół podobnie jak AN pochodzi z angielskiego miasta Birmingham), tak tym razem opuściłem 24. edycję festiwalu przy dźwiękach armagedonu uderzającego z prędkością błyskawicy. Forging Towards the Sunset i More of Fire Than Blood dopełniły formalności i dopiero po przygaśnięciu ostatniej gitarowej nuty tego drugiego udałem się na ostatni w tym roku spoczynek na czeskiej ziemi.

Tak moi drodzy, kolejna edycja Brutal Assault to już historia, a za rok czeka nas jubileuszowa, 25. rocznica festu, podczas której – miejmy nadzieję – włodarze zaskoczą fanów metalu czymś naprawdę imponującym. Na koniec pragnę dodać, że Brutal to wspaniały festiwal, ale obawiam się, że w przyszłości forteca Josefov może „nie wytrzymać” jeszcze większego napływu ludzi. Różnica w komforcie przemieszczania się spod sceny do punktów sprzedaży napojów była nieporównywalna; ciężko było swobodnie poruszać się po terenie festiwalu bez odbijania się od innych ludzi, nie wspominając już o wąziutkich tunelach wewnątrz fortecy, gdzie czasem od momentu zakończenia koncertu trzeba było czekać paręnaście minut, by przedostać się pod usytuowaną w ślepym punkcie scenę Octagon, gdzie w razie wybuchu paniki prawdopodobieństwo wystąpienia tragedii byłoby naprawdę wysokie. Niemniej jednak, kolejny raz jestem usatysfakcjonowany ze swojego pobytu w Czechach i mam nadzieję, że za rok znów dane mi będzie się tam pojawić. Ode mnie to już wszystko, dzięki za cierpliwość i do zobaczenia w przyszłym roku gdzieś wewnątrz twierdzy!

Autorem zdjęć jest Przemek Cholewiński

Artykuł Brutal Assault 2019 – Jaroměř (07-10.08.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Gutalax

Artykuł Brutal Assault 24 – Jaromer, Czechy (10.08.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Light The Fucking Sky
02. Spawn Tyrant
03. Violator
04. Deadfall
05. Ursus
06. Cyclone
07. Blodhevn

Artykuł Vredehammer: lyric video do utworu Violator pochodzi z serwisu KVLT.

07-10.08.2019 – Czechy, Jaromer (wydarzenie)

Organizatorzy Brutal Assault 2019 ogłosili kolejne formacje, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

Azusa, Caspian, Combichrist, Déluge, Frog Leap, Hexis, Nordjevel, Parkway Drive, Violent Magic Orchestra

Wcześniej potwierdzono udział:

Soilwork, Voivod, Violator, Dr Living Dead, Slapshot, Ensiferum, Decapitated, Gorod, Animals As Leaders, Car Bomb, Letters From The Colony, Zuriaake, Aborted, Alien Weaponry, Carcass, Electric Wizard, Metal Church, Toska, Taake, Anathema, Tankard, Ocean Of Slumber, Hypocrisy, Woe Unto Me, Immolation, Vargrav, Destruction, Ektomorf, Shape Of Despair, Counting Hours, Krisiun, Jungle Rot, Cyototoxin, Agnostic Fronts, Rotting Christ, Heilung, Saor, Perfecitizen, Raised Fist, Wolfbrigade, Unfathomable Ruination, Meshuggah, A Pale Horse Named Death, Anaal Nathrakh, Gutalax, Napalm Death, Testament, Deicide, Lionheart, Mgła, Diablo Swing Orchestra, Midnight, Of Mice & Men, Myrkur, Necros Christos, Windhand, Emperor, Batushka, Godflesh, Anthrax, Sacred Reich, Iron Reagan, Prong, Carpenter Brut, Antaeus, Venom Prison, Annotations of an Autopsy, Thy Art Is Murder, Crystal Lake, Get The Shot, Daughters, Cult of Luna, The Ocean, After The Burial, Manes, Slaegt, Taphos, Vuur, The Obsessed, Sodom, Sick Of It All, Nola, Eyehategod, Therion, Wormed, Vulvodynia, Gost

Artykuł Kolejne formacje dołączają do Brutal Assault 2019 pochodzi z serwisu KVLT.

Wasza EPka została wydana w 2013 roku, od tego czasu minęły już ponad dwa lata. Jak długo każecie nam jeszcze czekać na długograja?
W połowie lutego wchodzimy do studia i nagrywamy beczki do 3 pierwszych kawałków, potem działamy dalej.

W jaki sposób udało się Wam nawiązać współpracę z Vladem? Jak bardzo obecność menadżera wpływa na funkcjonowanie zespołu?
Vlad nie jest typowym menedżerem a kimś w rodzaju doradcy, zajmuje się w głównej mierze kwestiami promocji i kontaktów z innymi podmiotami typu media, wydawnictwa, partnerzy. Pracujemy z Vladem w zasadzie od początku, bo to mój dobry znajomy odkąd w ogóle gram na gitarze więc nasza współpraca jest jakby oczywista. Nie da się być menedżerem kilkunastu kapel na raz, a dla tylu pracuje.

Skręcało mnie z zazdrości gdy czytałam o Waszych koncertach z Death Angel, Violator, Vicious Rumors, Helstar. Jak czuliście się zagrzewając scenę tak kvltowym kapelom?
To była super sprawa, dla mnie największym czadem był koncert z Helstar, bo uwielbiam tę kapelę. Bardzo spoko było, że kolesie przyszli do nas po gigu i powiedzieli że fajnie gramy, i że podoba im się nasza muza. Cały czas utrzymujemy kontakt na facebooku. Każdy koncert przed dużym zespołem to świetne doświadczenie.

Co było dla Was największym problemem gdy dopiero zaczynaliście? Jak młode zespoły mogą się uporać z podobnymi kłopotami?
Dla nas tym problemem było znalezienie odpowiedniego składu w Bydgoszczy. Skończyło się na tym, że mamy bębniarza z Gdańska (rodem z Kalisza), gitarzystę z Poznania (rodem z Nakła) i basistę z Inowrocławia. Każdy zespół boryka się z innymi problemami. Moja rada dla kapel szukających składu jest taka, żeby starać się znaleźć dobrego muzyka i fajnego człowiek. Czasami warto poszukać dalej, ale zawsze warto wymagać od siebie i od innych, aby każda zmiana składu była korzystna dla zespołu.

Próby zapewne zajmują sporo czasu, tak jak tworzenie czy nagrywanie materiału, a koncerty, chociaż przynoszą mnóstwo satysfakcji, są nie tylko czasochłonne, ale wymagają także nakładu pieniężnego. Czy przez to wszystko tworzenie muzyki bardzo
wpływa na Wasze prywatne życie?
Przez to, że mieszkamy w różnych miejscach i mamy czas na próby tylko w weekendy, nie mamy zbyt wiele czasu na próby. Prawdę mówiąc częściej gramy koncerty niż próby. Kiedy jednak spotykamy się na próby, to przeważnie trwają one cały weekend. Koncerty zaś wymagają mniej nakładu pieniężnego z reguły, bo za dojazdy na próby nikt nam nie płaci, a z koncertu jednak zawsze trochę grosza wpadnie. Na życie prywatne mamy mnóstwo czasu od poniedziałku do piątku, oraz w wolne weekendy. Wtedy zaś staramy się ćwiczyć w domu/pisać materiał. Mówiąc szczerze, Deathinition dyktuje dużą część mojego życia, rzeczywiście prowadzenie takiego zespołu wymaga poświeceń, ale to nie jest nic czego nie można pogodzić z codziennym życiem.

W zeszłym roku zagraliście sporo gigów, również na festiwalach. Macie już jakieś koncertowe plany na 2016 rok?
Nie było tego aż tak dużo, znów nie udało się przekroczyć 30 koncertów w roku. Myślę jednak, że więcej będziemy koncertować gdy tylko wydamy płytę. Zawsze mamy jakieś plany koncertowe. Głównie będą się opierały na współpracy z innymi kapelami. DIY tak to robimy 🙂

Na Waszym fanpage kilka razy pojawiły się posty skupione na poszukiwaniu tytułów dla nowych kawałków z tekstami w języku polskim. Zamierzacie (bądź już to zrobiliście) na tworzącym się krążku wprowadzić więcej utworów „po polsku”, czy raczej stawiacie na język angielski i uniwersalność?
Na rynku polskim wydana zostanie płyta z wszystkimi utworami w ojczystym języku, także bez obaw. Lubimy nasz język i sami doceniamy twórczość innych kapel w rodzimym języku.

Przez Was zespół przewinęło się sporo osób. Jesteście bardzo wybredni jeśli chodzi o muzyków?
Staramy się trzymać wysoki poziom artystyczny, wymaga to partycypacji dobrych muzyków. Na dzień dzisiejszy jestem bardzo zadowolony z poziomu instrumentalistów, bardzo dobrze pracuje się z ludźmi którzy wiedzą o co chodzi w muzyce. Wokalista to osobna kwestia. W muzie którą gramy liczy się charyzma i odpowiednie podejście do roli w zespole, niż perfekcja techniczna rodem z opery, i tu Adi spisuje się znakomicie.

Jak Wasze preferencje muzyczne wpływają na muzykę, którą tworzycie? Wiem, że na Waszym profilu na facebooku wypisaliście zespoły, które Was inspirują, ale na jakich zasadach? To faktycznie jedynie inspiracja czy może wzorujecie się na konkretnych
kapelach czy osobach, próbując w pewnym stopniu odtworzyć ich historię, kompozycje, styl bycia, grania itp?
Wypisane kapele – to było bardzo dawno temu. Rzeczywiście można ich muzykę potraktować jako punkt wyjścia do tego co sami robimy. Jednak nie zatrzymaliśmy się na tamtym etapie i nasze upodobania wciąż ewoluują. Ja sam jestem fanem muzyki dobrej jako takiej i w zasadzie nie ograniczam się zbytnio do metalu. Generalnie każdy z nas ma bardzo różne preferencje muzyczne, które spotykają się gdzieś tam na poziomie metalu ale nie tylko. Witek inspiruje się wszystkimi współczesnymi bębniarzami ze światowej czołówki, ale jednocześnie kmini klasyczne rytmy Bonhama, Porcaro i innych, aby w pełni opanować techniki i zagrywki. Do tego wielki fan Jacka Kaczmarskiego i Marka Knopflera. Ja gram dużo w jam sessions, nawet prowadzę czasami takie imprezy. Próbuję grać niegitarową muzykę (klasyczna czy elektroniczna na gitarze). Lubię też dobry pop rock, czy klasyków rocka żeby znów wrócić do muzyki typowo gitarowej. Miłosz dodatkowo lubi muzykę progresywną oraz black metal. Maciej nie stroni od nowoczesnego metalu, oraz polskich i zagranicznych klasyków rocka, popu, a nawet eurodance, zaś Adi lubi wszystko od heavy metalu, przez punk, do piosenki ogniskowej. Tak więc jest to mieszanka z której ciężko odcedzić poszczególnych wykonawców.

Każde zainteresowanie, hobby ma swój początek. Impuls, doświadczenie, sytuacja, osoba – coś prowadzi do naszej chęci lepszego poznania danej dziedziny. W jaki sposób zaczęła się Wasza przygoda z metalem i tą subkulturą?
Mogę mówić za siebie. Zaczęło się od oglądania w latach 03-04 listy przebojów wszechczasów Marka Niedźwieckiego na MTV Classic. Tam poznałem Led Zeppelin, Deep Purple, Metallikę, Black Sabbath i wiele innych. Wziąłem więc jakąś starą gitarę i próbowałem zagrać Dom Wschodzącego Słońca Zwierzaków. Potem granie riffów Metalliki na klasyku i dalej to już się samo potoczyło.

Jak wygląda tworzenie waszych kompozycji od podstaw? W którym momencie zwykle stwierdzacie, że to już koniec i jesteście zadowoleni z tego co zrobiliście?
Różnie to wygląda. Najczęściej jednak piszemy utwory w Guitar Pro, wysyłamy je do siebie uzupełniamy partię, które brakują. Często ja albo Maciej wysyłamy gotowe kawałki do nauczenia się na najbliższą próbę dla pozostałych. Czasami jednak jammujemy na salce i z tego wynikają pomysły do utworów. Osobiście uwielbiam tworzyć przez improwizacje, dlatego z niedoboru prób staram się grać z innymi muzykami, chodzić na jam sessions, czy włączać sobie po prostu na YT jam tracki do improwizowania. Czasami wystarczy zwykły metronom.

2 czerwca 2015 roku światło dzienne ujrzał Wasz split z Terrifier. Jak przebiegała Wasza współpraca z kanadyjskim zespołem?
Mieszkają za daleko, by takowa zaistniała. Musieliby przyjechać na jakąś trasę po Europie. Znaleźli się na tej samej taśmie co my, ponieważ także należeli do „stajni” Vlada.

Planujecie znów w przyszłości współtworzyć jakiś split?
Owszem, na innym nośniku i tym razem z polską kapelą 🙂 Szczegóły wkrótce.

Waszą działalność rozpoczęliście od singla zatytułowanego „Melanż”. Czy ten Melanż trwa do teraz?
Oj tak! Zwłaszcza na koncertach, to znaczy po zejściu ze sceny. Jednak melanż bywa niebezpieczny, zwłaszcza dla młodych ludzi. Jednego z naszych byłych bębniarzy pochłonął, gdy ten miał 14 lat. 14 lat oraz sex, drugs and rock’n’roll (wszystko dosłownie), chyba odwróciły jego uwagę od tego co esencjonalne, czyli od robienia muzyki i doskonalenia swoich umiejętności. Na szczęście Jakub się ogarnął, gra nadal na perkusji i idzie mu to całkiem dobrze!

Dzięki bardzo za rozmowę, cześć!
Dzięki wielkie za fajne pytania i do zobaczenia na koncertach 🙂

Autorką jest Weronika Szubert.

Artykuł DEATHINITION: „zawsze warto wymagać od siebie i od innych” pochodzi z serwisu KVLT.